13-07-17

Ach ja, de Liefde A-N

Laat ons Proberen

’t Leven ‘t Overleven

Octaaf Coeckelberghs Blogfilosoof

Columns,  Essays, Gedichten, Kortverhalen,  Alternatieven, Monologen

totaalwerk blogfilosoof :

 http://hetvoortijdigtestament

Deel Geloven is een zoektocht       Deel Filosofisch Verzet  Deel  Gedichten    Deel  Kortverhalen

Deel  Herinneringen   Deel Ach ja de Liefde   Deel Filosofische Achtergronden

Deel  Bijzondere Energie Deel English Texts  Deel   Theatermonologen

http://fotofilosofie.skynetblogs.be tentoonstelling park Vredestoren EbenEmael tot juli 2018

Deel, Ach ja, de Liefde                                 


 

 

A-B Harm & Martina 2  C.Willeke 37  D.Asta Nova 131  E-Z  1 H-eerlijk over liefde pennen 288

 

A.Harmpie

't Was in die dagen dat het ogenschijnlijk sterkste leger ter wereld het dagelijkse leven van de Vietnamezen nog niet grondig verpeste. Eind jaren vijftig, vorige eeuw, je weet wel de eeuw waarin de Belgen hun Atomium bouwden in het Brussel dat de hoofdstad van Europa nog worden moest. Harmpie volgde lagere school. Het puin van de oorlog was geruimd en er werd vooral veel over gezwegen. Catechismus en de geschiedenis van de oudheid waren actueler op school dan wat er een decennium eerder was voorgevallen. Hij vond sommige Bijbelse verhalen wel sterk en wou zelfs de ongelooflijkste wel wat krediet geven, maar liefst zocht hij z'n eigen waarheden wijl hij met halfdicht geknepen ogen de zon daarbuiten voor de klas een stralenbundel voor z'n ogen vormen liet. De boodschap die dat hele godsdienstonderwijs leek te hebben was dat een mens quasi perfect had te zijn, alsof die mijnheer God geen imperfectie duldde. Hijzelf was natuurlijk perfect, op Hem viel niets aan te merken : oneindig goed, oneindig barmhartig, oneindig... . Oneindig.

 

Hoe kon dit nu ? Aan iedere schooldag, iedere leven, kwam toch een eind. Je kon daar niet te diep op ingaan, je moest voor alle vakken punten halen, er waren de vrienden in school en in 't dorp, de familie...gewoon je weg maken in 't leven. Het praktische leven. Het verband tussen leven en dood : was dat niet iets voor paters en pastoors ? De stand van 'wie bezit wat' werd bijgehouden door de notaris. De score van wie is er ziek en wie niet, was een taak voor de dokter en de apotheker.

Wie dat er hoeveel recht op werk en inkomen had, was een zaak van politiekers en bedrijven, met wat geluk van je eigen. Hoe het met de evolutie van iemands zielenleven, los van alle stoffelijke belangen, gesteld was, was een zaak van te weten wanneer je af en toe echt gelukkig was. Gewoonlijk konden weinig mensen in hun eigen ziel kijken en nog minder mensen in de ziel van een ander. Je kon je zielenleven wel met iemand delen, maar complikaties zaten er voor de meeste mensen wel altijd op de ene of andere manier aan te komen...meestal omdat hun onverwerkte verleden en dat van diegenen die aan hun vooraf waren gegaan, nog altijd door aan het werken was, zonder dat ze daar op de ene of andere manier duidelijk afstand hadden kunnen van nemen. Het leek dus wel dat er over de dood heen ergens een verband met het leven was.

 

Als klein manneke stond Harmpie met z'n grootmoeder aan het doodsbed van Huske, een oud krom manneke met bijna een dozijn kinderen. Harmpies moeder ging de koebeesten van haar schoonvader regelmatig water geven en die wei lag over het erf van Huske en daar ging die vrouw dus water voor haar koeien halen. De vrouw van Huske, Marieke was een malse. Pijp rokende Huske liep vaak met de handen over de rug gekruist op straat en vertelde Harmpie altijd wat geestigs. Veel reden tot lachen zal hij wel niet gehad hebben als je wist wat hij allemaal met z'n kinderen voorhad. Het is niet omdat iemand veel geestige dingen verteld, dat hij daarom geweldig gelukkig en wijs is.

Zonder het te weten, daar aan dat sterfbed, stond Harmpie aan het begin van een lange ontdekkingsreis doorheen de menselijke psychologie.  De zus van Huske zou later de grootmoeder van Harm's vrouw worden. Haar eerste kind zou niet van haar man zijn, wat de latere onvrede tussen die zoon en z'n later broers en zuster zou verklaren.  Als dat natuurlijk al wel zo was, want men zegt zo veel.

 

Het eerste lief dat Harm zou hebben was een drietal jaar ouder dan hem en onder de tonen van de eigenlijk overdreven zwaar emotionele tango-teksten zou hij z'n jongenspaal tegen haar buik voelen groeien. Ze was een achternicht van Huske, de man die met al zijn kinderen in een te klein huizeke (huisje) woonde.  De doden spookten toch niet over de grens die ze hadden overschreden heen zeker van sinds Harmpie daar aan dat sterfbed gestaan had met zijn moeder en zijn grootmoeder, die toevallig op de hof van Huske waren om water te halen ?  Of was die God waarover zoveel te doen was, bezig een scenario te schrijven om enkele h’eengegaanen’ zielenrust en enkele levenden strijd te brengen ?  Of was niet alles gewoon één en speelden de achtergebleven personages niet gewoon de rollen die ze naar gelang de geaardheid van hen die hun voorafgingen al met een zekere voorbestemming was toebedeeld ?  Kan je energie van iemand, aan het sterven of levend overnemen en kan die jou overnemen ?  Harmpie wist het nog niet, maar op al zijn bewuste of onbewuste vragen zou hij nog een antwoord krijgen.  Waarom stond Harm's moeder toch aan dat sterfbed van het knokige vrouwtje van Huske...omdat er in bij een nicht of neef van Harm 's moeder ook een afwijking in de familie zat, een paar bochels...omdat Harms moeder ook zou eindigen met benen die bijna niet meer te plooien waren na een leven van werken en rennen ?  Was het dezelfde energie ergens meedragen of lotgenoten met dezelfde kwellingen kennen die de motor van medelijden was...en dat medelijden was dat niet iets slecht geduid en uitgelegd werd door de katholieke kerk en haar personeel ? 

 

In de bus van de jeugdbeweging op reis volgde het handjes geven en voelen.  Eigenlijk vond hij haar benen iets te dik en te struis. Ze vergaten mekaars prille experimenten en de sympathieke dame in kwestie huwde niet zolang daarna met een even jolige man als Huske.  In Huske's genetische bagage of die van z'n vrouw of hun voorouders, moet er ergens een gen zitten dat mensen een meer dan normaal groot hoofd of te kort been kan geven.  Huskes neef had er zo één, maar dat viel al bij al nogal mee.   Ook een achternicht deelde in het onvolkomene  . Een andere zoon van Huske had een zoon met een waterhoofd , naar verluidt zou hij zelfs intelligent geweest zijn...of hij z'n korte leven lang in een instelling werd geplaatst omwille van z'n uiterlijk, was Harm later een raadsel.  Een andere telg noemde men Hijzij omdat Hij, zij wel beresterk was, maar men wist niet duidelijk of Hij, zij nu een man of dan toch wel een vrouw was.

 Huske's zus dus trouwde toen ze al in verwachting was van weet men dus veel wie, zoals gezegd. Het was iemand met dezelfde familienaam als Harm, de latere grootvader van z'n vrouw langs haar vaders zijde, dezelfde familienaam maar van een andere tak, die met een niet te onderschatten verantwoordelijkheidszin z'n genetica met de zus van Harm's latere vrouw haar grootmoeder wilde delen. ...Inclusief het risico op een paar genetische fouten als het hebben van een te kort been.  Harm' s grootvader aan vaders kant speelde in heel deze operatie een soort bemiddelende rol misschien, want hij stond erom bekend dat wanneer jonge mannen aan de echtheid van hun vaderschap twijfelden hij deze soms toch aanraadde van met de ene of andere door de maatschappij en familie in paniek gebrachte jonge dame te huwen. "Ge gaat er nog een ‘goei’ vrouw aan hebben", zoals hij naar de mondelinge overlevering beweerd al eens tegen iemand zei.

Na nog een paar kalverliefdes en nog altijd maagd, ging Harm dus 'verkeren' met een achternichtje van Huske. Zij had haar bloempje niet meer, voelde Harm wel toen hij haar op z'n schoot nam en haar aankijkend voor de eerste maal bij haar binnendrong.

Hij ontmoette de in boeken beschreven weerstand niet terwijl ze zich over hem liet zakken. Ze had geen idealer jongen kunnen ontmoeten want, hij zat er eigenlijk niet mee. Niet omdat hij al wel eens gelezen had dat sommigen vrouwen hun maagdenhymne tijdens het paardrijden of zo kunnen verliezen, nee, hij was eigenlijk geen jaloers type. Na hun eerste keer liet zij hem weten dat ze toch bloedvlekken in haar slipje aangetroffen had. Hij had erom geglimlacht...en net dat had hij niet moeten doen.  Het zou haar de rest van haar leven blijven achtervolgen.

Ze zocht en vond een manier om hem te vertellen wat haar vader met haar had uitgezet...zonder het volledige verhaal daarrond te vertellen. Het leek Harm niet te doen dat zoiets kon bestaan, dus probeerde hij het gewoon als wat ongelofelijk stomme perverse dingen te beschouwen. Eerst later zou hij begrijpen welk een gigantisch moeilijk taak het leven hem gegeven had. Wat een pijnlijke situatie moet dat voor haar geweest zijn...een driehoeksrelatie met je ouders opgedrongen krijgen...'s nachts misschien luisteren naar hoe hij het met haar moeder deed...als ie dat dan al deed omdat ze in een aanpalende kamer zonder gang sliep. Het 'overdreven aandacht leren trekken' en leren liegen wordt je zo als kind opgedrongen. Hoe ging zij uit haar zelf aangeleerde minderwaardigheid ten overstaande van andere kinderen geraken ? Een mens verdringt wel alles wat hem of haar hindert, maar zo'n dingen werken altijd verkeerd uit als je 't geheel niet snapt...met als risicofactor dat naarmate je leven een opeenstapeling van moeilijke dingen wordt, alles zo onbegrijpelijk onoverzichtelijk wordt dat je erin dreigt te verzuipen en je heel anders dan oorspronkelijk tegen de dingen gaat aankijken. Onverwerkte emoties maken veel kapot in 't leven...of het nu gaat om een meisje dat de 'schuldgevoelens' ten overstaan van haar moeder oplost door haar te laten domineren of om iemand die op welke manier dan ook tegen zijn zin met seks te maken krijgt...onze cultuur staat er niet bij stil hoeveel leed en ziekte het gevolg is van generaties lang telkens dezelfde, hopelijk door standvastiger bloed afzwakkende frustraties te overwinnen. 

 

Harmpie was eigenlijk een goeie jongen die op z'n zachte inborst vertrouwde en die zich in de problemen van mensen rondom hem probeerde inleven.

Z'n inlevingsvermogen was zo groot dat hij zich door een tienjaar oudere jongeman te laten bepotelen had. Vandaar misschien dat Harmpie en z'n lief zich jarenlang als beiden misbruikte wezentjes in hun jongste jaren tot mekaar aangetrokken voelden. Harmpie 's lief zou hem haar geheim eerst toevertrouwen nadat Harmpie dat onderdeel van z'n jeugd had toevertrouwd.  Zo gaat dat tussen mensen. Bon, ze leken er in de feiten dan wel vanaf, van die zware overgeërfde ballast van anderen, maar niets was eigenlijk minder waar. De schaduw van het verleden was dan ook dermate groot, wat bleek uit het feit dat in de familie van Harm's lief haar moeder (haar ouders)  een via verkrachting geboren 'onecht'?  kind als start voor een huwelijk tussen en neef en nicht te melden viel. De neef had zich waarschijnlijk laten overhalen te trouwen met z'n nichtje, die een slachtoffer van verkrachting door een 'onbekend' iemand was.         Veel appreciatie leverde dat vanwege hun latere volwassene schare 'wettelijke' kinderen niet op. Idealisme en romantiek en dichterlijkheid, trouw enzoverder...allemaal waarden waar Harm in die tijd voor ging...het leven leek niet zo in mekaar te zitten.  De meesten hadden gewoon hun portie frustratie die ze op weerloze anderen af te reageren hadden. Ook de achtergrond van diegene die Harm bepotelde werd in het leven geroepen nadat die kerel zijn tot depressies geneigde moeder haar eerste man door weer zo'n externe factor van formaat, de 'oorlog'  verloor. Weer iemand met dezelfde achternaam als Harm nam de taak op zich om zich over haar te ontfermen. Ook weer iemand uit een stam van mensen met een te goed hart en een te zacht karakter...al konden ze ook wel eens serieus kwaad worden als dat nodig was.  Ze hadden ook gemeen dat ze harde werkers waren, in die tijd meer dan nu onontbeerlijk om te overleven...maar het beperkte  hun in hun echte zijn, het echte zijn waar naar Harm zijn hele leven blijven zoeken zou.

 

Het leven was in die tijd nog zo in mekaar gestoken dat eenmaal getrouwd je verondersteld werd van levenslang bij dezelfde partner te blijven. In de tijd dat Harm met z'n toekomstig vrouwtje verkering had of eigenlijk in de tijd daarvoor, toen hij nog school liep, vroeg hij zich soms al wel eens af waarom je bijvoorbeeld niet in een soort commune kon gaan samenleven, en waarom kon je, moest je eigenlijk allemaal je kinderen bij dezelfde vrouw krijgen ? Monogamie, was dat niet eigenlijk eerder een tegennatuurlijk iets of minstens iets dat maar voor een beperkte groep mensen een waardevolle samenlevingsvorm was ?  Of juist de ideale formule om verscheuring en verdriet van mensen te voorkomen ?  Harm wou het uitzoeken.  Mensen die hun eigenlijke natuurlijke staat van het beleven van hun zinnelijke leven door de door het systeem van kerkelijke en wereldlijke machten opgelegde reglementen hadden laten domineren en vooral zij die niet los van hun zware emoties raakten en kinderen verwekten, leken vaak kinderen te hebben die met een aanleg voor incestueus of anti-heteroachtige aanleg aan het leven begonnen en anderen hierin mee betrokken, ja zelfs aanzetten om in hun omgeving dezelfde netten op te zetten.

Wat een poel van levensangst eigenlijk. Er was niet onderuit te geraken. Was het misschien de bedoeling om door allerhande genetische combinaties een soort waterzuiveringsstation in de vorm van 'sterker kinderen' te ontwerpen, teneinde van die donkere wolken van het verleden af te raken ? Kregen alleen op die manier bij wijze van spreken de 'doden' de 'eeuwige rust' ?  Mooie manier van doen die naarmate mannen en vrouwen economisch minder van mekaar afhankelijk werden hun huwelijksgeluk kostte. Noodzakelijke wending of niet.  In de beste gevallen kwamen ze dan later anderen tegen waarmee ze op een andere, gerijptere manier over het leven konden praten.

In de spijtigste gevallen waarin de scheidingsverwerking in het zwaar-emotionele of materiële blijven steken was, vielen zo'n mensen bijna onvermijdelijk weer ten prooi aan mensen met andere soorten ballast uit het verleden en hadden de sterkste schouders weer de zwaarste lasten te dragen. Het leven leerde die mensen dan dat de liefde hen telkens weer gebruikte om geblokkeerde situaties her en der te deblokkeren, zodat er wat zonlicht tussen de te dichtgegroeide wouden des levens binnenvallen kon.  Levenslang bijeenblijven, om 't even wat je door de voorgeschiedenis van je eigen voorouders en die van anderen voorhebt, lijkt een geweldig simpel alternatief om allerhande ingewikkelder toestanden te vermijden.  In hoeverre leef je dan eigenlijk ten volle, zouden sommigen onder ons zich moeten afvragen terwijl het voor anderen maar best is dat ze binnen het traditionele kader bezig blijven. Eén van de hoofdproblemen rond dit alles, is dat het merendeel van de mensen op zo'n toestanden geen zicht hebben, opgeslorpt als ze zijn door de dagelijkse praktische dingen en de economische strijd van de maximumwinstenmaatschappij die op hun ruggen terechtkomt.  Ook Huskes rug als kleine boer, was er krom van geraakt. Al die toestanden tezamen maken dat er zo weinig filosofisch en sociaal bewustzijn is als het over de mens en de hele wereld als één maatschappij gaat. Als wij het maar goed hebben.  Materieel goed hebben vooral. Zingeving rond die dingen in ' t leven die van oudsher het domein van de religie zijn, daar durven weinigen zich op een filosofische manier mee bezighouden. Toch is het vanuit de filosofie dat je met de vragen naar de zin van 't leven moet vertrekken. Harm was er al z'n hele leven mee bezig geweest, al was ook hij er zich soms niet bewust van...zeker in de heel moeilijke momenten van het leven. Zo schreef hij op een bepaald punt in z'n leven op een eenzame zondag (anders was hij er misschien niet toe gekomen), de volgende gedachten neer:

Een mens ontwikkelt zich langsheen de confrontatie met positieve en minder positieve tot negatieve ervaringen.  Het stond al in oude, voor velerlei doeleinde gebruikte en misbruikte geschriften; iets in de zin van : 'als je een kind iets heel negatiefs aandoet, WARE het beter dat men met een molensteen om de hals in het water zou worden gestoten.' Bepaald geen wijze raad, maar Harm begrijpt wat de schrijver wilde zeggen.  In taalgebruik hebben beelden de neiging te vervagen.

Wie weet er nog hoe groot en zwaar een molensteen is ?

Wat voor Harm zeker was, was dat het seksueel misbruik van kinderen machtsmisbruik is en zich vaak in te onderdanig gedrag of soms verwrongen gevoelens jegens de andere sekse vertaald. Vanuit z'n eigen ervaring leek het alsof zaken zoals pedofilie en incest het gevolg waren van doorheen de generaties doorgegeven, daarom niet altijd erfelijke frustraties.

Maatschappelijk kunnen frustraties uit het verleden als het ware in stand gehouden worden als de jongvolwassenen zelf liefdesrelaties aangaan zonder dat ze al leren breken hebben met te dominante familie- bindingen bijvoorbeeld. Je eigen persoonlijkheid bevindt zich dan in een nog té afhankelijke positie die je verhindert van echt je eigen waarde aan te kunnen raken. Je idealiseert je ouders of anderen feitelijk nog.  Eigenlijk was Harm als kind iemand die hard werken kon en haast t euforisch in het goede verloop der dingen geloofde.  Elk facet in 't leven interesseerde hem. Zijn kinderlijke onschuld en openheid werden door bepaalde paternalistische kerkelijke opvoedingsgewoonten in de richting van 'het medelijden hebben met alles en iedereen' geduwd. Zoiets tast je eigen oorspronkelijke sterkte aan...zeker als je van kinds af aan bijvoorbeeld door de seksuele energie van een 10-tal jaar oudere, (reeds man), overdonderd wordt. Hij prikkelde z'n seksuele nieuwsgierigheid met één van de kwalijke gevolgen van de commerciële ingesteldheid van het kapitalisme : 'pornoboekjes allerhande'; van het verhaal over de slavinnen die seksueel misbruikt werden tot en met van die blaadjes die je als puber zo opwonden dat je bij een aantal gelegenheden vlug door masturbatie klaarkomen kon. Dat laatste kwam later pas, want hij wist niet dat hij dat ook kon.

Natuurlijk was hij tegen elke vorm van slavernij, toch wekten de op een bepaalde manier gebruikte woorden, die de mechanische, sympathiek lijkende porno-handelingen beschreven automatisch een soort manueel moeilijk te onderdrukken lust in hem op. Hij was bijna tien zeker en bij het lezen stak de pedo...of was het de homo(?), later zou hij trouwen 'trouwens', dan meestal z'n hand in z'n broek om hem te 'bevoelen'. Een porno-auteur zou het anders beschrijven 'hij pakte z'n pik beet'. Harm merkte wel dat de eikel z'n eikel en ook z'n eigen juweel vochtig werd van de keren dat hij samen met hem alleen was én de keren dat die kerel een boekje met blote vrouwen en zo bekeek, maar nooit werd Harmpie vochtig als ie met z'n opdringerige soortgenoot samen ergens alleen was zonder die lectuur en diegene die z'n eerbaarheid aanrandde hem aan zijn geval zuigen deed of hem 'liet' of eerder 'deed' aftrekken, terwijl de ander aan zijn 'jefke' aan te trekken was. Gewoonlijk stond hij daar dan, de broek een beetje omlaag en hij met 'zijn spel' uit zijn broek staand...alles gauwgauw verdoken...een tafereel van wederzijdse instemming verstoken. Klaarkomen was er voor Harm niet bij. Soms zat die flurk zijn zakje te masseren terwijl hij aan de 'zijne' zoog, maar Harm kwam nooit klaar op die manier, ook later niet, toen hij ouder werd. Mister jonge kind verleider kwam meestal vlug klaar en leerde hem dat je niet vies moest zijn om zaad te smaken en door te slikken. 'Vies' was Harm daar niet echt van maar in die omstandigheden deed hij dat helemaal niet graag.

Eén enkele keer, tegen het einde van het lijfgebruik ging ie iets anders proberen en toen haakte Harm op tijd af...eindelijk 'assertief'...een woord dat hij toen nog niet kende maar zoveel betekent als 'njet' en 'foert' leren zeggen en niets tegen je zin willen doen. Zelfs als men heel sympathiek en vriendelijk met je bezig is, moet je nog 'nee' durven zeggen dus. Net op tijd, want hij zette hem aan om andere jongens 'in te wijden'.  Je zou van minder een vooringenomenheid tegenover homo dinges ontwikkelen.  Toen Harm later z'n eerste seksuele ervaringen met meisjes had, zonder daarom 'gemeenschap' te hebben, werd z'n eikel vanzelf 'vochtig'. Nu nog vermoed Harm dat de man nog met nog andere jonge mensen moet 'bezig' geweest zijn...de mensen die hij bedoelt, zijn nu nog eerder teruggetrokken, verlegen, geremde types...Harm heeft zich leren uiten...leren NEE zeggen als iets je niet aanstaat. In hoeverre kan je daarvoor iemand beginnen haten of zo ? Ligt niet in Harm's aard...zich afvragen vanwaar zo'n dingen allemaal vandaan komen wel. De moeder van de homo, pedo of biseksueel (?) was iemand die wel licht kon zijn maar veelal in soms zware, melancholische, overbezorgde, zichzelf beklagende lagen vastzat. Vanwaar dat zelfbeklag ? Het verlies van haar eerste man, lesbische aanleg, ontevredenheid over haar tweede relatie ? Was Harm als kind een onrechtstreeks slachtoffer van de opvoedkundig-genetische erfenis van die vrouw en haar zoon of van nog anderen...zelfs van mensen van vóór hun generatie ? Moest Harm echt hen tegenkomen om assertiever te worden ? Om inzicht over de 'mens' op te doen ?

Als het leven echt een vervolgverhaal is, kon de scenarioschrijver die het leven is, echt niets anders bedenken en gebruiken waarschijnlijk. Was hij soms op de wereld om de mensen leren te doorgronden ? Wat is er toch mis soms met de liefdesrelatie tussen sommige mannen en vrouwen ?

Van de vier oudere mannen die iets met Harm probeerden, was er maar één die echt homo was, de overige hadden lieven of zouden zelfs trouwen. Buiten de zopas beschreven 'opgedrongen' relatie, was Harm in z'n jeugd af en toe nog driemaal door mensen ouder dan hemzelf in het gras, het hooi of ergens op een zolder 'neergeduwd' geweest of zat men al auto rijdende aan hem te 'plurken'. Die andere 'profiteurs'...wie waren ze ? De eerste 'andere' kwam uit een 'gesticht' voor jongens die geplaatst werden omdat hun ouders er niet konden voor zorgen of omdat ze wees waren. Zijn moeder had zeven kinderen van verschillende vaders. Hij kwam klaar door zijn piemel op en af Harm's buik te laten glijden. Twintig jaar later vernam Harm dat hij ook zijn vrouw en dochtertje in de steek gelaten had...wat geen voor zijn 'soortgenoten' algemeen soort wetmatigheid is daar de anderen hun familiaal leven ogenschijnlijk in goede plooien gevallen is. Maar die met zeven 'diverse' soorten broers en zussen wou gewoon zoveel mogelijk meisjes 'knippen' en maakte tussendoor met drugs en gevangenis kennis. Hij had precies af te rekenen met het soort dierlijke opdringerige dat met moraal en regels en affectiviteit niet vanuit een evenwichtig gevoelsleven rekening houden kan.

De tweede andere profiteerde van het feit dat Harm voor de eerste keer in z'n leven met teveel bier kennis gemaakt had en wou hem z'n enorm geval laten zien.

Eigenlijk moet Harm medelijden beginnen krijgen zijn met al die gasten, daarom heeft hij hem gewoon afgetrokken. Hij was maar een drietal jaar ouder dan Harm en een toekomstig universitair geslaagd iemand, wat betekent dat om 't even welke sociale categorie met dat soort geflurk bezig wil zijn...of gewoon problemen heeft om met een vrouw om te gaan en gewoon 'testen' op sekse soortgenoten doet ? Of genetisch zo in mekaar zit, of t 'één of t 'ander moederlijk of vaderlijk trauma te verwerken heeft ?

De derde dan. Harm staat ergens te wateren in een bosje achter een kapel naast een dancing met weinig volk; komt er daar iemand van ongeveer 50 jaar, iemand die Harm wel vanop een afstand kende; en waarvan hij achteraf hoorde zeggen dat dat een homo was; komt die vent naast hem staan, zijn enorm stierlijk geval duidelijk zichtbaar...”hoe ‘stierachtiger’  geschapen hoe meer homo-neigingen dacht Harm later”... alhoewel dat ook weer geen algemene regel was. Toen ze beiden gedaan hadden met wateren, stopte hij zijn tong in Harm's mond en hield hem hard vast, terwijl hij aan zijn van manueel geflurk en overdonderde opwinding stijf geworden piet rukte.

Wat Harm overviel, was zo overweldigend dat hij bijna dadelijk 'schoot'. Achteraf stond hij nog eens ergens tussen 't volk op een kermis in Harm's billen te knijpen; toen heeft hij hem afgewimpeld. Volgens Harm voelen die venten zich door hun moeders of vrouwen afgewezen of zijn ze overdonderd door hun vaders of over bemoederd en kunnen ze zich niet anders dan zo ‘opgeblazen’ direct uiten. Ofwel proberen ze hun zelfwaarde op te pompen door met hun geslacht te lopen pronken. Ze reageren zich dan op 'begrijpende' en gewillige, overdonderde jongeren af. Wie is op een 'energetische' manier 'begrijpend' ?

Iemand die zich vanuit een door kindermisbruik aangeleerde 'hart-en buikgevoeligheid' laat overdonderen door hun bijna louter en alleen 'onderbuik energieën'.

Was Harm op de wereld om de obsessies en onopgeloste geestelijke problemen van anderen lichamelijk helpen te ontladen ? Nee toch !?

 

Harmpie's rebellie.

In 't eerste jaar humaniora was ie telkens de eerste van de klas. Geleidelijk, minderden die resultaten. Wie weet waar had dat mee te maken ? Met z'n hormonen en hoe ermee omgesprongen werd ? Hij zou het nooit weten, maar het had wel te maken met teveel aan z'n meisjes denken soms. Wie zou ook niet als je de geschiedenis en de religie bijvoorbeeld uitsluitend van de kant van de heersende klasse hoorde uitleggen. De jeugdbeweging verlinkste in 't begin van de jaren zeventig. Hij deed mee, maar de druk van de ideologie was nog te groot in die tijd...en ze zou nog groeien, die druk , naarmate de culturele afvlakking en de ellende in de wereld de mensen conditioneerde en afstompen zou. Dan het leger in, afgesneden van de kontakten met progressieve mensen en benieuwd op zoek naar andere rekruten die ook de zinloosheid van het 'rode gevaar' inzagen. Hij kwam er natuurlijk meer soorten verschoppelingen tegen dan mensen die zich bewust waren van wat er met de wereld aan 't gebeuren was. Hoe zouden ze het ook weten,...het onderwijssysteem besteedde overdreven aandacht aan de oudheid, terwijl het de laatste honderd jaar van onze geschiedenis links liet liggen. Men liet trouwens de echte geschiedenis van 'links' ook zoveel mogelijk bewust liggen, of men verdraaide ze. Ook de cultuur speelde dit spel mee.

Het heeft zestig jaar geduurd vooraleer men een speelfilm maakte over het leven van enkele studenten die tijdens de tweede wereldoorlog in het nazirijk zelf opriepen van de oorlog te beëindigen. Ze bekochten het via vreselijk fascistische rechtszaken bijna allen met de dood.

Als je de politiek met het persoonlijke leven van de mens vergelijkt, kan je je afvragen of je de eigenlijke 'revolutie' die je soms in je persoonlijke leven nodig hebt, niet al veel vroeger kan doen aanvangen. Politiek gesproken betekent dit hetzelfde als de vraag of het de afgelopen honderd jaar al mogelijk is geweest om met een revolutie al dat oorlogsleed te voorkomen.

Is de geschiedenis van het individuele en collectieve leven een soort domino effect of kan je zelf of de één of andere groepering van mensen, politiek of persoonlijk, menselijk gesproken, de domino's tot stilstand doen komen en zelf aanwijzen in welke richting dat je je leven of de maatschappij zou willen zien evolueren ? Daarvoor is misschien meer nodig dan het bewustzijn van een kleine 'voorhoede'. In het persoonlijke leven zijn het de genen van een aantal mensen die met mekaar te maken hadden en hebben die ook een soort bewustzijnstocht met elkaar aangaan.

Iedereens leven lijkt wel druk bevolkt te zijn met een aantal personages die het toneelstuk van het leven van vroeger en nu bepaalden. Victorine Pastimes bijvoorbeeeld.

De familienaam van haar vader  had een aantal broers. De broers hun vader hadden een zuster die getrouwd was met de vader van de vader van Harm.  Victorine stond bekend als een ietwat hete weef (weduwe). Om die reputatie te krijgen, was in die tijd niet veel voor nodig. Haar 'in de oorlog gebleven man' was een zachtaardige man, iets wat aan de soort gebonden leek. Over de dood heen keurde hij haar ekonomische en emotionele en...andere nood om 'aan een andere man zien te geraken' wel goed, dacht zij soms.  Vrouwen voelen zich ook bij leven van hun echtgenoot ook meer tot het nemen van hun vrijheid aangetrokken onder het 'bewind' van een zachtaardiger man.      Te zachtaardig mogen mannen nu ook niet zijn, dan neigen ze naar de 'andere kant', wat in een paar voorbeelden van ander Pastimesen duidelijk te merken was, al waren die dan wel meer bi dan man-aangetrokken. Telkens Harm terugdacht aan wat hem in z'n jeugd overkwam, zocht hij naar het waarom van het leven eigenlijk. Juist handelen, niet-verkeerd handelen, is iets wat je als kind al heel moeilijk gemaakt wordt. Het 'nu' van een kind krijgt af te rekenen met het verleden van de personages rond dat kind. Het dode verleden dat vermits het op een bepaalde manier niet dood is, toch nog zijn 'woordje' ('geentje') wil meepraten. Zou Harm zonder het gefrunnik aan hem niet meer een 'macho' zijn geworden, strikter in het eisen van onvoorwaardelijke trouw enzoverder ? Of ging die 'voorzienigheid' waarover de kerk sprak zo ver dat dat hem nu juist moest overkomen omdat hij het waarom van de verhouding Maria-Jozef-Heilige Geest-Jezus ooit eens op papier uit de doeken ging doen ? Een macho reageert op relatieproblemen als een scheidrechter in de voetbal : overtredingen terugfluiten, spelers van het veld zetten, met andere woorden : je vrouw bedroog je, rode kaart van het veld. In zo'n wereld moet ook Jezus terecht zijn gekomen. Zou hij zich niet een beetje afgevraagd hebben waarom er toen al zoveel oorlog in de toenmalige wereld was ? Zou hij misschien de link gelegd hebben, niet alleen met de strijd om macht en geld tussen de verschillende mogendheden van toen, maar ook met de innerlijke strijd om macht en geld en bezit van 'vrouw' of 'man' ? Hij begreep die toestanden misschien...vanuit eigen liedeservaringen??? Zijn eigen genetische aanleg ?? : ”wie zonder”..genetische doorgegeven “'fout'”, of  'levensuitdaging' “is, werpe de eerste steen”. Er waren waarschijnlijk ook ruziescènes tussen de Bijbelse Jozef en Maria geweest. Zoveel eeuwen later ervaren de modale man en vrouw en kinderen ze nog altijd en proberen er lering en vooral ...'inzicht' uit te trekken. 

 

Ach, het hoefde niet altijd zo gecompliceerd te zijn, we zijn allen wel ergens een stukje van mensen die uit hebzucht of noodzaak te gierig zijn geweest, te wellustig of te asceet en we zijn allen reeds een eeuwenlang vervolg op dergelijk samengaan en aantrekken of afstoten of de tegenreactie op...enz, enz.... .

Het leven zat raar in mekaar en dat merkte je pas helemaal hoe ouder je werd, omdat er je zoveel overkwam zonder dat je er de achtergronden van kende.  Zo was het bijvoorbeeld normaal dat je als goeie jongen droomde van een meisje waarmee je een gelukkig leven kon hebben, maar zo liep het vaak niet omdat er in de levens van jonge mensen al zoveel gebeurd was...en eigenlijk voor dat je geboren was reeds.  Hoe meer men als kind goedwillend was of zachtaardig, des te groter het risico dat men al van jongs af aan ging te maken hebben met mensen bij wie de negatieve emoties, vaak  nog in dierlijke instinkten zaten verankerd.  Het ene kind werd lichamelijk benaderd door iemand die veel ouder was en van dezelfde sexe, de andere door een oudere leeftijdsgenoot, nog een andere werd als adolescent meegesleurd in een trio met een getrouwd koppel, een ander begreep als kind niet waarom de ouders het soms niet zo goed met mekaar konden vinden omdat het niet wist dat hun verhouding een stuk blijven steken was toen er één van beiden iemand anders had gewild en achteraf toch weer de vorige relatie had opgepakt.

Harm Martin Ogustav, zou tegen zijn veertigste over al die hopelijk uitzonderlijke en normaler dingen beginnen schrijven. 

 

 

 

B.Harm en Martina

Nieuwe scheuten, dezelfde bomen

De schoonmoeder van later, belandde niet bepaald in een situatie met waarborgen voor een kommerloze beleving van alles waar een zinnig mens, hier op deze rijkelijk van zuurstof voorzien bol…zou kunnen van genieten, zo niet gaat naar snakken. Onderdeel van het grote vervolgverhaal van ieders leven over de dood en de verwikkelingen bij leven heen.  Ze werd al meteen via haar innerlijke bedrading, haar erfelijke eigenschappen, belast met een zenuwstelsel dat ze slechts door keihard werken enigszins onder controle houden kon. Haar moeder, vijftien, verkracht en in dracht van een halfzus, kreeg een invalide neef als wettelijk gemaakte levensgezel in deze ‘noodsituatie’ toegewezen.  De halfzus werd voor de schoonmoeder een vriendin die ze met pijn in het hart op haar vijfenvijftigste zien wegkwijnen zou.  Wie was de vader van de halfzus, het dikke goedhartige mens ? Vanwaar kwam beider deels matige afkeer , deels opwinding voor het uitzicht van een orgaan dat in de wereld van de openbare afbeelding in de taboesfeer leefde ?

Met enkele zussen en een qua spierkracht ijzersterke, maar suikerzieke broer, die zich met hard werken, tromboneblazen, duiven melken en naar zijn manier van naar liefde zoeken…zoals iedereen op een andere manier gaande hield…bracht de schoonmoeder haar jeugdige leven door in een huisje van zes op zes.  Het allerkleinste dat er in de streek onder de provincie Antwerpen te vinden was.  De kinderen in dat huisje zouden tot op veel latere leeftijd…tot op de dag van vandaag blijven blijk geven van een  verbondenheid die je vaak in hoge mate bij eerder krip behuisde mensen op een eigenaardige manier terugvindt…dat zou je willen schrijven, zo leek het wel; maar eigenlijk van de andere kant, konden ze beurtelings in coalitie met die of die die of die niet meer uitstaan. Alleen al het verschil in hun latere bezittingen, zou hun onderlinge aantrekkingskracht menigmaal schaden.  Zo schaden…dat ze toch nog door onderlinge, steeds wisselende coalities te sluiten; erin slaagden van breuken te herstellen door er andere te maken.  Het leek een compleet verlies aan tijd, maar het was hun evolutie. 

 

Alle dochters uit de ministulp, met wel wat ‘pleziergrond’ (voor hof, duiven, kiekens…)errond, werden de stad ingedreven om ter meest te verdienen aan het ijverig onderhouden van huizen van soortgenoten met meer kubieke ruimte ter hunner beschikking.  De onderdanigheid in al zijn vormen werd er dan ook figuurlijk en soms letterlijk ingepompt en maakte van de zussen de beste werkkrachten die men zich als een beetje arrivé kon veroorloven.  “Ja madame, nee mijnheer direct”. Zelfs als de madams er niet bij waren,  spraken ze nog over hun madame, in bewondering opkijkend naar een levensstijl die de hune niet was. In Vlaanderen was, zeker vlak na de tweede wereldoorlog niet overal de mentaliteit uit de 100 jaar oudere katoenvelden van de negerhut van oom Tom voorbij.

 

De schoonvader van later, naar buiten uit een ongelofelijk sympathiek iemand…die dat zelfs bleef als hij anderen ongezouten zijn gedacht zei…naar zijn gezin toe des te gespannener op momenten dat ook zijn neiging om alles voor iedereen tot in de puntjes te willen regelen hem parten speelde.  De schoonpa had het al wat ruimer dan de schoonma; zijn pa was boer.  Een boer in wiens wettige vrouw reeds ‘gezaaid’ was …vóór die boer na dat hun verkering begon, zelf zijn wispelturigste natuurelement in…nu zíjn beste stukje grond planten kon.  Als één van de miljoenen, door de moderne landbouwverhoudingen tot keuterboertjes gecatalogeerde boerenzonen, stelden de boer zijn drie echte en één onechte zoon vast dat de Noord Amerikaanse manier om te leven; die in de naoorlogse vijftiger jaren uit zijn startblokken kwam, nog zo slecht niet was, maar niet met een viertal hectaren grond  en vijf koeien te bereiken zou zijn.  Dan maar, zoals miljoenen in ’t verleden…naar de grootstad ! Naar de vijfdagenweekstraat.  Naast de gewone job…kuisen en tuinieren voor soortgenoten die daar geen plezier in meer vonden of geen tijd voor hadden, het niet leuk meer vonden, maar er wel geld voor over hadden dat hun stedelijke tuin proper was.  Dus, aan initiatief nemen om de inkomsten van die ene vaste job wat aan te dikken, ontbrak het ons jonge, jeugdige span van Brabantse proletariërs niet.  In de dorpen waar ze beiden van afkomstig waren, sprak men alle twee kilometer een ander dialect, een andere taal eigenlijk, zielsnuancen. In de hoofdstad van hun land werden zij vlug het Frans machtig, zonder dat het Frans hen te machtig werd…want Martina zou naar Nederlandstalige scholen toegaan.  Dat er dat telkens katholieke waren, daar had ons koppel van de eerste overgangsgeneratie nog geen weerwerk kunnen tegen bieden.  Ook de overgang van hun verschillende Vlaamse dialecten naar het Algemeen Beschaafde Nederlands (wat een oude term die het gezapige van het dialect niet vat)…dat zou een taak voor de tweede overgangsgeneratie, die van Harm en Martina zijn.

 

Schoonmamma en schoonpa zouden het na de 2de wereldoorlog  eens even ‘modern’ aanpakken.  Modern was een soort nieuw modewoord waar weinigen van hadden gehoord, maar dat geweldig ingang zou vinden.  Was dit immers geen tijd met totaal nieuwe mogelijkheden…die zich in schril contrast met hun achtergronden aankondigden ?                  Er was de condoom, die toen nog Engelse Jas noemde…die zou verhinderen dat er kinderen komen zouden…alhoewel één van beiden geen nazaatambities had.  Hoe Martina later zo zeker wist dat zij eigenlijk niet volledig gepland en gewenst geweest was; dat had Harm nog niet achterhaald.  Dat ze sinds haar moeilijke geboorte, die volgens haar ‘meer op een misval leek’, wel gewenst was, had ze van bij haar geboorte aan de genegenheid van haar verwekkers te danken.  Toch voelde ze zich vaak ongewenst.  In theorie had ze daar wel eens met haar ouders kunnen over praten.  In de praktijk is praten over dergelijke ‘storende factoren’ eigenlijk niet zo doenbaar als Harm het haar leren en verleren zou. Het geboorteverhaal, zoals verteld door de schoonmamma; daar had ze uit kwaadheid om veel zelf een ‘misval’ –gebeuren van gemaakt.  Martina kwam in ieder geval in een voorgeschiedenis terecht waar kinderen al van jongs af aan werden ingeleefd in een start die was gehypothekeerd door alles behalve de gang van zaken van simpele en noodwendige trouw en onschendbaar huwelijksgeluk.  Onschendbaarheid in de liefde, leek voor weinigen weggelegd.  Over die ‘trouw’ tussen mijnheren en madammen, tussen venten en wijven, jongens en meisjes hadden nog niet de ervaring om hier cynisch en sarcastisch over te doen, ouderwets leek hun de gedachte niet, ze koesterden ze ook, toch waren het hun ouders die ze eerder ouderwets begonnen vinden, de beat cultuur stond voor de deur; de ‘vrije liefde’ gedachte zat zijn opwachting te maken in afwachting van de nodige confrontaties met tal van achtergronden met wortels in eenieders specifieke realiteit en aanleg of niet om daar op in te spelen en de voorvaderlijke verhalen een waardig of aardig vervolg te geven.  Konden Harm en Martina daar in die eerste schitterende opening van hun psychologische en andere ontdekkingstochten echt al veel zicht op hebben ?  Zij begrepen wel dat er bij die ouderen sleur moest zijn…begrepen dat, van uit hun standpunt, dan weer niet.    De mogelijkheid dat het verminderen van goede gevoelens voor mekaar hen geleidelijk ook zou overvallen…was toen niet denkbaar.  Met zijn beiden in een romantisch gevoelen, beschermd van de gevaren van te veel vrije ‘markt’ economie in de liefde, konden ze nog niet weten, of wilden ze nog niets weten van de mogelijke gezonde of ongezonde invloeden die van uit een relatie met een derde zou kunnen vertrekken.  Nog minder hadden ze inzicht in het gelijklopende, sterk vertakte, met mekaar verbonden proces van een aantal evoluties tussen mensen waarvan ze de helft nog niet eens kenden en wier levens mekaar zouden kruisen. Dat had hen toen toch maar alleen met jaloerse spanningen en een vroegtijdige breuk of emotionele zwaarte opgezadeld, indien men immers alles op voorhand zou weten, zou er heel anders met het leven worden omgegaan. Het leven draait immers meer om wat er te gebeuren staat omwille van een aantal situaties dan om wat er zou kunnen gebeuren.  Beiden, Harm zeker, was niet eens jaloers in die fase van hun relatie, daar trouw op alle vlakken hem zo vanzelfsprekend leek.  Schoonmamma, schoonpa, vroeger omringd met mensen die ze kenden, nu in de grootstad,…te dicht bij mekaar…tussen veelal vreemden.  Zij, geremd door wie weet welk paar of meerdere ervaringen, ‘paarervaringen’ dan ook.  Hij, door de jacht van het levenspad om zijn groot veeleisend libido in deze nieuwe, grauwere, zakelijker wereld aan te passen aan de mogelijkheden van het getrouwde leven ook met een vrouw die eigenlijk van in haar jeugd ook geconfronteerd was met ongeveer dezelfde problematiek : het te instinctief zien beleven van het liefdesgegeven in het leven.  Beiden hadden dus raakpunten en toch zaten ze vaak te vitten op mekaar.  Welke weg moest hij op, als dikwijls  vrouwvakkundig gecounterde lichamelijke nood  het hoogst werd ?      Het mannelijk handwerk in een hoekje, frustreerde hem wijl hij met zijn groot orgaan daar in een hoekje achter de badkamerdeur stond, hij was op vrouwelijk naaiwerk uit, ja, ‘naaien’ dat was ook weer zo een vroeger onbekend woord dat opgang maakte.  Hoe dan ook, ‘dank zij’ of ‘door de schuld van’ (zoals je wil), kwam schoonpa niet verder dan wat hete moppen met kuisvrouwen en de vrouwelijke collega’s op het werk…maar dat laatste leek hem al gewaagder.  Het gewoon uiten van gevoelens, lag hem niet zo, voor hem was alles meer wit zwart dan gekleurd.  Zijn vrouw, de schoonmoeder, die soms behoefte had aan een krachtig, overheersend mannenlijf…en soms zelf even tiranniek en bazig deed dan zijzelf anders eisen kon…had hem, de schoonpa, zijn seksuele vrijheid moeten geven.  Maar natuurlijk dacht ze daar niet aan, na wat haarzelf misschien door zeker de verkeerde man voor schoonpa was aangedaan…en wat dochter Martine  ook te wachten zou staan ? Een gewone, vriendschappelijke omgang, in bepaalde gevallen zelfs seksueel contact weigeren is soms zich op ’t verleden wreken. Het verleden van grootouders, ouders, eigen ervaringen en niet uitgekomen, maar vooral niet begrepen verwachtingen kunnen een mens danig parten spelen.

 

Je hebt voorzaat en vóórzaad

In een opstel over zijn grootouders, schreef Harm over de spermatozoïden van zijn vaders vader.  Daar zijn opa geen ongezonde belangstelling in kinderen had en Harm geen microscoop, had hij de daarnet vermelde dragers van de voorouderlijke genetische geschiedenis nog niet gezien, documentaires daarover waren nog ver weg begin jaren zeventig.  Die bio chips, die ergens in dat voor sommige lekkere, witte, warme, in vlokken en vlagen uitgestoten goedje zitten. Opa’s spul,…of hij het nu vóór het startschot voor Harm’ s vader als menselijke voortzetting of niet bedoeld had…dat ‘spul’ toen, was opa’s echte erfenis in feite…het is niet zo maar ‘spul’, maar een collectief dat uit individuele dragers van verhalen bestaat.  Opa Isidoor zaliger zelf, was het, in zijn tijd voorlopig eindresultaat van een lange reeks op combinaties gebaseerde eindresultaten. “Een door geen enkel stilgevallen hart onderbroken proces; dat vertrekt van af een veel langer verleden dan dat van cellulair leven”…dat was nog eens een voor Harm’ s tijd revolutionair opstel.

Atilla, iemand die voor leraar godsdienst doorging, kon er niet mee lachen.  Waarom ? “Vooruit Harm, lees je gedrocht maar verder voor”.

Harm vervolgde “Pak nu zo’n kop van zo’n klein fijn ‘eicel riekend’, zwepend, zwemmend dikkopje van onzen ‘over oudsten’;  (wij, eerder dan God, hebben zijn ziel), wat of eerder wie, zat daar, toen hij er zo nog gedeeltelijk versies van hem, met miljoenen rondzwom, allemaal in ?    Zo één klein encyclopedietje zat vol bouwstenen.  Niet alleen bouwstenen, maar ook het schietlood, (de helft van een toekomstig brein), een soort telraam om recht te blijven…, heeft het mannelijke deel van de ziel meer rationele elementen dan het gevoelsmatige deel van het brein, kan men zich eigenlijk afvragen.  Symbolisch zijn man en vrouw de samenvatting van de ontstaansgeschiedenis, zowel beiden fysica als chemie, synthese van alles tussen big bang, straling, fotonen, atomen, cellen en zo verder.  Dus kort, de helft van de vorm van armen, benen, romp …en alles wat zo lang mogelijk draaiend houdt.  Oma Clothilde had keuze genoeg.  Maar eenmaal dat the struggle for live, voor alle spermatozoïden ; behalve één (mijn vader is namelijk een eenling)…op de grote kolossale eicel van oma Clothilde strandde, dan waren de teerlingen geworpen.  De beste, de grootste, de krachtigste, de aantrekkelijkste keuze gemaakt  oma eicel ?  Of eerder de ziel die paste bij wat er in deze generatie episode in allerlei richtingen van anderen te leren viel en andersom ?  Is dit een soort van voorbestemming  die  door die bepaalde paar armen, benen, tenen…nog maar pas in wording levenslang gedragen zal worden ?  Clothilde en Isidoor legden het allemaal op die momenten vast.  Van toen af aan had vader maar te groeien en te bloeien tot de tijd van het genetische beslissen bij een volgende paring  aanbreken zou, ‘paring’ (dit woord kom misschien van ‘ring rond pa’, voor diegenen die zich een zaadje in een eicel kunnen voorstellen bij de aanvangsfase van het splitsingsepos”.

 

Zoals veelal, kwam Atilla met een aantal verwijten aandraven.  ‘Daar heb je hem weer’, dacht Harm, ‘nam zo iemand met zo een militaire discipline nog wel de nodige tijd en fantasie om in z’n ongetwijfeld saai bestaan met een aantal dingen des levens op een andere manier klaar te komen ‘ ? “Harm Isidoors, jij zal je straf niet ontlopen.  Jij haalt je eigen verderf op de hals door met zo een zaken te spotten” ? “Ik probeer een aantal verborgen, niet altijd romantische  realiteiten zo veel mogelijk ethisch en verteerbaar voor te stellen, zo dat ze bespreekbaar worden”, zei Harm zonder ‘mijnheer’ en zonder ‘Atilla’.  “Hoe je ook tegen mijn opstel en mijn vrijheid en vrankheid van schrijven aankijkt, deze zitten niet fout ! Het gaat hier gewoon om wat symbolisch filosoferen over het begrip ‘ontstaan’.  Wat is er nu boeiends aan in wiskundige termen (hij gaf ook wiskunde) nadenken over wat eerst bestond : het idee…of de stof…als je weet dat tijd eigenlijk theoretisch niet bestaat en ze in feite zoals fysica en chemie één zijn en als dimensie apart eigenlijk niet bestaan en mekaar eeuwig voortbrengen ? Laat ons gewoon aannemen dat alle materie bezield is en op stoffelijke processen met een geestelijke symboliek berust. Anders roep je ter eigen afscherming van een aantal realiteiten in onze levens, spookbeelden op”.  Atilla had duidelijk niet gevolgd. Was dat allemaal zo moeilijk te verstaan…of was de afrekening tussen iemand die aanvoelde dat hij misschien in zijn gezag bedreigd werd en iemand waar heel de klas binnenpretjes om had…belangrijker geworden ?  Het leek wel op de miniversie van een opvoedkundige clash die al tijden bezig was en die zich nu voor ’t eerst op zijn simpelst en ingewikkelds tegelijk manifesteerde. Zo begon Harm over gezag en zin en onzin van handelingen na te denken.

 

Dat reeds langs zovele invalshoeken beschreven leven, begon goed voor Harm.  Negen maand lang had ook hij de tijd om er zo goed mogelijk uit te zien als één van hen daar buiten. Negen maand lang gesponsord door bloed, kalk, eiwitten…van een gulle geefster die laten geven en doen krijgen had.  Wat een heerlijk gevoel, afkomstig te zijn van een beslissing in verband met al dan niet willen opgevuld geraken, al dan niet bereden willen worden, al dan niet vol van dracht te willen zijn.  In ieder geval afkomstig van iets dat ook gewoon als ‘goesting’ kan omschreven worden.  Goesting, de zin van een aantal personages om zich eventueel met dit leven komen te moeien.  Sommige ‘muziekstukken’ kwamen tot stand, andere niet. Zijn gietvorm was er door een kettingreactie gekomen. Een proces dat zich in de buik en in de maatschappij doorzeten zou.  Niet alleen een proces, maar ook een wezen…aan materie en geestelijke symbolische evolutie van zichzelf en anderen en hun structuren gebonden…niet altijd even voorspelbaar als materie.  Toen wist Harm het nog niet, maar leven en organiseren, had ook vooral met materie te maken…hoe belangrijk de rol van ideeën ook nog zou blijken te zijn.  Ideeën, dwaze en minder dwaze tot geweldig spitsvondige en heldere voorstellingen van allerlei dingen, zwevend en zich ankerend, bruikbaar, fantasierijk of te verwaarlozen; beschouwingen over gezag, bezit, genieten, verveling en zingeving…daar bleek veel nog al eens rond te draaien, ook met als verlengstuk de praktijk er van.  Een kleine driehonderd dagen lang had Harm nodig alvorens hij klaar stond om zich niet tegen zijn goesting, naar buiten te begeven.  Getuige daarvan de gemakkelijkheidsgraad waarmee de voor zijn moeder tweede bevalling verliep.  Alles om te leren stappen, grijpen, zuigen, zien, horen, voelen, plassen, kakken en projecteren; was aanwezig.  Zelfs de commandopost, zijn brein; dat aan al het opgesomde gehoorzaamde of het automatisch beval; of samengevat er een eenheid mee vormde, was in goede gezondheid aan de finish en start tegelijk gearriveerd.  Vermoedelijk was zijn levenslust tevens een soort combinatie van structuren van allerlei voorouderlijke puzzels van verhoudingen tussen mensen, voor hij zelf het toneel op moest.  Harm dacht soms dat het begin van wat hij later zijn bewustzijn leerde noemen; zeker was gelegd bij het horen van die vreemde onderwaterakoestiek, die mengeling van maag-en darmgeluiden… en dan ‘dat vreemde hoorspel’ daarbuiten. Daaruit had ie ook zeker zijn vermoedelijk in zijn brein gelokaliseerd gevoel van soms met rust gelaten te worden, ontwikkeld…een gevoelen, niet alleen gegroeid uit het verblijf in een vrouwenlijf, maar ook van iets dat al eeuwig voor hem te hebben bestaan, namelijk; de eigen ‘innercommunicatie’, zou hij het fenomeen later gaan benoemen. Zo makkelijk als hij in het wezen ‘baarmoeder’ zat, zo gesmeerd als ie er uit kwam,  na er negen maand eerder na een teelballenstorm ingeëjak(l)uleerd te zijn…terwijl zijn tweede helft op lekkere lichaamstemperatuur hunkerend te wachten lag.  Zijn eerste energiebron had hem naar buiten gedreven, of was het op zijn bewust initiatief gebeurd, de wetenschap is nog zo ver niet.  Van haar weg, naar het begin van volwassenheid en groei toe, een proces dat zich via andere vrouwen nog op andere dimensie van  groei, zou gaan herhalen.  Gedaan met utopisch zweven en zwemmen, dobberend in een vijverzak (wat, zo scheen hem, ook al een herhaling van de evolutie van de biologische wezens was).  Het manvrouwelijk glijmiddel bij het voorspel (hopelijk was het er geweest), de eicel, de zaadcel, de logeerkamer en een welbepaalde, nooit willekeurige lul, deden hun werk, voerden hun lied uit, speelden hun onvermijdelijke rol en rollenspel…waren geneugten-volle transport -en stockagemiddelen om een nieuw leven te kunnen laten geboren worden !  Een leven, eens te meer gebaseerd op aantrekken en afstoten, beide afzonderlijk of tegelijk. Voortgedreven door onder meer de goesting, het niet meer kunnen uitstaan van de geslachtscellen met 23 chromosomen die men aan boord heeft als lichaam met cellen met 46 chromosomen. 

 

Hun spel, haar spel…en verboden spelen

Martina en de stad.  Ze was ál en nog maar acht en zocht als eenieder ander kind naar ruimte in het leven.  Harm woonde in een dorp, maar ging vaak naar de rand van de stad, waar zijn grootouders woonden.  Tussen de vlak tegen de straat gemetste rijhuizen 234 en 238 verstoorde een weelderige bloemen –en struikentuin gelukkig de bouwkundige eentonigheid van het straatbeeld.  Het was het voortuintje van Isidoor Isidoors en zijn vrouw Clothilde.  Tegen het voetpad hier ditmaal geen gevel met gehaakte gordijntjes als streng gefronste wenkbrauwen.  Wel, met mos begroeide, doorregende sierplaten, die hun eerste betonijzer ‘al’ lieten zien.  Geen brievenbusklep in de deur, maar een op een pikkel gezette oude melkkruik, met als bodem een altijd openstaand of klapperend houten deurtje, langs waar Clothilde de voorloper van de Data Communication Service post uitnam, …indien er toevallig dat jaar eens geen vogel in komen wonen was. In die zomer, de zesenzestigste sinds 1900, hadden de mussen ergens iets anders gehuurd of misschien was er één ten prooi gevallen van het als maar groeiend wegverkeer.  Pech natuurlijk voor de ouders uit de buurt.  Een gelegenheid minder om het onder hun verantwoordelijkheid vallende jonge volkje uit de buurt met graagte levendig bij te brengen dat vogelnesten een wonder zijn en geen vandalenobjecten.  Een levendig onderdeel, en levendig mocht in Harm’ s woordenschat gerust met twee e’s geschreven worden.  Hij wist nog niet dat het hij vanwege zijn levendigheid ook vaak in aanraking met minder levendig ingestelde wezens zou in aanraking komen of met wezens die minder levendig en vooral ook minder blij en tevreden geworden waren.  Waarom en hoe en wat er aan te doen…het leven zou het hem voorschotelen, maar niet altijd duidelijk herkenbaar op de manieren die hij normaal verwachtte.  Het gietijzeren hekje tussen de twee dikste platenstijlen was altijd alleenlijk gesloten om de hond en de immer tijdens hun vrije uren aanwezige jonge kinderen uit de buurt van mogelijk autogevaar te vrijwaren.  Eenmaal het piepend hekje gesloten, kwam je in een wereld die je in de vijfdagenweekstraat niet meer voor mogelijk hield.  De bloemen en struiken in het voorhofje, de groenten in volle grond en die in de serre, waren Clothilde’ s artistieke kinderen.  De hoogstambomen, va, elke ‘laar’ (notelaar, pruimelaar…) een paar soorten, die had Isidoor nog geplant…als zijn geesteskinderen zien groeien.  Terwijl er in hun kruinen generaties duiven hun grondgebied oorlogen en paardansen aankondigden, om van het duivenplatform eerst ernstig tegen partner of concurrent aan te gaan…hernieuwde de natuur zich er jaar na jaar.  Alvorens Isidoor zijn vrijelijk in de weide achter de boerderij rondlopende konijnen in Clothilde’ s kookpot belanden, hadden ze een heerlijk gezond leven van honderden planten oppeuzelen en kweken en paren op zijn konijn’ s achter de rug.  Geen wonder dat ze zich door de buurtkinderen met Isidoor’ s ineen geknutselde vangkooi klissen lieten; liever dan in de richting van de stad te willen ontsnappen. Sterven moest je toch !

In de Vijfdagenweekstraat was de boerderij van de Isidoors meer dan een oase tussen de rijtjeshuizen met hun koertjes van tien vierkante meter.  Isidoor had met de steun van de hele straat kunnen beletten dat zijn boerderij ook voor de aanleg van één van de eerste grote warenhuizen zou worden onteigend.  Zo kwam het dat de boerderij de parking eigenlijk bijna helemaal in twee verdeelde en schapen, varkens en koeien van achter de stekelige, met vogels bevolkte hagen en knotwilgen naar de -af en aanrijdende ‘blikken beesten’ gluurden.  Met een zelfverzekerde onverschilligheid liepen ze zeker te filosoferen over hoe het zijn moest van daar in die winkelkarren ingevroren te liggen.

Of dachten ze aan die keer toen die met hormonen, onnatuurlijk opgeblazen, ontsnapte stier, uit het nabijgelegen slachthuis nog even graag wat nakomelingen achter de haag verwekt had ? Het was net vóór de tijd van de kunstmatige inseminatie moet U weten.  Nog vrijer dan de dieren op de boerderij, waren de kinderen in hun duizend-en-één-spelletjes van ‘wie-niet-weg-is-is-gezien’ tot ‘dokter-zie-eens-of er hier niets anders had moeten zitten’.  In vaste en wisselende groepen van vier of zes, mochten ze de boerderij altijd een namiddag de hune noemen.  Mogelijkheden om fantasie vaste vorm te laten krijgen, waren er genoeg.  Vooral in de ouwe schuur met al die stukken metaal en hout; die Isidoor soms alleen tegen kwam als hij ze niet nodig had...werd menige burcht veroverd, menig kasteel aangevallen en kwamen vele niet gepatenteerde uitvindingen tot stand.  Om van de stukken kindervel die er sneuvelden nog maar te zwijgen. 

 

Wie er ook bij Isidoor, Clothilde en hun kleinzoon Harm te gast was, Martina was er soms maar al te graag bij om van die groeps-en vriendschapsbanden tussen de natuur te genieten.  Later zou ze haar eigen vergelijken met één van die strak opgebonden tomatenplanten die onder een bijna bacteriënvrije kap moeten opgroeien.  Van op het huisladdertje keek ze soms van op het koertje over de muur om een glimp van de spelende kinderen op te vangen.  Zo had ze gezien hoe een vijftal jongens en meisjes van haar leeftijd in het hoge gras uitprobeerden wat je met sprietjes gras kan doen als een doktertjesspel onder de gordel op verkenning gaat.  De jongens vonden er precies weinig avontuurlijks aan.  De precies iets meer in het spel geïnteresseerde meisjes bleven op hun nieuwsgierigheid zitten toen de witte broeksrekken bij het naderen van Clothilde vliegensvlug de hoogte inschoten. Alsof de geniepigheid een onvervangbaar onderdeel van dit speciale spel was, kwamen eerst de snaken dan de hinden ‘als uit de lucht gevallen’, aan het lange gras plukkend terug in de richting van de boerderij gewandeld.  Clothilde kon er zich niet druk in maken.  Zij wist beter en dacht aan al de luiers die zijn in haar tijd proper had gemaakt, gewassen, gedroogd, gestreken.  Aan hoe haar kinderen dan proper werden.  Hoe dat ‘vies’ uit die ‘anale fase’, naarmate haar kinderen opgroeiden, al minder dan in haar jeugd zelf, op al wat met kuis en onkuis te maken had, sloeg.  Clothilde was één van de vrouwen die hadden geleerd dat kinderen mekaar weinig hinderlijke littekens aandoen.  Die vorm van ontering, dat doorgeven van minderwaardigheidsgevoelens en seksuele geremdheid van de ene generatie naar de andere…dat blok dat je van je kinderbed mee het huwelijksbed intrekt…die dwaze vorm van en allen prijs willen bezitten, dat geforceerd willen openbreken van huwelijksbeperkingen, waar vooral sommige mannen soms leken mee opgeladen te zijn, die oneer sloeg voor haar op wat vaders niet met dochters hadden te proberen.

Nee, die kinderen daar in die weide, die begrepen mekaar zonder oneerlijke machtsverhoudingen.  ‘Waarom kunnen ze niet jong blijven’, dacht Clothilde.  ’t Was al erg genoeg dat de meeste volwassenen inde Vijfdagenweekstraat zo naast mekaar door leefden of mekaar’ s binnenmuren dachten door en door beleefd te hebben.  Slechts één keer, bij de aanleg van de parking aan de supermarkt, toen de ‘kinderboerderij’ verdwijnen moest, had een deel van de buurt de oproep van een zekere Jeroen Nekkers gevolgd.  Na een petitie waarin het straat comité de onzichtbare eigenaars van de winkelketen verzekerden dat ze een boycotactie zouden inzetten indien hun tuin van Eden verdwijnen moest…besefte de straat dat als één van hen durf genoeg heeft om iets te organiseren, dat je dan wel degelijk iets bereiken kan.  Doch de boel viel stil.  En “in plaats van de gezonde microbe op andere straten van de stad over te brengen…en niet te stoppen voor elke straat zijn kinderboerderij had…”, had Isidoor toen gezegd; viel het boerderij comité uiteen , even snel als het er gekomen was. Van toen was het geleden dat men nog iets dergelijks gedaan had. Isidoor zei soms, tegen onder andere die Clothilde van hem, “dat te veel mensen zich tussen hun muren laten vastspijkeren en hoogstens opkomen voor hun eigen directe belangen, terwijl de wereld in Vietnam bijvoorbeeld in brand staat”.

Isidoor had nog in het oorlogsverzet gezeten moet U weten. Uit schrik voor de groeiende invloed van de onder de oorlog erg verdienstelijke linkerzijde van het politieke landschap, had de top van burgerij onder invloed van de sociale strubbelingen de sociale zekerheid op poten gezet en langzamerhand was de Westerse erkende bevolking zich gaan gedragen als of ze door de verkregen welstand in het gareel van de grote imperialistische firma’s die de rest van de wereld bleven leegroven en over uitbuiten; verplicht was van in de praktijk te stemmen en te handelen als of de belangen van één percent van de bevolking en de voornamelijk door haar voorgedragen politieke klasse, dezelfde waren als de internationale belangen van de werkende bevolking, de werklozen, de kleine zelfstandigen en de lokale grote en middel grote ondernemers.  Weinig partijen en vakbondsmiddens waren met de iets grotere politiek en de vooruitzichten op wereldvlak bezig.  Ondertussen verkommerde de bandwerker door steeds opgedreven  ritmes en werd de werkloosheid groter door allerlei herstructureringen.  De staten investeerden soms in onzinnige vormen van werk om de sociale druk wat van de pan te houden en vergroten daardoor ook de druk op sommige relaties in de Vijfdagenwerkweekstraat…waar sommigen uit verveling of uit afstomping al eens teveel dronken.  Nee, sinds toen had hij de sociaal actiefste straatbewoners nog maar weinig gezien. Hij zou ze misschien zelf eens kunnen gaan opzoeken…wie weet dachten zijn dat immers ook niet.  Men kwam Isidoor wel opzoeken wanneer één of ander naar de waanzin geëvolueerd koppel begrijpelijke ‘jaloerzerikken’ mekaar te lijf aan ’t gaan was.  Opa Isi (easy) probeerde hen dan van de echte of vermeende muizenissen of spoken in hun hoofd te verlossen.  Meestal echter zat alles zo diep verstrengeld…en was het tot dan opgehouden burenimago toch om zeep, dat geen lijmen of alternatieven nog hielpen.

 

De methode van Isi was er geen van zalvende woorden, maar gewoon één van tips waarvoor meer begoede en minder drempelvreesachtige mensen professionele hulp betaalden. Zijn sermoenen, die niets van klassieke preken hadden, waren denkwerk dat in stukken en beetjes mondeling doorgegeven werd…zodanig dat Isi soms dingen te horen kreeg die hij helemaal niet gezegd of zo bedoeld had. Toch wist Harm er onder meer via zijn ouders ook nog een deel van. “Geef mekaar toch wat ruimte verdorie”, zo begon hij gewoonlijk. “Probeer dat hoofd van jullie eerst eens onder controle te krijgen.  Denk je nu werkelijk dat je iemand waarvan je waarschijnlijk al lang vergeten bent waarom je hem of haar zo speciaal vond…dat je zo iemand moet verwijten dat hij of zij ook al eens een stukske van zijn of haar leven aan een ander bloot wil leggen.  En als dat dan al goed lukt, ook al eens fantaseert over hoe ‘het andere’ met die ‘andere’ zou zijn…al zou men beter op vriendschappelijke voet met mekaar blijven omgaan…maar het is des mensen’ s dat dat niet altijd lukt, soms schaadt het, soms baat het.  Mag een mens niet weer echt leren ademen als de druk in zijn omgeving door factoren die men niet begrijpt, of soms eerst jaren later echt doorgrond, té groot wordt ?  Moet je als je het geluk of het ongeluk hebt van zo een ‘vijfde bedpoot’ te kennen, dan misschien in Uw wettelijke wederhelft alleen zijn of haar slechtste kanten gaan zien om toch maar zoveel mogelijk redenen tot klagen en zagen te hebben ? Draaien die dingen waar voor je angst heb alleen om het verlies van bezittingen, en in hoeverre denk je dat je mensen en kinderen kan verliezen als je zelf in je kracht weet te blijven ?

Kan je de relatie niet meer lijmen, zijn driehoeken of scheidingen een feit en zit je je kas op te vreten omdat je alleen thuis zit of de kinderen net dan extra lastig zijn ?  Ben je jaloers op de romantiek die de buitenechtelijke relatie voor je partner heeft teruggebracht…heb je je dan al eens afgevraagd hoe het komt dat een stuk of meer van de fijne dingen van vroeger verdween ? Misschien komt het gewoon omdat uw kinderen in hun lastige momenten geen speelruimten genoeg hebben of dat U meer met ballast bezig bent dan met menselijke dingen ?  is het dan niet hoog tijd om het heerlijke van vroeger niet te verheerlijken, maar om op basis van het verlangen van eenieder weer wat meer in zijn rust te brengen eens op een diepzinniger manier met mekaar om te gaan ?  En als ge met mekaar wilt gaan beginnen praten, dan mag er van alles onaangenaams boven komen…en dan mogen er al eens verwijten vliegen…maar kalmeer toch achteraf en denk en herdenk nog eens tot dat ge weet hoe ge allebei echt in mekaar zit, tot dat ge weet waarom de kaarten liggen zoals ze liggen…tot dat ge weet waarom dat er al eens uit schrik lange tijd gelogen werd.  Zit niet te denken dat het allemaal gewoon om de seks, het geld of het knapper zijn begonnen is…een mens is eenzaam op meer dan één vlak.  Natuurlijk als ge geruime tijd niet weet wat dat je in feite beter kunnen weten had (’t was misschien voor een stuk om niet te kwetsen of omdat je of iemand anders het niet zou aankunnen)…dan komt dat zoals alles wat achter de rug gebeurt, hard aan.  Waarom stel je mekaar dan in zo een situatie niet gewoon voor ?     ’t Zou  nog kunnen gezellig en leerrijk zijn !  En…het hoeft niet te eindigen waar dat de buurt zal denken dat het eindigt...al kan dat natuurlijk ook eigenaardige wendingen nemen, oncontroleerbaar uit de hand lopen soms…maar dat zijn opgaven waarvoor men in bepaalde omstandigheden nu eenmaal kan komen te staan.  Indien alles geniepig tot in één of meer huiskamers blijft doorknagen, zonder dat er alle dagen een paar woorden of liefst meer over worden gesproken…dan vliegen er op een dag natuurlijk een paar dingen door de keuken in het minst erge geval.  Moet dat nu mensen !  Zelfs uw kinderen denken dan dat er in uw bovenkamer iets niet meer klopt.  ’t Is toch beter dat ze weten wie dat dat is, diegene die ze eens in pa’s of ma’s bed gaan ontdekken bijvoorbeeld; indien de dingen al zo ver zouden komen.  In heel veel gevallen is het beter je heterovriendschappen vriendschappelijk te houden.  Ervaart mekaar toch als heel goede oude vrienden in een spel dat men met vallen en opstaan eerlijk moet leren spelen, maar niet te weinig menselijk opnemen mag.  Mekaar ook niet over heilig verklaren en als er dan toch lichamelijk geslipt wordt niet te veel achtervolgd worden door beelden van anderen die geweldig van mekaar genieten …zoals jullie vroeger bijvoorbeeld…en hoe kwam dat dat ? Ach, alles kan tal van oorzaken hebben, er zijn zelfs koppels die het praten gewoon door de seks vervangen, is het dat dan alleen wat telt ! ?  Kinderen verstaan nog weinig van die dingen, maar spontaniteit is wel iets dat ze beter dan volwassenen herkennen.  Ze zitten soms met een soort heilig beeld dat ze van hun ouders hebben en waar ze in hun later leven niet van gaan afraken als dingen op een traumatische manier afgehandeld worden.  Met een geschonden ‘vader’ of ‘moederbeeld’ is het soms wel niet zo makkelijk om zelf relaties op te bouwen, maar daar hebben niet alleen de ouders, maar ook de tijdsgeest veel mee te maken. Niet alleen de tijdsgeest die meer en meer vindt dat men geen grenzen meer moet vastleggen wat betreft afspraken en te verwachte gedragspatronen in een relatie, daar gaat men van terugkomen; maar vooral de dingen die mensen nodig hebben in een groeiproces, verklaren waarom men minder en minder bij mekaar lijkt te blijven als koppel.  Als die dingen alleen door de tijdsgeest van ongebreideld genieten voortkomen, lopen de avonturen gewoonlijk af met eenzaamheid en nog meer verwondingen…heeft het uiteengroeien meer te maken met opdrachten waarvan je achteraf denkt ‘hoe heb ik ze kunnen aanvaarden’ of met verschillende niveaus van denken en communiceren dan is dat een heel andere situatie volgens mij.”

Ja, die Isi, kon er wat van, het leek wel een soort prediker.  Hier nog een greep uit zijn crisis beheersingspakket.  “ ‘k Versta dat je in je eer gekrenkt bent…omdat jij verdorie altijd zo trouw geweest bent…maar is dat een reden om beginnen te zuipen of naar de betalende liefde over te stappen ? Wil je zo het beeld van de in je ogen perfecte vrouw om zeep helpen en cynisch verder door het leven ?  Wat is er plezant aan piekeren en je miserabel voelen ?  Probeer het eens opnieuw of met iemand anders…als je vermoedt of eerlijk verneemt dat je in een driehoeksverhouding meedraait.  Praat het eerst uit dan kom je misschien tot het besluit dat jullie allebei meer willen voelen dat je bestaat…dat jullie allebei willen ontdekken …en willen herontdekt worden. Bezint eer ge begint dingen achter te houden, al gebeuren dingen nu eenmaal voor dat je door hebt waarom ze al of niet nodig waren.  Doe mekaar niet de duivel aan met onmogelijke schikkingen en advocaten en notarissen, veel onder mekaar regelen maakt de band sterker.  Je kan zoiets als vertrouwen soms wel weer voor een stuk versterken als je dat zelf wil.  Ik zeg het nog eens, je moet met die dingen niet teveel gaan slapen of ermee blijven rondlopen. Praat ze uit, die geen overhaaste dingen of pak niet te vlug beslissingen uit onvrede of opgewondenheid of zo. Beginnen met een beetje meer en meer ruimte voor mekaar is soms voldoende…al kan het dan ook wel al of niet evolueren naar dingen zoals je ze niet graag zou zien.  Behoedt jullie van fysieke of verbale krachtpatserijen en vernederingen waar jullie toch alleen maar spijt van krijgen.  Ga niet zitten zuipen, want dan beginnen alle jaloerse en hebberige draken uit je onderbewustzijn een spelletje met je fantasie te spelen.  Door verwijten en tegenverwijten kom je daarna wel veel aan de weet, maar dan ben je door zo een manier van doen nog niet verder of gelukkiger. Dat voert de wederzijdse bewapeningsinspanningen toch alleen maar op…in plaats van te ontwapenen…in plaats van de juiste boeken te lezen over relaties en andere invalshoeken. Doe je zo niet, dan daalt de temperatuur in het toch ondanks alles, veelal warme bed van vroeger…nog maar eens te leer dan normaal onder nul…en ’t zou spijtig zijn indien voorgoed…al is algehele bevrijding van soms ook aangewezen in sommige situaties.  Beter een koele afstandelijkheid dan en nieuwe banden met een andere dab haat dragen en niet meer kwijtraken? “  En dan stapte Isi Isidoors dan maar weer eens op.  ’t Strafste was dat ze hem nooit ergens buitensmeten…de beterweter ! HIJ had in zijn tijd belet dat Clothilde steeds vriendschappelijker met een voor haar belangrijk iemand omgaan zou.  Goed wetend dat hij daarmee tegen zijn eigen manier van denken en voelen zou ingaan, besloot hij zelf van zijn ‘niet willen onder doen voor en ander kuddedier instinkt’ te volgen en zijn verovering, de moeder van zijn kinderen en zijn emotionele geborgenheid veilig te stellen en niet het meeste van zijn raadgevingen te volgen…geef hem maar eens ongelijk…maar hij heeft toch vele huislijke brandhaarden geblust misschien.  Harm herinnerde zich nog een aantal minder academische uitspraken die Isi zou hebben gedaan, tegen hem persoonlijk dan. “ Jongen, een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel kan grote wonden veroorzaken.  Wonden waarvan alleen de edelmoedige herstelt”.  Harm, vele jaren later, geconfronteerd met die situaties waarvan hierboven sprake, besloot van al van die dingen eens te toetsen aan hoe het hem en hun en haar in de laatste drie maanden van zijn relatie met Martina afgegaan was.  Je kan niet één maand, één jaar, tien, twintig jaar…verder kijken of de beslissing van met iemand anders gaan samen te wonen, de juiste zal blijken, jij hebt gewaagd Martina, onder zeel veel druk, maar niet van mij; want van mij en voor mij en van en voor de puberende en later adolescente gasten mocht je van harte blijven.

 

Te mooi om waar te blijven, die heerlijke brieven, die geen andere lieven

Al van in de tijd van Isidoor’s boerderij, wist Harm het al. Meisjes, vrouwen, laten zich meestal veel liever ‘doen’, dan bijvoorbeeld zelf initiatief te nemen.  Sommigen dan toch.  Maar waar zaten de andere ? Die die ‘meespelen’ konden, zoals hij Martina had geleerd.  Zij had hem geleerd van haar tienerproblemen ernstig te nemen.  Hij had zich ontpopt tot een echte specialist in het per kerende post inspelen op haar grote en kleine probleempjes.  Hij bedacht honderden zinnen, zinswendingen, aardigheden op papier…in die heerlijke extra stimulerende periode van het mekaar door de ouders en het leger en zo moeten missen…in die tijd dat ze zich nog tot elkaar aanvoelen beperkten.  Aanvoelen in hoofd, huid, huidplooien en jongeheer. Wat moet haar vader toen jaloers rondgelopen hebben ! Zoals een niet meer bekommerd man die weet dat zijn vrouw het voor een ander heeft.

Harm had heel zijn leven gevochten tegen het feit dat de meeste mensen van hun gezicht stond af te lezen dat ze het leven een smakeloze, geesteloze, zoutloze grap vonden.  Hij zag voortdurend gelijkenissen tussen toestanden, absorbeerde leergierig de nieuwe dingen om ze in zijn sociaal wereldbeeld te laten passen.  Zocht naar manieren om anderen deelachtig te maken van hetgeen hij immer altijd opnieuw ontdekte en corrigeerde…tot de dag dat hij begon te registreren dat zelfs  het voor hem vanzelfsprekendste, eerlijke communicatie met je levenspartner, niet zo vanzelfsprekend was.

Tot aan de tijd dat die periode aanbrak, had hij werken neergepend die qua vorm soms nogal ver van de gemiddelde lezer stonden; alhoewel hij het ook soms in simpeler vormen goot.  Hij kreeg er weinig commentaar op in het begin. Nochtans het ging om dingen, grote dingen die het geluk van elke rijke en arme wereldburger beperkten, hinderden.  Vaak wordt er dan aan honger, oorlog, werkeloosheid…milieu…gedacht.  Daar hield het bij Harm niet op.  Hij bracht zelfs mogelijks toekomstige dingen, andere bestuursvormen in theatervorm in de tijd dat hij zich nog onvoldoende bewust was van het feit dat het hele spectrum van politieke partijen niet alleen staat voor een aantal programma’s van links en rechts maar ook voor de graden van egoïsme en solidariteit die in mensen leven…en ook de overgrote meerderheid ‘solidairen’ laat zich door de praatjes van de andere groep vangen.  Hij wou de gewone mens laten voelen dat kunst, filosofie en begrijpen van de maatschappij enorm voldoening geven kunnen.  Sinds Martina, nu nog zijn wettelijke vrouw, hem beginnen laten voelen had, dat ze het eventueel wel zonder hem zou aankunnen…het huis en de pubers ; sinds toen was zijn systeem van ageren met de wereld van de sociale vooruitgang bijvoorbeeld, danig veranderd, want hij maakte meer tijd vrij om haar terug voor zich te winnen.  Voorlopig gedaan met militeren en minder over het sociale schrijven, een onverschillig evenwicht had hij soms nog tegenover de ellende in de wereld, hij leerde er van dat het niet over negatieve emotionele problemen geraken, één van de redenen was waarom zo vele mensen politiek niet geïnteresseerd zijn; dus ook op dat gebied moest hij stelling nemen en alternatieven uitwerken, of het was wachten tot de grote wereldproblemen naar de rijkere Westerse wereld kwamen.  Dus hij probeerde haar weer voor zich te winnen.  Alleen in bed was dat geen probleem.  Dat was het dus waar de werkman en de winkelier, de boer en de secretaresse…hun buiten werk opwinding van maakten…de liefde en alle mogelijke concurrentie en perspectieven daarrond.  Als je daar allemaal niet mee bezig bent, dan kom je ook zo over, als integer op dat vlak, vrouwen merken dat vlugger zo bleek al eens.  Alhoewel bijna eenieder grapt en zwanst over zwoele en ondeugende dingen, zijn de meeste mensen toch gesteld op integriteit, ook in relaties; vreemd, hoe zou dat komen ?  Veel minder interesse was er voor hoe je met een tendens in een partij of daarbuiten de verwaterde sociaal democratie weer naar de kant van de werkende mens kon krijgen, niet voor kapitalistische uitwassen die de wereld wurgden, minder ook voor een cultuur in die en andere zinnen of de eigenlijke wezenlijke zinnen van het persoonlijke en collectieve bestaan.  Had ze zich aan de kant gezet gevoeld door al zijn naar de maatschappij toe gerichte, niet meer volledig op haar en de kinderen gerichte activiteiten ?  Zei haar moeder haar, (bij gebrek aan andere, door hem te geringschatte praatjes soms) niet te dikwijls dat ze dat maar zo niet mocht betrouwen…die vergaderingen van hem ? !  Tuurlijk. De man van schoonmamma moest strikt aan de lijn lopen, vandaar. Kwam het ook niet gewoon omdat hij ‘er’ meer zin in had ? Ze had hem gezegd hoe ze soms geweend had, terwijl hij sliep.  Geweend omdat zij er een van in haar jeugd ontstane, andere frequentie op nahouden wou. Daarvoor liet ze zelfs vóór het trouwen het knuffelen in de zetel meer en meer achterwege.  Natuurlijk niet alleen daarom.  Ze was een meester in het energiek aaneenbreien van kunstzinnige pullovers en zo meer, spulletjes voor de kinderen van vóór ze baby waren.  Waarom kwam ze dat laatste jaar steeds weer meer en meer af met die argumenten die hij beu relativeren was, met op de achtergrond de stoorzender schoonmamma die vond dat hij niet te schrijven of teevee te kijken had wanneer zij al slapen ging…wat zelden voorviel trouwens…maar een paar keer was genoeg voor schoonmams die wel vermoedde dat ze druk op haar dochter kon uitoefenen, daar deze met een soort schuldcomplex ten opzichte van haar zat.  Indien Martina zich als buitenhuis werkende vrouw verplicht voelde van evenveel tijd aan dit en dat van het huishoudelijke werk te doen (Harm probeerde ook zijn deel te doen, al moesten die dingen bij hem zo altijd zo grondig gebeuren), dan kwam dit vooral omdat schoonmams zo een kuisfreak was, altijd bezig om tot rust te komen, veel mensen hebben dat.  Niks op tegen, maar laat een ander zijn wijze om de zaken des huizes te regelen.  Had hij Martina niet vaak genoeg gezegd dat ze zich niet aan teveel details in deze huishoudmaterie mocht laten vangen…in de zin van haar eigen een te strikt weekschema op te leggen ?  Wat baatte dat echter…Harm bleef gewoon instaan voor het werk en het spel met de kinderen, het schillen van de patatten, afwassen, afruimen, herstelwerken, klussen aan de bouw van het huis…in de wetenschap dat maniakale vormen van properheid toch ook erfelijk bleken te zijn, behalve als je op bepaalde punten in je wezen zelf breekt met diegenen die ze doorgaven.  Hij onthield zich dus van al te grote over ijver wat kuisen betreft.  Dat ze zich dan maar uitsloofde voor haar mams.  Ten andere, gewoon bij de kinderen in de zetel zitten TV kijken, terwijl Martina stofzuigers of wasmachines verkrachte, werd hem zelf door haar als een vorm van ongeneselijke luiheid aangesmeerd. Precies of iedereen moet de hele tijd mechanisch bezig zijn om zich goed te voelen.  Wat haar stoorde was eerde Harm’ s kalmte en ook de dingen die ze hem had toevertrouwd over haar opgroeien in een soort driehoeksrelatie met de ouders…dingen die Harm al lang had geklasseerd, als je zelf kinderen hebt moet je toch vooruit en die dingen laten voor wat ze waren.        Aan hem hadden er ook ‘gezeten’, hij had zijn voeten gewoon aan die histories geveegd, maar ja, dat onder jongens en oudere jongens is anders koek dan het misbruik dat zij te verwerken had. 

 

Harm wist wél wat werken was ; want hijzelf had in zijn jeugd en tot ver over de twintig jarenlang keihard werk verricht in een familiezaak, alles wat je je maar kan indenken… en ook daarzonder weet eenieder dat men beweging nodig heeft en door gewoon de dingen rond het huishouden en zo meer te doen, heb je die al voor een groot stuk.  Wat trok Harm zich op de duur nog aan van wat huishoudelijk gezeur of van Martina’s onderschatte, steeds vaker terugkomende zinnetjes zoals : “zo wil ik met jou niet oud worden, ik het huissloofje…”.  Als men daar teveel over klaagt, duidt dat er op dat er andere dingen meespelen en niet in het minst iemand anders die in de coulissen al zelf geen vrouw meer heeft en zit te ‘trekken’ zonder dat je het weet…aan je eigen vrouw natuurlijk, wat had je gedacht ?  Vergeten is dan hoeveel genot je iemand in bed kan schenken en al je positieve dingen, naar de achtergrond verdwijnt dan dat je een goede vader bent en een zachtaardig ingesteld iemand.  Waar je dan weer van leert dat te begripvol en tolerant zijn ook niet altijd past in bepaalde situaties.  Heel die voor hem, gewone, gelukkige gang van zaken; begint dan te kraken als ze je laten voelen dat je afstand moet nemen.  Als ze een beetje sneller dan gewoonlijk door de gewone sleurdingetjes humeurig wordt.  Als ze tijdens ’t strijken afweegt hoever ze gaan zou met ‘de andere’ zijn plannen na zijn echtscheiding.  Als je voelt dat er meer zit achter die soms ijzig stille weekendmorgens in bed.  Wordt de concurrent, waarvan je het laatste jaar van je huwelijk nog niet weet dat hij bestaat, ongeduldig ?  is ze de oude ‘plooien’ moe en wil ze zich ‘plooien’ naar die van die andere ? Waarom dat laatste jaar alles zo overdrijven, ze waren toch met verkering er bij gerekend vijftien jaar gelukkig met mekaar en de kinderen geweest eigenlijk, zonder veel poespas de dingen doen die er toe doen, bouwen, werken, samen leven, kinderen krijgen en er zorg voor dragen, tijd voor speciale dingen nemen.

 

Dan begint het stadium van ‘het is dus toch waar’; want je krijgt links en rechts een niet volledig uitgesproken tip van iemand en die ‘toevallige’ bezoeker op dat theaterstuk van je, kon niet iemand zijn die niet persoonlijk een uitnodiging gekregen had voor die poging van Harm om een theatermonoloog te spelen.  De bal gaat aan het rollen, want je confronteert beiden in de zaak waar ze altijd afspreken. “Zo, de laatste tijd zie je hem meer en meer onder de middag”, wordt dan een stuk van de dialoog in plaats van “moet ik het huiswerk van die of die niet eens nog even nakijken” ?  “Oh zo, hij kan zo goed naar je luisteren, hij legt het zo goed uit,…laat je voelen dat je een speciale mens bent…dat je je niet minderwaardig hoeft te voelen.   “Indien je mij wat vaker kon laten voelen  dat je een vrouw was, had je die psychologische biechten en dat mekaar beklagen, dat in handje vasthouden eindigt…niet nodig”, zei Harm, toen op meer dan één manier geprikkeld door de kaper op de kust.  Geplaagd, soms gezegend met op seksuele bezitsdrang gebaseerde fantasieën, waarvoor het zich als platonisch voorstellende nieuwe koppel zich nog niet rijp achtte. Maar je blijft wel zitten met de vraag daar achter natuurlijk.  “Maar waarom moet het van ons, ons gezin, na een jaar van dat je het niet meer weet eigenlijk; zo ineens allemaal op mijn kop vallen”, probeerde Harm.  “Heb je schrik dat mijn enorm boze bui die keer dat je me zo tergde nog niet over is” ?  Die oorveeg op de duur, die je nu altijd inroept na dat ik je alleen vroeg van me te vertellen als je hem zag en dat niet zo bleek toen je die avond thuiskwam en me neersabelde met je blikken, me op zeer sterk negatieve wensen trakteerde.  Eerst in mijn hand bijten is ook niet leuk.  Je moet dat allemaal maar gewoon worden als man zeker, die zin van een ander in een ander.  Die ander die ‘er’ niet zoveel belang aan zou hechten als ik…dat is wel iets om mij kalm te houden zeker ?  “Het geen voor jou breien en zogezegd  ? ‘platonische’ dingen doen is, is voor mij al eens een pint gaan pakken, zonder dat ik eigenlijk weet waarom het er al eens per uitzondering meer dan de twee zijn die je drinkt als je niet per auto bent Martina.  Loskomen van al wat jij niet uitgesproken krijgt en ik niet weet en ik niet of nog niet kan verwoorden.  Moet een mens soms op liefdesgebied dezelfde logische criteria gebruiken als op sociaal gebied…van zodra je je serieus benadeeld voelt van werkgever veranderen, tot daar toe, maar de moeder van je kinderen zo maar afgeven, nee; dat is toch heel iets anders.  Een echte man doet uit respect voor zijn vrouw en de moeder van zijn kinderen niet zomaar een slippertje…die dat wel doen, dat zijn jeanetten, de mannen zowel als de vrouwen…zeg ik nu wel met een kwaaie kop…maar verdorie, je zou je gaan afvragen hoe het toch komt dat gewoon aardig zijn voor mekaar als stel nu zo moeilijk is, tevreden blijven is toch zo een gewone zaak…is het dat wat je stoort aan mij ?      Je verweet me soms dat ik niet jaloers genoeg ben…, dat komt gewoon door het vertrouwen dat ik in je heb, had; ach, wat maakt het uit, nu ik het wel meer ben…en dat al of niet jaloers zijn heeft niet te maken met het al of niet graag zien van iemand, maar met het feit dat je gemeenschappelijke levensopdrachten hebt met iemand, over de dood heen vaak; wel, nu ik het wel ben…lijkt ook dat niet veel te bewegen in jou.  Dan sta je als man ergens te vechten tegen je boosheid en lulligheid …gewoon omdat  men je dwingt je levensfilosofie te veranderen, je wil je wel leren realiseren dat verhoudingen buiten het huwelijk voor beiden moeten kunnen…al weet je in de verste verte nog niet wat die inhouden, zeker niet als je nooit iemand anders op elk gebied hebt mogen leren kennen.  De verleiding om zelf ‘op jacht’ te gaan begint dan de kop op te steken, je laat je niet door die dingen gewoon ‘overvallen’ als ze zich op het juiste tijdstip in je leven overkomen…was het dat Martina, is het je gewoon op het juiste tijdstip in je leven overkomen, of heb je er zelf naar gezocht omdat het één van je vriendinnen zo goed is bekomen…haar man minder weliswaar.  Op zo een momenten zit er zowel een voorstander van een gewone monogame verhouding in een mens dan als die van de opkomende opportunist in je, die wel veel nieuw ‘lekker’ vlees in de kuip om de hoek vermoedt, maar nog niks weet van alle mogelijke vormen van verwikkelingen die dat met zich kan meebrengen in het leven van heel veel anderen.  Bestond die ‘opportunist’ al niet veel vroeger  in je, kan je je natuurlijk afvragen, maar in mijn geval was dat soms al eens niet meer dan een leuke spielerei…die wel altijd een beetje invloed op de vertrouwde vrouw kan hebben uitgeoefend weliswaar, maar dat zal dan wel in twee richtingen hebben gewerkt”. “Ach wat Martina.  Al bij al ben ik achteraf blij dat jij de eerste stap hebt gezet, moet ik het dan zo leren zien ?  In de zin van dat je mij verloste van een dilemma dat ik niet voor mogelijk heb gehouden eigenlijk.  Je doet me beseffen hoe moeilijk de kleine realiteiten en niet geweten dingen wel op de mens als subjectief, emotioneel wezen doorwegen, bewust en onbewust, geweten en niet geweten; om van het andere ‘geweten’ maar te zwijgen…dat moet bij jou wel op de proef gesteld zijn, en wie weet hoe lang ga je daar nog mee zitten indien onze wegen dan toch uit mekaar gaan…en het belangrijkste…niet alleen die van ons”.

 

In de Bijbel Martina, worden dergelijke dingen ’s mensen’ s grootste vijanden genoemd.  Weet je nog hoe we het er over hadden van ‘ze’ (jouw vriend, mijn eventuele nieuwe vriendin) tot onze ‘vrienden’ te maken ?  het huis in twee inrichten, twee nieuwe ‘families’…ander perspectieven..; fijne praatmomenten…theoriemomenten vooral…verstoord door een aan het licht gekomen geheim afspraakje.  Waarom hoefden die dingen achter de rug te gebeuren ?  Waarom zei je niet dat hij van zover af kwam, als hij niet al naar dichter bij was verhuisd ?  Waarom risico’s nemen met je Harm die nog moest wennen dat je hem als een episode zien al…ziet.  Ook kleine dosissen van zich bedrogen voelen en het vertrouwde geluk van het gezin bedreigd te voelen, kunnen iemands daden op de duur kwaad en dom het pad der jaloersheid injagen en al eens voor hevige ruzie met altijd van jou kant die gifpijlen en gifpijltjes tussendoor…mijn tong heb ik echt goed in toom, die wel…op zo een momenten waren we soms toch heel erg temperament tegen temperament bezig, maar het als mens ontzien, kwam van mijn kant vooral.  Wat heeft ‘dit van jou’  nog bijgebracht Martina buiten onze heerlijke kinderen en waar we als projecten aan werkten ?  Begrip voor het feit dat ik soms het een en ander probeerde schrijven eens de werken aan het huis achter de rug ? De ervaringen zelf natuurlijk en wat er uit te leren valt, nu bijna 25 jaar later duidelijker dan toen als ik er zo op terugkijk…en wat niet af was gemaakt qua inzichten ging nog via andere mensen op onze weg komen.  Jij was mijn gezaag over hem, zijn scheiding, zijn vrouw, zijn kinderen, zijn werk, jullie werk beu…het was het je allemaal niet waard, je wou de knoop doorhakken.  Ik zei van niet.  ’t  Zou zonde zijn, je hebt niet alle dagen zomaar telkens weer goede gesprekken met iemand…al brachten  die geheime wekelijkse gesprekken  bij ons thuis soms het bewustzijn  van gevoelens van levenslange belemmering door mij binnenshuis, ze hebben je zeker ook geholpen je een jaar verder door het leven te slaan.  Je hield het twee dagen uit, dat niet meer naar hem bellen.  Wat hadden jullie dan toch altijd meer dan wij te vertellen ?  Dat de zaken door mijn vooruitstrevende houding wel konden versnellen ? Of ben ik mezelf al rijmend op aan het jutten. Niet zo een goede ‘winnaarshouding’  van mij achteraf bekeken.   In ’t algemeen wordt van een man verwacht dat hij begint te schelden met scheldwoorden richting vrouwelijk geslacht als daar zijn : vul zelf maar aan of met proza in de zin van “blijf uit de buurt van mijn vrouw zeiker, zoek er zelf één die vrij is.  “Nee Martina, veel van die houdingen heb ik eens geprobeerd, maar de kolk van het leven die jouw meenam, daar was weinig verhaal tegen.  Het is te simpel en te ingewikkeld tegelijk.  Ik heb nog de tientallen brieven die we mekaar tijdens onze verkering schreven, ik geef je nu dit maar je vindt er misschien alleen pijnlijke dingen in. Het neemt ook onze stiltes van het laatste jaar niet weg, het brengt ons niet tot knuffelen in de zetel zelfs niet.  Waarom begrijpt een vrouw niet gewoon dat een vrouw geen problemen heeft, met een man die haar genegen is in feite ? De vraag kan meerdere antwoorden hebben, maar laten we het daar eens een andere keer over hebben”.

 

“Nu gaan we dus scheiden en de gebeurtenissen die door de laatste ruzie in de stroomversnelling kwamen die jullie als koppel niet slecht uitkwam, dwingen ons nog meer van zakelijk tegen mekaar aan te zien.  Al ben ik er blij om dat je niet kan verbergen dat je tenminste mijn lijf niet kunt ontwennen…omdat het zo goed op dat van jou inspeelt.  Maar hoelang nog voor die andere de tussen mensen heersende tradities als alibi gebruikt om ook ‘jouw biologische zijn’ voor zich alleen te willen.  Martina, de dag dat ik daar zal tegenkunnen, zal ik nog meer prins zijn dan toen je als tienermeisje zo weg was van mijn woordgebruik omtrent het leven en alles wat er rond hangt en jij.  Misschien hebben jullie het makkelijker, misschien zaten jullie toch al aan de dis van het grote verboden feest ? Het is trouwens niet zo, dat het unieke van het nog ‘maar ‘ met iemand te hebben gedaan, niet voor jou geldt, weliswaar onder spijtig gesternte in je jeugd.  Zelf door maar gewoon te denken aan jullie die een stap verder zouden gaan en nog één…lijkt het alsof ik minder redelijk en begrijpend wil worden dan ik me veelal voordoe en toch eens goed met de vuist op tafel moet slaan…of zoals nog anderen, dreigen met stoffelijke, financiële implicaties, en dat, dat weet je wel maar al te goed, is helemaal niet mijn stijl; jij was onze koele boekhoudster, waarvoor dank, je was eerlijk in je beheer van het gemeenschappelijke.  Nu ik leer leven met voor een stuk bijna afgeschreven te zijn en meer vergeten te worden, ook nog even dit Martina.  Laat ons voorlopig maar zeggen waar we zijn, zo dat één van de twee niet aan zelfbeklag gaat doen. 

 

Breaking news, terwijl Harm dit schreef, kreeg hij bericht van de jongste zoon dat de man met wie ze trouwde al een jaar iemand anders heeft…zeg nu nog dat telepathie niet bestaat.  We zijn nu mei 2012, jarenlang sinds 1989 hebben deze nog op klassieke typmachines getypte teksten in één van de ijzeren kisten gelegen met al Harm zijn verzameld werk en nu eergisteren op hemelvaart -dag, na dat hij vergeefs achter een roman zocht waarnaar hij benieuwd was omdat het een soort allusie was ook op de Griekse politieke toestanden die reeds een paar jaar aan de gang zijn, ontdekte hij deze woorden rond hun liefde en besloot ze digitaal over te zetten.  ‘Zeg nu nog dat telepathie niet bestaat’, dacht Harm nu hij net al een paar dagen zo intensief met zijn verleden bezig was in het dorp dat qua naam zo sterk leek op de naam van de instelling waar zij momenteel tewerkgesteld was.  Ook haar medische problemen van het laatste jaar zijn mede daar door voor een stuk te verklaren misschien.  Vreemd is ook de gelijktijdigheid met Harm’ s relationele situatie…want sinds ongeveer hetzelfde tijdsbestek gaan hij en de boezemvriendin waar hij zo veel voor opgaf maar qua inzichten daar door ook zoveel terugkreeg nog gewoon als vrienden door het leven, maar dat is een ander verhaal, op het vorige geënt zoals dat gaat…en dan nog op een zeer magisch-spirituele manier. Raar ook, gisteren dacht Harm dat hij Martina ging terug tegenkomen…net voor hij met het plan om de tekst te typen begon.

 

“Martina, waarom mekaar nog langer laten aanvoelen  dat we onze wederzijdse schaakbeurten even ongenadig moeten doen als dat ons precies door de toeschouwers en de maatschappij en de genetica wel lijkt te worden opgelegd ? Laat ons kiezen voor een gedeeltelijk gemeenschappelijke weg in overleg met hem en zijn oorspronkelijke gezin, als het niet anders kan.  Geef me ook dan ook even de tijd om naar iemand anders uit te zien, misschien is dat nog het enige, naast het gedeeltelijk minder gezin vormen, dat je raken kan.  Iemand anders, ik kan het me nog moeilijk voorstellen, iemand anders die dan wel aan de voorwaarde van het niet iemand anders te beminnen moet voldoen.     De pijn die ik leed, wil ik, zie je, voel je…niemand anders aandoen”.          Later zou hij dit zo vaak herhalen dat…maar dat is een ander verhaal.  “Daarom hoop ik”, ging hij op een andere dag verder, “dat de vrouw van je vriend (wist Harm veel dat ze binnen het jaar van de ontdekking van de driehoek al met hem zou getrouwd zijn), …ook niet veel meer  voor hem voelt…maar hoe dat daar is gelopen, ik wil het niet meer weten eigenlijk.  Het kan me soms allemaal geen bal meer schelen hoe heel die story in mekaar zit, zelfbescherming misschien.  Ach Martina, je zal zeggen dat ik het allemaal niet goed inschat, dat je hem ‘niet wil binnenhalen’, maar we zijn dan toch maar al aan het scheiden, ik merk je twijfel soms wel, wanneer je je nog eens onder mijn rust koestert.        Een buitenstaander zal zoiets wel als onnozelheid zien.  Ook in de wetenschap dat je waarschijnlijk hoopt dat ik op een toegewijde andere val en liefst daarmee ergens anders ga wonen, neem ik je niet kwalijk dat je ook waarschijnlijk niet lang alleen zonder hem blijven zou.  Een vrouw moet, eigenaardig genoeg meer rekening houden met haar reputatie, meer dan een man.  De paar keren dat ik je verbaal overdreven verweet, ze zijn me hopelijk vergeven.  We zijn een soort overgangsgeneratie, want ik vermoed dat in onze maatschappij het aantal scheidingen nog gaat toenemen.  Wij kregen onze voorlichting onder ander via de pornografische afbeeldingen meestal, ongetwijfeld nuttig voor heel eenzame mensen op ouderdom, maar verder eens te meer een commercialisering van het wezen ‘mens’.  Veel ruzies hadden we niet, op die uitzonderingen van de laatste drie maanden na…toen de kinderen eindelijk merkten dat niet alleen zij soms vervelend konden doen met ons grote mensen gekwebbel.

Martina, je zegt tegen mij “ schrijven zoals die liefdesbrieven van vroeger, kan je niet meer”. “OK, daarna waren het politiek-sociaal geïnspireerde dingen voornamelijk.  Jij denkt er aan terug omdat je weer verliefd bent.  Ik zou dat nog wel kunnen door te herontdekken, maar die kans krijg ik niet meer. Dus moet ik je opnieuw ontdekken…al zullen daar misschien jaren moeten tussen zitten dat ik je nauwelijks te zien krijg.  Opnieuw ontdekken  dat je abstracte dingen maar begrijpt op het moment dat ze je concreet overvallen. Op de moment dat je dat nodig hebt, dat dan gewoonlijk ook de moment is waar op je die dingen het best kan missen.  Trouwens, de toon van liefdesbrieven hangt af van diegenen waar naar je ze schrijft, hangt samen met de liefde, de inspiratie ook dus die er van het andere subject uitgaat.  Dat maakt ook dat de band tussen twee mensen zo belangrijk is, dat, indien je tot een toestand komt waarin er van één van de twee te vertrouwde mensen geen inspiratie meer uitgaat, dat het dan (niet altijd), beter is indien je elders of op een ander domein van het denken en voelen, inspiratie vindt…en in het geval van personen, mekaar de vrijheid geeft.  Anders blijf je zinnen formuleren die niet meer de moeite ‘lijken’ voor de andere en verleer je het dingen zien vanuit het gezichtspunt van de andere.  Ook lichamelijk gezien krijg je het gevoel dat je soms met niet hetzelfde van vroeger te maken hebt en het voorspelglijmiddel minder vloeit dan vroeger.  Of ook dat door nieuwe banden anders zou worden is weer een verhaal waarover ik nog niet kan schrijven.  Het is niet makkelijk om voortdurend boven de primitief denkende en voelende mens uit te steken én in onze veel kapot makende beschaving dan weer de band met het primitievere in gunstige zin niet te verliezen. Blijven rekening houden met reacties en noden van teveel anderen, kan persoonlijk al eens doorwegen, kan zwaar zijn, zeker als je tegelijk bezig bent met de honger, de oorlog, de werkritmes, de werkeloosheid en  de armoede en vervuiling in deze wereld”.

 

Door het proberen spreken met haar, bleef Harm dagelijks grenzen verleggen, maar of dat wel dé tactiek was om haar terug te winnen, dat was een open vraag toen nog af en toe.  “Laat ons niet teveel meer graven…nieuwe dingen beleven zal waarschijnlijk een betere, misschien de enig mogelijke remedie geworden.  Al zit de kans er dik in dat we de moeilijkheden die we nu niet overwinnen, terug op ons bord gaan krijgen.  Niet helemaal terug naar de tijd van Isidoor’ s boerderij, maar toch een stap in de goede richting naar nieuwe ruimte toe ?  Ik vraag het me af. Ruimte, die jij in ’t stad nooit zo had zoals ik in mijn dorp.”

 

“Weer iets dat ik niet begrijp Martina, is dat jij nu ik wellicht naar anderen ga hengelen, je nu afkomt met het feit dat je een vijftal jaar geleden nog razend jaloers zou zijn geweest.  Hoe kon jij, die nog geen goed jaar gelden naar eigen zeggen verliefd werd, tot vier jaar terug je jaloerse neiging laten vallen ? Kende je hem toen al ? Worden jaloerse vrouwen verliefd om dat ze hun mannen willen voor zijn ?  Maar ach ja, laat het kibbelen maar aan al die dat interessant tijdverdrijf vinden.  Ik heb geen zin meer om mezelf naïef te vinden. Relativeren is altijd beter dan achter de nieuwe verhouding van je vrouw, waar je eigenlijk in de praktijk nog weinig mee te maken zal heb (in het wezenlijke, dat is iets anders dat ik je een andere keer zal proberen verwoorden)…dat je in die nieuwe verhouding dus ego afbrekende dingen blijft zien.  Waarom ook het familiespel, het kennissenspel van schuldigen blijven zoeken meespelen ?  is het de fout van de brandweer als er geen water in de leidingen zit ?  Gegevens zijn gegevens, je kan ze niet blijven herschikken. ’t Beste blijft ze naar de toekomst toe onder het licht van verdere evoluties proberen doorgronden.  Zelfs een psycholoog kan niet van elk zijner patiënten zijn levenswerk maken.  Je kan je ook afvragen Martina, of het wenselijk was om in zakelijke omstandigheden met minder zakelijke collega’s over ons privéleven te praten.  Mij heeft het me alleszins minder lullig en belazerd doen voelen, maar hun raad opvolgen, dat is wat anders. Voor hen die er over kunnen meepraten bracht het waarschijnlijk niet alleen een aantal onnozele binnenpretjes op.  Voor de anderen en ik was het soms wel leerzaam, maar weinig plezierig.  Wie weet  geeft het sommige mannen en vrouwen van onze werkmiddens geen zin in een soort preventief avontuurtje of weerhoudt ze hen er niet van ?  Nee, de sterkte om nooit over het privéleven te praten met anderen, hoeft niet meer voor mij. Net als die zogenaamde sterkte om trouw te blijven…al zal dat nu wel onder een andere invalshoek met mij gaan gebeuren, maar mijn eigen kennende wil ik weer honds trouw zijn, en een hond is net dat niet, wel grappig en ernstig tegelijk…mensen doen hun hond minder weg dan hun vrouw of man.  In feite komt het er niet alleen op neer met die trouw dat je schrik hebt dat je partner weggekaapt wordt, nee; het gaat hem om de om niet zo maar toevallige levenslijnen die vaak onnodig doorgesneden worden…maar dat wordt andere koek om dat degelijk uit te leggen.  Ik schrijf je nog wel eens over 23 jaar.  Ondertussen zal het oppassen zijn dat we niet te euforisch raken rond andere mensen die onze levens niet alleen met vrijheid blijheid maar ook met problemen zullen volstouwen zeker.  Het zal volharden worden in de nieuwe en oude objectieve gegevens.  Niemand hoeft onze oplossingen te volgen en te doen wat misschien niet het beste is in hun geval, niemand kan ons raad geven ook, die zullen we in ons zelf en in onze levens moeten ervaren, eens we niet meer terug kunnen…al zet ik de deur voor je wel op een kier.  Daar ben je misschien ook mee bezig, je denkt, ’t is toch om zeep, nu gaat hij gewoon mij hetzelfde lappen, plat gezegd, laat dat je beslissing niet beïnvloeden.  Alle kanten komen op hun beurt in de zon…mensen hoeven niet zomaar weg te lopen van mekaar.  Dat iedereen eens eerst en vooral eens zijn eigen weg zoekt en iets voor een ander leert doen zonder de hemel terug te willen. De functie van concurrentie in de liefde…is daar al over geschreven eigenlijk ?  Ze positief proberen aanvoelen maar counteren als je echt om iemand geeft die je in feite nodig heeft voor haar of zijn wezenlijke ontwikkeling. De moeder van je kinderen bijvoorbeeld, blijft dat toch !  Martina, ik moet leren leven met het feit dat ik er voorlopig niet het fijne van weet, van het leven en wat en waarom een mens iets overkomt. Wat ik wel weet, is dat jij door je dagenlange expliciete afwijzingsgedrag iets in beweging krijgen wou.  Ik kon telkens enkel constateren dat er zich geen revival aandienen zou.  Misschien ben jij ten gevolge van het feit dat eigenlijk je ouders hadden moeten scheiden qua vervolgverhaal wel verplicht om die stappen te durven nemen die zij niet aandurfden.  Misschien kan ik me, dan zij jou Martina, toch maar beter met het psychologische bezighouden, omdat het politieke toch niet te stuiten zal zijn en toch zal ik de mensen die daar omgeven ook proberen blijven raad en informatie en analyses en alternatieven te geven.  Daarbij moet ik wel niet gaan denken dat schrijven alleen alles in beweging kan zetten, de stoffelijke levensomstandigheden, het afwijzen van bepaalde negatieve dingen in onze economische, sociaal politieke verhoudingen, maar ook de meer subjectieve evolutie tussen allerlei van die net genoemde soorten relaties die mensen hebben, zal zijn duit in het zakje doen.  Net zo min als door studie alleen bekomt men inzicht, de praktijk, het beleven van al die dingen tussen mensen telt dubbel mee”.  “Chagrijnig is in ’t Nederlands zoiets als ‘venijnig’; in ’t Frans komt het van ‘verdriet’.  Ik kon op je chagrijnige momenten niet altijd rekening houden met je verdriet Martina. Ik zag je misschien ook teveel als wat men mij heeft geleerd als hoe ‘een braaf meisje’ moet zijn. M’n hoofd was twee drie maand jungle en woestijn.  Ik hield voortdurend rekening met de chronologie van je jeugd en je love-story.  Wellicht om niet helemaal het noorden te verliezen en willen blijven te werken aan de inzichten die ik nodig had om het leven te begrijpen.  Waarom ook niet ophouden met schrijven en mij tegoed doen aan het leven, zonder altijd willen uit te leggen waarom en waarvoor ?  Misschien omdat de tegenstelling tussen simplisme en onderliggende logica te belangrijk is voor je besluitvorming die je hoe dan ook blijf nodig hebben.

Hoeveel wiggen heb ik niet tussendoor toch nog tussen jullie proberen drijven Martina ? Allemaal om je terug te winnen.  Ik probeerde het met onze knappe liefdesbrieven uit de tienerjaren.  Met psychologische boeken die je normaal gedrag ergens aan het ene of ander weten, niet zozeer aan de ene of de andere.  Met verhalen over kennissen die open en bloot tot in detail mekaar verlustigden over hun veroveringen buiten de gangbare regels om.  Al mijn verhalen waren zelfs niet verzonnen en hun pocherij gemaakt, vond ik…de niet aangename afwikkelingen van hun verhalen, hebben we niet vernomen waarschijnlijk, al hoop ik van geen mens dat hij geen gelukkige levensloop heeft.  Maar ja, dat is bij de ene al meer dan bij de andere met pieken en dalen.  Het waarom van het feit dat men meer en meer vreemd gaat, zou dat gewoon niet komen omdat men zich seksueel of financieel wil verbeteren ? Als het dat laatste is, dan moeten er geen woorden aan vuil gemaakt worden.  Heeft men geen gezag op het werk of thuis en probeert men zijn mentale kracht eens liever op een nieuw domein uit ?  Nog enkele pogingen ?

Als de kinderen zouden moeten beslissen of pa of ma weg moest, er zouden veel minder scheidingen zijn.    Hij laat je weer vallen voor een ander, let maar op. Hij doet niet anders dan je schuldgevoelens er af praten. Je vond dat allemaal misschien gemeen en doortrapt van me, maar je weet het wel, zo iets ligt in feite niet in mijn aard…het komt als verdedigingsreflex (en niet alleen van mezelf) naar boven.

En wat is nu mijn rol ? De rol van het negatieve vaderbeeld dat je met je sleurde en naar ‘man beeld’ vertaalde overnemen ?  Me verwijten dat ik niet alles geprobeerd heb, hoe ik tenminste niet te doen. Ik deed zelfs nare voorspellingen meisje, sorry.  Indien je ’t met hem zou doen kwamen je oude schuldgevoelens zeker terug…en hoe zou je mij uit zulke momenten van samenzijn bannen met mij, met ons die je een dag zou achterlaten in je achterhoofd ?  Toen ik hem ’t eerst in je gezelschap zag in de wetenschap van hoe de dingen in mekaar zaten dan, ging mijn bloeddruk omhoog om geleidelijk aan weer te zakken.  Zoals toen ik het nog niet gewoon was om voor volle zalen te spreken.  Nu doet me dat allemaal niets meer.  Maar ik zou toch ook best nog een vrouwtje in de buurt hebben indien ik jullie zien knuffelen zou.  Achteraf beschreef ik je zijn mimiek terwijl hij mij en jou daar niet zag in dat cafézaaltje, als één van een stier die het dringend nodig heeft maar er niet aangeraakt, problemen met de eigen vrouw zeker ?  Als één met veel beslommeringen of als iemand die door zijn ondergeschikten niet wil herkend worden.  Ook dat was niet gelogen, maar mistte zijn uitwerking. Jullie hadden moeten langer blijven zitten die eerste keer dat ik jullie tezamen sprak, dat had een deel heibel kunnen voorkomen.  Toen ik alleen met hem zat, was het lijk in een schaakspel waar niemand goed wist welke pion te verzetten.  Dus braken we de match maar af. Ik met de informatie dat hij ze de laatste maanden wekelijks zag. Hij met niet goed te weten waaraan zich met mij te houden misschien.  Jij tevreden dat ik het nu wist”.

“Soms denk ik dat het toch maar beter is van niet terug te grijpen naar de intensiteit waarmee ik je psychologie probeerde te doorgronden.  En van niet teveel met het verdriet van anderen bezig te zijn, en te moeten constateren dat mensen ook te veel dingen via roesmiddelen of pillen van de pillen industrie proberen wegdrukken, ze worden niet allen verliefd zoals jij…dan heb je nog geluk eigenlijk met al hetgeen waar je soms zegt last van te hebben met mij of met het verleden.  De graad van intensiteit die ik in deze verwerking steek is wel knap, maar is hij vol te houden ?  Hoe komt het toch dat in onze maatschappij teveel mensen menen dat ze een individueel gevecht moeten beginnen tegen anderen, op het werk of in een persoonlijke relatie ?  Te velen zien anderen als mogelijke de pas ‘afsnijders’.   Ik denk dat te veel mensen het leven niet boeiend genoeg vinden omwille van tal van factoren en ze snappen ook de verbanden en hoger liggende objectieven niet of het wordt hen niet uitgelegd of ze hebben het zoeken nooit geleerd, nooit begrepen, opgegeven of ze hebben het niet meer of niet in hen…of hun tijd is nog niet gekomen…of ze ondergaan gewoon de gevolgen van ‘boomerangs’ die ze al of niet zelf geworpen hebben.  Wat kan ik daar het best aan doen ?   De proletariërs onder hen vertellen dat ze alleen moeten oppassen als er een kapitalist op hun kippetjes uit is ? Dat ze dan geen domme wraakgevoelens moeten koesteren ?  Een kamille theetje drinken om kalm te blijven ?  Dat ze niemand persoonlijk mogen willen psychologisch mogen ‘afmaken’ maar zich moeten leren uiten en dingen leren verwoorden ? Dat ze mekaar ook in moeilijke tijden moeten proberen helpen en begrip tonen.  Dat ze samenlevingsproblemen zowel op persoonlijk als op sociaal gebied echt moeten leren doorgronden  ? Welke raad geef je een groep waarvan velen  op materieel gebied al heel veel bereikt hebben ? Tips voor hun relaties, nee dan eerder info over internationale solidariteit zouden marxisten zeggen.  Communicatie op welk vlak dan ook, wordt verrijkt door studie en intenser observatie van de praktijk.  Maar ja, ik wijk af, zal je zeggen.  Ik voel me in ieder geval minder den dommen ezel in ons verhaal dan vroeger.  Zie meer jullie beider geluk nadat we besloten hebben van ieder op een eigen verdieping mét de kinderen er bij te blijven wonen.  Je noemt me sinds terug m’n jongen, en dat maakt wel blij, al ben ik nu de traditionele sleurfiguur in het huishouden waarschijnlijk.  De eerste veertien dagen dat hij bij ons introk was ik wel neig jaloers hoor…maar ik maakte schilderijen op de zolder en toen ik ook een nieuw lief had, was het precies als was je mijn zus…maar het was hij die na een jaar er toch bij jou op aandrong dat ik alleen zou gaan wonen vermoed ik.  ’t Lijkt soms ook net of ik een dochter heb die ik moet beletten van in boze handen te vallen. ’t Lijkt net of er een generatieverschil tussen ons is, we schelen nochtans maar een paar jaar en jullie tien zeker.  Wel met dit verschil, de schoonvader hij kreeg nog alle respect van je en mij gaf je de volle laag, je had je afkeur naar hem moeten uiten, niet naar mij.  Het kan me niets meer schelen wat ze van me zeggen, ook daardoor reageert een mens al eens impulsief. Niet omdat m’n reputatie naar de knoppen zou kunnen zijn, maar wel omdat ik weet hoeveel meer spelers dan twee er in dit verhaal betrokken zijn.  Misschien wel 80, voorouders, familie en kennissen …maar goed, laten we het op jij en ik en hij en zijn vrouw en alle levende vertakkingen houden.  Zal ik even een voorbeeldje geven ? Je collega’s op ’t werk die uren kunnen doorbomen over wat een culinaire en huishoudelijke wereldwonderen hun mannen wel zijn.      Een gespreksfeer die dan ’s avonds ontlaad.  Of vrouwen die van hun escapades vertellen als of het over Cupido zelf ging die ze hadden ontmoet.  Maar ja, nu ben ik zelf weer aan ’t zagen zal je zeggen.  Laat het ons maar weer hebben over de toekomst en niets te overhaasten of over toen je zei “ Ik ben geen 18 meer en een eventuele volgende man zal strenge selecties moeten doorstaan”.  “Juist goed voor hem, denk ik dan natuurlijk.  “Probeer ze maar eens te begrijpen de vrouwen”, zeggen de meeste mannen die alles niet zo ver vanachter na gaan als ik…ze zijn misschien slimmer, praktischer…of misschien sloven ze zich niet zo uit of juist wel…om wat…geborgenheid…die je wel eens in je leven moet leren missen welllicht, niet dat ik ooit een moederskindje was of zo, te mannelijk eigenlijk, maar met een heel zacht inlevingsvermogen dat al eens te veel streng vergeet te zijn.  Eigenlijk zijn we voor 95 percent geslaagd in ons 16jarig mekaar kennen…hoe dat voor de buitenwereld ook overgekomen mag zijn en wat de toekomst ook brengt…het zou kunnen dat die toekomst het percentage wel danig naar beneden brengt.  Het stemt me blij dat onze discussies, jij wil nog altijd scheiden, niet tot een juridische messenslijperij verwerden…zo zitten we niet in mekaar, ik alleszins niet, maar ik ben wel geen moeilijke op dat vlak zal je wel goed genoeg weten.  Ik heb me in ’t begin wel enkele keren afgevraagd of ik niet beter weg kon gaan.  ‘k Vond het wel leuk die periode dat we gescheiden gingen slapen en ik je toch nog eens bezocht voor dat er sprake was dat de derde hoek van de driehoek bij ons ging komen wonen.  Ik zal er toch nog moeten aan wennen dat je me vraagt iemand anders te zoeken.  Balzalen zijn er niet meer en alles is lawaaierige disco geworden, ze spelen haast geen slows en die advertenties in de koopjeskranten zie ik niet zitten.  Een heel levensbeschrijving geven zeker en dan afgewimpeld worden”.  Harm zou nog ogen opentrekken , want internet was nog niet echt gecommercialiseerd; als hij toen al zou geweten hebben dat dezelfde problemen ook met de nieuwe dating technieken van nu niet verdwenen zijn.  Maar dat is weer een ander verhaal dat misschien nog wel een vervolg krijgt.

 

“Je weet Martina, met woorden en inpalmen heb ik geen probleem; misschien omdat dat nu net mijn aanvankelijke bedoeling niet is, ik doe gewoon; maar ik vind het nog altijd zo weinig zinvol van te gaan ‘jagen’ zoals men dat noemt. Waarom zou ik al die vormen van romantiek terug van onder het stof moeten halen ?  Minutenlange of hele korte opmerkingen over dingen die vrouwen nauw aan ’t hart liggen ; ‘heb jij die plooien in je rok zelf gestreken’ of ‘vet, welk vet’ ? Nee, niet zo mijn ding, wel veel humor en artistieke spitsvondigheden en kennis om de alledaagsheid weg te toveren uit m’n mouw schudden bij wijze van spreken, dat zie ik wel zitten, maar ik zie nog altijd het doel er niet van in.  Zou ik niet beter een doofstomme een aanzoek doen ?”

 

“Martina, ik ga besluiten.  Ik zette ooit eens op papier dat als je als klein kind veel bedrogen wordt, dat je dan des te gemakkelijker liegt in je latere leven.  Ik ben blij dat we zover zijn dat we het opnieuw zonder leugens kunnen doen. Want welk een begrijpelijke voorzorgsmaatregelen leugens ook kunnen zijn, ze maken al het schone wat was een beetje ziek…en daarvan genezen is niet altijd makkelijk. Leugens leggen soms te lang een hypotheek op de toekomst.  Vertel mij nooit wat er in de eerste plaats misloopt met van alles in de wereld; ik weet het al, het is de overdreven bezitsdrang en een aantal nog niet overwonnen negatieve emoties die dingen doet escaleren voor ze zich in de dragers ompolen kunnen tot positievere gevoelens. Het begon allemaal heel mooi we begrepen elkaar als bij en honig, nu als jij en honing.   Alles was gegarandeerd en zeker, één keer nam ik de draad weer op toen jij wou knippen, met anderen zou ik dat nooit meer doen dacht ik, maar het hangt er allemaal van af…wist ik veel.   Het ging ons lukken, alles ging van een leien dakje lopen.  We vergaten dat er ook nog anderen in de wereld zijn die hun rollen spelen. We leerden hoe met kinderen om te gaan vooral, heerlijk maar niet altijd van een leien dakje met al die verschillende karaktertjes, en ook dat heeft allemaal zijn lange tijd verborgen redenen, zelfs voor de scherpste observator, maar minde voor een wijze of een hele wijze in wording toen. Er gaan nu nieuwe aanknopingspunten en mensen komen…als ik maar afraak van die situatie van jij met hem en ik nog nergens.   Ach, laat me nog maar wat schriftelijk lawaai maken dacht ik op sommige momenten zoals deze .  Vrouwen kunnen raar doen. Wees voorzichtig, goochel jezelf niet voor dat een andere langer meegaat. Belieg je eigen niet en doe wat je niet laten kan…zo leer je nog wat bij. Hopelijk overkomt je niet wat mij overkwam. Of toch, je wordt er ruimer van als je ’t overleeft.  Vooral dat ultimatum van ‘we deden het nog niet’ …en ‘als ji er niet tussengekomen was, zou het er toch eens van gekomen zijn’ en later ‘deze maand misschien…’ dat was het zwaarst om dragen naast onze kinderen eventueel minder bij me te hebben natuurlijk als numero uno.  Het werkt zo stom revanche zoekend op iemand in...net al dien je iemand voor te zijn.  Kies zelf maar een cliché voor me : de ‘bonne poire’, ‘den bronstige’, ‘de obsédé’, ik wil van al die etiketten af…een mens is een mens, menselijk.  Een schrijver bovendien lijkt wel iemand die constant op eieren broedt zonder te kunnen worden afgelost. De oudere generatie heeft geen liefdesremedies op onze generatie kunnen overbrengen, er werd gewoon weinig over gesproken over die dingen…gaan wij het beter doen, misschien is dit een gemeenschappelijke opdracht van ons en anderen, dingen bespreekbaar maken voor de volgende generatie.  Ze probeerden wel al eens, de oudere generatie, in de zin van ‘indien je het nooit met een ander doet, dat is het beste, dan weet je niet of er verschil is’.  Geweldig goed uitgangspunt, amaai mijn klak, dat was er duidelijk mee gesmeten.  Spijtig dat je enig kind was en geen broer om je in bescherming te nemen tegen de boze wereld niet alleen daarbuiten. Ben blij dat ik hem ooit geconfronteerd heb met de problemen die hij veroorzaakte.  Maar ja, dan weer, wie heeft ze bij hem veroorzaakt… wat geen alibi mag zijn natuurlijk, eigen verantwoordelijkheid blijft. Tot slot.  Zij die door het spel der liefde geïsoleerd raken, hebben het soms moeilijk, soms hebben ze het gezocht of kunnen geen kant meer op omwille van te veel verantwoordelijkheden die ze opnamen; omwille van te bezorgd en zo verder.

 

Nu ik mijn vroegere haar ook omwille van hem als een zus onder één dak respecteer en m’n huidige haar vrijheid geef, omwille van haar eigen levensweg, ben ik zo vrij om ook mijn vrijheid te nemen, al is niemand om welbepaalde redenen nooit zo vrij als hij of zij denkt. 

 

Sommige waardevolle illusies kunnen blijvend zijn op voorwaarde dat je de kracht verwerft om er niet over te treuren als een derde ze volgen gaat.

 

 het leven, genoegens en strikken Er staat een voertuig van de watermaatschappij voor het huis waar ik woon. Geblindeerde ramen, knus en warm vanbinnen, zou later blijken. Ik had de maatschappij opgebeld vanwege een vondst die mijn buurman Detijdt vorige vrijdag had gedaan. Ik stond juist op het punt met mijn wagen te vertrekken, toen hij mij opmerkzaam maakte op een straaltje water dat zich van tussen de tegels van het voetpad een weg naar beneden met de kruising van de Inkomstraat zocht. Water zoekt zich een weg en gewoonlijk is dat niet bergop, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Van op school meen ik mij te herinneren dat de aarde voor zeven tiende uit water bestaat en wij voor negen tiende. Ook wij hebben liever bergaf dan bergop. Wat onze emoties betreft hebben we liever lekker laten gaan dan inspanning naar boven toe. Water wordt in de literatuur vaak met emoties vergeleken. Dat alles zit ik dus nu te bedenken en via toetsen leven te schenken op deze maandag. Na een telefoontje met de watermaatschappij, was men in het weekend een paar ‘kijk uit palen’ met flikkerlicht komen zetten. Vermits de winterkoude van 2010 weer was ingetreden, had er zich op een paar dagen een heuse mini ijsbergstrookje gevormd. Buiten onder een boom gaan wateren, één van de ochtendgenoegens van het leven, waar velen van verstoken blijven, viel mij, hemel zij dank ten deel. Ik wandelde naar het watermaatschappij voertuig en zag een blauw toestel op het voetpad staan. Mijn hand deed de deur van de camionette open en daar stond het opgeroepen waterpersoneelslid in ’t geel midden zijn apparatuur. “Goeiemorgen, wil je iets warms om te drinken” ? “Goeiemorgen, nee dank je, ik heb hier mijn thermosje met thee”, zei hij. Op een loopmeter naast zijn bestelwagen stond het getal 26 zoals het aantal letters dat ik hier gebruik. “Hoe weet je eigenlijk waar je moet graven”. Hij gaf me een uitleg over ultratonen die in het waterleidingnet gestuurd worden en die aangeven waar ze geen signaal meer kregen. Ik dacht dat de breuk voor mijn deur lag, maar nee, het euvel lag bij de aansluiting van een schuinse overbuur, zo wees het loopmeterkarretje dat mat uit, nadat de werkman der wateren zich er weer mee in beweging had gezet. “Het probleem komt van hoger” zei ie al omhoog wandelend. “Het water zoekt zich een weg naar een punt waar het probleem bovenkomt”. Gevolg gevend aan mijn, die ochtend wat mindere toestand van mijn emotionele ziel, gaf mijn Geest, of die van wie of wat of welke mix van Geesten dan ook, of gewoon de schrijver schepper in mij, ter vergelijking de volgende symbolische gedachten in : ‘Tuurlijk. Dat is het weer eens een keer. Levens van mensen zijn door talrijke aansluitingen verbonden met een gemeenschappelijk netwerk. Hier en daar, maar meer en meer her en der ontstaan er in de moderne samenleving relatieproblemen tussen mensen en dan heeft hun probleem op andere plaatsen een uitweg nodig om boven te borrelen. Iedereen wil dan via andere mensen weer proberen gelukkig worden, iedereen wil in zijn normaal functioneren worden ‘hersteld’. Feit is dat, nogal vaak niet alleen zij zelf, maar ook de emotionele vervangfiguren met een deel schade blijven zitten…zelfs na dat ze lange tijd de genoegens van een normaal functionerend waternet mochten ondervinden. Iets waar te veel koude of hitte of druk op komt, barst…en dat geldt ook voor onze relaties die we ook gewoon warm zouden kunnen houden. Het is een natuurwet die niet alleen alles in de wetenschappen en het ontstaan van het eerste atoom verklaard, maar ook ons doen en laten. “Het probleem komt van Hoger”, ik hoor het de man nog zeggen. Hoe zou mijn creativiteit dit symbolisch vertalen : van de voorouders, van ons eigen doen en laten, van God, die in feite gewoon het leven is, wij met zijn allen. Ik wenste de waterman een goede werkdag en ging weer naar het warmere binnen, buiten het ijs achter me latend, binnen warm traanvocht dat zich ook van uit mijn ogen een weg zocht…omdat ik mijn hele leven zo maar in eens voor de zoveelste keer meende te begrijpen. Op tal van manieren heb ik reeds over het leven geschreven. Als gevolg van de praktijk van het leven, zoals die zich door de natuur en de geschiedenis van de menselijke soort heeft ontwikkeld, heb ik het leven in al zijn facetten op talrijke manieren op een aantal blogs verklaard. Tientallen niet wiskundige filosofische essays geschreven, alles ook in alle mogelijke vormen van literatuur verklaard. Ik zend U wel een lijstje met links indien U dat zou wensen…of voeg ze bij de epiloog van dit werk. Maar mij dunkt dat het emotionele leven van de mens het waardevolste en het meest zingevende is in het leven van de mens, het fundament, de rest is omkadering, maar dan één die alle mogelijke manieren inspeelt op het evolueren van zielen. Ook het telecomnetwerk vertoont gelijkenissen met het waternetwerk. Als er ergens een kabelstoring is, kan men ook nameten waar er ergens moet worden gegraven. Wie weet is er niet ook een telepathisch netwerk tussen mensen, één dat geen grenzen kent tussen dood en leven, hoe dat in zijn werk zou kunnen gaan, beschreef ik ooit een in kortverhaal : ‘Er was dus toch leven na de dood’. Maar laat ik me voorlopig maar beperken tot het hier en nu als vertrekpunt van deze literaire reis, met als focus het emotionele leven en niet de filosofische, sociale, economische, politieke en geschiedkundige omkadering…daarvoor kan U op die blogs van me terecht, alhoewel er ook vele dingen over het emotionele leven en de liefde op staan…bedoeld als wijze raadgevingen van iemand die ook nog alle dagen wijzer wordt. Wat ons overkomt, komt over uit het verleden, maar we kunnen er wel onze draai aan geven indien we ons meer en meer bewust zijn over hoe dat dat leven in mekaar zit…zowel op individueel, relationeel als collectief gebeuren. Het is eigenlijk een onbeschrijfelijk gegeven, een mensenleven, want je zou de levens der ouders en voorouders van de personages van nu, al moeten in een lyrische vorm kunnen gieten, voor dat je aan de personages van nu begint. Gelukkig zijn die gegevens uit het verleden in hen nog allemaal werkzaam, onder dezelfde en andere verschijningsvormen. Als mix van zogezegd voorbije levens, reageren we op andere mixen van levens. Nog altijd volgens het patroon van de bouw van het atoom waar we van af stammen, reageren we al of niet op onze omgeving. Van uit onze kern beslissen we een neutrale houding aan te nemen (neutronpositie- evenwicht plus & min), of via onze proton, pluselektronen met de om ons heen draaiende min elektronen een dansje te doen. Of we dansen of niet zal al wel in onze genen vastliggen, of we assertief zijn of niet ook…maar we kunnen de patronen waarschijnlijk wel doorbreken…indien we er echt willen voor gaan. Maar, zoals mijn vader op een dag van de drie laatste maanden van zijn leven van op zijn bed al zei “geire (graag) is niks”, waarmee hij bedoelde dat het in het leven alleen om verantwoordelijkheid draait. Al heb ik wel geleerd van niet te idealiseren wat welke vorm van opvoeding dan ook probeert over te brengen, veel is er natuurlijk van waar, maar je reactievermogen en je interpreteringsvermogen is aan een aantal omstandigheden van vele andere levens gebonden. Veel van wat je nog niet weet of kan, komt op je weg niet waar, aangebracht door anderen, ten goede en ten kwade. Ten positieve en negatieve. Moet je niet gewoon aanvaarden als je lief het afmaakt en niet meer proberen ‘heroveren’ ? Geldt deze regel van het aanvaarden van een liefdesbreuk zowel voor een man als voor een vrouw…of alleen voor een man ? Met andere woorden, is een vrouw de ‘elle-lektron’ (electron) en een man de proton. In hun kern in evenwicht. Je zou natuurlijk nog dieper kunnen gaan, maar dat zou ons, filosofisch gezien te ver leiden. Omdat U aandacht niet zou verslappen, deze inleiding :

 

Een moeilijke partner, de ideale uitdaging Atlas ? Eigenlijk was hij veelal telkens voor een haar, de ideale man, waarbij een vrouw gewoon gelukkig kon zijn, indien ze zelf maar innerlijk tevreden was. Maar hij kreeg altijd vrouwen op zijn pad die dat eigenlijk op beslissende momenten niet waren vanwege de genen, het bloed, de voorouderlijke voorgeschiedenissen, de ervaringen als kind, tiener en zo meer. Om tal van redenen ontdekten ze allemaal zelf wel toen ze van hem af waren, welke kansen het lot hun gegeven had en welke niet...en wanneer ze hem daardoor toch dienden los te laten. Hun verlatingsangst of wat dan ook wat een vrouw eigenlijk niet wil meemaken, zetten ze op hem over omdat hij nogal licht het leed van anderen op zich nam. Dingen moesten op hem worden gewroken op de duur, want men is dan op eens na alle goeie ervaringen, diegene op wie moet afgereageerd. Moeilijk om uit die spiralen van het verleden te geraken en moeilijk te ontdekken hoe je eigenlijk zelf in mekaar zit. Alles begint met opgaven waarin in de meeste gevallen, alles al vervat zit…dat vooral zij die een gezin hebben dat maar niet vergeten. Al hebben mensen echt mensen nodig om te groeien, eens gezin, is het best om goed GEZINd te leren blijven...anderen betrekken bij de levensopgaven is alleen heilzaam als de taken in het leven die van anderen overstijgen, maar men moet er wel de goede en minder goede gevolgen bijnemen. Zij die door het door het verleden, de eigen gedachten, woorden en gedragingen gestuurde lot, na het scheiden der wegen niet op een oncomplexe manier weer in rustige plooien vallen…roepen niet de HEeLheid maar de hel naar zich toe…op aarde… en nadien …nadien ? Nadien is altijd weer hier, geïntegreerd in het heden…men moet alleen zien dat je in rustige wateren geraakt met de hulp van de sterke delen van zij die er niet meer zijn, ze zijn in feite je eigen of liever, ze zijn zo zichtbaar niet meer. Dat is wat ware religie is. Al is het je lot om de wegen van mensen met zwaar emotionele uitdagingen te delen, en gebruikt de liefde je daarvoor…al krijg je het beste in hen boven, en help je hen voor een stuk hun voorouderlijke erfenissen te begrijpen zodat ze hun opdrachten en kansen beter zouden verstaan, al schrijven ze teksten van spirituele waarde, soms loopt het allemaal niet zo zoals men zou kunnen hebben gehoopt en verwacht…omdat een hoger plan het al allemaal anders heeft bedacht. Men noemt het dan voorzienigheid, maar mensen zijn mekaars voorzienigheid. Het eindigt met 'tot gauw' en wie weet ziet men mekaar nooit meer terug. Men is het dan aan mekaar verplicht om het innerlijk evenwicht te leren vinden, ook zonder mekaar...veelal vanwege de banden met het verleden, niet die van de eigen perspectieven. Men wenst mekaar sterkte en reist verder, want wrange ‘na gevoelens’ werken nefast.

In hoeverre kunnen we onze toekomst zelf bepalen ? In hoeverre kan je leven zoals in dat stukje van de Korintiërs : “Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.  Ps . Uit oude geschriften

“De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. 8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie,

…maar de grootste daarvan is de liefde.”                 ach ja, de liefde

  1. Ach ja, de liefde deel 1. dromen van 1 en voor altijd op weg naar een ex ? °de pubervriendinnetjes 3 °het instituut huwelijk 7 °Martin en Martina °de Lat-relaties 11 deel 2. Willeke °prelude °de niet-klassieke driehoek 13 °het houten ruimteschip 14 °Wil Willeke ? °Roman voor de blauwe man 31 °De zomer van 1994 was ondertussen al voorbij 45 °voor mevrouw B 50 deel3 . met welke woorden zal ik je ziel weer verblijden ? °met welke email- woorden zal ik je geest wat verlichten ? e50-e102 °het lijkt soms wel of het verboden is van verliefd te worden 103 °tijd, relativiteit en liefde 109 °de aarde, strafkamp of geluksoord ? 110 D. Astra Nova

 

 

 

C.ACH JA, DE LIEFDE deel 1. Dromen van één en voor altijd en altijd op weg naar een ex ?

De pubervriendinnetjes ------------------------------------- M'n eerste pubervriendinnetje noemde Leeuwinnetje. Dat eerste vriendinnetje; één van de weinige klassiek-brave meisjes die m'n pad kruisten; kwam uit een gezinnetje, waar ze mij via een sensueel, maar te jong zusje vanop de fiets liet weten dat haar zus me graag op een fuif die vroeger T-dansant noemde, zien wou.  Dat kwam omdat ik naar haar had gekeken, toen ze als majorette achter die biljarttafel in dat oude café stond, toen de nieuwe pastoor werd ingehaald. Ze zag waarschijnlijk in mij later zelf een nieuw soort pastoor omdat ik het te dikwijls over wat er verkeerd in de wereld liep had. We waren even oud en elkaars eerste; al was er daarvoor wel die oudere, hetere geweest die ik wilde laten voelen wat mijn middelste onder het dansen voelde. Alé, wat is 'heet', een brave kan je even heet maken of kan even heetzijn; maar wil niemand anders dan de man die haar trouw heeft beloofd. Een niet brave hete wil dat uiteindelijk ook nadat ze een aantal watertjes doorzwommen heeft... . Je had dus 'brave-hete' en 'stoute-hete' bij de meisjes. Als jongen was ik ne 'brave hete', 'trouw', dat vond ik de vanzelfsprekendheid zelf. Het leeuwinnetje en ik leerden zoenen op van die tangotonen. Hoe iemand smaakt is voor iedereen uniek, voel je iets zoals een snoepje, waarvan je proeft en je vindt het niet direct lekker...laat het dan maar zo...welke andere soort 'beneden opwinding' er ook volgt.             Je eerste indruk is enorm belangrijk. Ook als je iemand de eerste maal ziet en in je opneemt...en die indrukken die er dan door je gaan, zijn dat dan niet fundamenteel belangrijke seinen vanuit je 'geesteswereld' naar je 'ziel' toe, zal ik maar zeggen? Je geesteswereld weet het altijd beter, je 'zielenwereld' volgt voornamelijk de signalen van je ‘beneden’ wereld, de wereld van de buiken. Kan ook niet anders, je 'zielenwereld' heeft nog zoveel te leren en zal nog zoveel dingen door moeten.  Dat heb je dan eigenlijk nog niet door wanneer het liefdesleven begint met de zoektocht naar 'de ware'. Ik kwam na de T-dansant van de fanfare thuis en zelfs m'n zogezegd 'dement' geworden, vroeger goeiige grootmoeder voelde dat geslaagde 'nieuwe' in mij in huis. ' t Was in de tijd dat ik zo'n vijftien was en me toch al zogezegd 'volwassen' voelde...al sinds die eerste keer dat ik een paar jaar vroeger maar wat had zitten 'trekken' en het gisten in m'n onderbuik niet meer stoppen kon. Had ik het niet ooit eens zien doen, zou ik misschien eerst later op dat idee gekomen zijn. Zoals je zelf het leven aanvoelt kan je het zelden volledig beleven, je komt nu eenmaal in contact met de buitenwereld. Soms lijkt het er op dat heel de wereld één smachtende 'zielenwereld' is, met hoogtepunten en dieptes, waartussen iedereen probeert te blijven drijven.                                                                                                                                           De tijdstippen voor je eigen geluk lijken afhankelijk van de evoluties waarin dat anderen zitten. Meisjes werden in die dagen meer 'bewaakt' dan nu en het samen met hen ontdekken van liefde en seks was niet zo 'voor -de- hand-liggend' dan nu, nu dat men met dat alles wel veel vroeger begint, maar men er ook de 'volwassenproblemen' vroeger mee bijkrijgt als het tot een breuk komt. Hier en daar waarschuwde men ons van niet te vroeg met de liefde, zelfs niet in zijn lichamelijke versie, te beginnen. Inderdaad, het beeld van m'n beminnelijke Leeuwinnetje was heel veel bij me en in de klas, terwijl de economische vakken me deden kakken en zakken, bleef ik teveel aan haar warme uitstraling plakken. Het jaar daarop mocht ik zelf m'n richting kiezen en koos 'menswetenschappen'. Onze 'geesteswereld' die ons leven dikwijls onbewust richt, had er voor gezorgd dat ik die richting zou inslaan en had me op haar doen verliefd worden...anders was ik als student die de eerste jaren van de humaniora altijd de eerste, en later bij de drie eerste was, een soort boekhouder of bedrijfsleider geworden. Het Leeuwinnetje had niet veel aan m'n filosofische uitspraken en zocht zoals bijna iedereen eigenlijk toen, meer de zekerheid van het veilige bestaan bij een volgens de gangbare 'parenideologie' 'veiliger' en minder rebels man. Wist ik veel van de liefde en van wat haar in me griefde...en dat dit maar wat proberen was. Zoals alles altijd maar opnieuw proberen is. Het begint eigenlijk al als je verwekt wordt en eigenlijk al daarvoor en daarvoor en daarvoor ...tot het daarvoor van de big bang enzoverder. Het leven heeft precies maar één basisregel, 'zodra iets nul, of de leegte of de zinloosheid benaderd...ontploft het...als de druk te groot wordt'...met materie is dat zo en met relaties ook. Nu dat we toch 'eventjes' in de tijd teruggegaan zijn, 'schiet' er me iets te binnen over m'n vroegste beminnen in de kleuterschool. In 't kleuterschooltje was alles nog veel eenvoudiger geweest. Enkele ouderen sloten mij en 'Trompetje ' , een leeftijdsgenootje, in een cirkel in. Naast het kolenhok van de nonnen, omsingeld... we mochten niet meer uit de kring voor we mekaar een zoentje gegeven hadden. Onze 'samenleving' van toen, voornamelijk dus de leerlingen van de lagere school, waaronder vooral niet een 'haantje', maar een 'kip-de voorste', de oudere zus van Trompetje, had gezien dat zij en ik tijdens de kleuterdansjes altijd samen dansten. Onze verhouding duurde maar een kleutertijd lang, maar zou zijn sporen nog op ons leven nalaten. Het moest zo zijn. De vraag is echter altijd : waarom ? Mijn toekomst lag al allemaal besloten in haar naam : 'trompetje', 'tromper'; 'zich vergissen'...noodzakelijk vergissen. Al was dat 'vergissen' of 'bedriegen' zoals de Franstaligen zo mild zeggen, een enorm rekbaar begrip, dat ik nog in zijn uitvergrote vormen zou tegenkomen...en waar ik ondanks alles wat het met zich meebrengt nog veel van leren moest...om het eigenlijke waarom ervan veel later aan anderen te kunnen overbrengen. In mijn 'kleutertijdperk' viel ik dus al voor de eerste keer op een niet zo klassiek 'braaf' meisje zoals blijken zou, toen ze een tiental jaren later zonder veel moraal met een oudere neef, een hippiejongen uit de stad het hooi indook...toen al kwam ik er niet meer aan te pas, daar ik voorlopig teveel dat brave misdienaartje van later na de kleuterschool bleef. Nadat Trompetje 'van haar jeugd profiteerde', liet ze zich strikken door toch zo'n ernstige en gescheiden en vele oudere gast...en is ze nu tevreden zonder haar eigen droomcanapé met het hooi van vroeger. Een mens kan niet zeggen, 'ze had beter bij die beeldhouwer-boer' die ze daarvoor had gebleven, want alles loopt toch altijd zoals het loopt omdat het in laatste instantie niet anders had gekund...wie weet wat is haar nog allemaal aan lichte en zware dingen gegund geweest ondertussen. Het enige dat ik er nog van weet is dat ze zich later net als ik eens laten overhalen heeft om bij verkiezingen op te komen. Ontelbare evoluties van verschillende mensen kruisen elkaar en als domino's valt alles en iedereen van 't één in 't ander. Eigenlijk was die eerste keer dat ik een meisje kuste, net zoals de tweede keer, vertrokken bij het initiatief van anderen dan mezelf. Misschien hadden de nonnen ons bij het dansen wel bij mekaar gezet. Wat een symboliek. Het liefdesleven van de nonnen zat eigenlijk opgesloten in het kolenhok, en wij daarnaast, enkelingen uit de schoolsamenleving, demonstreerden de wereld der preutsheid wat er nog allemaal bij de liefde kwam kijken...buiten je leven te besteden aan de klassieke manier van je leven aan de geesteswereld te wijden en nonnen te worden. Later vroeg ik me soms af waarom het de jongen was dat het initiatief moest nemen eigenlijk. Nu vraag ik me af of men dat instinkt misschien voor een stuk verliest als er vóór de pubertijd een paar oudere aan je prutsen. De misbruikte onschuld, precies alsof men je de wereld instuurt om de dierlijke onrust in de mens te bestuderen en dat dat je dan allemaal wel moet overkomen omdat je er zelfs iets van zou snappen. Iets dat je tegen je zin moet doen, of dat seksueel of niet-seksueel misbruik nu uitgaat van biseksuele of homofiele rukkers of gewoon van nonnen of overwerkte ouders die je soms over commanderen...het weegt altijd in zekere mate op de ontwikkeling van je eigen weerbaarheid en initiatief. Voor kinderen is alles eenvoudig, hun hormonen spelen nog niet mee. Ze kunnen genieten van een eenvoudig kusje tijdens een dansje...het zijn maar de volwassenen met hun genetische strijd om te overleven en hun maatschappelijke overlevingsstrijd, die alles ingewikkeld maken. Een mens ontwikkelt zich langsheen de confrontatie met positieve en minder positieve tot negatieve ervaringen. Het stond al in de oude, voor velerlei doeleinden gebruikte en misbruikte geschriften; iets in de zin van : als je een kind iets heel negatiefs aandoet, ware het beter dat men met een molensteen om de hals het water zou worden ingegooid. Dat water moet dan niet te diep zijn en het moet geen molensteen zijn, een duw is genoeg...als ze zich verschieten zou ook al goed zijn. Ze kunnen er ook niet veel aan doen...ze zijn zo en dat vergt soms meerdere generaties om dat eruit te krijgen. In het taalgebruik door de eeuwen heen; een taalgebruik dat de evolutie 'mildheid' in zich draagt; hebben sommige beelden de neiging van te vervagen. Wie weet er eigenlijk nog hoe groot een molensteen is ? Wat voor mij zeker is, is dat het seksueel misbruiken van kinderen door oudere kinderen of volwassenen, één van de vormen van machtsmisbruik is, die van de ene op de andere generatie doorwegen blijven kunnen en die zich in nog meer emotioneel onderdanig gedrag vertaalt. Kinderen onder mekaar, zullen wel ontdekken wat er te ontdekken valt...zonder de negatieve opdringerigheid van sommige oudere kinderen of sommige jonge en 'oud-volwassenen'. Seksuele geaardheid mag dan wel genetisch bepaald zijn, het is soms toch wel duidelijk te merken dat alle opdringerige gedoe vooral bedoeld is om hun eigenwaarde op te krikken, nog meer dan om hun drift kwijt te raken. Sommigen hebben gewoon te weinig zelfwaarde om het met het andere geslacht of leeftijdsgenoten aan te leggen en profiteren van het kinderlijke invoelvermogen terwijl ze hun slachtoffers met hun te weinig menselijke onderbuik energie overdonderen. Moest je met hen ook medelijden hebben, zoals men ons in 't school leerde dat je met iedereen hebben moest en moest je hen ook 'helpen' telkens ze dat nodig schenen te hebben ? De volwassenwereld zat stom in mekaar. Hadden de volwassenen ons op de wereld gezet om hun onopgeloste relatieproblemen op een andere manier te beleven en moesten wij dan eigenlijk een verbeterde versie van hun eigen worden ? Waren wij met die bedoeling genetisch al een positievere versie van hun eigen misschien ? Een tijd na het Leeuwinnetje, kwam er één die ook zelf schreef in m'n leven : 'Roodje'.          Ze heeft me op haar manier weer een begin van 'meerwaarde' gegeven. Alhoewel we ook mekaars lichamelijke rijkdommen durfden bespelen, zijn we niet in mekaar doorgedrongen, zoals we dat in onze fantasie bezongen. Verdomme. "Haar vader had hengsten, zij kon dus vergelijken"...zei ik soms lachend toen mijn vrienden vroegen waarom het af was. Ik kon toch niet tegen mijn vrienden over onze wederzijdse, verloren gegane brieven beginnen praten...dus moest ik wel iets zeggen dat ze wél begrepen...en waardoor ik qua humor bij hen scoren kon. Ik voegde er ook aan toe "dat ze in feite voor ne gast van bijna twee meter gekozen had en dat het in de liefde misschien, 'beste maten', de maten waren die dan toch belangrijk waren...of hadden die van twee meter ook niet meer dan twintig centimeter ?". Ik bleef zitten met een dubbel verdriet, want net in dat weekend of zo, stierf grootmoeder thuis. Dat was wel makkelijker, want anders had ik niet geweend en nu kon alles er in één maal uit die avond in mijn kamer...tot overmaat van ramp kwam een kameraad van mij net binnen...en 'mannen' worden niet verondersteld van te wenen, weet je wel. Ze is nog bij hare lange, nu meer dan dertig jaar later, en als ik me niet vergis werken ze beiden nog met psychiatrische patiënten of zo en ontvangen ze hun vrienden bij hen thuis ieder in een aparte ruimte...iets wat binnen een klassieke relatie nog veelal taboe is...en me alleen doenbaar blijkt als het gewoon vrienden of vriendinnen zijn en in het ‘hijtje-zijtje’-geval zeker alleen platonische verhoudingen betreft. Ik wist het toen nog niet, maar veel veel later’ zou ik ook  het omgekeerde proberen bewijzen...net zoals haar oudere zus al deed. Ze schreven me eens, ik was toen al getrouwd, om me sukses te wensen bij het politieke deel van mijn eerste artistieke initiatieven.

Het instituut huwelijk ------------------------------ Nog altijd had ik 'het' dus niet gedaan. Nochtans leefden we begin jaren 1970 in een kultuur die 'het' geweldig promootte. De seksindustrie maakte opgang en overdonderde ons eigenlijk van in onze tienerjaren met zoveel seksuele energie, dat ze ons dreigde te obsederen. De 'beneden wereld' nam onze 'bovenwereld' in een greep-omhelzing. Sommigen, zo vernam ik, werden alleen 'nat' van jongens of mannen; ik helemaal niet. Je kon zelfs ook al nat worden van het taalgebruik in de seksindustrie; die de witte vlokken sneller deden opschuimen, zoals dat een industrie ook past; snel...en anoniem. Ik leerde nee zeggen tegen alles wat me niet aanstond en prefereerde de weg van de woorden die uit m'n hart kwamen en de artistieke intuitie die ik daarrond spon. Meisjes hadden dat immers veel liever dan al dat opgeklopte gedoe.  Ik vond er zo één : Iejeelee noemde ik Martin m'n Martina later eens in een gedicht. Ze was mooi vrouwelijk rondborstig en slank en een beetje wild ook, dan had ze echt iets van een kwajongen. Ze had niet dat ijle en trutachtige van flauwe volgelingen van trends of zo. Ze had iets wat de vorige niet hadden, ze had het al gedaan, al wist ik het in 't begin nog niet en zei ze het me vijftien jaar later. Ze was van uit de grote stad terug naar een dorp afgezakt. Ze hield wel van de buitenlucht, alhoewel ze allergisch was. Het was me een raadsel waarom ze zo op haar vingers beet tot verwond toe...of mij al eens een knauw gaf. In 't leven is 't zo dat je niet op voorhand het waarom van alles mag weten, want dan pak je de dingen waar je door moet en de mensen met wie je verder moet niet als jouw levensinhoud aan. Het leger had me opgeëist...en om tijd en geld te sparen heb ik ze daar maar een beetje gaan ambeteren...die Yankees en hun geld verspillend militair apparaat. In 't begin correspondeerde ik vanuit Duitsland met haar. We schreven mekaar mooie en plezante 'ik en jij'-gerichte brieven vol van inzichten over de school en 't leger en onszelf en anderen. Met tekeningen ertussen en zo. We deden het...en het was fijn. Eén detail werd echter een drama voor haar. Haar warme toegang was reeds vrij...daar zat ze mee en ze vond iets uit van 's anderendaags wel bloed in het slipje. Daar had ze zich geen zorgen moeten over maken...ik, de goeiige had toch eens gelezen dat zo'n vlies door andere dingen ook kan scheuren. Wat haar vader in haar geest heel jeugdig had gescheurd , was veel erger. Waarschijnlijk moet ze hebben gedacht, telkens ze niet wist wat m'n glimlach betekende, dat ik vermoedde dat ze iets verzweeg, en dat ik nu ook wel een ervaring met iemand anders zoeken zou.  Ze wist niet welk een godsgeschenk ze aan me had, want ik was daar niet mee bezig. Ze had een tipje van de pijnlijke kinderherinneringen opgelicht, eerst vijftien jaar later kwam het na een paar weken apart slapen omwille van haar nieuwe belofte aan haar huidige man, na een laatste geweldige vrijpartij er wolf huilend uit : het was inderdaad verder gegaan dan ik dacht met dierbronstige pa. Mijn eerste gedachte was toen bij haar onnoemelijk verdriet, toen dacht ik aan de voorgeschiedenis van haar ouders, kinderen van vaders die huwden omdat of nadat hun lief al van iemand anders zwanger was...en later kwamen dan eerst schoonvader en schoonmoeder in het gezin. Kunnen kinderen de genetische argwaan tussen hun ouders in abnormaal gedrag naar hun ouders en hun kinderen toe vertalen ? De mate van dierlijke bronst is misschien wel genetisch bepaald, maar pedofilie zou dat niet eerder met levenservaringen te maken hebben ? Ik kon niet en kan noch altijd niet aan deze gedachten uit. Zo heb ik er nog wel een paar die te pijnlijk zijn om te lezen...maar je wil inzichten verzamelen...en krijgt een hoop lessen over je heen. We kwamen er via onze correspondentie achter dat de mens toch nog niet zo geschikt was om in een commune te gaan samenleven en kozen in onze dromen voor het huisje bouwen en kindjes en zo. Ze vond me toch zo speciaal, ik sprak toch zo'n zachte taal, aangepast aan iemand met haar pijnlijke jeugdherinneringen...een man kon dus ook anders zijn. We verkeerden een jaar of drie en zouden dan nog twaalf jaar tamelijk gelukkig getrouwd samenleven. Er waren ons drie kinderen voorspeld en die kregen we ook. Ik was haar vijftien jaar lang trouw, maar blijkbaar met de jaren minder en minder haar psycholoog bij wie ze terecht kon. Dat vertaalde zich dan door het vaak te gedetailleerd over het huishouden zeuren en over mijn doen en laten dat wel meer en meer nooit genoeg was. Niet ik was zozeer het probleem, want ik deed m'n deel van het huishouden en was maar één of twee keer per week hoogstens weg om de wereld via de politiek te verbeteren. Zij voelde zich nog te zeer schuldig aan de driehoeksverhouding moeder-vader en zijzelf van vroeger en had weinig verweer opgebouwd tegen inmengingen van hunnentwege. Ze voelde zich te minderwaardig en leed onder het feit dat ze zei dat haar vader eigenlijk geen kinderen wou...dat ze er eigenlijk niet moest zijn, dat de bevalling moeilijk geweest was en zo. Maar ze was trots op haar eigenheid ook, trots op haar echte witte haar...niet geverfd...en furieus als men haar in 't school daarover aanviel. Het was ook echt...en ik ben blij dat ze tijdens ons huwelijk haar 'echtheid' en gewenst zijn ontdekte, haar allergieën zonder pillen verloor en zelf ook kinderen wou. Ik wens haar nog altijd een bed in een plaats met een zee vol rust, zoals ik haar vroeger schreef en wil alleen de goede herinneringen koesteren, stilstaan bij achtergronden die te diep gaan kan je ziek maken. Het is al erg genoeg dat ik met m'n filosofisch georiënteerd brein de dingen altijd allesomvattend benader. Wie houdt dat uit bij zo iemand, zal ik maar zeggen om mezelf niet volledig vrij te pleiten van de schipbreuk. Het is trouwens allemaal niet zozeer een kwestie van schuld, maar van diepmenselijke tragedies die generaties terug kunnen gaan...gecombineerd met emotionele en sociale onvrede. Niet treuren en denken 'waarom heb ik toch zo'n lieve dingen geschreven of me opgeofferd'...vooruit moet je...al kom je eerst nog een aantal dezelfde dingen tegen op je weg. Net zoals er verschillende soorten klimaten zijn, zijn er verschillende soorten relaties...niet iedereen krijgt soms cyclonen te verwerken in z'n leven...en ze gaan toch altijd weer terug liggen. Eens je de wetmatigheden ervan begrijpt, ben je al een stap verder, maar daar zijn een aantal contacten en inzichten voor nodig vóór je zover bent. Iets kan maar altijd zo zijn zoals de mogelijkheden op een bepaald moment te bieden hebben. Wil je verder raken moet je bijvoorbeeld eerst je illusies, je over bezorgdheid of allerhande onnodige toegeeflijkheden overwonnen hebben. Soms willen vrouwen of mannen dat je echt kwaad wordt in plaats van altijd maar hun experimenten willen te begrijpen en lijken ze te verlangen naar autoritaire grenzen. Als men zich omwille van taboes of te pijnlijke jeugdherinneringen bijvoorbeeld niet kan uiten, kiest men voor de propere lei met iemand anders...vaak omdat men niet met zijn eigen wil geconfronteerd worden. Mensen kunnen mekaar zowel liefhebben als tarten, maar ook indien ze niet samen blijven zal het toch nog wel een tijd duren voor ze de loutering van het proces hebben ingezien.     De liefde blijft te vaak in verstand en zware emoties vastzitten. Iedereen heeft z'n eigen opgave ten overstaan van anderen, zelfs als die opgave 'opgeven' betekent. In sommige gevallen moet de emotioneel stabielere de andere blijven helpen, in andere gevallen is het hopeloos en voor anderen of alleen jezelf weggelegd. Ik merkte doorheen mijn ervaringen al snel dat er een band was tussen ongeweten en onuitgesproken dingen en het lichamelijke liefdesleven. Beetje blokkeren aan de ene kant, voorzaad dat niet meer zo overvloedig stroomde...tot zelfs zenuwen of spieren die onder te veel druk van iets dat niet mag geweten worden, komen vast te zitten in een arm bijvoorbeeld. Geef mekaar toch wat ruimte, zeg ik nu maar, na veel ervaring. Denk je nu werkelijk dat ge iemand, die je aan 't vergeten bent of wel moet vergeten; om redenen die ge achteraf toch eerst zult begrijpen...dat je zo iemand moet verwijten dat hij of zij ook eens een stukske van zijn of haar leven aan iemand anders 'bloot' wil geven ? 'Veiliger' is van niet natuurlijk, de ziel en zijn of haar genen worden soms beter niet tegengehouden. Waarom kunnen we er echter zo moeilijk mee leven dat dat 'bloot geven' doorgetrokken wordt ? Natuurlijk, we zijn hier om te leren waarom we het lastig hebben met mekaar...wat ons in de andere stoort, daar kunnen we iets van leren, ne mens moet zijn man of vrouw of gezin zomaar niet opgeven...want de problemen die je binnen een relatie niet oplost...komen toch in een andere vorm terug...zelfs onder de vorm van een nieuwe 'hartstocht'. De liefde verleidt om te kunnen verontrusten, zowel als om te ‘lusten’.  Als je met elkaar wilt beginnen praten dan mag er van alles onaangenaams bovenkomen...en dan vliegen er soms verwijten...maar kalmeer dan toch achteraf en denk en herdenk niet de hele tijd. Laat los...totdat ge weet waarom de kaarten zo en niet anders liggen. Zit niet te denken dat het allemaal gewoon om het geld, de seks of het knapper zijn begonnen is...ne mens is eenzaam op meer dan één vlak. Natuurlijk, als je al geruime tijd niet weet wat je beter kunnen weten had ( 't was misschien  voor een stuk om niet te kwetsen of omdat hij en zij of hij of zij nog niet zeker genoeg waren van mekaar); dan komt dat zoals alles wat achter de rug moet gebeuren, hard aan.  Maar waarom stel je mekaar in zo'n situatie gewoon niet voor ? Leer toch zonder emotionele angst te praten. Doe je dat niet, dan blijft alles geniepig tot in de huiskamer doorknagen...dan bouwt er zich spanning op en vliegt er op den deur toch een bord aan diggelen in de keuken. Moet al die herrie nu echt mensen ? Je kinderen kunnen je angsten overnemen, weet je toch wel ? Is het niet beter dat ze weten wie het is die ze eens in pa of ma haar bed gaan vinden ? Waarom leert men in de school al niet meer over de moeilijkheden tijdens relaties...omdat het het bedrijfsleven niets opbrengt waarschijnlijk. Mensen met geschonden vader-of moederbeelden, hebben het moeilijker om zelf een relatie op te bouwen, tracht dat toch eens te begrijpen, zeg ik soms hier en daar. Begin toch ook niet te zuipen 'omdat jij altijd zo trouw geweest bent. Zeker als je moeder 'zoiets niet deed', werkt 'schuins marcheren' extra zwaar op mannen in, maar de liefde stop je zo maar niet als je je er hebt durven voor open te zetten. Bezin eer je begint, maar verdring geen dingen die je met iemand anders waar je bij bent, niet oplossen kan. Nog eens. Ga in zo'n periode niet liggen zuipen of naar een hoer, want dan komen alle hebberige en jaloerse draken uit je onderbewuste oergrond naar boven en gaan dan samen een spelletje nefaste, argwanende fantasie spelen. Al bij al, een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel kan nog lang erna wonden veroorzaken. Ach, toch spijtig dat teveel mensen van hun gezicht staat af te lezen dat ze het leven een smakeloze grap vinden. Probeer het zo te zien : lijden is voorbijgaand, alle kanten komen op hun beurt in de zon. Mensen die het geluk eerst in hun eigen vinden, kennen nog een veel specialer soort zon. Als je je hoofd helemaal leeg kan maken, verlies je niet zo gauw met pingpong, en zo is het ook voor een stuk met de liefde, alhoewel je in de liefde niet bang mag zijn om te 'verliezen', want dan ben je niet sterk genoeg op je eigen. De generatie van voor de tweede wereldoorlog heeft spijtig genoeg geen liefdesraadgevingen aan de 'overgangsgeneratie' naar meer vrijheid gegeven. Man en vrouw mogen in de vrienden en vriendinnen of lieven van hun partners geen vijandsbeelden zien...wat ook niet wil zeggen dat ze geen trouw mogen vragen. Na het analyseren en terug analyseren slaap je op den duur toch apart als blijkt dat het 'tolereren' en 'analyseren' en praten en uitproberen voorlopig toch geen goed idee blijkt. In ons geval zei ik op den duur van 'laat hem hier maar intrekken', dan hoeft er niemand te vertrekken. De eerste veertien dagen vreet je dan je kas wel op als vent alleen, maar na een paar weken is je ex net zo iemand als je zus. Alhoewel het daarna wel helpt als je zelf weer iemand versiert. Het was in die tijd dat ik wandschilderingen op zolder maakte, met titels als 'het groene hart, het rode verstand' 'materie-esoterie' enz... . Iejeelee en ik zouden anderhalf jaar gescheiden op twee verdiepingen in het huis wonen. De buitenwereld dacht misschien 'wat voor een toestanden daar, slapen die daar allemaal onder mekaar of zo' ? Maar zo was het niet.  Ieder z'n keukentje en douche. De les die ik m'n kinderen wou leren was er één van tolerantie en begrip. Ik wilde niet dat ze hun moeder iets zouden verwijten. Ik wens hen toe dat ze alles wat je innerlijk bij een scheiding beleefd niet moeten doorgaan en dat ze mogen leren uit onze aanpak. Dat ze mogen begrijpen dat de onopgeloste zielenroerselen van zelfs hun grootouders en verder terug, nog altijd in het NU doorspelen kunnen. Soms vraag ik me af, nu ik merk dat ze bijna allen toch een stuk ervaring in die dingen vóór het huwelijk hebben opgedaan...of zij indien zij dan eens aan hun levenspartner en kroost beginnen, met die ervaring meer dan wij het belang van goede afspraken en eerlijkheid begrijpen zouden.  Na anderhalf jaar of zo ging ik toch alleen wonen, de stad in om aan meer aan politiek te kunnen doen...en omdat er misschien ene niet op zijn gemak genoeg was. Dat je dan zonder dat je je daar bewust van bent, vanuit gewoonte een mandarijntje uit je oude keuken meeneemt na een buurbabbel,...en daarop aangesproken wordt is daar maar een symptoom van. Misschien hadden we best als gezin bijeen blijven wonen en elkaar de vrijheid gegeven, zoals we oorspronkelijk op een mooie zondag eens afgesproken hadden. Het liep alleen een keer een klein beetje verkeerd uit toen ik merkte dat het teveel gevraagd was dat ze me zou zeggen wanneer ze naar hem toeging. Hij woonde nog wel bij zijn vrouw toen, maar hun verhaal was al geëindigd...dus de druk op Iejelee was groot.  Eén druppel en één oorveeg en de domino's vielen een andere kant op dan we hadden gedacht. Scheiding en weliswaar nog anderhalf jaar blijven samenwonen dus. Ik zou voor een drietal jaar in de stad gaan wonen met wat m'n eerste LAT relatie ging worden...en daarna drie jaar ergens vlak achter een woud...ik kreeg steeds meer antwoorden op de vraag die ik me stelde. In mijn geval, welke was de hoofdzin van mijn leven. Een zoektocht waarvan diegenen die ik soms achterliet ook de vruchten plukten. Eerst na vier jaar werd me gevraagd de opvoeding van m'n kinderen komen verder te zetten. Moesten al die dingen niet gebeuren omdat hij niet verdiende dat zij misschien om de verkeerde redenen met hem getrouwd was ? Omdat hij naar inzichten zocht en nog tal van mensen te ontmoeten had om die inzichten te krijgen ? Die vrijheid dus, hij nam ze niet, want hij bleef nog lang 'overbezorgd' om zijn nieuwe andere en sloot zich, alhoewel ze vaak uniek schattig was, zo voor zijn eigen groei af...maar toen kwam Willeke gelukkig !?

 

Uitreiksels van Martin's verwerking ,een stuk terug in z'n groeiproces :

De eerste liefdesbrieven aan Martina, vóór het trouwen : "Mijn gedachtegang kon je vergelijken met ruitenwissers in een auto, als het regent; alsmaar nieuwe gedachten, regendruppels die verdwijnen en een seconde later terug voor je staan, maar dan op een andere manier met nieuwe elementen." "Soms had ik de indruk dat iemand je iets over me gezegd had, dat je me niet durfde zeggen" "Ik wens je een bed in een plaats met een zee vol rust" "Is het nu een voor-of nadeel dat mijn filosofisch/psychologisch georiënteerd brein op alle gebieden zo allesomvattend mogelijk wil zijn ?"Onder de voetbalmatch heb ik nog een paar zinnen in mekandere gezet om te schrijven, maar ik ben ze vergeten" "Als ge zo aan 't schrijven bent vliegt de tijd tegen 1 in 't uur voorbij" "Je ouders zitten te veel in met hun dochter, die de persoonlijkheid heeft van een volwassene(achteraf bleek dochter niet los van hen (door o.a. trauma met pa en schuldgevoelens t.o.v. haar ma ) "Was het niet goed van mij alsmaar te zeggen 'ga maar uit ook al ben ik er niet'? dat begrijp ik niet" "definities van liefde: liefde is houden van de wijze waarop de andere echt probeert zichzelf te zijn en zich probeert te geven, ©is de andere nodig hebben om echt zichzelf te kunnen zijn ©is op een echte wijze met twee 1 en origineel zijn ©liefde is bij de dood nog altijd nieuw, alle zaken zijn onderhevig aan sleet, liefde is vernieuwend.(veertien jaar later, scheiding, want toen interesseerde ik me nog niet genoeg voor mogelijke andere oorsprongen van allergie en hyperventilatie :het opkroppen van agressie omdat er niet mag en kan geuit worden)en hekelde ik haar house clean principes en onderging onrechtstreeks hoever haar vader wel met haar gegaan was(hetgeen ze niet kon uiten). “Mij was geleerd van niet flauw te doen en ijdel te zijn en mensen met trauma's moesten dat maar uitpraten met de veroorzakers ervan” “Niet treuren en zeggen 'waarvoor heb ik toch zo'n lieve dingen geschreven', want dat was alleen mogelijk door haar te kennen. Iedere liefde brengt je verder.” “Waarom achtervolgt de politiek mij...waarom kan ik met niet alleen met relaties inlaten ? Waarschijnlijk omdat het allemaal met mekaar te maken heeft. Werken en niet werken en graag iets doen, beïnvloed mee het gedrag en de relaties.” “'k Was veel te voorzichtig met haar. Eigenlijk niet, want iets kan nooit anders zijn dan dat het op een moment is.” Wil je iets dieper beleven moet je eerst je illusies en over bezorgdheid en allerhande toegefelijkheid overwonnen hebben. "Waarom wil je nu echt dat ik kwaad wordt" vroeg ik, al wilde ze zeggen dat vrouwen naar sterke autoritaire, grenzen trekkende mannen verlangen, mannen die hun geschipper opvangen". Martin ging ermee stoppen. Hij schreef Martina tijdens hun 'verkering' een 200 handgeschreven of getypte pagina's en zij schreef hem ook, maar de hare zal ze wel weggeworpen hebben omdat ze niet aan iets dat ze in hem dan toch wel vond wilde herinnerd worden ? Heeft zij ze weggegooid ? Zij houdt van volledige 'oplossingen'

… geen analyseren, geen  propere leien na confrontaties.

Hoe je ook kan reageren, in een relatiecrisis met 3.

Telkens wordt een mens bewuster van het feit dat mensen soms zowel kunnen liefhebben, als tarten om ergens 'gelouterd' uit een relatie te komen. De liefde, de intelligentie, de logica proberen alles op een  hoger niveau te trekken, maar blijven  te vaak in zware emoties en praktisch verstand steken. Mensen die deze groeiprocessen beet hebben en toch niet loskomen uit de gewoonten van hun 'oude' angsten, blijven afzien...anderen worden tijdens hun leven eindelijk geboren en leren zich uiten en inzien dat niet een ander, maar zijzelf in de eerste plaats verantwoordelijk voor hun groei en vastzitten zijn. Iedereen heeft zijn eigen opgaven tegenover anderen...zelfs als die opgave 'opgeven', 'loslaten' van die andere betekent. In sommige gevallen moet de sterkere de zwakkere lossen.

 

De LAT-relaties ----------------------- Er volgde een LAT-relatie met een negen jaar jongere rare meid, 'Houthemtje', toegewijd was ze wel, om velerlei redenen 'niet van straat geraakt'...je moet de dag van vandaag gewoon perfect zijn, zal ik maar zeggen. De dag dat ze hoorde dat ik zwaar verkouden was, kwam ze op de fiets van twintig kilometer verder naar me toe. Ik kon haar goed doen lachen en ontdekte dat er wel degelijk bloed bij een ontmaagding kijken kwam. Geleidelijk aan ontdekte ik ook dat het klaarkomen van een vrouw bij niet elke vrouw op dezelfde manieren uitgelokt en beleefd wordt. Je vingertoppen moeten niet alleen bewust doen wat ze zoal allemaal kunnen doen...je moet een vrouw ook zo op haar gemak stellen dat ze ook haar eigen technieken gebruikt in de fases naar haar orgasme toe. Zo kan een vrouw met de dijen op mekaar geklemd een behoorlijke hoeveelheid elektriciteit opwekken. Van de soort die je soms voelt als je vrouw zwanger is, zelfs zonder sex...als ze naast je slaapt en er een soort elektriciteit door haar lichaam gaat. Ze hield van me, maar ze hield ook een beetje veel van de gadgets van de klassieke economie, zoals daar was 'de beurs' en woonde in haar eigen huis. 'Ik zou het spijtig vinden als dit huis zonder kinderen bleef', zei ik haar, de zeldzame keren dat ik er was...ze woonde ver weg en om praktische redenen kwam ze een paar keer na haar werk dat in mijn buurt lag, naar me toe. We gingen zelfs beiden fruit plukken op het platte land...want boerenbloed had ze wel, mager en gespierd als ze was. Leuk ook in bed, zo'n decennium minder dan jezelf. Ik wilde echter niet de oorzaak van haar eventueel kinderloos bestaan zijn en liet merken dat ik wel van haar gebrade patatjes en zo hield, maar dat ik op zoek was naar een leven dat zij niet zou zien zitten. Bovendien had ik me laten steriliseren...wat ik voor een heel groot stuk betreur...omdat je het doet vanuit het perspectief dat je voorgoed bij mekaar blijft. Het was nog in de tijd van voor de 'aids' dinges geloof ik. We hadden drie kinderen en m'n ex-vrouw Martina wilde het wel zelf laten doen, maar dat was dan een week hospitaal, en voor een man een dag...dus stelde ik voor van het zelf te laten doen... . Iemand dat ik kende had dat laten doen, dat nam al een drempel voor me weg...en ergens voorvoelde ik misschien dat ik nog met een paar vrouwen zou slapen en hier niet zou kunnen zitten schrijven hebben, indien ik iedereen die een kind van me wou er één gemaakt had. Misschien voorvoelde ik ook wel het nieuwe pad dat Iejeelee het veertiende jaar van ons samenzijn ging inslaan...en maakte het mannetjesdier in mij daardoor kennis met iets wat ik niet in mij had : vrouwenjagersinstinct. Maar terug nu naar het Houthempje-verhaal. Op een dag sliep ik met een iemand anders en wou haar uitnodigen naar mij thuis. Omdat ik voor niemand geheimen wilde hebben in de liefde, nodigde ik Houthemtje ook uit, niet dat ik met beide wou slapen of zo, maar we konden gelijk eens naar de kermis gaan toch ?! Het liep natuurlijk op een woede uitbarsting van laatstgenoemde uit...ik had beter moeten weten, zo had me reeds eens iemand uitgelegd...maar ik moet alles eerst eens ondervonden hebben. Soms lijkt het wel of ik vanop een andere planeet kom, zo simpel logisch kan ik nog in mekaar zitten.  Na een tijdje begon Houthemtje mij minder te willen 'houden' en vond ze de liefde bij iemand van een ander continent. Ze ontmoette hem toen ze te voet van haar werk naar me toekwam omdat ik haar fiets aan een student uitgeleend had. Ze kwam laat in de nacht naakt naast m'n bed staan, haar lichaam verlicht door het straatlicht. Die avond sliepen we gewoon...ergens deed ze me ineens denken aan de energie van een opdringerige gast waar ik niks van moest hebben. Toen ze een paar dagen later weer langskwam en me vertelde dat ze het met iemand anders gedaan had die nacht, kon ik m'n ogen niet geloven toen we zelf begonnen vrijen. Nu ze met iemand anders had gevrijd, stond ze al van in 't begin in lichterlaaie en aan haar klaarkomen kwam ditmaal zelfs geen vingeren aan te pas. Was ik een soort katalysator tussen geliefden ? Toen bleek dat mevrouw Houthempje zwanger was vond ik het kranig en liefdevol van haar dat ze de 'abortus-gedachte' laten varen had en koos voor de confrontatie met haar ouders om haar vreemdeling-man te laten accepteren. De week van de bevalling heb ik nog even de plaats van haar ondergedoken echtgenoot ingenomen om haar te helpen, maar achteraf zijn ze toch getrouwd en was ik 'voogd' af. Ik kon weer van de stad naar een dorp verhuizen, maar niet meer naar m'n oude dorp.

Willeke, De niet-klassieke driehoek ------------------------------------- ACH JA DE LIEFDE, deel 2 :Willeke, De niet-klassieke driehoek prelude Er was eens een gewone werkmens die aan politiek wilde doen. Op een dag werd hij ondanks zijn werkwilligheid, ontslagen. Hij was zich zo bewust van het feit dat niemand het recht heeft om iemand zonder werk of inkomen te zetten, dat hij zijn zoektocht naar het waarom van dingen zoals werkloosheid en oorlog intensifieerde. Tal van organisaties hadden geprobeerd van hem te verzekeren dat ze zijn klasse vertegenwoordigden. Tenslotte werd zijn besef van de noodzaak van een nieuw collectief bewustzijn zo sterk dat hij de wereld rondom hem met hele andere ogen bekeek. Hij ging van z'n vrouw en kroost gescheiden in de stad wonen, nadat hij een paar jaar tegen alle conventies in met z'n kroost en z'n ex en haar nieuwe man in hetzelfde huis woonde, in gescheiden ruimten wel is waar.  Maar da's een ander verhaal.

Toen hij in de stad woonde en werkte kwam hij Wi, Willeke tegen. Er was dus eens een getrouwde vrouw een zuidelijker type dan de ex van onze gewone werkmens, Willeke, Wi, oemde ze;

die haar huwelijk en haar minnaar in vrijheid en openheid beleven kon. Op een dag doet zich weer een nieuwe ontwikkeling in haar leven voor : in hoeverre blijft de uitdaging die het leven tussen twee monogame mannen met zich meebrengt een leefbare opgave wanneer 1 van haar liefdes een tweede vrouw leert kennen ? " Welke maatschappelijke, biologische ,psychologische en levensbeschouwelijke invloeden staan het liefdesleven, van meer mensen dan het toegeven, in de weg?", blijven beiden zich ze langsheen hun levenspad concreet afvragen. Ze werken zich tegelijkertijd doorheen een berg academisch materiaal en komen in de wereld van het intuïtieve terecht.  Ik intiem me, ik intiem jou. Op een moment dat de band zo intiem is, en er niet gekozen wordt voor een beleving alleen met twee en alleen van het beste met jouw, m'n lieve vrouw op 'n ander, en het beste in mij, en als je dat beste in niemand anders hebt...als er dan niet gekozen wordt...kunnen dingen niet meer zonder weer in pijnen te vervallen Wanneer moet je banden met minder sterke vormen van bewustzijn breken ? Zijn wij vanuit onze ervaringen nu mensen die de verboden vrucht 'aten', en hadden we ons wel met het lichamelijke moeten inlaten. Moet zij gewoon nog leren vanaf welk moment je samen iets niet meer delen kan, of raakt ze vanuit haar gesplitste eigenheid niet verder...door ons voor mekaar te blijven openstellen zullen we het misschien te weten komen, door ons af te sluiten niet en waarom zou dat dan beter zijn ? Twee paar botten, zwarte en bruine, de zwarte al kosj versleten, maar weggooien kan ik ze niet, want ze kunnen getuigen van onze loving liFe is the greatest art, living together also-ervaringen. De bruine, de jongere uit een andere periode, die van immense intensiteit, die nog voortdurend zuigt, maar soms precies breken met het minder krachtige eist. Ik ben niet alwetend maar de dagelijkse woorden of de stiltes van een andere ,wending gevende aard; verraden dat er iets nieuws in de lucht hangt, iets nieuws tussen ons in ieder geval, en zo is het eigenlijk al altijd geweest...en soms gooi je ze dan toch weg.

Some of Willekes Writings

"Zolang men zijn eigen met allerlei overbodige dingen belast, zullen tranen blijven vloeien" "Kijk deze avond naar de volle maan en er zal licht zijn in je hart" "Ik vraag me af hoe je er morgen zal uitzien . ALs de wijze man met de jongensachtige pretogen, als de rijpe man met een mysterieuze rust, of als de alerte jonge man die het juiste moment afwacht(op een verliefde man met verleidelijke ogen, durf ik niet speculeren). Hoe zal je zijn ? Afwachtend of ondernemend ? Rustig of onrustig ? Geduldig of kordaat ? Fijngevoelig of sarcastisch ? Open of gesloten ? Toegankelijk of afstandelijk ? In overgave of in angst ? Ik ben op niets voorbereid. Dat heeft geen zin. Ik slaap en laat zoveel mogelijk verteren. Morgenvroeg hoop ik je met een onbeschreven blik te ontmoeten ? "Deinend in bad, het druppen van de kraan houdt me wakker. Woorden van voorbije nacht sijpelen binnen. Elke porie wil gevuld worden met warmte en vocht. Je hart pompt het bloed door m'n aders . In gedachten zie ik je zwemmen onder een volle maan. Laat me jou maan zijn in donkere nachten. Laat me het water zijn dat je drijvende houdt. Laat ook mijn hart het levenssap door je lichaam sturen." "Bedankt lieve schat voor de warmte en de sterkte waaraan ik me mocht laven vannacht. Buiten is het wit en stil. Zo is het ook in mijn hart" "Hoe groter mijn ruimte, hoe groter mijn liefde, hoe meer mensen ik kan bereiken" "Plots was er weer de chaos... Zullen we er dan toch vrede moeten mee nemen dat het diepste der diepten, het pure, het heerlijke gevoel waar we steeds weer naar verlangen, eens we het kennen...ongrijpbaar lijkt te worden ?" Toen ze wist dat een andere dame me op een bepaalde dag bezocht :"Eerst wou ik dronken raken, weer beginnen roken, misschien een man verleiden (dat streelt het ego), vrijen tot ik er ...van word...eigenlijk 'me te grabbel gooien ,(terwijl ik het opschrijf kots ik er al symbolisch van) bevestigen wat men me voorgehouden heeft, vroeger dagen :' jij valt op alles wat een broek aanheeft, jij denkt dat je iets weet, maar je gelooft alleen in sprookjes' Ik voelde een ongemakkelijke jaloezie opduiken. 'Ha neen', zeg ik tegen mezelf 'daar blijf je boven' 'je bent toch geen 16 meer' en je weet toch wat jij met hem hebt zomaar niet door de eerste de beste kan overgenomen worden. Maar stel eens dat ze niet de eerste de beste is? Zoveel te beter voor hem en misschien win je er zelf wel een vriendin bij, zegt een weinig enthoesiaste stem in mij. In ieder geval , zo kon het niet langer...even de ogen sluiten en in het nulpunt geraken zou niet slecht zijn. 'De stilte die ik jullie leerde, is de som van alle geheimen' stond er in een boek. Ik glijd ontspannen weg. Maar o wee, welk beeld ontpopt zich voor mijn ogen !(noem het voor mij 'angstdroom' Drie mensen vrijen in jouw bed. Je kwam heerlijk klaar in mijn mond en ik streelde met mijn lippen langs je dijen en je buik. Maar zij dronk van je ogen en genoot van je verhalen en je streelde wel langs mijn wang, maar kuste toch haar mond. Een mes van pijn ging door mijn hart. Onder het voorwendsel van dringend te moeten plassen verdween ik door de deur, jullie merkten het niet eens. Het volgende beeld was dat van haar en mij, bij het vallen van de avond. Ik huilde in haar armen onder een boom van jouw woud. En ik verontschuldigde mij voor de last en zij begreep me...en ik wist dat je nooit meer van mij zou zijn en het deed verschrikkelijk pijn..." "De drang om je te bellen was er weer. Verdomme, wat een miserie ! Dan maar eten" "Ik zou zo graag iets verwoorden van het zalige gevoel dat mij bewoond" "Om liefde in vrijheid te ervaren, mag er geen angst zijn of kwetsbaarheid, geen schuldgevoel of innerlijke onrust, geen eenzaamheid of geen jacht naar genot...maar ik denk hoe toleranter je bent...hoe meer je twijfelt" "De mens koos als opdracht om zich te verheffen boven de vastomlijnde programmatie van het mineraal, de plant en het dier. Hij koos als opdracht 'de vrije wil' Maar die opdracht heeft hij overschat. Want is het niet zo dat hij juist het 'willen' weer moet afleren ? Beseffen wij wel genoeg dat we ons niet kunnen 'verheffen' als we ons ook niet 'nederig' kunnen maken ? Niets is mooier en maakt meer gelukkig dan het beleven van de kleine momenten." "Afscheid nemen is nog niet hetzelfde als 'vaarwel' zeggen. Vanaf er nieuwe gegevens en mensen in een relatie hun intrede doen, neemt de relatie een einde in de hoedanigheid dat ze bestaan heeft. Je moet telkens kiezen, laten vallen of opnieuw beginnen." "Op de valreep toch nog iets schrijven over dit chalet, dit huisje. Om de of andere reden kwam het er nooit van, ook al heb je me dikwijls aangespoord het te doen. Misschien hangt jouw energie hier te geweldig om me te kunnen concentreren. Ik ben hier eerder geneigd te dromen, dan te werken" "Je sarcastische opmerkingen kunnen me gestolen worden. Ik probeer mijn eigenwaarde te behouden, maar ik begin te twijfelen of jij me daar wel behulpzaam wil bij zijn. Voor mijn part kan je de boom in, koppig, eigenwijs, pretentieus ventje. PS Na die laatste woorden heb ik terug kunnen glimlachen, maar denk maar niet dat ik daarom iets ga terugnemen van het voorgaande. "Ik hoop maar dat ze sterk genoeg is, dat ze beseft, dat ze naast je liefste lief ook je studieobject is, dat ze niet verbitterd raakt, maar wat vertel ik allemaal, misschien is ze wel veel slimmer dan ik, misschien ben ik wel zo interessant als studie object , omdat ik me zover durf geven en liggen haar troeven ergens anders. Door weinig te zeggen blijf je natuurlijk ook interessant en je blijft je eigenwaarde tenminste behouden. "Ik heb soms de indruk dat we de laatste tijd zoveel energie gebruiken om anderen de weg te tonen...dat wijzelf in kringen draaien" "Moet ik eerst geen schepen verbranden voor ik aan iets nieuw kan beginnen ? Ik voel me ook niet sterk genoeg en als ik sterk ben is weggaan het laatste waar ik aan denk. Ik weet niet of ik de gedachte aankan dat mensen mij zullen oordelen als iemand die alles 'in plan' laat." "Ik kan me soms niet van de indruk ontdoen dat mijn lichtheid en 'goed voelen' angst teweeg brengt in mijn omgeving. Diegene die op het laagste procent van zich goed voelen zit doet een beroep op iemand met een hoger procent om uit zijn of haar situatie van afgeslotenheid te geraken. Hulp aanbieden mag niet gezien worden als een leerling/leraar iets...en heeft te maken met soms heel concrete dingen : samen op een bank luisteren naar het fluiten van de vogels..."Natuurlijk zijn hier risico's aan verbonden . Het kan zijn dat de lagere procent nog meer gaat verlangen naar altijd onbezorgd op de bank zitten en nog meer in zijn/haar zelfbeklag terechtkomt en het kan zijn dat de hogere procent in een soort 'plichtsgevoel' valt. Het moet evengoed mogelijk zijn zich 'alleen' goed te voelen. Plichtsgevoel, opoffering, schuldgevoel, al die woorden hebben te maken met te weinig durven zeggen wat je zelf wilt...bedankt voor de paar uur 'afzien' van deze morgen...ik ben er alleen maar sterker door geworden." "Een wijs mens heeft bewegingsvrijheid. Als we volgens de oude regels willen leven zitten we er altijd naast, want het leven blijft stromen . IK wil niet bevriezen , ik wil stromen als een rivier, of...kabbelen als een beekje is ook al goed. "Ik hou van de Ruimte waarin je leeft, de rust die je mij steeds geeft. Ik hou van je ongebonden omgaan met de tijd. Het geduld waarmee je tegen onrecht strijdt. Ik hou van je vertrouwen in de Kracht. De manier waarop je met je ogen lacht. Ik benijd je wel eens je vrijheid. Het onvoorwaardelijk durven nemen van je verantwoordelijkheid. Ik heb nog nooit zo'n bondgenoot gehad. 'k Ben blij dat ik je tegenkwam op m'n pad. Ik zou nog zoveel willen zeggen. Maar niet alles is met woorden uit te leggen" "Dag lieve bosmens, ben je er nog ? Ik wil je wat vertellen...23jaar geleden kende ik een man. Hij was heel zelfstandig voor zijn leeftijd, hij had een eindeloos vertrouwen. Iedereen hield van hem, maar niemand kon verklaren waarom. Hij was tenslotte maar een heel gewone jongen. Hij was geen redenaar en geen adonis, geen dichter , geen versierder. Hij liep niet met gevoelens te koop, hij had weinig vrienden, was enorm handig maar ietwat onhandig wat meisjes betreft en deed graag zijn eigen zin. Hij was een kei in biljarten. Iemand 'ontdekte' hem toen hij nog 'gepolijst' moest worden. Die iemand wist dat hij een grote zou worden op het groene laken, zomaar wist die dat. Hij had oog voor het potentieel dat in hem zat : de kracht, wilskracht, agressie, beheersing, doorzettingsvermogen. Kortom hij wilde werk van hem maken en trainde hem met geduld en geloof. En hij werd beloond. Hij werd een grote. Glorietijd alom in het biljarten van de jaren '70. Speler en trainer (cafébaas) voelden zich gelukkig. Tijdens die bijna dagelijkse trainingen of wedstrijden speelde een kleine jongen (de zoon van de cafébaas) al eens een matchke mee. Hij was nog maar 10 jaar en kreeg gemakkelijk applaus, want wat was er meer vertederend dan een kind dat iets nabootste wat grote mensen konden? Het café publiek amuseerde zich met de jongen, hielden hem voor de gek als ze er zin in hadden en lieten hem als beloning al eens drinken van een 'echte' pint. Maar de 'grote' lachte niet met hem. Hij zag wel wat in die tengere knaap en hij hield zo wie zo al niet van mensen die moeten lachen met anderen om zich op het eind van de avond geamuseerd te hebben. Er groeide een (h)echte band. Het kind vertrouwde hem en hij beschaamde dat vertrouwen niet. Jaren verliepen . De 'grote' bleef groot en de kleine werd groter. Tot de dag dat hij hem niets meer kon leren. Eerst voelde de jongen zich ongemakkelijk toen hij al eens won van zijn trainer...de grote was het instrument geweest dat nodig was om de andere zijn talent helpen te ontwikkelen. Hij leerde er ook veel van : zijn eigen succes relativeren, zijn geduld ontwikkelen, bescheidenheid... IK WEET NIET WAT MIJ DREEF OM DIT OP DEZE MANIER TE VERTELLEN. Ik besef dat we beiden zowel de leraar als de leerling kunnen zijn. Je hebt me veel geleerd. Ik zal waarschijnlijk beginnen schrijven...het is niet meer te houden...waarover weet ik nog niet.” Alhoewel ik me nu in ook in de psychologie had verdiept, bleef ik ook een werkmens die aan politiek wilde doen. Bij wijlen intensifieerde ik m'n zoektocht naar de redenen van werkloosheid en oorlog. Ik ontmoette tal van organisaties die daar ook mee bezig waren, maar meer en meer leek de wereldsituatie in zijn geheel te verslechteren : in het rijke Westen werden verworvenheden alsmaar afgebouwd en de toestand in de rest van de wereld ging er niet op vooruit. Ik ontwierp mijn alternatief programma voor internationale verkiezingen. Eerst verkiezingen voor een programma, dan voor de dirigenten ervan, niet meer op partijlijsten, maar op projectlijsten : samenlevingsbeheer, wonen, werken, telecommunicatie...tussendoor schreef ik nog pamfletten en gedichten en elke literaire uiting die je maar kan bedenken. De tijd was echter niet rijp voor klassieke wereldverbeteraars...en slechts weinigen waren er in geïnteresseerd...gestresseerd, gemanipuleerd en onder emotionele dingen begraven als ze waren, zal ik maar schrijven. Tegen die achtergrond ontmoette ik Willeke. Haar verhalen, de boeken die ze me gaf, de dichteres die ik in haar wakker maakte, verlichtte m'n eenzaamheid. We gingen van mekaar houden, twee jaar lang, maar dan op een platonische manier. Had ik niet al honderdmaal gezegd in gesprekken, dat ik nooit nog een relatie zou aangaan waarin één van de twee niet vrij was ? Dat moet je maar doen, weet ik nu. Al zeg je zoiets maar één maal, je hebt het zitten. We wisselden honderden brieven en gedichten en essays en zo... . Nadat onze energie ook in bed leek te werken...was het magnetisme tussen ons gewoonweg niet meer te houden. Ze versprak zich waarschijnlijk onbewust opzettelijk over mij tegen haar sympathieke man en ik koos ervoor om na die ene keer niets meer in het geniep te doen. In volle contradictie komen de tegenstellingen en de lessen immers het vlugst naar boven. Ik had niet kunnen weten dat het ondertussen tien jaar zou duren, of wel ? Vóór ik iemand laat (liet?) vallen moet ik al door veel hindernissen gegaan zijn en laat ik zelfs een paar nieuwe, veelbelovende en gemakkelijker relaties staan. Willeke werd dus één van de weinige getrouwde vrouwen die haar huwelijk en haar minnaar in vrijheid en openheid beleven kon. Daar kwam aan hun kant aanvankelijk wel enorm veel praten en 'er tegen kunnen' aan te pas. Eigenlijk was ik niet diegene die het huwelijksbootje verstoren kwam, er was al een andere huwelijksstorm geweest, maar ze hadden weer een evenwicht bereikt. Niets is eigenlijk eeuwigdurend en dan dient zich de artiest aan waar ze al vroeger naar had gezocht. Ze was ook trouwens zoals haar man opgevoed in de traditie van dat de zin van het leven hard werken zou zijn. Op een dag diende zich in haar leven echter een nieuw dilemma aan : in hoeverre bleef de uitdaging die het leven tussen twee monogame mannen met zich meebrengt een leefbare opgave voor die mannen en voor haar, vooral nadat de periode van heropleving van hun huwelijk begon over te gaan?  Welk een maatschappelijke, biologische, psychologische en levensbeschouwelijke invloeden stonden en staan het liefdesleven van meer mensen dan het toegeven, in de weg ? Om dit te begrijpen, werkten we ons naast onze beroepen en onze woonlevens doorheen een berg academisch materiaal en kwamen in de wereld van het intuïtieve en de filosofie terecht. Zaten we gewoon niet in een proces waarin we altijd dezelfde moeilijkheden zouden tegenkomen totdat we ze overwonnen hadden ? Haar eeuwigdurend besluit om bij haar kinderen te blijven, respecteerde ik, ook nadat ik weer de taak van rechtstreekse opvoeding van mijn kinderen opgenomen had. Het was echter allemaal niet zo makkelijk en bij tegenslagen hadden we allebei de indruk dat het aan ons lag, wij die te intensief liefhadden en met alle aspecten van het leven bezig waren. In ons beider families en omgeving benadrukten we steeds meer dat onze samenlevingsgenoten meer selectief TV zouden kijken of kranten lezen. Als we ergens naar theater of film geweest waren, kreeg onze omgeving vaak een mondeling verslag daarvan en een aansporing om niet teveel geleefd te worden door de massaconsumptie. We voelden ons tot veel in staat en wisten niet altijd goed wat we er mee aan moesten : een filosofische school openen, mensen met emotionele problemen helpen, een kunstontmoetingscentrum openen ...ideeën genoeg, maar in de praktijk deden we dat allemaal al in onze onmiddellijke omgeving en hadden we onze handen al meer dan vol met de dagelijkse beslommeringen van het leven. Gelukkig konden we er soms aan ontsnappen. Voortdurend bewerkte het leven en de mensen ons eigenlijk vooraleer onze teksten er konden komen. Zij schreef zeker vijftig prachtige gedichten, die ik voor haar bijhield; hopelijk publiceert ze ze ooit eens... . (*ondertussen op blog) Eerst even een sfeerbeeld van de kleine houten oase aan het woud waar we mekaar twee of drie keer de week ontmoeten : Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen. Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken. Hier werd tussen hemel en aarde in gevrijd , gestudeerd en gezonnebaad.                Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel. Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf. Deze plaats laat zovele planten stralen en vogels bestaan. Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten. Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn. Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen voorspelden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen. Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan. Hier leven is ook gewoon in een hangmat liggen zowel als vier maal per jaar de overlast van ook anderen hun riolering opruimen. Hier leven is beseffen hoeveel meer er door niet overvloedig eten, vrijkomen kan. Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken vruchten, fruit en kaas en af en toe wat vis en zo, leven kan. Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet. Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. Hier leven is de tirannie van privéeigenaars van elektriciteit en andere aardse telecom wegen ondergaan. Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brand of een kiem waaruit nieuw leven komt. Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.             Hier staat de zon soms buiten haar cirkel in brand als twee mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld. Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht...tot de dag dat die over bronstige nationalist in de caravan naast die bepaalde boom wonen kwam. Toen galmden hier smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter. Hier vibreert alles. Hier kunnen ook de zwakke doden, genetische energie uit het verleden, je bereiken als je niet sterk genoeg staat. Hier is voor het sterke in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds. Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust alles wat bestaat zich in jouw middelpunt.  Je wordt vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door. Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn. Straal, want een plant of dier ben je niet meer. Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan. Hier wordt adem verbinding met aura. Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht. Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse boven gezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt. Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar opgevreten heeft. Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt. Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst. Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur. Hier had je kunnen leven met de kunst-vrouw van je leven, maar je deed het altijd maar voor even...maar dat was dan ook LEVEN. Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af. Hier begin je niet, hier werk je af. Hier luierik je niet...hier rust je uit.  Hier is 'hier' ook niét hier. Hier gebeurt lachen veelal vanbinnen. Hier draai jij niet rond van alles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt. Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet boven geraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken. Hier worden geneesmiddelen overbodig, want het bannen van je illusies en angsten alléén...geneest. Sommige emoties zijn soms illusies, geldstructuren en hun legers zijn er de materiële uitwerking van. Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ? Wie geen rust overgeërfd heeft, kan ze hier zelf ontwikkelen. Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen. Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt. Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon. Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt. Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt. Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft. Hier is hout iets waar je van houdt. Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.  Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn. Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.  Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes vanop de bodem van verdriet, dat, wie? ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je je compleet moet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.  Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen. Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden. Ach, de liefde. Wil Willeke wel wat wilde Wille wil ? Over de twee vrouwen in haar. Ze rijdt niet naar haar werk, ze reist ernaar. Ze laat haar collega's van haar mimiek genieten en zij geniet van de hunne. Ze werkt grensverleggend als je bij haar aan huis mag komen. Ze praat geduldig tegen de stemmen uit de draden naar haar callcenter-oren. Ze kan vertrekken en iets van haar achterlaten waar je vredig van slaapt. Ze kan aftastend aankijken zodat aanraken soms onvermijdelijk dringend lijkt. Ze doorziet drama's en voorziet afwikkelingen als ze fronsend en argwanend kijkt. Ze vorst en zoekt en geniet dan weer omdat ze dat uiteindelijk toch belangrijker vindt. Ze wast en plast en is een zegen. Ze maakt van mij weer een zachtaardig dichter...ik, geharnast strijder tegen onrecht. Ze heeft soms wat  onmogelijks met de wereld en met mij. Dit gedicht voor het wicht waarvoor ik telkens zwicht heeft een eind en dat is in 't zicht... . Mijn leven kon je en kan je samenvatten als : 'het complexe leven van een eenvoudig man', of omgekeerd. Ik wil al heel m'n leven anderen aanzetten tot allerlei soorten bewustzijnsverruiming. Wat me interesseert is waar en hoe we met z'n allen individueel en collectief vandaan komen. Dus daar heb je zeker filosofie en geschiedenis voor nodig. Sinds ik Willeke ken, interesseert me ook wat mensen ziek maakt en wat ze gezond houdt. Haar vele verhalen rond mensen en toestanden hebben me hierin geholpen. Bepaalde boeken die ze me gaf, had ze zelf nog niet gelezen of heb ik haar moeten uitleggen. Ik ging daar volgens haar natuurlijk altijd te ver in...en ze had ook niet graag dat ze haar boeken vol aantekeningen en aanvullingen terugkreeg, in plaats van in maagdelijke toestand. Ze was veertien in 1968 en rook naar zwarte bessenstruiken. Als je dat niet verstaat, denk dan aan hoe heerlijk 'casis' kan zijn. Ze wist niet wat een clitoris was, maar dat ze er eentje had, dat voelde ze wel. Het vreemde aan dat verlangen, dat gemis, dat zo af en toe de 'kop' opstak; terwijl ze bessen aftrok en naar de voorbijfietsende of voorbij ‘tractorende’ jongens keek; het vreemde aan dat verlangen, was dat het van ergens heel diep kwam, maar ook met een soort verborgen hoogte te maken had. Daar stond plots in de fruitveiling een onbekende jongen voor haar, hij leek tijdens het laden van een camion wel een ladder om uit die warme diepte van haar te stijgen. Het was onze eerste ontmoeting en we zouden mekaar pas 24 jaar later weerzien. Toch wisselden we die dag, zonder het te weten een blik toen ik de veilingkantine uitliep en zij in m'n ogen keek. Waren het de ondertussen warme aardbeien in m'n buik of haar en mijn lach die iets zacht in ons bevrijdde ? Willeke werd in de fantasie van de jongens ook wel 'Willekker' genoemd, maar ze spraken dit niet uit omdat ze onbewust wisten dat er meer met haar diepe warmte gemoeid was...er zat iets hoogs, ongrijpbaars, diepzinnig aan vast...en ze leek beide losjes met mekaar te kunnen verbinden. Ze maakte de jongens dadelijk voor een stuk van hun onbekende bewust. Ze wist dadelijk of ene 'ne felle' was...maar ze was wel een beetje bang van dat 'felle'. waartoe ze zich aangetrokken voelde. Dan mijmerde ze over die meer vierkantige, ernstiger jongens, die veel meer zekerheid uitstraalden en waar je 'staat' kon op maken...en die toch ook aangenaam en warm konden zijn. Toch wilde ze ergens geraakt worden door zo'n felle. Zoals een boer zijn akker omgeploegd voor het zaad er op zo'n dampige uren na de regen invalt...om er te sterven voor het ontkiemen naar het licht kon beginnen. Ik liep daar dus ook rond op die veiling. Ik laadde er camions met fruit van de streek die naar Duitsland moesten. Op het eind van de tweede wereldoorlog werden er nog mensen naar ginder gevoerd om er bijna allemaal te sterven voor iets wat ze zelf niet begrepen. Dat was toch al 24 jaar geleden en op dit moment bijna zestig jaar later zijn er in de wereld nog meer streken of dorpen waar mensen armoede en oorlog kennen dan toen in de tweede wereldoorlog. Daar was ik mee bezig. Maar natuurlijk dus ook met camions laden voor binnen-en buitenland en met werken op boerderijen en in de fruitteelt, telkens de school uit was. Ik wist wat woorden als clitoris en zo betekenden. Van die gasten met hun pornoboekjes natuurlijk, niet van de leraar godsdienst of dit of dat in die tijd. Je kon duidelijk op prenten zien welke de grote en kleine lippen en venusbergen waren; alhoewel het ontbreken van de nodige praktijkervaring me daaromtrent toch wat deed twijfelen. Er stroomde al vroeg een geil olieachtig vocht uit mijn eikel, zeker bij het zien van die boekjes...behalve als er alleen rukkende venten instonden. Toch eigenaardig, niet ?  Dus vierentwintig jaar na die ontmoeting in de veiling, kwam ik haar nog eens tegen, op mijn nieuw werk dan. Ik gescheiden en dromend van een exotische schone permanent aan mijn zij, in plaats van dat Living Apart Together-systeem met Houthemtje die nu toch bij iemand anders haar leven moest zoeken, en zij, getrouwd ook ouder van drie kinderen. Het ging van collegiaal tot studiegenoot en van platonisch naar een grote onhoudbare brand. Zo'n lange proloog was ik nog niet tegengekomen. Zelfs als onze zevende hemel al eens wegviel, kwamen we er wel achter wat ons hinderde en kwamen we er vaak wel terug uit. We noemde onze liefde soms, 'etherische' liefde, zo onwezenlijk mooi kon ze zijn. Is liefde niet een wet zoals de zwaartekracht ? Als je denkt dat ze voor jou niet bestaat, of als je er ineens teveel van wil of er teveel van wil geven, komt je innerlijke rust in 't gedrang en kan je ook wel eens onderuit gaan. Liefde is een wet die op duizenden manieren leert vallen en opstaan. Als je slaaf bent van teveel negatieve emoties, dan hang je er maar wat doelloos naar te trachten, denk ik soms als ik sommigen maar wat zie proberen gelukkig te worden. Er was een tijd waarin we onze liefdesontmoetingen met namen benoemden, daar tussen de houten muren aan het woud, het gezegende jaar 1994, tien jaar terug. -Vallende sterren Ik, die daarstraks nog het bijtje in de kamer had gepakt, stond nu naakt en hield m'n liefste in de middelste van alle dimensies zo zacht vast, dat ze allen inéénsmolten terwijl ik haar de onverklaarbaarste dingen uit het woud rondom ons uitlegde. Willeke hield van wat zij en ik tijdens onze wandelingen in het woud hadden gezien en praatte over wonderlijk guitige vertelsels die haar kinderen via hun ouders openheid uitgesproken hadden. We bedreven de liefde niet dadelijk tot de finish, maar onze energiegolven tasten mekaar af en interfereerden op dezelfde en verschillende golflengten...wat gewoon wou zeggen dat de dingen van de dag die we mekaar nog wilden zeggen gewoon zonder zoeken uit onze monden kwamen...zonder iets te vergeten. Onherhaalbare, niet onthoudbare woorden, werden zo uit de lucht gehaald en uit mekaars gemeenschappelijk geworden geest geplukt. Deze momenten leken weer de enige, de tegenwoordige, de eeuwige momenten...het offreerde hen een zee van, door wandelen voorbereide, gelukzaligheid. Misschien kwam dit ook wel door wat ze over de 'vallende sterren' schreef. Over het hoe en het waarom moet je echter op zo'n momenten niet wetenschappelijk gaan doen.24/10/94 -Deep Purple ...speelde terwijl we mekaar uitkleden. Als je in het eeuwige gelooft, kan je mekaar met blikken strelen. 'Sweet-child-in-time', zoet kind op een goed moment verwekt', had niet-agressieve, enorme krachtige tonen en hun instrumentaal orgasme viel samen met het onze. Twee mensen en wie weet hoeveel engelen, bedreven de liefde gedurende uren van sekonden, die tussen ons in werden gemaakt.27/10/94 -Persoonlijkheid versus ziel Het vegetarisch etentje eerst als een wat bangelijk schouwspel, een mengling van gemengde emoties en gevoelens waarmee haar persoonlijkheid de 'kontrole' over haar geest wou herwinnen...maar het werkt alleen omgekeerd.

Ik moest er op letten evenveel geduld met m'n woorden als met m'n vingers te hebben als haar gemoed bezwaard is. Ze zei enkele briljante dingen over de eerlijkheid van wat mensen voor mekaar kunnen voelen. Iets gelijkaardig voelde ik toen m'n jongste aan de telefoon zei dat hij met z’n tele geleide-auto had moeten uitwijken voor een vogeltje, de redding kostte wel de vering van zijn wagen. (4/11/94) -Liefde vanuit de buik en liefde vanuit het hart en zo doorstromend In een driehoek waar je als mannen geen nare gevoelens uitstraalt, werkt dit telepatisch 'niets-willen-verstoren' precies niet meer als de vrouw toch korter bij de nieuwe man komt te staan. Op zo'n momenten voelt de oorspronkelijke man die niet meer bij de wezenstrilling van zijn vrouw kan zich als een reiger op een dode boom in de Sahel...kan ik me voorstellen.(7/11-8/11) -A rainy november day.  Niets koud, niets warm buiten. Tijdens 't eten 'klapten' we over de herkomst van de natuurlijke liefdesolie. De rit door het woud paste onze magnetische velden aan mekaar aan...van een teveel naar een te weinig...bij wie zat het te weinig deze keer ? Je hand even tussen haar of zijn benen steken en je stem en de rest, versterkt het energiepeil op zo van die goede momenten. We nemen geen oude of energie van anderen mee binnen als we uitstappen. Soms lijkt het of we een perfecte driehoek vormen, soms dient er nog veel te worden weggewerkt. Soms polst ze m'n energie nog een laatste maal, om te weten of ze niet 'gebruikt' wordt, zonder dat er een sterk bovenmenselijk verlangen achter zit. We gingen binnen en het verlangen naar mekaar brandde in een aura van warme herfstkleuren die we voortdurend met mekaar uitwisselden. Toen was het 14 uur, we kwamen weer buiten om 2330. De seconden daartussen waren geen droom, maar een werkelijkheid van een andere materie, een hele lichte materie. De tijd vloog van ons weg en liet ons achter opdat we elke energie in elk van onze cellen te verkennen hadden. Die energie was niet dezelfde meer om middernacht. Een heel speciaal iets, dat de ruimte die we deelden, vulde(niet de kamer maar onze 'ruimte' die we in die uren hadden opgebouwd), maakte ons tot één ziel. Onze geesteswereld zal het onderscheid nog wel gevoeld hebben. Waar ging de energie die we opbouwden naar toe...voor wat werd ze gebruikt? Naar een geslachtscel waar ze zich weer delen moet om één te zijn...of zo maar de ruimte in ? Wat was die energie nog meer dan de plaats waar welk einde van wie weet elk nieuw begin van wie weet wie ontmoet ? Deze energie was de vrucht van alle uitgesproken woorden, zinnen en verhalen uit het verleden, een vrucht die ernaar uitkeek om de toekomst onder het purperen licht van de bed lakens, die we als tent gebruikten...NU...te ontmoeten. Het leek wel of er magnetische velden van buiten ons, met onze liefde synchroniseerden. Stel dat er in de anti-materie, die uit een ondragelijke intensiteit licht bestaat, een energie verborgen licht, die symmetrisch is aan de onze...en stel dat wij dergelijke energie via ons wezensmiddelpunt bereiken; komen wij, of dan ook anderen, korter bij mekaar...bevinden we ons dan niet in een soort 'zone van verwekking van ideeën of van mensen '? Is zo'n moment ook niet het moment waarop de geesteswereld van een vrouw onbewust beslist iemand ook genetisch binnen te laten ? Als je de deur naar het hart van een vrouw niet vindt, blijf je toch alleen gevangen in obsessie. Niet alles is uit te leggen als drift en wellust, zeker niet voor mensen die op zoek zijn naar meer...naar materie én licht...naar lichtmaterie. Een grap of een glimlach zijn bijvoorbeeld reeds lichte materie. In de liefde moet je de tijd nemen om te ervaren...en op tijd de goede herinneringen weer binnenlaten ...de eerste aanraking op m'n arm, de eerste kus, het grotere velangen van de grotere tong tegen de schuchterheid van de kleinere, een aan te houden of weg te nemen spanning in een lichaamsdeel...zo leer je langzaam waarin het leven in kleine zaken, groot kan zijn. Toen ze weg, weer weg was die dag, zag ik haar nog op mijn benen liggen; antwoordend op mijn vraag : "wat denk jij dat de ware betekenis van het leven is mevrouw "? Ze werd toen heel zacht en van ergens heel diep antwoordde ze zonder angst en met zeer veel liefde in haar stem en ogen, terwijl de muziek van Moricone speelde : " Je zal de ware betekenis nooit weten voor je ze ervaart". Oh, hoe hou ik weer van deze vrouw ! Je cellen kunnen er achteraf harder van branden. 14/11-15/11 -Nooit kreeg ik haar zo zacht...en nooit deed ze m'n cellen zo met haar teveel overspoelen. Waarschijnlijk heeft m'n organisme met die over gloed van haar een speciaal ‘eleksiertje’ gestookt. Deze momenten waren er compleet woordeloze, zelfs bij de orgasmen stond de volumeknop op 'si lent', 'silent', 'st ill'. De verwachtte versnelling van de geluiden voegde zich tezamen in een tweede orgasme. Mijn muzieknoten waren eerder krampachtig, als van een teveel verlangen en gemis dat ik de voorbije dagen moeilijker aan had gekund en bijgevolg minder sublimeren kon. 'Sublimeren', een prachtig woord : verlangen en lust zonder emotioneel in de knoei te geraken ; omzetten in energie die je een volgende maal dan meer op een hemelse wijze ontladen kan, met alle mensdierbronstgeluiden van dien. Hoe is het mogelijk dat al je cellen dan zo kunnen gloeien na de liefde volledig te hebben omarmd ? Je komt in een toestand waar je niet meer vraagt en denkt, maar van een soort chemisch branden geniet. Die avond kreeg ik nog een laat-avond bezoekje. Het was de eerste en enige keer dat ze diezelfde dag nog een keertje terugkwam. De ontmoeting van onze energie hing nog steeds in de houten ruimte en bracht ons weer heel kort bij mekaar en leidde tot intense aanrakingen van onderbuik tot onderbuik en naar magische orgasmen. Na de geluidloze en krampachtige orgasmen van deze morgen, joeg ik nu verbijsterende, omhoog jagende klanken van een hemelse kracht galoperend mee haar buik in. Ik verhief mijn hoofd zo hoog als een paard de ruimte in en probeerde de ontladen energiedeeltjes terug uit de ruimte te snuiven. Ik was ademhaling en ik was lucht. 28/11/94 -Spiegeldag.  Ik ontwaakte, strekte m'n rug zoals een kater en zag haar liefhebbende schalkse ogen die de slaapkamer instraalden. Ze lachte veelbelovend en ging nog gauw een vrouwelijk plasje maken. Ik was tevreden dat ze de spiegels die ik de avond tevoren geïnstalleerd had, nog niet had opgemerkt. Vanboven en links en rechts van het bed, glansden ze me toe. Ik kwam uit bed om te vermijden dat ze de spiegels zomaar zien zou. Dit moest echt een dimensionale verrassing worden. De derde dimensie zinde de aura die je samen maakt.          Ik blinddoekte haar en liet haar op ons liefdesnest liggen. Toen ik de blinddoek wegnam, bekeken we mekaar in iedere hoek van de kamer, daar in ons houten huisje in het woud. We raakten mekaar en onze vrienden in de spiegels aan. In bepaalde omstandigheden is zoiets wel een beetje wennen aan jezelf en de wisselende geaardheden van gloed in je ogen.          Ik vertelde over de dromen die ik had en het boek dat ik zou schrijven en zoals heel dikwijls antwoordde ze me als de zoetste prinses. Waarom heeft men een half leven nodig om tot een dergelijk stadium van intuitief leven te komen, vroeg ik me af ? Toen was er het beeld van haar soms te bewonderen echtgenoot die er goed uitzag, maar zijn beeld ging over in dat van een lijdend man. Over beelden die je kan zien in andere schrijfsels echter meer. Ik vroeg dat ze hem zou vertellen dat wat de oude wetten ook van hem verwachten dat hij doen en denken en voelen moet, hij maar in zichzelf zou blijven geloven en dat hij een levend vertegenwoordiger is van een nieuwe houding die in een man bewonderd moet worden. Verboden vruchten hoeven niet altijd gevaarlijk en nefast te zijn...indien ieder betrokken partij zich kan blijven uiten en niet in zelfbeklag steken blijft. Misschien hoefde ze hem dat niet te vertellen en seinde ik hem dat op hetzelfde moment al over.  Ze kwam klaar en ik...stopte daarna...omdat er teveel energie in m'n hoofd zat die niet echt zuiver de mijne was...ik zat niet dicht genoeg op haar trilling meer door het over iemand anders te hebben en omdat er nog teveel dingen in m'n hoofd zaten die ik tevoren gelezen had. Ik wilde op andere beelden en energieën wachten, voor ik met m'n 'maske' vree. Toch was er een hoge nood om m'n seksgolven niet op te sparen, maar te uiten...zonder dat ze van m'n nog onzuivere trillingen last hebben zou...daarom liet ik ditmaal niet zozeer m'n liefde, maar vooral m'n drift door haar handen naar de uitgang tussen de lippen van m'n eikel glijden. We hadden die dag eerst beter in het woud gaan wandelen, dan hadden de bomen onze krachten recht naar de hemel toe getrokken. Nu deden we dit erna en hadden we diepe gesprekken over gevoelens uit het verleden, het heden en de toekomst. Over zich jong en oud voelen. Over het verstoppertje spelen dat mensen elkaar aandoen ...omdat ze bang zijn van zichzelf of anderen of hun bezittingen of hun 'naam' te verliezen. Over vrouwen die hun zelfvertrouwen kwijtraken omdat ze denken dat ze er niet aantrekkelijk genoeg meer uitzien. Doch 'déze vrouwe', hier nu weer tijdelijk bij mij, zal haar niet in dergelijke illussies laten vastzetten, omdat ze weet dat er zoveel meer in 't leven is. 'Déze vrouwe' was soms alle vrouwen voor mij 1/12/94 -Zo'n dag waarop je totaal verrijst Het met opperliefde gezegend jaar 1994 blijft zijn krachtige groei naar de eigenste identiteit van ieder van ons, uitspreiden. De oude, remmende kracht van visies van anderen en jezelf, mag niet in je lijf blijven plakken...zeker niet in een driehoeksverhouding. Da's pas echt waar een goed dieet letterlijk mee begint. Met door de liefde herwonnen rust in je eigen. Al wijl we nog in de wagen zaten, was het verlangen naar mekaar zo groot dat we onze 'woudwandeling-ouverture' schrapten. "Laten we dit gevoelen,  deze moment, niet laten ontglippen", zei ze, terwijl ik ervan overtuigd was dat het op elk gewenst moment dat je er naar zou verlangen, terugkomen kon. Eerst lieten we onze bezielde lichamen hun passionele taal spreken. Het mijne was er van overtuigd dat echte liefde je op allerlei manieren 'open' maken kan. Als je 'open' bent ga je geen nutteloze strijd meer aan...maar observeer je en laat je de dingen soms op je afkomen voor je ze countert. Met welk een schuldgevoelens men je ook probeert te beladen...HET HART IS GEEN LASTDIER VOOR GEDACHTEN EN EMOTIES...die het voornamelijk voor rekening van anderen dan je eigenlijke zelf...proberen te verlammen. We verdreven de donkere wolken die bepaalde van onze opvoeders in onze hoofden hadden willen prenten en praten vrijuit over mogelijke verleidelijke momenten in de toekomst, die misschien hun wortels in dit heden hadden. De spiegels toonden twee levende beeldhouwwerken, doordrongen, doorweekt in lusten en liefde, bevrijd van lasten. De zon verdween zo vlug dat de tijd precies weer ophield te bestaan. Even leek het of er een clitachtig probleempje met haar was. Maar er was geen echt probleem. Het was alleen haar lichaam dat uitdrukte dat het in een betere conditie wou zijn. Of misschien sloop de energie van mijn mogelijke 'andere vrouw'-test in haar gedachten en begreep ze door het te vele denken niet meer dat 'clitjes' op een hele andere manier denken en voelen en dat we ze met onze rationele valstrikken soms blokkeren. Als je je dan gaat afvragen waarom ze het niet meer doen, ben je absurd bezig. Of eigenlijk ook weer niet, want van zo'n toestanden leer je bij. Na de explosie van de blokkades verlieten we het liefdesnest en kookten we ons een vegetarisch maal, en al namen we alcohol, niet als dorstlessend middel, maar om te proeven van wat er buiten ons nog in het houten ruimtetschip was; die dag dat we die rode wijn van de Dolfijnvrouw gehad hadden. Op een bepaald moment leek Willeke plots heel erg behoefte aan tranen te hebben, overbodig gewicht en gedachten die haar wilden verlaten...een proces dat we allen kennen, maar waarvan we de functie niet altijd waarderen. Terug in bed lachten we om een bepaald boek en werkten we onszelf gedeeltelijk individueel, gedeeltelijk collectief doorheen een wereld waar we de energie van onze lichamen en deze van onze fantasiewerelden duidelijk konden aanvoelen. De twee terzelfdertijd was ook mogelijk, zo bleek. Wat zij al niet met het laatste, het onderste deeltje van mijn rug kan doen ! Als ze m'n voorhoofd met haar vingers 'bekijkt', opent ze echt een ongekende dimensie in mij...of als ze m'n lichaam achteraf 'likt'...verlies ik mezelf in de kosmos. De wijze waarop ze m'n onderste antenne liefheeft...tart alle wensdromen. 5/12/94 -De dag dat ik met haar op m'n schouders door de bos wandelde (niet dat er 'haar' op m'n schouders zou groeien) We haalden wat water bij de bron. Ik nam een douche, ondertussen douchte zij in de zon. De gloed die zij mij brengt, gaat doorheen ziel en lichaam en soms lijkt het me alsof ze er niet in slaagt, dit, thuis met hem te delen. Soms wordt ze die speciale gloeiwarmte die ze op sommige momenten kan uitstralen, bijna zelf. Nooit praatte ik met haar borsten die ik in de zetel voor de ogen van de zon uitpakte, zoals vandaag. Na de tederheid en de kussen gingen we naar bed en verdonkerden de kamer een weinig. Ik kleedde haar uit en terwijl we rechtstonden maakten we wonderlijk overtuigde vinger-en lip en mond -en huid muziek. Soms met één hand langs achter, terwijl de andere zoals bij elke ontmoeting de steeds weer te ontginnen energie van het natte poesje uitdaagde. Ik liet me tot hurkstand zakken en m'n mond zocht steeds maar weer naar meer en meer tussen haar benen. Toen we het bed eindelijk raakten, sloeg ik m'n armen rond de fruitschaal die haar bekken was en ging voort met knabbelen en proeven en zuigen en zoveel meer onbeschrijfelijk deugd doend dat zij ook met me deed. Op een bepaald ogenblik voelden we mekaars wezen zo verstrengeld aan dat ik haar benen in de lucht gooide en lichtjes op en af ‘jumpte’, terwijl ik haar fruitschaal omklemd hield.      Zo bereikten we samen een 'boven onder bewust' orgasme waarbij je letterlijk de lucht door je bloed en hele lijf voelde blazen. De begeleidende luchttonen in de eter, kwamen dan ook van heel ver vreemd weg. Op zo'n momenten wordt ademen een liefdeshymne die van ogenblik tot ogenblik varieert. Terwijl die droom van mij met mijn zeer gladde, gezonde jongen speelde en ze mij haar poes plagen liet; terwijl zij daar zo uitdagend op handen en voeten bezig was haar kont sexy te kronkelen, zei ik dat zo'n clitie precies een klein pikkie leek. Haar appreciatie overspoelde me en toen ik 'hem' er van achter haar rug onderaan terug instak, voelde ik dat haar spanning in een orgasme van een geweldige diepte escaleren ging. Liggen en strelen achteraf, wijl je moeiteloos woorden uit mekaars ziel tovert, maakte het leven weer tot iets heiligs...en je weet dat 'heilig' genezend betekend...gezondheid. Mensen met teveel drempelvrees, die zich tot mekaar aangetrokken voelen, die hun haar zou moeten beginnen krullen, dan zouden ze mekaar herkennen en hoefden ze geen onnodig verstoppertje meer te spelen. Je voelt toch immers best met wie je wel open kan zijn en met wie iets groeien kan. 12/12/94 -De dag dat m'n wagen platte band had Is een verdrongen sensualiteit niet de echte reden van melancholie ? Wij vragen het ons soms af als we veel persoonlijk en relationeel lijden rondom ons zien en voelen. Het is nog niet erg genoeg dat de wereldpolitiek zoveel lijden schept, sommigen onder ons doen mekaar en henzelf wat aan. 's Morgens stootte ik nog kreten uit van iemand met verdrongen noden en zij kwam klaar met het gemak van een jong meisje dat over plasjes springt. Ik was ver verwijderd van diegene die zij zag...zoals een vogel hoog boven een canion, kijkend naar de stroom van ieders en mijn gedachten; waarvan ik daarboven geen enkele bezat. De rest van de dag was mijn luim niet meer stuk te krijgen ...en 's avonds ontdekte ik weer hoe welkom ze me kan doen voelen. 22/12/94 -Ze vouwde haar kleren zo strikt die keer. Soms als ze hem verlaat, is het een beetje te hard voor hem die ik vandaag een boek opdragen wou. Dan volgen er woorden zoals "moet je dit echt blijven doen" voor hij ze ziet vertrekken en dan neemt ze een beetje van hem mee naar mij. Ik hou ervan om met haar in bed te liggen en met haar te praten om zo samen naar die soms precies eeuwige momenten van ons te groeien. Vandaag 'hield ze het voor mij' zei ze over de kracht van hetgeen er van in haar onderlijf naar boven toe ontbrandde. Na een poosje relaxen bewoog ik maar enkele keren en liet mezelf opveren met haar in m'n handen, terwijl m'n adem en kreten en gefluister niet stierlijk of boskattig waren, maar eerder een inhalen van verloren gegane, niet gesublimeerde noden. "Binnen een dag of drie zal het beter zijn", zei ze, alhoewel ik mezelf niet beklaagde. We proefden achteraf van de eigengemaakte confituur uit haar tuin en bespraken een boek.27/12//94 -Rezinneke en het kleine gaatje in m'n slip Iemand observeren nadat je haar in twee dagen niet meer hebt gezien, geeft een beetje een verbazend beeld als je dezelfde vibraties van twee dagen geleden bij het toen uiteengaan niet meer tegenkomt. Ieders energie verandert natuurlijk altijd, maar gemis speelt toch altijd een grote rol. Iemand die in zijn energie zit, wordt soms buiten zijn wil, energie afgetapt ook. Toch groeiden we verder doorheen de dag op ons werk, terwijl we levendige opmerkingen met de om zout en dorst vragende collega's uitwisselden. Wat ik allemaal niet uitgevonden heb om wat leven in die brouwerij die de wereld is, te krijgen. Tijdens het middageten waren woorden niet meer nodig. Mijn liefdesproever van nature, stak zijn hoofd door het slip gat en begon zijn liefdesolie te druppen. Haar onstuitbaar verlangen was zo onbegrensd als het mijne...zoals een moeder van twee kinderen een tafel verder observeren kon. Misschien zou dit de dag van die dame ook wel beïnvloeden. Het was spijtig dat we nog een paar uur moesten werken, want mijn liefdesolie liep door het gat van m'n slip langsheen m'n been naar beneden. Na het werk raakte een los draadje van m'n slip klem in de lippen van m'n piemel. Terwijl ik aan 't sturen was, opende ze m'n gulp en probeerde hem uit z'n benarde toestand te redden. Haar tong bracht ons al in de hemel die op ons wachtte, een hemel die van 16OO tot 0200 uur zou duren. Het stopte niet met regenen die dag. Toen we bij m'n chalet aankwamen slaagden we er maar niet in om uit te stappen...niet omdat het regende, maar omdat de UNO auto helemaal gevuld was met een liefdesaura dat later ook van m'n houten ruimteschip, bezit nemen zou. Waarom is het altijd zo moeilijk wanneer je over iets twee dagen later schrijven wil ? De handelingen en beelden zijn nog min of meer aanwezig, 'bereikbaar'...maar de woorden die deden lachen of die filosofische gedachten uitlokten...of de woorden die pure poëzie zijn, blijven niet plakken. Misschien omdat je niet alle dagen bij mekaar bent of misschien omdat dit zo moet zijn als je een liefde van die diepte koesteren wil...maar daar geloof ik zelf niet in...misschien om de volgende dagen ook nog intensief te kunnen beleven. Misschien omdat er heel de dag zoveel en zovele vragen door je hoofd gaan . Willen of moeten wij het antwoord op alle vragen weten ? Zou ze ooit bij mij intrekken bijvoorbeeld ? Zelfs een getrouwde vrouw met kinderen en een echtgenoot en minnaar moet je vrij laten van zelf te kiezen waar ze zich settelen wil. Je moet niet gaan beginnen eisen stellen of chanteren...bij een fijnbesnaard wezen als zij, zou dat toch niet helpen. Liefde is een mooi iets als iedere cel van jouw en haar lijf mekaars inwendige zielenroerselen begrijpen en aanvoelen kan. Dan komt er een energie vrij waarvan je eten en drinken en dromen en rust geven kan. Liefde kan een aura vol bekende en onbekende aanwezigheden van energieën rond mensen scheppen. Iedere keer dat ik in haar 'beneden wereld' kom, oh ik zit er toch soms zo lekker lang in vastgezogen, krachten op te zuigen en af te geven...iedere keer dat zij mij neemt of ik haar, iedere keer lijkt ons de eerste keer dat we elkaars bergen en valleien tot meer leven wekken. Buitengewoon goed om alles van onder naar boven te doen herleven. Een uiteinde wordt dan zo sensueel en probeer als een mond...dat men ons dat vroeger allemaal lin 't school al niet leerde !  Wat moet ik doen met een vrouw die me soms de woorden die we dan spraken doet vergeten ? Als ik wat ik voel en beleef met haar tot in het detail beschrijven moest, zou ik iets van de die heerlijke waas tussen ons wegnemen. Drie dagen na deze ontmoeting en op deze ochtend van de eerste januari, hoorde ik nog altijd de diepe seksuele en andere verlangens in haar keel. Deze namiddag zullen we onze families bezoeken...en morgen komen we met kameraden op 't werk bijeen om het nieuwe jaar te vieren. Ik zal al verklappen hoe dit laatste, alhoewel plezant, afliep : over ‘welmt walmt’met rook en decibels en indrukken van anderen onder een alcoholroes te zien, was geen gezonde basis voor onze intuïtieve ontmoetingen en onze intense manier van de liefde te bedrijven. Je kan het dan best even uitstellen.27/12/94 -Haar zwarte kleedje Alhoewel ze er lief uitzag in haar zwarte kleedje, konden we onszelf niet boven ons stadium van ons relax te voelen krijgen. Zelfs het likken werd niet als echt aangevoeld. Ik bevond me op de grens van te vroeg over te lopen en wat je denkt te controleren. Op sommige momenten heb je zoveel zwaar gewicht van anderen in je aura dat hun energie eerder remmend dan bevorderend werkt. Wie is er nu eigenlijk opgewonden van wie en op welke telepathische kruispunten bevinden we ons eigenlijk op sommige momenten ? De kalmte en de diepte van ons bewustzijn kwam een tijd daarna terug. De weg naar boven lag weer open. De zee binnenin me, was er één zonder golven...ik kon weer uren naar de vrouw voor me kijken. Geen andere telepathische interactie dan tussen haar en mij leek er die momenten te zijn. Willeke bevond zich ook op zo'n punt van onverschillig evenwicht...zonder tegenstellingen. Tot haar gezicht weer vol bezorgdheid kwam ...van waar ? Soms lijkt liefde het effect van een ecologisch ontstoppingsmiddel te hebben en doet de liefde 'verstoppingen' verdwijnen. Zoals je 's morgens voor je je helderste momenten in bed kan hebben, maar daar eerst door de onopgeloste miserie van de energie van bepaalde mensen van de dag ervoor moet...tenminste als de knoop al niet bij je eigen lag. Vrienden of collega's kunnen precies gewone alledaagse dingen vragen en uitspreken, maar daaronder ligt veel angst en dat altijd op zoek zijn naar 'meer' in het leven, te vaak op de verkeerde manier ...maar soms kunnen ze voorlopig nog niets anders. Ze verstaan eigenlijk niet goed wat er in hun geesten omgaat, ze hebben geen overzicht op hun leven en worden op velerlei manieren verplicht van hun innerlijke en uiterlijke ontplooiing te beperken. Ze bedotten zichzelf met teveel voeding en sterke drank of rook van gestorven, oude planten in plaats van verse dingen tot zich te nemen. Ze weten niet hoe heerlijk en genietbaar ze zouden kunnen zijn als ze de tegenstellingen in hun hoofd zouden kunnen wegnemen en zich meer met hun sociale en filosofische bestaansvoorwaarden zouden inlaten. Weet hij die weet dat zij bij mij is wel waarom ze is hoe ze is ? Misschien wel omwille van het afzien van anderen die op hun beurt van anderen afzien.  2/1/95 -Sneeuw, niets dan sneeuw Sneeuw viel uit de lucht zoals we dat reeds lang voorop gedroomd hadden. Als ze haar eigen wil en hart gevolgd had, hadden we voor het eerst een volledige nacht bij mekaar kunnen slapen en het meisje van een zoon van mij 's anderendaags kunnen ontmoeten. Haar man deed een poging om ons iets te door te bellen, maar de bandrecorder nam zolang niet op tot hij zijn feitelijke boodschap klaar had. Kunnen één vrouw en twee mannen wel zoveel aan ? Hoe meer vragen dat ik me stelde, des te meer antwoorden zou ik krijgen. 5/1//95 -Mekaars cellen opvullen Ze vult soms elk van mijn cellen op met wat die nodig hebben. Kijken naar de manier waarop ze zichzelf toelaat van te bestaan is mijn grootste plezier. Het heeft geen zin om dit aan iemand anders uit te leggen. Ik kan haar haar eigenste energie laten voelen, want ze draagt nog andere krachten en bekommernissen dan haar eigen met zich mee. Ze is een prinses, verloren in een verhaal dat ze zelf niet begrijpt. Je smelt zo in haar huid terwijl ze je haar vruchten schenkt zoals een boom dat doet. Ze is tot meer in staat dan je denkt. Ook zij drinkt mij soms op. Ze verlaat me bijwijlen voor haar gezinsleden, die nu allemaal al weten dat we mekaar liefhebben en ze probeert het negatieve oude denken op een begripvolle manier om te buigen, maar veelal omzeilt ze dit negatieve omdat ze er zo moe van wordt. Ze werd nog niet geconfronteerd met een situatie zoals die zich voor haar echtgenoot voordoet...zou ze daar soms doodsbang voor zijn, indien hij ook een minnares had...ze verwacht het misschien al jaren, maar hij blijft voorlopig nog mono...zoals ik voorlopig ook. Zijn partners niet altijd bang dat eens zij iemand anders hebben gehad en hun 'vaste' partner dat weet, dat hij of zij hetzelfde gaan doen en zijn ze daarom altijd steeds een beetje of veel op zoek om zich tegen de pijn daarvan in te dekken ? We kunnen beiden geen kortzichtige mensen verdragen. Kortzichtig zijn de mensen die zich over niets meer kunnen verwonderen. Zo'n mensen zeggen misschien dat wij als dwazen praten. 13/1/95 -Intens liefhebben en verhaaltjes vertellen Een volle maan, twee jonge mensen van bijna en veertig, liggend in elkaars armen, ontdekken de eeuwige jeugd van hun lichamen terwijl ze mekaar uitkleden. Ze stellen mekaar voor van te slapen en veronderstellen dat ze in een wilde passie wakker zullen worden. Maar kijk, wat gebeurde er echt ? Ik glipte traag binnen, ze hees me aan boord, op het ritme van een eeuwig moment oogcontact, ik bewoog traag op de bewegingen van het ontvangend dansen met haar onderlichaam. Ik ging diep naar waar alles altijd begint. Ik ging er haast helemaal uit, duwde haar een beetje naar omhoog en beelden van nieuw leven kwamen in mijn hoofd. De furie van duizend linxen joeg door mijn lijf en liep van m'n rug door m'n hoofd en zo misschien weer de kosmos in...voor eeuwig uitgestoten om zich met ander krachten te vermengen. Ze hield me een tijdje liefdevol binnen. Ik vertelde haar fantaserend over toen zij en ik zoveel duizend jaren geleden onder de vorm van één van onze voorouders leefden. Ik, de jager, die haar ontmoette en haar vrouwelijke trekken ontkende en zij die meer en meer controle en vat op m'n leven kreeg. Zoals toen die dag dat de buurman het vuur ontdekte en zij m'n warme dierenhuiden niet meer zo begerig bekeek. Wellicht vond ik daarna de pen voor haar uit, alé d'één of andere scherpe steen. 16/1/95 -Soep in het dorp met de uientoren De deur werd geopend door de vrouw des huizes...die me tegelijkertijd impulsief en teder verwelkomde. Ze was bezig met keukenprinses te spelen en de genegenheid voor haar kinderen en vriendschap voor haar man in de witloof die ze bereidde te steken. Ze had haar man vroeger jaren veel geholpen in de tuinbouw trouwens, maar die tijden waren voorbij. Ik verwonderde me over de alfabetische volgorde waarin de Bach Bloesems stonden...wat een prachtige Engelse namen ook...en haar grote boekencollectie die boven haar propvolle boekenkast uitrees. Te midden van dit alles raakte ze me aan zoals je iemand aanraakt die je heel graag hebt. Ik at haar soep en wist dat er op verplaatsing bij haar, zelfs zoals ze zoals nu de hele dag alleen thuis was, niet gevlinderd zou worden. Misschien had ze schrik om een belangrijk ritueel voor haar man te breken; het was immers in de tijd dat ze nog geen eigen kamers hadden. Ik genoot van haar soep en later op de dag was ze mijn gids op haar zonnige buiten. Eens terug in het woud, lag mijn chalet in de haast herfstachtige zon van januari. De koude lucht lag naar onze longen te verlangen, maar de warmte binnen verleidde ons in de richting van de zetel die in de winterzon stond. Een winterzon die door het venster brandde. Het is verbazingwekkend hoe sommige mensen innerlijke en uiterlijke kalmte vinden wanneer ze zich voor mekaar openen. Haar poriën waren open en haar lippen zo jong als in haar jeugd. Ik liet haar knappe zussen baden in het zonlicht en alles wat ik tegen hen zei, meende ik ook : ze moeten zich die dag van hun eigen borstzielen bewust geweest zijn tot in hun tepels en tepelvelden...waar een hele oogst heuveltjes gezwollen stond te wachten tot ik aan de torentjes zoog. Toen liet ik haar bijna in haar nek 'ontploffen' ergens kon ze de gevolgen van geplaag van mijn mond niet meer aan. We verhuisden naar bed en bleven maar energie uitwisselen. Haar lady was stijf en zodra ze voor de verandering haar eigen vingerspel begon; brandde de zo n in de kamer en reflecteerde haar licht op Willekes lichaam, bijna zo helder als wat je je maar aan helder kon voorstellen. Scherp zonlicht tussen bomen bijvoorbeeld. Ik wou dat ik die tonen uit die wereld aan de andere kant van het klaarkomen kon verstaan. De taal van orgasmen doet me denken aan een soort geheime boodschappen van een levensvorm die je verlaat. De liefde echt bedrijven is een iets dat je alleen goed kan als je je over de dingen verwonderen kan. Een versmelting van poëzie, liefde en licht en liefhebbende lichamen, doet tijd verdwijnen 19/1/95 -De momenten na die goede discussie met drie Hij was die dag te ziek om kalm met z'n echtgenote verder te leven. Ik zag het verdriet in z'n ogen, maar door ondervinding weet ik dat ieder het verdriet in z'n eigen moet overwinnen. Noch zij, nog ik, zie 'hem' als 'teveel' of 'te weinig' dit of dat...maar als volmaakt 'hem', zoals iedereen met zijn eigen onvolkomenheden, volmaakt z'n eigen. Als een man die om z'n tolerantie geprezen mag worden. We hopen soms wel dat hij meer zelfvertrouwen krijgt en iemand anders vindt. Hij rekent eigenlijk nu in dit tijdperk al af met dingen die binnen een paar generaties misschien wel normaal gevonden worden. Een jeugdervaring met drie in bed, voorspelde hem zijn toekomst al. Dat hij in ieder geval z'n innerlijk contact terug mag vinden, want zijn toestand weegt niet alleen op hem. Hij was de krachtige werker die ze bewonderde en waarmee ze op eigen benen kon gaan staan...de ouders-kinderen-kloof bij haar ouders ontvluchtend, zonder de confrontatie ermee aan te hebben gegaan. Haar ouders wisten bijvoorbeeld niks van Willeke en mij...iets wat nog lang tussen ons zou instaan, negen jaar lang. We gingen 's avonds iets drinken en in het éénmalig intiem samenzijn daarachter, met haar in het midden... werd het klaar dat twee mensen alleen in een welbepaalde periode echt alleen voor mekaar bestemd kunnen zijn...als de derde een inbreng doet die in een ander soort symmetrie of symfonie past. 't Is niet moeilijker dan het herkennen van valse noten in een muziekstuk eigenlijk.       Na het diepzinnige en speelse, de mengeling van een nieuwe opwinding, overweldiging maar ook vrouwelijke tegenzin toen hij op zijn beurt als iemand die leed kwam. Eerst de dag nadien tegen de avond, na een gezellig ontbijt waarbij we ons nog een ‘drie eenheid’ wisten, beseften we dat het misschien best niet voor herhaling vatbaar zou zijn. Ze toonde me enkele natuurfoto's alsof ze de natuur nog niet genoeg vertegenwoordigde. "De grootste verrassing van het (Ardeense) woud is de ontmoeting met jezelf", stond op één van de foto's. Misschien hadden we mekaar zo verder moeten ontmoeten of had ze zich thuis niet van hem moeten isoleren de maanden daarna. Ik kan begrijpen dat in vele driehoeken met geen woord over die dingen gerept wordt... . Haar liefhebben is soms een hele krachttoer als ze via haar andere omgevingsfactoren onder haar energielijn zit. Haar liefhebben betekent in het andere geval ook geen spanning als ze gewoon bij me is. Op moeilijke momenten groei ik boven m'n gewone kunnen uit als ik haar echt gemeend begin te strelen. Ik vraag me altijd af waar ik altijd al spelend de woorden vind in bed. En waarom vergeet ik die woorden weer als ze weg is...zelfs als ik direct daarna begin te schrijven. Het is een beetje zoals met humor...vluchtig. Waarom zouden wij iemand schaden door buitenechtelijk lief te hebben ? Omdat dat al eeuwen zo doorverteld wordt ? Omdat we er schrik van hebben ? Een liefde kom je altijd tegen in de vorm waar je ze nodig hebt. Ik heb nooit willen scheiden, maar de vragen die ik me toen stelde konden alleen door dit soort relatie opgelost worden. Wat je je te midden je lijden ook afvraagt, verkrijg je ook later in de praktijk als antwoord. Een liefde groeit ook buiten de eenheidsstructuur die het huwelijk is en mag en moet zijn, ook via driehoeken. Zo'n liefde groeit constant naar meer bewustzijn dat je bij mekaar hoort...of ...naar het besef dat iemand afhaken moet. 'Ze' vertellen ons veel. Dat we moeten competitief zijn en als zotten alle dagen harder en harder moeten werken. Ze zeggen ons dat de 'Staat' een neutraal iets is en de vakbonden alleen onze enige vorm van bescherming zijn...en dat we tot de dood bij mekaar moeten blijven. In feite zijn mensen en structuren allemaal voertuigen naar iets anders...als de motor onderweg ontploft... . -Nabeschouwingen Ik kan zo nog honderden bladzijden doorgaan met het vertellen van het verhaal van m'n ‘hetselheksemieke’ en mij, dag na dag tien jaar lang. Onmogelijk van de inhoud van de lange gesprekken met of zonder telefoon te reconstitueren. Onmogelijk van later onze reizen in detail weer te geven of hier al onze brieven en gedichten of verjaardagskaarten gaan af te drukken. Ik ga wel verder vertellen aan de hand van wat me te binnen valt. Het hele verhaal lag eigenlijk al in m'n jeugd vast toen ik in 't school een schilderij mocht uitkiezen om een verhandeling over te schrijven. Ik koos 'déjeuner sur l'herbe'. Wie had kunnen vermoeden dat een dergelijk schilderij, een verhouding van twee mannen en een vrouw, geschilderd op een picknick, zich zo in mijn leven zou kunnen verwerkelijken. Dan later die film met Willeke Vanamelroy over die driehoeksverhouding, die is me ook bijgebleven, toen kende ik mijn Willeke dan nog niet.  Mijn Willeke, zo zuiders-Europees van uiterlijk als in een roman die ik ooit las. Op een dag komen precies al de dingen die je van vroeger onthouden hebt bijeen, net alsof het allemaal van te voren door je onderbewustzijn of door welke interactie dan ook met de geesteswereld is bepaald. Willeke zei me eens dat een pimpel (een vlinder)een bloem zachter kust dan een bij. Ze noemt bonensoep 'boenesoep' en Louis Paul Boen kent ze ook. Het was toen februari kil, maar er hing al iets van een februarizonnetje boven de overzijde van het woud. Ze had heel veel te veel van het missen van mekaar dat op haar thuisfront soms niet door hem verteerd werd. Seks die alleen met gewoonte en eikels en clitten te maken heeft blijft niet duren. Als de liefdesbeleving meer met communicatie en aanvoelen te maken heeft en zich vertaald in passie voor mekaar, valt er op één vlak iemand uit de driehoek weg. Apart gaan slapen is dan nadat de heropleving van het echtelijk geluk door is...een evidentie die niet door mensen dat het hebben meegemaakt begrepen wordt. De anders geaarde verhouding die ze met me had, dreigde ten onder te gaan in schuldgevoelens en gemis aan eigenwaarde, iets dat besmettelijk zijn kan, zij nam het mee van ginder en als ik dat zware bij haar niet kon omzetten...begon ik me op den duur nog schuldig te vinden ook. Konden volwassen dat vrolijke onbewuste van kinderen maar blijven behouden. Door je zelf 'licht' te proberen houden kom je niet alleen korter bij je eigen wezen...je maakt er ook veel positieve evoluties in je omgeving mee mogelijk. Mensen doen ineens wat ze niet denken aan te kunnen bijvoorbeeld. Of ze staken een conflict bijvoorbeeld. Iedereen 'offert' iets voor de vooruitgang van anderen. Als je iemand echt lief hebt en je kunt je onthechten, zuig je hem of haar nog meer in je richting. Verwante zielen begrijpen dat, ze weten welk een speciaal soort energie de liefde is. Van liefde en het graag drinken van water kan je bijna een hele dag leven, in de namiddag begint je binnenste wel van ‘contentement’ te protesteren. Een liefde met zijn tweetjes, dag in dag uit, zat er niet voor ons aan te komen. Op de duur begin je er naar te verlangen, met of zonder diegene die je betoverde. Zou de betovering verdwijnen als er toevallig iemand anders in m'n leven kwam ? Zat ik nu ook de laatste tijd minder in mijn energie nu dat ik ook weer de ouderverantwoordelijkheid voor m'n kinderen opgenomen had ? Zou onze ongelofelijk band een andere kant opgedwongen worden ? Ik probeerde het Willeke duidelijk te maken hoe ik me voelde door een mini romannetje dat ik daarrond schreef :

roman voor de rode man Sitt had een naam die kon tellen. 'Silent in Times of Trouble'. Hij was ergens in 'the' States opgegroeid in een 'reservaat voor afgedankte' indianen, zoals hij zijn lotgenoten en zichzelf noemde. Hij had op een dag toen hij onder een boom wat voor zich uit zat te dromen een blanke toerist uit een klein Europees land aangesproken. Ze had hem eerst blijkbaar niet zien zitten in zijn blauwe jeanspak. "Hello, ik ben Sitt en ik zit" , zo had hij zich aan haar voorgesteld. Ze was wat geschrokken en toch had ze geweten dat zij hem niet had gestoord. "Hey, ik heet Sophie", had ze gezegd. "En heb je al veel wijsheden gevonden Sophie" ? De vraag van deze man met zijn rode huid en zijn sterke zwarte haar dat wat grijze lokken toonde, was die soort verrassing zoals de eerste voelbare beweging van een kind in de moederschoot er één is. "Ik geloof van wel", had ze gezegd. Hij had haar geamuseerd aangekeken...die oudere blanke vrouw met weer geen enkel grijs haar. Op haar vraag wat zijn naam betekende, had hij geantwoord dat hij misschien wel verwant was met de genen van Sitting Bull, maar dat hij in zijn dagelijkse leven niet zo'n strijder was : "Mijn naam betekent zoveel als 'hij die zijn mond houdt als anderen mekaar in de haren vliegen. Ik ben dan wel een blad van de boom waar ook Sitting Bull een blad van was, maar ik strijdt niet op zijn manier. De tijden zijn ... veranderd; er zijn verschillende vormen van strijden die worden gestreden, ik spreek alleen met mensen nadat ze weer eens een strijd gestreden hebben. Welk gevecht heb jij achter de rug" ? De gebaren waarmee hij zijn woorden had begeleid, hadden haar uitgenodigd zich bij hem op de oude boomstronk onder de nieuwe boom te zetten. "Mijn gevecht is nog niet over", zei ze. "Steeds weerkerende perioden van rust en onrust hebben van mij een vluchteling gemaakt. Ik kan gewoon mijn dagelijkse leven niet meer aan zonder op tijd te reizen en nieuwe indrukken op te doen. Zelfs zonder te reizen ben ik in het leven van elke dag een vluchteling, op zoek naar zijn dagelijkse oase". "Van wat vlucht je dan", had Sitt gevraagd. "Weet je," had Sophie gezegd; "hoe moet ik je dat nu gaan uitleggen" ? 'Vreemd hoe men z'n eigen soms bij bepaalde mensen direct op z'n gemak voelt', had ze gedacht nadat hij weer met een antwoord gekomen was : " voor je ook maar iets kunt interpreteren moet je de gebeurtenissen in je leven eens op een rijtje zetten...tegelijk zal je ze dan ook anders observeren als toen ze zich eigenlijk voltrokken. Je hoeft me die gebeurtenissen zelfs niet te vertellen, ze hebben niet veel belang meer en je gaat alles herkauwen tot in het oneindige. Probeer gewoon je leven verder te leven en probeer te ontdekken op welke manier je steeds weer in hetzelfde wiel van gebeurtenissen terecht komt...en vooral of je nog wel de sterkte hebt om daar uit te stappen. Misschien kan er ook gewoonweg niet uitgestapt worden, uit dat wiel". "Als je 's morgens opstaat, treedt je op een symbolische manier uit je lichaam en je begint je dag met een aantal plannen en voornemens. Sommige dagen lukt alles vrij aardig, andere dagen blijft er 's avonds niet veel over van die plannen als je door vermoeidheid terug in je geestelijke kooi gejaagd wordt. Soms wil je er zelfs midden in de nacht weer uit of raak je niet in slaap, want gebeurtenissen of woorden die gesproken werden krijgen een hele andere betekenis dan toen jij ze waarnam...en dan begin je alweer heel andere plannen te maken voor de volgende dag...en alles dreigt weer opnieuw te beginnen. De mensen rondom je zitten vaak in andere sferen dan die van jezelf en geven je niet alleen impulsen, maar kunnen je ook uitputten. We zitten toch allemaal in regels en wetmatigheden gevangen waar we ons zo goed en zo kwaad mogelijk moeten zien doorheen te slaan. Op de duur is het alleen nog maar de kunst om na alle opgelopen averij gezond te blijven en te weten wat je geest je probeert duidelijk te maken. Op welke manieren je geest dat doet is soms overduidelijk, soms een groot verwarrend mysterie waar je maar niet aan uit raakt". "Ik ken dat Sitt, maar ga verder". "Iedereen is een elektrische weerstand waardoorheen veel eigen en energie van anderen stroomt. De mensen met de lichtste weerstand nemen het meest van hun omgeving op, waardoor ze er meer onder te lijden of genieten hebben dan anderen. Ze moeten een onverschillig evenwicht zien te vinden, dat hen in hun eigen energie houdt...slechts dan kunnen ze de stromen van anderen aan".   "Misschien zijn wij een atomair anti-materie verbrandingsproces dat atomen met hoge lichtkwaliteit de ether in kan sturen. Hoe minder lijden, des te beter de atmosfeer waarin we leven. Dit chemisch en fysisch proces bereikt een 'bewustzijnshoogtepunt' wanneer wij als bundeling van zovele soorten mineraal, vegetatief en biologisch bewustzijn, meer dan alleen een rekenend brein worden; een brein dat moet plannen om biologisch en sociaal te overleven. Ons brein verwerkt onze kennis, onze gevoelens trachten niet in negatieve emoties te verwateren en proberen lief te hebben. Onze geest bezint zich over de band tussen onze innerlijke relatie, onze 'inner communicatie' dus en onze overige soorten relaties". "Het leven is niet altijd makkelijk zoals je weet. We hebben nu eenmaal en aantal psycho genetische dingen overgeërfd van onze voorouders...in feite zijn we nog altijd hen, maar in andere combinaties...en dat moet zo zijn; de omstandigheden en de 'verliefdheid' bereidden immers altijd de personages voor de volgende tonelen over rust en strijd voor. De evolutieleer, het Darwinisme, zou eigenlijk een psycho - genetisch vervolg moeten hebben dat de visie van bepaalde psychoanalysten corrigeert en aanvult. Toen mijn overgrootmoeder destijds door een kogel uit het geweer van een indianenhater verwond werd, was ik eigenlijk al een stukje bewustzijn in elke cel van haar. Geen wonder en toch een wonder dat ik mij nu al zoveel heb bezig gehouden met waar de agressie in mensen vandaan komt...het lag al in de blauwdruk en de gebeurtenissen van toen besloten. De situatie waarin ik opgroeide deed de rest. Armoede, werkloosheid, verlies van de band met de natuur, alcoholisme... . De mens die de band met de natuur verliest is als een man die de band met het vrouwelijke verliest. Veel van de conflicten tussen mensen hebben niet alleen met de sociale politieke spelletjes van de machtsgroepen te maken, maar evenzeer met die prachtige oerenergie die zich tussen onze benen bevindt. Die oer energie kan echter ook in een vernietigende jaloezie omslaan als we met biologische concurrentie geconfronteerd worden. Soms hoeft de concurrentie zelfs niet biologisch te zijn en duikt er ineens een geestverwant in een verhouding tussen man en vrouw op...en wordt de liefdesstrijd met nog grotere pijnen gestreden. Twee geestverwanten, met ook een passionele biologische band tussen hun beiden, hebben meer kans dat ze op een dag of via een langgerekte periode, mekaar fysiek zullen moeten lossen." Sophie had heel aandachtig naar zijn traag en beslist gesproken woorden geluisterd en vermoedde dat ook hij in het leven een harde leersschool achter de rug had. Maar ook zij was toen niet van plan geweest hem naar de details van de gebeurtenissen uit zijn leven te vragen. "Ik herken veel dingen in wat je zegt", had ze toen geopperd. "Volgens mij zijn de klassieke opvattingen over 'eeuwigheid' en dood gaan en geboren worden, ook aan herziening toe. Wanneer ik op een ontspannen manier over m'n leven begin na te denken en m'n eigen manier van waarnemen begin te analyseren; merk ik dat het leven 'ineens' veel rijker aan waarnemingen en ervaringen wordt. Ook mijn manier van waarnemen, verandert dan. Doch, hoe meer ik mezelf transformeer en mijn gevoelens openlijk uit; des te meer breekt men mij af. Misschien heb je wel gelijk als je zegt dat m'n de dingen uit het verleden niet eindeloos moet blijven herkauwen en praat ik teveel over wat is geweest en heb ik m'n eigen kringloop nog niet zo doorzien. Eigenlijk hopen we in het leven van mekaar dat we veranderen, soms gebeurt dat ook wel voor een stuk; toch blijft iedereen de rol spelen die in z'n oorspronkelijke genetische blauwdruk en opvoedingservaringen klaarligt.                               Die opvoedingservaringen duren eigenlijk een heel leven lang. "Soms vraag ik me af", had Sophie vervolgd; "of gelukkig zijn niet gewoon genetisch bepaald is. Kinderen krijgen liefde van hun ouders en moeten tegelijkertijd afrekenen met de onverwerkte emoties en geestelijke en materieel onvervulde betrachtingen van hun ouders. Later vormen die kinderen weer koppels en het spel begint opnieuw, maar met oude zowel als met nieuwe elementen. Die nieuwe elementen zijn dan de getransformeerde oude, of de oude zelf. Iemand kan bijvoorbeeld nog altijd zo gierig zijn als zijn vader of grootmoeder of juist het omgekeerde, verspillend...of de evenwichtige tussensoort. Het leven, en dan vooral de omstandigheden waarin we leven, lijken ons wel te dwingen van de lijn van onze blauwdruk bij benadering te volgen. Zo is een deel van ons ziek zijn trouwens te verklaren. Leven met onwaarheid en het zich niet weerbaar genoeg tegenover anderen opstellen, kan ons ook fysisch verzwakken...alhoewel sommige anderen daar nu precies juist sterker van worden. Ik kan niet om met dat soort 'lepe' mensen. Ze gebruiken de dingen die uit je hart komen op een voorbedachte manier, een manier die vaak alleen hen goed uitkomt. Misschien zijn dergelijke mensen er wel om de anderen te leren voorzichtiger en minder medelijdend te zijn ? " Het was een poos heel stil geweest onder de boom waar de rode man had gezeten. Weer had hij het woord genomen. "Wat denk jij er zelf van, 'waarschijnlijk wijze vrouw met het groene hart', 'probably wise woman with the green hart'" ? "Misschien kan je naam veranderen in Wigh. Wise, Intelligent and Goodharted. Zo iemand zou ik wel in m'n 'wigh-wam' willen, maar ik heb al iemand in m'n wigwam en die wigwam moet wel blijven staan...dus blijven we maar beter hier onder de boom wat zitten praten; ik heb trouwens nooit in een wigwam gewoond. Dat zou ik nog eens moeten proberen eigenlijk." "Jouw raad en mijn ervaring indachtig, zal ik maar antwoorden op die vraag van voor je 'wigwam'-idee. Eigenlijk is het waarom dat we achter alles zoeken, een tegelijk bijkomstig en toch hoofdbestanddeel van de zin van ons leven. Ik bedoel dat we alleen een antwoord op de vele waarom' s kunnen vinden als we het leven in al zijn hoogten en laagten durven beleven...liefst zonder onze broek te veel te scheuren natuurlijk. Het waarom komt dan wel tot in onze dromen of op andere momenten dat we feitelijk alleen zijn...al zijn we dat eigenlijk nooit. Ik geloof in een soort telepathisch verbonden-vaten-systeem tussen mensen; met verschillende soorten 'transportsystemen' voor de verschillende soorten energieën naargelang het soorten vloeistoffen, gassen of golven of soorten van licht zijn" . "En ik die dacht dat ik ingewikkeld in mekaar zat Wigh, Ik probeer me gewoon te oefenen in de kunst van het observeren en interpreteren van de beelden en gedachten die ik binnenkrijg en van de woorden die ik hoor of wat ik zie gebeuren. De essentie van de woorden en zinnen of dialogen die we dagdagelijks uitspreken is vaak helemaal anders dan ze bedoeld waren; hoewel het daarom geen leugens zijn. Soms zetten we bij anderen dingen in gang waaraan, indien we deze dingen voorafgaandelijk wisten; we zeker niet zouden aan meewerken. Toch zaten onze uitspraken of daden niet 'fout', zoals we wel zouden kunnen denken; nee, om welbepaalde redenen is alles zoals het is...en daar kan jij met je telepathische systeem gewoon niet aan uit...soms heel even misschien; maar wat je dan 'ontdekt' hebt, blijft toch zelden bij...en je hebt je energie nodig voor de nieuwe dingen die gebeuren. Nee, ik ben al tevreden als ik voel dat mijn bewustzijn me steeds opnieuw mogelijkheden biedt om door te groeien naar steeds meer inzicht in wat ik in mezelf m'n 'energetische totaalfilosofie' noem, een inzicht in de verbindingen tussen het individuele en het collectieve in elke dimensie van het bestaan : filosofisch, politiek, sociaal, psychologisch, cultureel enzoverder. Hoe meer je je bewust bent, hoe beter je de dingen kan aanvoelen, soms zelfs voorspellen. Belangrijk voor mij zijn weten wat ik nog aankan en in welke verhoudingen het geluk van mezelf van dat van anderen afhankelijk is. Gelukkig kan je niet met iedereen evengoed dialogeren, je zou je uitputten. Met een nog doorgedreven ingrijpen dan massage is, je weet wel wat ik bedoel, is het ook zo; als je in de moment zelf geen of niet genoeg innerlijke en uiterlijke aantrekkingskracht voelt; weet je nog altijd wat ik bedoel (?), begin er dan niet mee. Als zoiets zich op lange termijn blijft herhalen, stop er dan maar mee; zeker als de heroplevingen er door toedoen van anderen of onderdanige of bezits-fantasieën moeten komen. Je kan natuurlijk ook gewoon kameraad blijven, alhoewel het soms beter is dat je mekaar niet teveel meer tegenkomt, of zelfs niet meer. Voor mij is filosofie belangrijker geworden dan de kwetsbaarheid tussen mensen. Zo vindt ik het heel amusant dat elke gedachte in de geest zijn eigen tegenpolen erin oproept.  Als ik denk 'iets zonder inhoud kan niet bestaan' reikt m'n geest me bijvoorbeeld ook aan 'zonder eten kan je niet bestaan' of 'geest en materie zijn één'. Ik denk dat er in m'n leven al miljarden metaforen in m'n hoofd tot stand zijn gekomen. Ik verkies het allemaal niet op papier te zetten maar te uiten op de manier waar we nu mee bezig zijn, ". "Jij schrijft niet ? "Nee, maar ik zal je m'n homepageadres van een geestesgenoot eens geven voor als je terug in Europa bent. Misschien kan je hem eens gaan opzoeken, ik heb hem nog nooit gezien".  "Ik schrijf ook, voornamelijk gedichten, maar ik publiceer er niets van".      "Da's misschien omdat je ook van bomen houdt; maar 't internet is toch van glas en plastiek en zo... . Misschien kan je ze me opsturen. Als je niet durft zijn ze ofwel beneden wat je kunt ofwel heel heel speciaal. Het zou natuurlijk ook kunnen dat je gewoon niet kan schrijven...zoals ik ook geen fameuze zanger ben bijvoorbeeld".  "Waarover ik dan schrijf Sofie-Wigh ? Over wat je al kon horen en over het feit dat het tot op de dag van vandaag, ondanks onze ontwikkeling, nog altijd mogelijk blijft dat de media uit de driften en bestaansangsten van een pak mensen nog een goedkeuring tot deelname aan een aanvalsoorlog krijgen kan. Bovenop het 'onveiligheidsgevoel' dat ze zich al voor een deel laten aanpraten hebben. Zij die er zich voor willen laten betalen, willen de strijd van anderen dan nog gaan uitvechten ook...met alleen het excuus van 'er is geen ander werk' mag ik hopen. Eerst houdt men hen voor dat er misschien toch geen oorlog komt, maar dan komen de bevelen en stortten ze zich in een avontuur, hun adrenaline achterna om hun angst voor te blijven. Naarmate er meer belang aan culturele weerbaarheid dan aan grenzeloos bezit gehecht wordt, zal onze soort zijn door totaalevolutie geschapen bewustzijn zo verfijnen dat we hier niet meer met oorlog en sociale en individuele gewetensconflicten moeten rondlopen...hoe meer mensen dit op planetaire schaal doorhebben, hoe vlugger de huidige machtsstructuren kunnen worden veranderd.  Dixit Sitt, niet Sitting Bull. "Ja Sitt, rode man. Er zijn zoveel soorten mensen als soorten boomschors en de ene schors kan de andere niet worden". "Weet je wat ik denk Wigh, Ik geloof dat mensen van mekaar weten op welke momenten hun soorten interesse voor mekaar op alle mogelijke manieren minder is...en dit niet alleen door fysieke en verbale communicatie. Maar omdat de ene dit op een bepaalt moment niet zo goed door heeft dan de andere, zijn er al eens meningsverschillen die eigenlijk niet alleen het gevolg van gebeurtenissen of uitgesproken woorden zijn. Dat doet dan meer pijn voor diegene die zich niet van de mindere interesse van de andere bewust is. Daar komt dan nog bij dat een mens een vuur is dat langzaam uitdooft...bijgevolg naarmate het ouder worden vordert en de kwaaltjes en aantrekkingskracht afnemen...moet er al veel in de plaats komen om de mindere fysieke pool te compenseren. Heeft men daar nooit aan gewerkt, riskeert men meer kans op gewoon naast mekaar door te gaan leven. Hoe mensen zich gedragen tegenover anderen; zelfs op beroepsvlak; heeft ook in hun persoonlijke levens een invloed en komt in veel gevallen weldadig naar je terug indien je niet tegen de energetische wetmatigheden in handelde. Als je merkt dat mensen op de werkvloer bijvoorbeeld onder mekaar soms wisselende verbonden sluiten, merk je dat je nooit volledig aan het waarom van dat kluwen van interacties uit kan. Probeer daarom niet teveel iemand in een bepaalde richting te sturen als je daartoe de kracht niet hebt. Als je die kracht niet hebt, is het de verantwoordelijkheid van die mens zelf om uit z'n problemen te komen, zo niet die van nog anderen. Als de storm dan weer soms gaan liggen is, treedt er zo'n vreemde stilte in zoals wanneer er iemand ontslagen wordt of sterft...als iets achter de rug is met iemand, spreekt men er na bepaalde tijd zelfs niet meer over. Onze geest zit komiek in mekaar. Soms heeft een schrijver geweldige zin om iets over zijn personages te vertellen, hem of haar met woorden uit te beelden...soms geniet hij van zijn inspiratie en van die onvolmaakte mensen in hun volmaaktheid zelf, zonder ook maar iets te schrijven, soms gaat hij alleen echt tot schrijven over als ze dood zijn en weet hij hun essentie in één goed gedicht of een paar gevoelige zinnen te duiden". "Zal ik ons iets halen om te drinken", vroeg Sophie. "Doe maar mevrouw Wigh, voor mij een hele grote fles water, voor wijn is het nog veel te vroeg". Ze was met een paar flessen licht en donker vocht weergekeerd en ze verkwikten er hun lijf en ziel mee.  "Jaja, m'n beste Sitt, theorieën over de betekenis van 't leven zijn altijd ontoereikend, omdat je overal zelf door moet, maar toch zijn ze nodig als je niet in nefaste cirkeltjes wil draaien; hetzij in je privéleven, hetzij in je eigen detective-onderzoek naar de zinnen van 't leven.  Er bestaat al een hele boekenmarkt met visies en uitleg of therapieën. Technisch gezien is er maar één globale uitleg voor de evolutiewetten van het totaalbewustzijn, vermoed ik. Of kan je wat elektrische stroom met je frigo doet op twee manieren verklaren ? Hoe de natuur zich via ons aller levenskrachten die zich stoffelijk op de anti materie van de elektronen bevinden, tot zonnestelsel, cellen en organismen ontwikkelde (en ontwikkelt); moeten mensen maar eens gaan bestuderen. Als ze niet willen studeren, of niet in 'levenskrachten' geloven, hebben ze nog niet in de juiste ogen gekeken...of moeten ze nog leren kijken. 'Geloven' is trouwens geen zaak die vanzelf komt als je voldoende theorie onder de knie hebt.  Zonder ervaringen uit je innerlijke en uiterlijke praktijk ga je niet zomaar in 'iets' geloven. Auteurs die via de drie relativiteitstheorieën van Einstein en de kwantumtheorie bij de stoffelijke energietoestand van het 'geestelijke' uitkwamen, gebruiken soms ook al de naam 'God' ervoor. Dat ene abstracte woord, heeft via de godsdiensten al tot zovele dogma's geleid, dat een nieuwe 'leer' in naam van 't een of 't ander mij pretentieus en gevaarlijk lijkt. Woorden kan je immers altijd in bepaalde politieke strategieën inlassen. Ik verkies in 'levenskrachten' te geloven. Een zeer sterk wapen. De oer energie van die levenskrachten is volgens mij de 'liefde' in zijn algemene betekenis. Iedere persoon snakt ernaar deze energie te bereiken, via z'n huid, z'n emoties of z'n verstand. Eens men deze 'energievorm' verworven denkt te hebben, stelt men soms in meer of mindere mate vast, dat die energievorm ook andere, ziek makende energieën als afgunst, haat, wrok, nijd , jaloezie of leedvermaak 'oproepen' kan. Dit is niet alleen een lichamelijk, instinctief proces maar komt ook doordat onze 'persoonlijkheid' zich alleen tot het 'bewuste' deel van onze totaliteit beperkt, ons eigen kleine wereldje en wat men ons dagelijks ingelepeld : wij kunnen het lichamelijke, emotionele, en praktisch verstandelijke (ons praktisch bewustzijn), zo moeilijk overstijgen door de macht van onze gewoonten ook. Er zijn ook te weinig stimulansen tot buitenschoolse studie aanwezig in onze samenleving.  Wat is dit 'overstijgen ? Sommige mensen weten 'intuïtief' wat hiermee wordt bedoeld. Ze kunnen hun innerlijke stem nog volgen. Anderen zijn zo bedolven onder allerhande maatschappelijke informatie, desinformatie en leugens of lichamelijke en emotionele problemen, dat ze de voeling met de 'woorden' of 'beelden' uit hun 'bovenbewuste' kwijtgeraakt zijn. Allerhande toestanden en gevoelens hebben hun geblokkeerd. De wijze waarop wij over het leven denken bepaalt onze mentale 'kracht'. "Daar heb je een punt Sofie. Het lijkt wel, in feite is het ook zo, dat enorm veel mensen met een ongelofelijk ONBESTEMD, doelloos gevoel in hun wezen zitten. Ze trekken zich aan hun medemensen op om te kunnen voelen wie ze eigenlijk zijn. Ze kunnen niet meer stil worden en zich rustig voelen...zonder dat ze met iets bezig zijn. Bezig zijn is prachtig, is een vorm van meditatie, maar moet toch ergens een zin en een doel hebben.  Veel mensen hebben ook een enorme nood aan altijd weg en bezig te zijn, waar niks mis mee moet zijn op zich, maar wanneer ze geen rust meer in hun eigen hebben, loopt het verkeerd. Het voortdurend bezig zijn als vlucht voor de confrontatie met jezelf en anderen. Anderen vluchten uren in Tv-programma's van een kwaliteit om van gaan te huilen, geweldfilms vol 'actie', terwijl ze zich voor hun innerlijke actie verstoppen.                               De minderwaardigheid dat het vluchten voor zichzelf meebrengt, wordt doorgeschoven en uitgewerkt op de omgeving. Alles is voortdurend niet de eigen schuld, maar diegene van de omgeving. Natuurlijk, structureel is dit waar als je bijvoorbeeld zonder job zit, of je moet te hard werken. Maar gaat het over opruimen of opgeruimd zijn of zich goed voelen, dan vinden veel te velen dat ze constant 'bemoederd' moeten worden om zich gelukkig te voelen. Wie wil er de dag van vandaag nog iets aan zijn onwetendheid doen ? Welk een rijke wereld onder het oppervlakkige dat men ons op massale schaal aanbied, is er op politiek of spiritueel gebied bijvoorbeeld nog niet ontdekt ? Men beseft helemaal niet dat men niet gewapend is tegen het nieuws dat alle dagen op ons afkomt. Men raakt gedegouteerd, zonder dat men nog interpreteert, omdat men het gewoon niet meer kan opbrengen. Het systeem stort al zijn ellende in woord en beeld over ons uit en maakt ons bewust moedeloos omdat er toch geen alternatief voor een systeem dat vervreemding en oorlog produceert, bestaan zou. Eigenlijk zou ik me vooral willen bezig houden met één vorm van vervreemding : de vervreemding van de mens met zijn eigen innerlijk : gevangen tussen emoties, media en een onvoldoende ingelicht verstand, zich niet bewust dat er nog zoiets als kritisch bewustzijn of intuïtief contact met je eigen bestaat. Als je genoeg wilskracht hebt en je kan je eigen losmaken van allerlei vormen van onbewust leven, dan kan je je eigen zo stimuleren dat je bijna alle antwoorden vindt die je vanuit je binnenste diep vraagt...je moet wel oppassen dat je niet gaat zweven natuurlijk. 39 Dan kan je in plaats van 'hulpbehoevend', 'helpend' leren worden denk ik." Het gezoem van enkele rare soorten insecten had de gedachtegang van Sitt en de aandachtig luisterende Sofie onderbroken. "Je kan iemand wel dorstig maken naar kennis, maar het initiatief tot gaan studeren in plaats van teveel te vegeteren, moet van die persoon zelf uitgaan, vrees ik. Als je mensen op dit niveau wil overtuigen sta je er niet georganiseerd alleen voor en zit je 's avonds het luchtruim van de woonkamer in te kijken, op zoek naar de soorten aanwezige 'vliegtuigtypes'...en dan praat je soms in je eigen tegen een insect :hée ben jij een mug en geef je vervelende steken of zo van die waar ik toch geen last van heb, of ben je een zomers fruitvliegje of een herfstachtige langpoot of een all season-spin ' ? " "Hoezo alleen Sitt ? Ik dacht dat jij iemand in je wigwam had " ? "Ach, weet je, ik zeg dat al wel eens om afstand te houden, voor je het weet stort men zichzelf in een lawine van emoties, je wil van mekaar alles gaan weten om je eigen teleurstellingen nog maar eens op te hangen en voor je het weet hang je van je eigen bij de andere een slachtofferbeeld op en maak je van de andere een soort romantische redding...met weer teleurstelling en het moeilijk proces van loslaten tot gevolg. De liefde is een even simpel als veelzijdig iets. Veelal zijn mensen met de meest tegenstrijdige emotionele karaktertrekken onder één of andere samenlevingsvorm bij mekaar. Het begint met aantrekkingskracht en verliefd worden op mekaar. Dat verliefd worden heeft veel verschillende vormen van hevigheid. Die hevigheid hangt niet alleen af van de link tussen het zijn en bewustzijn van de verliefden zelf...maar ook van de graad van intensiteit waarmee ze naar de buitenwereld toe leven. In welke mate ze zich buiten hun individuele bestaan ook voor wetenschap, geschiedenis en kunst of psychologie interesseren, zal mede de intensiteit van hun verhouding bepalen. Dus niet alleen de individuele, psychologische band bepaalt de intensiteit van een relatie...ook de band met het collectieve bewustzijn is van belang in een relatie, vind ik. In veel gevallen wordt de liefde gesaboteerd, 'beproefd' door de levensomstandigheden, alsof de genetische erfenis soms al niet zwaar genoeg om transformeren is. Waarom vinden mensen mekaar aantrekkelijk ? Het fysieke uiterlijk heeft een zware symbolische uitstralingswaarde, dat wel. De ene kan ook iets 'sterker' of 'zoeter' in de andere vinden, of iets even sterks of zoet. Zij die emotioneel niet onafhankelijk hebben leren bestaan, zullen zich aangetrokken voelen tot iemand 'sterker' en die sterkere dan een gevoel van 'dominantie' verschaffen...met een soort evenwichtig tot gevolg dat niet altijd blijft duren, omdat mensen natuurlijk ook veranderen kunnen...en op een bepaald moment geen voldoening meer vinden in hun 'helpende' of 'dominantie verschaffende' rol. Ondertussen worden er kinderen geboren die al of niet emotioneel sterker zijn, maar die in ieder geval, omdat ze weer combinaties van de ouders zijn, die ouders gaan confronteren met hun eigen tegenstellingen. Kinderen zijn eigenlijk nieuwe personages die via de tegenpolen van hun ouders weer andere tegenpolen gaan tegenkomen en vormen. Het mooie van het verhaal van de liefde is, dat de meer afhankelijke ook aan de sterkere geeft en die sterkere eigenlijk dat zwakkere nodig heeft en tegelijk beiden hun sterke en zwakkere kanten hebben. Omdat alles voortdurende groei is horen kinderen en ouders bij mekaar te zijn, maar soms wordt dit proces wel vreemd en soms onvermijdelijk door andere ontwikkelingen doorkruist. Het voortdurende besluiteloosheidsproces van knopen doorhakken of niet en blijven of niet, dat daarmee gepaard gaat, kan maar beter vermeden worden...soms kan het gewoon niet anders, tenzij bijvoorbeeld de nieuwe personages waarmee een gezin kan geconfronteerd worden op een afstand van dat gezin emotioneel evenwichtig kunnen blijven functioneren en de personages van het 'gezin in crisis' dat ook kunnen. 't Is natuurlijk een alternatief, maar een uiterst moeilijk. Scheidingen tonen aan dat één van de twee kanten de andere in de richting van meer vertrouwen in zichzelf en een meer emotioneel gelijk iemand duwt. Veelal is het zo dat na een scheiding beide partners toch weer niet belanden in een situatie van evenwichtige even waardigheid ...en na een bepaalde termijn weer geen emotioneel evenwicht gevonden wordt. Zelfs mensen die kort bij de natuur staan en een goeie ‘inner’    (-lijke)communicatie met zichzelf hebben en het proces van hun zelfkennis en kennis van anderen hebben doorgemaakt, hebben het niet altijd makkelijk. In feite zijn ze weer zo onschuldig als een kind en tegelijk zo wijs als een oude man of vrouw geworden...wat hen een andere soort aantrekkelijkheid geeft dan de fysieke, waarnaar ze ook nog verlangen... en die ze op termijn weer gaan missen. Het zijn mensen die een niet-zwaar emotionele dialoog in zichzelf hebben leren voeren...als zo een mensen iemand op dezelfde frequentie tegenkomen, kan de liefde hele hoge pieken bereiken...de val kan echter veel dodelijker zijn als ze geen 'innerlijke parachute' uitgevonden hebt om weer naar beneden te komen bij één misstap in de hoge bergen. Misschien kan je wel op die pieken blijven indien je geen andere verhouding begint, die ook seksueel wordt...want dan ga je weer de 'zwaartekrachtwet' van de instincten voelen die het emotionele denkproces weer in gang gaat zetten. De atomen en genen die voor dit gedrag verantwoordelijk zijn, kunnen niet anders, want hun origineel bouwplan was 1 ei en 1 zaadcel...voeg daar dan nog de drang om de eigen genendoor te geven bij. Dat is waarom we in feite naar één vaste geliefde verlangen volgens mij. Daar is dus niks vreemds aan, zolang je maar geen partner zoekt op basis van emotionele onzekerheid of materiële redenen. In een LAT -relatie dan weer, kan de verhouding tussen twee mensen zo sterk zijn dat één van beiden of beiden tijdelijk kunnen verdragen dat er een bepaalde of twee driehoeksrelaties binnen de LAT -relatie bestaan...maar uiteindelijk zal de hele constructie toch bezwijken onder het gewicht van de verschillen in communicatie en zijn...maar vooral onder het gewicht van de bron van het biologische oer leven :                      de seksualiteit. Waarvoor al die misschien vermijdbare processen goed zijn : om aan te leren wat men te leren heeft na teleurstellingen misschien. Om sterker te worden...wie zal het uiteindelijk beter weten dan jijzelf op de top van je eigen zelfkennis ? Telkens wanneer je in een iets ingewikkelder klassieke of LAT-relatie een goede verhouding met iemand hebt, of een goeie periode in een verhouding met iemand hebt; realistischer gezien; kan je toegeven dat je iemand anders graag ziet bijvoorbeeld...als dat niet meer kan zit er iets mis in de verhouding. Uit te vinden wat er mis zit, is soms een heel vermoeiend iets, omdat het 'zich zelf kennen' soms pijnlijke aspecten in zich draagt en niet iedereen dit aankan, niet fysiek of niet emotioneel...want beide laatste zijn geweldig één. Dit proces overstijgen is pas een 'geestelijk iets'.  Ik kan me inbeelden dat getrouwde mensen, die voornamelijk om te emotionele of praktische redenen trouwden, door hun emotionele zielenleven ineens iemand anders aantrekkelijk gaan vinden. Ik kan me ook voorstellen dat deze aantrekkingskracht gewoon platonisch blijft en het omgekeerde trouwens ook.  Ik kan me ook voorstellen dat het oorspronkelijke koppel na een bepaalde termijn niet meer kickt op de stimulerende aanwezigheid van de 'onzichtbare' energie van die 'derden' in bed...en niet meer met elkaar sext of gewoon veel rustiger alleen slaapt. Maar ik kan me niet voorstellen dat die derde in de driehoek 'alleen' blijft...net zoals niemand zonder lucht is, is ook niemand zonder emotioneel denken; hoewel ik dat in wat ik je al vertelde van mezelf probeerde aantonen. De pijn in het hart veroorzaakt misschien altijd weer nieuwe illusies die je dingen doen zeggen waarmee je anderen die emotioneel gezien nog niet rijp genoeg voor je zijn, verliefd op je maakt. Dan worden er weer lange termijnverbindingen en praktische eisen gesteld, die je toch niet kan waarmaken omdat je met andere dingen bezig bent. Het echte probleem om uit al deze situaties te geraken, is er niet kunnen over te praten. Mensen zijn niet opgevoed om het hele filosofische beeld te begrijpen en elk tijdvak probeert zijn eigen woorden te vinden om dit begrijpen mogelijk te maken. Het redeneren in termen van 'goed' en 'slecht' en 'slachtoffer' is de eenvoudigste manier om probleemloos samen te leven met duidelijke regels over wat wel en niet mag. De genetische en emotionele energie van mensen proberen te snappen is veel moeilijker. Het in je eigen 'opstoken' van overtollig zware emoties of opgelopen schade uit het verleden, is een vereiste als je als schipbreukeling van de liefde wil overleven. Uiteindelijk leert men wel het verschil kennen tussen emotionele liefde en intuïtieve liefde enerzijds en je eigen innerlijke communicatie anderzijds. Teveel afzien maakt mensen ziek. De 'levenskrachten' zoals jij ze noemt, al die krachten van in jezelf gebruiken je via een aantal illusies of drijfveren, om aan te tonen dat alles in het universum leeft...behalve mensen die niet hun eigen leren worden". Sophie had het hem niet gezegd, maar de woorden en aanwezigheid van Sitt wekten in haar de verlangens op waarover hij het had gehad. De passie eigen aan dichters en filosofen kwam in haar naar boven. Als vrouw wist ze dat sommige mannen in een relatie denken dat bepaalde vrouwen hen niet met rust laten, maar het zijn toch de mannen die in de meeste gevallen de eerste stap zetten...of niet ? Ze vond de mooiste relaties diegenen die niet direct fysiek werden bezegeld. Ze wist dat eens vrouwen een minnaar hadden gehad ze het veelal niet meer riskeerden en de geborgenheid van een veilige thuishaven weer opzochten of indien dat niet haalbaar was...nog liever op zichzelf gingen wonen...maar dat dat ook dat niet was wat ze er van hadden verwacht. Ze wist dat vrouwen vlugger emotioneel uit evenwicht geraakten maar toch ook dat mannen waarvan de vrouw iemand anders aantrekkelijk vonden, op die momenten in een eerste fase totaal hun evenwicht konden verliezen. Uit eigen ervaring wist ze dat ze maar beter kon blijven waar ze was, en toch werd ook die situatie onhoudbaar. Ze wist dat de meest makkelijke situatie voor een vrouw, diegene was, waar dat minnaar en echtgenoot beiden veel konden pikken van haar. Mekaar vrijheid geven heet dat dan. Maar wie kon dat aan ? Als de minnaar dan niet tevreden was, gingen de poppen voor haar dan weer aan het dansen.  Zo'n goedbedoelde driehoeken, zijn ze edelmoedige pogingen om een uitweg te tonen aan al dieGENEN die met enorme ruzies en scheidingen mekaars familieleven in de praktijk stopzetten (in hun hoofd en genetisch blijven ze personages zijn die met mekaar te maken hebben)...of is men veel beter af als men ondanks alles mekaar trouw blijft binnen een relatie of een gezin ? Feit is dat bepaalde mensen, of het nu ouders of kinderen zijn, niet echt gemaakt zijn om een heel leven met mekaar door te brengen. Wat is 'ontrouw' eigenlijk...is dat eigenlijk wel de oorzaak van al die onverzoenlijke wrijvingen tussen mensen...met alle gevolgen van dien...of is het slechts een alibi dat mensen gebruiken voor als iets niet meer tussen hen gaat. De echte redenen van 'ontrouw' zijn misschien deze die te maken hebben met verschillen in 'aanvoelen in geest' die tussen mensen opduiken...en die verschillen die zich dan vertalen naar het lichaam toe enzoverder. Omdat dit alles zo moeilijk is om tegenover de andere uit te spreken krijg je dan die onderhuidse ongenoegens, het aanvoelen dat het sexen weer meer paren wordt dan het 'vrijen' van vroeger. Alles wordt nog eens extra moeilijker omdat kinderen dan weer niet weten wat er in de hoofden van volwassenen kan omgaan. Was de oplossing dat volwassenen weer meer als kinderen tegenover mekaar gingen staan, als kameraden dus ? 'En kinderen wat meer volwassener', dacht ze daarbij. Keerde alles wat je een ander 'aandeed' niet ook terug ? Of was het een soort wet dat je nu eenmaal in een groeiproces mekaar van alles moest aandoen ? Waarom kon een mens zich niet gewoon uiten zonder dat een ander daar over emotioneel op reageerde ?  Als vrouw wist ze dat een lichamelijke aantrekkingskracht die er niet meer is wel kustmatig te herstellen valt, maar dat je weer na een tijd gaat merken dat je het op de duur niet meer moet hebben van al die fantasiën die je opgedrongen worden om jezelf en de andere genot te verschaffen. Het verlangen naar de romantiek steekt dan de kop weer op. Ze vond het eigenlijk wel vreemd, het passionele vrijen van vroeger met het literaire woordgebruik en het lachen om duizend dingen en de camera's in de vingertoppen...en het mekaar warmte en gezeldschap en strelingen geven van later.  Het hoort allemaal bij het leven, dacht ze, terwijl zij en Sitt een tijd zwijgend het fruit dat hij gaan halen was opaten en ze hem daarna al datgene wat ze 'gedacht' had, toch maar vertelde. "Weet je Wigh", had hij toen gezegd..." mensen met relatiemoeilijkheden zijn er meer en meer en ze zomaar veroordelen staat altijd gelijk met ervaringen veroordelen die je zelf; soms misschien beter zo; niet hebt ...en waar je moeilijk over oordelen kunt. Mensen die durven de moeilijkheden van hun wezen en leven doorleven in al hun gevolgen, zijn dan toch zeker even dapper dan zij die daarvan ook nog eens 'ziek worden' of pillen slikken of zich tot de banale, afstandelijke, geldgerichte seksindustrie wenden die er voor hen wel nodig is, maar hen alleen fysiek in evenwicht houdt. Als je mensen rond je heen ziet, die vastzitten aan mensen die hun emotioneel in hun macht hebben en die nog bij derden affectie zoeken om maar niet desgevallend op helemaal hun eigen moeten terug te vallen...denk dan maar...geef ze hun tijd... Niemand kan zijn confrontaties ontlopen...ook die met je eigen niet". De namiddag was al begonnen en nog hadden Sitt en Wigh onder die boom gezeten die dag. Sofie had Sitt's laatste zin weer vervolledigd, met een voorbeeld. "Iedereen kent ze wel, die goeiige, warmhartige vrouwen die hun leven leiden in functie van veelal stugge, teveel koud-verstandelijke ingestelde levenspartners en verwanten. Ze werden teveel verliefd op een zeker vaderbeeld en volgden de onvermijdelijke weg van het toegeven aan mekaars soms tegengestelde verwachtingen en hormonale noden. Hetzelfde kan ook in beide richtingen (warmhartig of verstandelijk) van mannen gezegd worden natuurlijk, want die kunnen ook warmhartig zijn, al weten ze het soms niet meer. "Eenieders leven wordt precies bepaald door het zich beurtelings of altijd bijna laten leiden door die twee polen,  naargelang het overwicht dat het koude of warme deel in jezelf krijgen kan.  Een overwegend warm iemand kan door veelsoortige omstandigheden zo genoeg krijgen van zijn of haar tegenpool...dat hij of zij zich koeler gaat opstellen, zodanig dat het koelere de overhand neemt...waardoor de persoon in kwestie nu juist aantrekkelijker wordt voor z'n partner...daar hij of zij nu ineens met een koude tegenpool geconfronteerd wordt ...waardoor zijn of haar warmere helft ineens een kans krijgt om de balans van 'wie-leidt-de-dans' naar die andere pool te laten overhellen. Hij of zij poogt ofwel aantrekkelijker te worden door zijn of haar andere kant te laten zien ofwel ketst men op mekaar af omdat men één van zijn of haar twee polen wil laten overheersen". "Wanneer partners afzonderlijk of te samen hun polen niet te best afwisselend richten kunnen, zal de dans soms teveel een 'strompelen' worden. Het leven is gedeeltelijk één lange les in het aankunnen van evenwichten , met of zonder bepaalde anders of dezelfde geladen mensen.Soms moet het met, soms moet het zonder, maar wanneer scheidingen zich opdringen, zullen de dingen die ieder voor zich in het leven leert overwinnen zich weer aandienen als je ze niet onder de knie hebt. Sommige mensen hun als 'fouten' voorgestelde reacties doen bij anderen de voor hun ontwikkeling gunstige polen 'ontstaan' of doen die polen 'omslaan'. Het lijden dat gewoonlijk 'achter de fouten aanhuppelt' zal de 'overtreders' bij het aftasten van de eigen grenzen helpen...of hun ontwikkeling blijvend 'onder' houden. Ieder persoon en iedere generatie moet leren snappen 'wat' uit wiens genen komt en wat een gevolg is van andere faktoren dan de genetische : opvoeding en maatschappijvisie bijvoorbeeld. Iemand van de busmaatschappij waar Sophie mee op toer was, had haar komen verwittigen dat de bus binnen een uur zou vertrekken. Zoals mensen soms doen als ze een echt goed gesprek gehad hebben met mensen die ze niet kenden, gaf Sophie Sitt haar telefoonnummer en mailadres en Sitt gaf zijn e-mail en adres en het mailadres op van een geestgenoot in Europa.  Ze wandelde met Sitt vanonder de schaduwrijke boom uit om hem aan enkele mensen van haar groep voor te stellen. Sitt vroeg hoe Europa was en vertelde wat praktische dingen over het leven in Noord-Amerika. Hij kon de pracht en kracht van de natuur en het praktische leven van zijn streekgenoten goed overbrengen en trakteerde hen op 't laatst nog met een scherpe kritiek op het buitenlands beleid van de USA. "Als ze al dat geld dat ze de laatste 100 jaar aan bewapening verspilt hebben, gebruikt hadden om de armoede uit te roeien, dan was er geen werkeloosheid geweest in de wereld, en dan waren we nu al een heel stuk verder". Sitt en Sophie namen tegen hun zin afscheid en beloofden te schrijven. Ze gaven mekaar een hand en een kus die net nog niet vol durfde zijn...en lieten mekaar achter. Maar met zich mee droegen ze de rijkdom van de wijsheid die in die woorden die ze hadden gewisseld lag...en vooral de onvergetelijke herinnering aan zijn en haar hand en zijn en haar mond, huid... lichaam...al die dingen die ook een zeer belangrijk deel van mekaars herinnering aan mekaars wezen was. Sophie liet Sitt een link met gedichten die ze mooi vond http://uitzonderlijkmooiegedichten.skynetblogs.be 

En Harm Martin, hij schreef verder. DRIESPEL Soms komt men over als een kermend iemand Soms als een leeuw, soms als een tornado Soms in een kluwen van objectief niet te achterhalen zijnsstromen De scheppende kracht der natuur...noemt theatergenie. Mensen met gelijke of tegengestelde ervaringen in hun jeugd, komen bij mekaar. Vertellen mekaar eerlijk hoe hun leven er uit zag, doen er een schep bovenop, verbergen dit of dat of wenden iets voor of verdraaien de waarheid…of liegen…uit ijdelheid of welke emotie dan ook. Of zijn gewon in de war wat hun geaardheid betreft, alleen uit op domineren en gedomineerd willen worden in plaats van uitwisseling. Toppunt is dat sommigen echt wel wat dominantie nodig hebben. HOE GROTER JE INTERESSEs EN BEREIDHEID VAN WIE JE BENT ECHT TE WILLEN EN KUNNEN BELEVEN, HOE BETER JE HET NU LEERT STUREN. EMOTIES ZIJN DAAR EEN BELANGRIJKE LEERMEESTERES IN. ZE LEREN ONS DINGEN IN FASEN DIE WE ALLEEN KUNNEN BIJSTUREN ALS WE HET ALLEMAAL ZEKER BEGREPEN HEBBEN EN WETEN WAT WE WILLEN. OP DAT MOMENT KUNNEN WE VANUIT EEN ONVERSCHILLIG EVENWICHT ECHT HANDELEN OF BESLUITEN NIET TE HANDELEN...hetgeen allebei positief uitvallen kan. WEINIGEN KUNNEN VOOR ANDEREN AANVOELEN WAT NU VOOR HEN EEN POSITIEVE RICHTING KAN ZIJN. Maar diegene die echt door iemand wordt bemind, kan niet anders dan voor hem of haar kiezen…op voorwaarde dat zijn of haar plaats niet in hun oorspronkelijk gezin is…verantwoordelijkheden gaan voor of je moest echt in een situatie zitten die je door tal van voorouderlijke verhalen opgedrongen werd.  Ach ja, de liefde.

 

 

3 . Met welke woorden zal ik onze zielen verblijden LIEFDESRELATIES LIJKEN SOMS GEEN ZIN MEER TE HEBBEN Vanaf heden ben ik weer op mail bereikbaar. Max is de eerste computer die maagdelijk onder mijn vingers komt ...het was liefde op eerste zicht ...hopelijk blijft het duren, ik heb er wel lang moeten achter zoeken, maar kon niet aan haar impulsen weerstaan; haar grootste genot is zich laten gebruiken, dus ik ga er hopelijk geen problemen mee hebben Of is een computer onzijdig of mannelijk ?Ik ben zeer verheugd, want blij is te gewoon, bij deze; dat je het nog hebt en dat het allemaal nog sterker verwoord is; en dan denk ik aan de niet-serieuze gedichten in de eerste plaats Ze staan aan de absolute top in mijn hart; al hebben weinigen ze gelezen. Ik weet niet of ik ooit een gedichtenbundel buiten die van Gorter Herman in Redu heb gekocht, ik heb er wel gekregen van andere mensen en er veel gelezen en de kranten staan vol met spul dat niks heeft...maar als ik in een winkel een bundel moest tegenkomen met één gedicht als eerste zoals Nazomerse dag aan Zee (welk ik het beste vindt) , kocht ik het direct Ik ben vereerd je te mogen kennen en blij met deze vrucht van afzondering. Vroeger waren het misschien vruchten van verlangen. Voor verdere bespreking eens in een cafe aan tafel volgende herfst als je (nog) terugkomt van zee. Wat ik vanmorgen schreef : -iets blonk als gouden glas in het gras ik ging op m'n knieën zitten zag dat het een dauwdruppel was en toen deed ik m'n was en hakte het hout om me te verwarmen bij nat en koud een dichter is soms een MYSTicus mist is vocht en regen en koud en warm tegelijk en al die dingen maar een moment lang rijk - Eerst het gewone nieuws in telegramstijl : toestand fysiek belabberd, kan zelfs aan geen ster zitten waar er nog mensen inlichtingen geven, die mensen kunnen daar natuurlijk niet aan doen en ik wil hun mijn vermoeide klaagstem voor de moment niet aandoen ;zou teveel stress geven; gelukkig niet te druk geweest. Er is een plaats die zoals gewoonlijk 'verhard' in m'n buik en dat duidt niet op beterschap. Situatie in hoofd is als gevolg van dit alles wel duidelijk, kan je je indenken. Moet oppassen dat ik het leven niet ga haten. Had liever eens op Hasselt kermis gaan wandelen maar was te uitgeput. In Rillaar heb ik nog een pijnloos wakker halfuur gehad, eigenlijk is het niet zozeer pijn maar uitputting dan, ik was dat halfuur dus klaarwakker en TV aan 't kijken tot ik snapte dat er eigenlijk geen bal op was.  Dit is de eerste keer en de laatste dat ik je daarmee zalambeteren, in 't vervolg schrijf of omschrijf ik m'n fysieke toestand alleen met goed, middelmatig, slecht en doorslecht Trek het je niet aan je kan er toch niets aan doen, alleen het erger maken als je me gelukkig maakt, denk ik in deze omstandigheden. Ik sla me er wel door. het leven altijd een training voor wat achteraf volgt. Het is de in het leven verankerde onzin van wat er op de planeet aan absurds verankert is...die aan me vreet denk ik. Zal me op eigen goed voelen concentreren. " Die andere dan. Jij zou toch te jaloers zijn als ik eens te fel naar die andere lach. Het is erg als je zoals ik zoveel te geven hebt en tegelijk bij momenten te opofferingsgezind en onbaatzuchtig bent. Dit moet absoluut veranderen. Iedereen die absoluut zijn zin wil hebben, doet zijn zin maar, zal ik de mijne wel doen. "Schrijven en humor waarschijnlijk. Ik dacht dat deze annex veel langer ging zijn. Maar in de bos wandelen is ook therapie. Voel me zoals in den tijd toen wij tegen iemand die niet het schrijven maar het muren 'stukaderen' en lopen als therapie had zeiden dat het belangrijkste was dat hij zich bleef uiten. Dit ben ik dus aan het doen...maar als ik dat van naaldje tot draadje moest doen zou er van de eerste zin van dit schrijven niet veel overblijven. En nu de bos in m'n kieken voederen. Kieken die m'n schelpenscherven trouwens maar niks vinden. Maar ja, ik heb de voldoening van ze aan hen te kunnen geven toch gehad. Zoals sommige anderen meer ontwikkelde wezens zullen ze wel gedacht hebben : 'nu geeft hij ons zelfs schelpenscherven en hij vindt dat geweldig de kinderlijke, manipuleerbare naïeveling. Voel me al een heel stuk beter, de zelfkennis is nabij. "Telefoon gehad van het Vaticaan. De paus is zot geworden en ze vragen of ik niet wil inspringen. Ik denk er niet aan...ze hebben mij al misdienaar al gestraft en tijdens de godsdienstles buiten gegooid. Bovendien zou ik per parochie voorstellen van een aantal alleenstaande vrouwen in te zetten om de alleenstaande mannen hun voeten te masseren en zo verder, indien ze loskomen... maar dan zou al het personeel dat ik onder mij heb zijn kap of pastoor ‘bordje’ over de haag gooien. Ik zal de secretaris van de paus terugschrijven dat ik altijd mijn naasten meer bemind heb dan mijn eigen, daar geluk en ambras voor terugkreeg en dus altijd fout zat en er nu in mijn leven een periode aanbreekt dat ik mijn naaste zoals mij zelve maar niet meer zal beminnen. In de derde periode (hopelijk duurt de tweede periode niet te lang),zal ik dan mijn eigen meer gaan beminnen...om heel mijn leven in evenwicht te krijgen...en toch nog een kans op een staanplaats in de hemel te krijgen om de overdenking af te ronden”."Onze uitgeverij heeft Uw gedicht goed ontvangen en wij waren uitermate opgetogen over Uw stijl. Na rijp beraad hebben we gemeend het niet te publiceren omdat er één klank inzit die niet even leuk is als de harmonie van de anderen. Wij kijken echter uit naar ander werk van U. Forceer U echter niet, want misschien is het met gedichten schrijven ook zoals met eieren leggen, op een dag is 't misschien gedaan. Schrijft U daar nog maar eens over. Totdat U voor een massapubliek beter in de markt ligt . "


Het regent wolkentranen met tuiten geen enen vogel die ik hoor fluiten gelukkig was er wat wijsheid van Fellini op tv hij had het over het hoe en waarom van kunst en ik was direct mee tussen het internetnieuws vond ik een site van doppers wat ze voor Ford Genk voorstelden kan kloppen niet staken, maar blijven werken in eigen beheer alleen zo doe je de speculanten zeer  ik gaf hun wat gedichten over de lef die de klasse ontbreekt voor 't geval de tactiek van de gevestigde leidingen... hun weer Renault-achtig zuur opbreekt


"die stijl ben ik niet van je gewoon; ook heel schoon, maar alleen genietbaar als je de kassei, de marmer en de mozaïek niet onder mekaar gaat discrimineren." Zij die teveel over marmer lopen zien dat licht en die kleuren niet...de voor een deel verburgerlijkte arbeidersklasse heeft zoals haar superklasse-voorbeeld geen boodschap aan licht in kassei...ze tolereren honger en oorlog en werkloosheid op andere continenten dan de hunne of bij hun buur of in andere firma's... . Vroeger maakte dit alles me soms zwakker, nu put ik er mijn sterkte uit. Heb stuk van de dag met  ‘Maxdata’ bij hersteller geweest, was geen virus, maar iets dat iets geblokkeerd heeft, net als tussen mensen mogelijk. Ik heb de ideeën van de andere Max (Havelaar)Multatuli gevonden, je weet wel dat kleine boekje; niet zijn verhandelingen en non-fiction werken, maar zijn ideeën, een beter woord voor idee noemt hij 'denkbeeld' Om die te vinden typ je 'Multatuli' in en dan neem je de eerste site van museum en daar de links, dan Multatuli en zijn werk en daaronder klikken op alle ideeën. Ons ma haar röntgenfoto's vallen mee, in de week is ze naar een bijeenkomst geweest met Josee van Sinneke en Mareia van Rel om te luisteren naar een koppel dat te voet naar Rome en zo gingen als ze in de vijftig waren twintig jaar geleden. Haar zus heeft een heel schoon kostumeke en woont nog tussen de foto's van de kleinkinderen ...   “                                          

 

"Bedankt voor het gedicht dat ik na m'n wandeling las, als je gewandeld hebt dan komt zo'n gedicht veel beter binnen...vandaar dat ik het maar twee keer kunnen lezen heb voor ik het opsloeg en afdrukte en in je map stopte...het is namelijk te mooi om in deze omstandigheden drie keer te lezen, dan zou m'n dag naar de botten zijn...die sferen zijn niet om te lang in te toeven in deze wereld " "Geachte 1 van de 7 van Mons,président de la musée du fort de Breendonk. Je suis d'origine d'un village fort frappé par la guerre. Dans ce village 75 gens ont été pris après le liquidation d'un collaborant flamant et transporté en Allemagne. Seulement 5 sont revenu. Dans mon temps libre j'étudie pourqoi de nos jours il existent dans le monde de 2003 même beaucoup plus de villages que la notre à 1944...j'écris des essays, poèmes,proze là dessu et de temps à temps j'en discute avec d'autres interesés. Les textes sont surtout en neerlandais et quelques uns en anglais et un en français ; ils sont publiés sur l'internet. Si vous avez encore le temps pour lire je peux vous donner l'adresse ou prendre des fotocopies, en annexe une invitation pour venir si vous avez le temps. Quelle surpise que vous portez le même non de famille que mois.”, schreef ik vanmorgen aan een oude naamgenoot. "...misschien ben ik ooit later eerst genietbaar...als de storm in jou weer voor rust plaats maakt , maar hoe...ik weet het niet, ik ben niet wijs genoeg, iedereen rond me weet het toch altijd beter, so be it, ik leg me er misschien best bij neer we zien morgen wel weer." "Kameraad senator pastoor, ik las in de krant dat de spa-voorzitter vraagt van ideeën in te brengen. Ter uwer inspiratie daarom hetgeen ik in 48 jaar over het leven in al zijn aspecten heb moeten schrijven en gebundeld heb. Waarom ik dit nu specifiek aan U zend ? Er staan namelijk dingen in die met Uw religieuze achtergrond te maken hebben zoals een theater monoloog rond de bijbel(kiezen voor Mensela) en een zoveel mogelijk op de wetenschap gebaseerde filosofie over het ontstaan, het leven, de liefde en de dood...dit alles kaderend in een projekt rond geschiedenis en filosofie waar ik mee bezig ben. Onderdeel van m'n projekt geschiedenis is de vraag waarom er in 2004 meer oorlogsdorpen zoals MK in 1944 zijn. Dit alles heeft natuurlijk veel te maken met de geschiedenis v.h. socialisme die ik zo genuanceerd en secteloos mogelijk probeer te brengen. Ook situaties zoals in Breendonk 40-44 bestaan nu nog op talloze manieren. "Bon dus : gisteren weekend, de deur van zaal Antwerpen geopend en wist direct toen ik daar binnenkwam dat dat werk niks meer voor mij is. Die mensen zaten daar allemaal of ze een ‘picuur’ hadden gehad om braaf te zijn. Tussen mensen die ge kent valt dat waarschijnlijk niet op. Ik kan nog functioneren als ik tijden een pauze iets over de voorbereidingen voor de derde wereldoorlog of zo kan lezen zodat ik me niet hoef af te vragen wat ik daar zit te doen. Heb paar mensen van vroeger GEEN goeiedag kunnen doen omdat ze al weg waren . Voor de rest nog een langzaam herstel gewenst want op 't werk mist ge dus niks. En voor het overige ben ik blij dat ik in het midden op de koord kan blijven lopen, boven de twee afgronden waarover mijn leven leidt : de ene de onmogelijkheid van een wereld zonder oorlog en armoede ook omwille van de interesseloosheid waarmee we dagelijks door de grote media ingeënt worden. De andere afgrond : de risico's die op durven verlangen staan omwille van wat geen mens op den duur nog kan achterhalen. Ik weet het allemaal wel, maar het heeft geen zin het allemaal te herhalen. Het is gewoon zoals een straat inrijden waarvan je weet dat ze afgesloten is omdat men er aan 't werken is... je riskeert het, maar dan blijkt dat je toch niet door kan en helemaal terug achteruit moet rijden om er terug uit te raken, wel...de volgende keer zal je wel een andere weg pakken als je auto veel putten geïncasseerd heeft. Niet meer durven is geen schande als je nog lang met je auto wil rijden. Over en out. Frank the composer komt in de voormiddag; maar wat je afkomen betreft, mijn haren gaan voor de moment recht staan als ik ook maar probeer aan gevoelens of relatie of wat dan ook probeer te denken, en dat is dan zacht uitgedrukt...het lijkt of de verbruikersdatum op mijn vermogen om die dingen onder woorden te brengen gepasseerd is. Ooit zei ik tien jaar terug na een eerste kus " als ze me nu voor een vuurpeleton moesten zetten ben ik blij dat ik toch nog zo'n kus zou gehad hebben", nu begrijp ik de tragiek van die uitspraak, want het lijkt me dat we beiden mekaars vuurpeleton en kus tegelijk zijn. Het spijt me dat er op dit uur van mijnentwege niets vrolijkers te melden valt. Het verbaasd me dat dit gedoe rond die liefdedingen in m'n hoofd m'n maag met rust laat. "Ik geloof dat het beter is dat ik je met rust laat. Slaap wel." "Groeten, gij door het moederschap gesierd. Onaangekondigd komen checken hoe het met me gaat ginder. Gun een mens dat hier al die tijd van in maart vrijwillig geen sqaw in zijn boot bad zitten tenminste het gevoel dat bij een vrij mens is ,en niet die Hans van Hans en Greetje, afhankelijk van de luimen van de boze heks. Symbolisch bedoeld, want dat ben je natuurlijk alleen telkens je me dreigt 'te verliezen" . In tegenstelling van wat je via deze tekst zou kunnen denken voel ik me goed telkens ik de vermoeidheid van de voorbije dag uitgeslapen krijg en al die menselijke dingen doe die zowel voedsel voor de geest als het lichaam zijn. Van in een boot zitten tot tegen ne boom pissen." "Voor de rest denk ik nu maar dat al mijn gewezen en huidige vriendinnen maar moeten gelukkig zijn zonder dat ze me zien. Hoogachtend, Vanwege het resultaat van een zaadcel die ooit met ene eicel versmolt, om alles wat er nog te doen valt verder te zetten :


weg het gespook uit m'n hoofd het licht werd eigenlijk al voor een stuk gedoofd toen ze zei dat indien ze vertrekken zou ze dan toch alleen wou gaan wonen geen samenwonen, geen LAT, maar Open relatie heet dat dan waar zijn onze wegen naartoe aan 't leiden zoals ik op een kerstavond bij haar thuis intuïtief aanvoelde zal ze zich misschien door een vrouwenverleider ,type C laten verleiden iemand veilig die ze niet in huis moet halen, afstand houdt waarom viel ze eigenlijk op mij, ben ik ook een vrouwenverleider, maar niet als hij, één die heel lang trouw kan zijn, of moet ik die andere aard in mij laten bovenkomen en ook één voor één het leven van andere vrouwen verlichten en dwarsbomen, en gewoon tijdelijk genieten, net als hij, of bewijst hij hun misschien een dienst door het breken als ze zich bij hem willen settelen, eigenlijk ben jij z'n ideale vrouw maar eigenlijk kan je hem niet uitstaan want het is een stuk spiegelbeeld van iets wat in ons allen zit misschien is weten dat hij nog iemand buiten jou zou hebben, een stuk meer dragelijk dan dat zou zijn indien je dat zou voorhebben met mij ik wil je geen hoop verwijten of zo en delete dit allemaal maar...maar ik moest dit toch wel even kwijt ik wil niet meer sentimenteel doen, maar de pijn van de afgelopen dag was nog veel erger dan die bij Iejelee... dus zat ik bij jou wel goed, als we hier toch zijn om het menselijk lijden te verstaan... en verslaan en ik moet erkennen ook de vreugd van het bestaan heb ik bij jou ook heel goed mogen beleven dat is de bron van de pijn wellicht maar ik wil me niet meer voelen als een soort spaarrekening die daar staat en waar men op tijd wat interest afhaalt die men ooit eens hoopt te gebruiken er komt een bericht binnen van jou, ik verzendt dus dit maar gauw, en 't laat me koud wat dat doet bij jou da's straf, nu is't af en noemt ze me 'okke' at last iets dat me aanstaat, er is maar één probleem 'poes' e54 zo noemde je me nooit, wat bewijst dat mijn Alzheimer-suggestie misschien juist is door de hoogten en diepten te verdringen ben je dingen aan't vergeten en schep je er anderen bij bedoel je eigenlijk een klein okke of een grote O of nul ze passen eigenlijk alle drie bij mij zelfs, de nul, maar dan vanuit het standpunt van een soort onverschillig evenwicht, energetisch gezien Het onverschillig evenwicht, te bereiken via de liefde, de pot(de kookpot of de plee ook), of via de filosofie enz enz 0kke


na de gazet en wat warm eten ga ik de donkere nacht in en eenzaamheid en liefde en pijn en al de rest kan mij vandaag geen botten meer schelen omdat er een nieuw bericht is binnengekomen Ik kan daar alleen maar op zeggen : volg dit standpunt dat je, het moet gezegd, heel lucide, geformuleerd hebt, en je zal geen alzheimer krijgen. Het voornaamste als je met een auto (of dus met je leven symbolisch) rijdt is dat je niet ergens oprijdt. WAAR je naar toe rijden wil is een andere zaak. Ik kan dat niet in de plaats van de bestuurder zeggen. Je kan ook rijden om te rijden omdat je niet weet waar heen. Samenleven is gelijk zeggen, dat gaan we doen, daar gaan we wonen enz... Hoezeer ons lot en onze zielen ook verbonden zijn, ik laat de illusie vallen dat ik je gelukkig maken kan...ik ben daar dikwijls zeer overtuigd van geweest en ergens doet het me pijn te weten dat ik op m'n eigen 'stuur' niet meer vertrouwen kan. Maar ik ben een taaie, ik geloof in een stem die in mij tot me zegt( ik tot m'n ik) 'door af te zien ben je sterker geworden, dit kan er ook nog wel bij). PS Ge moet niet denken dat ik kwaad ben of je als een 'vieze' bezie...zelfs ons ma met al haar principes doet dat niet . Soms vraagt ze bijvoorbeeld achter je ouders en jouw gezondheid...en als ik al eens vijf minuten later om te lachen zeg dat als er op haar soapprogram iemand iemand bedriegt "ik heb een witte, een bruin en een rode as ik da zou willen, maar dan zou  een mens iets op zijn nek halen, ‘ne mins iet op zenne nek halen’" ziet ze zo'n uitspraak als een bedreiging voor jou' en vraagt ze bezorgd om jou "ge hebt toch niemand anders " ? Hoe meer ik iemand durf liefhebben , hoe groter de pijn achteraf bij wijlen. Dus het is normaal dat ik even' ho ho maar zeg en probeer het één én 't ander te begrijpen'. Op tien jaar tijd heb ik maar één tas kapotgesmeten, niet impulsief, maar met voorbedachten rade... één tas kapotgesmeten, de rest verbeten, net als jij; en we zijn er soms heel moe en triestig van. Dus ik herhaal, ik ben niet kwaad en verwijt je niks. Maar om gezond te blijven moet ik dit allemaal kwijt en je zal zien dat het je ook wel helpt wat jij mij nu allemaal zegt. Probeer het niet te begrijpen, je bent daar nog te jong voor, al ben je ietsje ouder dan mij. Het heeft allemaal een bedoeling. Er zijn ook andere dingen op komst want alleen je hand vasthouden en je laten huilen helpt niet , de etter en de tranen moeten eruit, punt uit, zalf opsmeren helpt niet, ook bij mij, al flap ik niet graag uit, het moet eruit okidoo .1. belangrijk is te weten hoe de ander zich voelt en wat ie kan of wil, met alle implicaties van dien,  er zonder is zelfs geen vriendschap meer mogelijk maar nog belangrijker is het :2.helder te kunnen blijven in je hoofd en te weten hoe je jezelf voelt (geldt voor mij natuurlijk ook) 3 als praten of schrijven hierover jou of ons beiden verward maakt weten we op de duur zelfs niet meer hoe we ons voelen en wat we willen en heeft dit allemaal inderdaad geen zin meer(ik zeg dus wel degelijk Als Indien )en houdt hout vast. De enige zin van een situatie in drie beschreven, is er één van dat we mekaar signalen geven van zoveel mogelijk met rust gelaten te worden door de ander. Ook veel moed gewenst. Volgens Sigmund zijn verlatingsangst of jaloersheid bij mensen zo groot dat ze de neiging hebben zich te beschermen en altijd een partner in reserve willen hebben voor als de zekerheden wegvallen, onze biologische erfenis dus, en de één heeft dat al meer dan de ander naarmate hem in zijn of haar jeugd overkwam enzoverder. Hierbij vraag ik me dan af of er geen mensen bestaan die die angst niet hebben, maar gewoon behoefte aan alles tussen tederheid en the act of making fysical love Ga naar je zoekmachine 'google' en tik 'liefdesverdriet' in, je komt bij sites met gedichten erover; als je ze leest merk je wat velen tegenkomen en kun je meer afstand nemen van die dingen doordat je die eens door anderen beschreven ziet staan ,ook 'liefdesproblemen' is zo'n trefwoord. "Het is buiten gevroren met maan en sterren en ben blij dat ik me niet afvraag wat ik hier doe, 't zal wel niet lang duren , maar toch" eenzaamheid is verloren tijd, zelfbeklag PS ik die dacht uit te gaan vandaag, na je telefoontje bleek dat ik mijn eigen opgesloten had door de sleutel af te trekken en ik vond hem niet meer direct terug(symboliek waar ik niet verder wil over nadenken). Sorry, ben weer bezig zal je zeggen. Als hier iets instaat wat jouw garden angel niet wil dat je leest, zal het wel niet toekomen zeker, of later als het je beter gaat...genoeg komedie ...ziehier het cado waarom je gevraagd hebt...laat me voor eeuwig met rust. Zonder rancune, maar, ik heb ik geen slipper nodig...om verder te kunnen, en dan heb ik het niet zozeer over dat voor jou verscheurend 'makkelijke 'lichamelijke, maar meer over gewoon simpel bijeenzijn. dankzij die toevallige heelsters konden ook wij telkens opnieuw verder...maar hoe lang is dat niet geleden ? Ik wou alleen jou, en tot op gisteren heb je dat niet begrepen. Maar misschien is jouw pijn alleen maar dat je het wel begrijpt. Ik ben ook maar een heler dus. Ik leg me er bij neer. Ook ik heb je genoeg voorstellen gedaan...tot gisteren toe . Onze gezamenlijke plannen, aangepast aan de jouwe. Met mij heeft men meer achter mijn gat gelachen dan met jou. Jou zal men wel onterecht, en dat weten we allebei, een 'slimme' of verantwoordelijke gevonden hebben ('slimme' niet in de gewone betekenis van slim en dom) Het zij zo, ik wil niemand mijn 'waarom' nog opdringen...en zal al schrijvend wel genezen en me vroeg of laat nog wel in een andere val van medeleven en liefde en zo meer lopen. Het is koud buiten, binnen warmer ,ik heb helemaal geen plezier met het sturen van deze woorden. Hopelijk blijft mijn hart warm, want anders stop ik met het schrijven.  Sorry als ik de liefde verkeerd begrepen lijk te hebben en dat het allemaal veel anders in mekaar zit en jij gelijk hebt  maar ik ben ook maar een simpel menneke...dat in feite overal in de weg loopt precies. Ik zal me wel herpakken en hoop van jouw hetzelfde. ik val altijd in een situatie waar mensen (vader, moeder, kind...)een bepaald spanningsveld hebben, ik maak het kind gelukkig, maar daarmee is het spanningsveld niet weg, ten bewijze : kind wordt nog altijd zo moe van ouders... de remedie wordt pas gevonden als ik van het toneel verdwijn : dan kan het kind vrijelijk zeggen dat het een lief heeft waar het mee gaat samenwonen of dat intrekt of wie weet wat nog allemaal, 'het kan ook zijn dat dat spanningsveld dan nog groter wordt'... zal het kind denken ...mensen wat maken wij ons toch allemaal zo moe en wanneer ga ik het leren van te weten dat je dat allemaal ook weet en dat ik dit niet meer moet doen ? Heb je voorlaatste mail nog eens herlezen, en wil toch wel even kwijt aan dit maildinges, want de muren hebben er geen boodschap aan, dat ik je bijvoorbeeld heel knap vond toen ik je onlangs vergezelde bij het etentje ...waar was het verlangen naar mij toen achteraf ? Je hoeft het niet uit te leggen, of we graven ons nog dieper in of je zal me kwetsen als je echt zegt wat op je lever ligt. Ik weiger vaak omdat ik de laatste tijd de nawerkingen in m'n eigen ken en niet altijd zozeer omdat je iemand iets tekort zou doen ik zal maar ophouden want het gevoel dat ik je ambeteer, groeit met de dag. Hou je goed as da zo moet zijn". "Ne Spaanse klimmer Jimmenez van 32 jaar is aan een hartstilstand gestorven, een jaar geleden is hem gestopt omdat hij depressief was. Hij had nochtans zeven keer de bergprijs gewonnen en zo. Hoogtepunten in het leven en depressiviteit, het gaat samen. De buitenwereld zal wel zeggen dat hem doping pakte of zo. We zullen maar gewoon op ons gemak blijven doorfietsen.Gij ginder en ik hier alhoewel het maanlicht hier mooi is , .... .  Geen mobilhome, geen reis, geen ...alleen af en toe wat schrijven en sommige toestanden in de wereld zo moe zijn dat slapen precies een drug van de goden is, we houden ons met wat media bewust van van alles en leven door. Wellicht zal ook deze plaats met al z'n goei herinneringen teveel worden voor mij Vergeet dit maar allemaal, want morgen is weer een nieuwe dag zeggen ze.


van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde, dat tegen september 4000 man worden weggezonden over het hart kunne we 't niet z'o blijven hebben het hartezeer zal toch wel wegebben ? tot de volgende gloed je libido verbazen doet of die dan wel door mij zal komen daar wil ik niet aan denken en dromen ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen maar er zijn in het spel meer heren dan vrouwen e57 vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideeën raak ik hier nooit met z'n tweeën ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen wat heeft de toekomst voor mij in spe ? freelance boven de 48 knuffelen ok, de rest neem ik niet mee ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling 't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein als de liefde zoiets als tanden krijgen is, moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is en dan denken we dat we er zijn maar volgt het verlies met weer die pijn op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer en vragen ons af, kom er nu niks meer ? waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen ik weet het niet, dus mij zal je er niet over horen zagen dit is maar een schets van een moment, en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent , daarom is het goed dat je mensen kent en vertrouwt en ooit eens iemand, een nomade ook, die niet heeft gebouwd zal nu met dit gedicht maar stoppen, elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen "Ik schreef zonet een nieuw gedicht, maar door het aanraken van ik weet niet welke knop is alles foetsie ...mij gaat het weer beter, maar met jouw ? Ofwel wordt je ergens mee gechanteerd, ofwel heb je andere perspectieven voor je leven gevonden (het enige wat ik kan aanvaarden) , ofwel ben je weer aan 't sterven in je kamer, hoe dieper een verhouding geweest is, hoe erger de pijn precies ik geef het maar op, net zoals in m'n werk praat ik precies tegen een lege zaal, telt die twee problemen al maar op en ge weet dat ook ik het niet makkelijk heb bij wijlen (buiten jou is de enigste reactie op m'n recent werk toch heel eventjes van …gekomen) als dit de ene pool van waarom ik dat allemaal moest doen, is, zal de andere , de tegenpool ervan , geweldig groot zijn ,maar van groter schoonheid zijn jou gedichten een wonderlijk mooi en triestig orgelpunt een afscheid in mineur en grandeur de gave voor het verwoorden van verdriet en geluk het werd ons allemaal gegeven alsook de kracht om alsmaar verder te leven tot we helemaal zijn opgebruikt e58 de gaaien, de bonte spechten, de vinken, de spechten allemaal getuigen van ons lichte, ons zware ons echte eigenlijk herkende ik je pas na de omhelzing verlossing van verstrengeling met teveel de tranen en de rest allemaal eruit we zullen ieder alleen ons plan wel trekken maak je geen zorgen om deze kornuit het sprookje van dit koppel is uit zegt meneer tegen madam roodborst zonder geluid is natuurlijk plezanter van een gedicht te schrijven over de wel dertig bosduiven die ik hier in de week uit de kastanjeboom zag opvliegen, denk ik nu ik er nog maar één zie aan de overkant van het water; maar het lijkt me in deze situatie zoals ze is beter dat je voortaan dingen plant met Mw Biblio of zo  .Ik zal toch geen mens zijn die praktische, klassieke duidelijkheid bieden heeft, het zal zo moeten zijn, ik breek er mijn hoofd en de rest niet meer naar de vaantjes over . hou je haaks, maatje van toen, ik ga uitstippellen wat ik de mij resterende tijd hier met m'n leven nog kan doen " "als spanningen ineens in een moment wegsmelten, wellen niet alleen de tranen van vanboven maar ook 't geluk en verlangen van 't olievocht eerst weer op" doc oc de oplossing is niet in mails te verwensen wie je hebt aanbeden de oplossing is ook niet iemand te idealiseren voortaan kwetsend woordgebruik te mijden het schudt toch niet wakker uit de winter? slaap ? de oplossing zijn niet de gedichten die m'n ware gevoelens uiten, als ik jouw farde al niet meer kan opendoen de oplossing is kunnen vergeten wie ik vandaag maar vijf minuten 'echt' heb gezien, ze zit gevangen in die ander; vandaar m'n hele zeldzame maar tranen met tuiten oei, voilà, wat doe je je toch aan, daar zijn ze weer de oplossing is schrijven dacht ik weer en ging naar buiten om inspiratie op te doen op de trein naar Antwerpen, vóór Aarschot had ik m'n inspiratie al en nam de trein terug naar Leuven, hier gekomen writers bloc oc doemsfeer, halfuur geslapen en dan dit hier ik zal mijn vrouw tv eens vragen wat ze op haar posten heeft vandaag bijna een kat of zo gekocht trek het je niet aan ; zal wel beteren dit geschrijf is ook al niet goed voor jou zal proberen stoppen


"Vanmorgen vroeg men mij hoe het met me was. Gewoonlijk zeg ik 'goe'; omdat ik me nu bevond in mijn garage met de (ex)?-schoonvader van mijn gewone garagist die het werk deed ? antwoordde ik 'zoals met iedereen zeker , half en half' Nu ik bijna moet gaan werken en mijn mail opendoe zie ik dat sinds ik me lid heb gemaakt van een filosofenclub op het net 46 mails heb binnen gehad, geen persoonlijke  maar hetgeen die allemaal naar mekaar sturen. Er schijnt moeilijk structuur binnen de uitwisseling mogelijk, alhoewel hun aanpak met gespreksonderwerpen toch al positief is, maar er zitten precies teveel verschillende typen bijeen, zoals gisteren op het werk bij de vergadering vd 'lokale werkgroep', met ieder 'het eigen zegje over de details' , houw uw eigen komisch ingesteld als ge op dees planeet wil overleven”.  PS Ik moest vandaag aan die oude Doris in de bos denken. Die vertelde me van haar grote liefde voor ze voor haar echtgenoot koos. Die echtgenoot was al een tijd dood, en de minnaar woonde nog altijd alleen in Brussel. Ik begreep waarom ze met hem geen contact meer wou, toen echt niet. Ze bleef nog liever alleen in haar caravan. Nu begrijp ik dat mens al een beetje beter. Hopelijk ben ik nog jong en heb nog veel te leren. Wat jij zeker zult beamen.  Ik blijf altijd bezig met inlichtingen geven of zo, tot ik een soort knak krijg , leeg ben...maar in tegenstelling tot vroeger heb ik momenteel weinig last van mijn maag of zo, dat komt bijvb alleen op als ik aan de lijn iemand heel zwaar krijg, je kent dat wel. Nee, ook aan mijn uiterlijk is dan wel iets te zien. Gedurende een halfuur of zo gaat het gevoel van druk op de mag niet weg, tot je tot een collega zegt 'mijn pomp is af jong',en dan vragen ze nog 'houdt ge 't nog vol tot 2400 uur' ?...en as ge dan al lachend zegt, 'as ik eens goe kon janken of zo', zonder dat men ziet dat ge dat meent, maar ge hebt het gezegd, gaat dat gevoel langzaam weg, waarvoor dank aan de lichte? Monique ,die ik in ruil johannesolie voor haar honden-en kattenbeet in haar vinger gegeven heb. Morele steun kan belangrijker dan liefde of de rest zijn. Nog een uur terug in vorm, maar dan huiswaarts Om de leegte en zotte kopsprongen te stoppen heb ik gewoon even aan de morele steun gedacht en dan mijn eigen engelbewaarder aangeroepen en het werkte, geen gestook, heel cool tegen 120 autobaanuren naar huis, geen leegte, niet gegeten, mail geopend, een bericht gevonden van iemand dat in mijn geschriften is geïnteresseerd , dan jouw bericht gelezen en dit stukske. In de week vroeg ik me heel diep af , 'wanneer gaat het toch es wat beter met mij gaan, ik reed achter een bus en welke reclame stond daar opgeschreven denk je 'vanaf de viertiende december zal het beter gaan', toevallig, maar mooi om beleven. In m'n eigen droefenis heb ik mensen die met een paar sterfgevallen zaten op het callcenter TOCH wat troost kunnen geven, zonder dat het me emotioneel raakte . Morgen moet ik mijn auto nog binnendoen, was het bijna vergeten. Gij hebt misschien uit de lucht geplukt dat ik soms niet veel meer nodig heb om op HR driemaand loopbaanonderbreking te vragen, met uw witte huisjes-vakantie idee. Ik blijf voorlopig heel normaal doen zoals een ander, ik heb zelfs naar de voetbal gekeken om de rest vd wereldgekte te vergeten. Ik kan er niet aan doen, maar ik voel me wel goed bezig overwegend, ondanks de moeilijkheidsgraad soms ,groeten vanop m'n schiereiland ...el philosopho... . Weet niet of ik je een plezier doe met teveel over moeilijke dingen te vertellen in mezelf te vertellen, zoals vannacht via de mail. Tot halfdrie uur aan discussievoorstel op internetgroep gewerkt,(thema : toenadering tussen idealisten en materialisten) zal wel geen reactie op komen zeker. Van halfdrie tot halfvier muziek om in te dommelen Negen uur wakker, weg spekglad. Negen uur dertig naar garage, dan twee uur bij Jos en Maria, ex-boeren waar ik alle beroepen die ik als ik klein was wilde leren ook in praktijk gebracht heb op die twee uur :  filosooof, boer,advokaat, doctoor,..; Er zijn echt ouder mensen waar je niet moe van wordt ook, hoe closer together of hoe meer familie hoe moeilijker praten ? Dan gesprek met schoonmoeder garagist over zin en onzin van roddels en terug naar hier, enkele binnengekomen citaten van anderen gelezen en dit geschreven, subiet rusten, douchen,  moe maar niet malcontent.


Ontwaken in een zetel, niks wat ik vandaag al deed krijgt zin als ik m'n eigen niet verman en tegen mezelf zeg van de donkerte buiten en het ongelukkige gevoel, daar is niks van Dus, de kaars in m'n eigen maar aan geknipperd en weer op het zoek naar licht 'k had nooit gedacht dat dit zou komen dit gedicht Verder borduren op een overwinning op de leegte Vertrouwen dat de zin na de beproeving opkomt als de zon Verschijnen daar waar je het meeste nodig bent. Vertrouwen dat de zin na de beproeving opkomt als de zon Verschijnen daar waar je het meeste nodig bent Verdwijnen als het scenario je niet meer nodig heeft Of niet bij dit klassieke leven.


"Na twee kranten gelezen te hebben zijn er weer een duizendtal verbindingen bij in mijn hoofd, en dan heb ik het dan nog niet over wat mijn vermogens er nog allemaal 'bijdenken', toevalligheden;;als dat nog geen geweldig idee voor een kerstfilm is; de dichteres en de kerstbomen te koop : het tot innerlijke rust gekomen emotionele leven van de naar haar mening steeds afgewezen dichteres en dan de verhalen van al die mensen waar die kerstbomen terechtkomen, met als einde de dichteres die haar kleinkinderen in haar wit ‘huizeke’ in Spanje uitnodigt. Ik, de pastoor, de 'curé' ,genezer in 't Frans...op afstand Behalve een paar vrienden bel ik zelf niet als eerste op. Mij is geleerd vaan geen mensen nutteloos lastig te vallen en dat kan al wel eens positief zijn Het is zoals ik in m'n antwoord aan rog schreef na een kort nieuwjaargedichtje : 'bedankt voor de foto, je weet niet hoeveel plezier het me doet mensen gelukkig te zien, als tegengewicht voor al het andere' " "Om zeven uur belde er iemand op die me voor de zomer nog gevraagd had of ik geen hulp nodig had om hout te helpen zagen twee van haar vier kinderen zouden dat dan komen doen. Alhoewel ik ze daarmee had een plezier kunnen doen heb ik toen nee gezegd, want de dame in kwestie is ondertussen, nadat ik ze in de tijd meer leerde kennen an jou lief was, alleenstaand alhoewel ik dat betwijfel , want Livin Apart Together of Open relation, is toch het van het de dag van vandaag en ik wou geen onnodige spanningen of aspiraties wekken. Stom eigenlijk. De moderne mens, leert hij groeien of is hij op zichzelf aan 't plooien ? Geen onnodige spanningen tussen ons...altijd opnieuw het bestaande maximum kansen willen geven...nu ga ik ja zeggen verdorie... we zijn niet opgevoed om gewoon als mannen en vrouwen met mekaar om te gaan...en komt er weer meer...so what. .Ze vragen dan hoe het is, maar het praten doet al zeer en op de duur besef je dat je weer een dam tegen de waarheid aan 't vertellen bent :klassieke peptalk, 'valt wel mee, werk nu in daat enz.' Plots brak er iets in mij toen ik me verontschuldigde voor m'n tandpijn en moeilijk praten. Tranenvloed, tweede publieke afgang voor een man die dag. 'Beet', dacht de andere kant zal ik maar zeggen voor je me voor bent. 'Gaat het, moet ik niet eens afkomen?' Nee, nee, nee 't zal wel gaan, zei ik zoals voor de zomer.' Na dit gesprek eindelijk kunnen eten en weer studeren alhoewel de 'tandpijn' al in m'n hoofd zat. Negen uur, weer telefoon. Ik dacht wat moet ik haar in godsnaam over vandaag gaan vertellen , hup hup hup alles ok; maar 't was jij niet. Vorige belster terug, niks aan te doen ze kwam af, ze was ongerust. Toen ze na een uur weer weg was, was ik nog ongeruster want gedurende het uur onderhuidse hoofd en nek-massage realiseerde ik me dat dit weinig met m'n tanden te maken had. De ouderen leren het waar ze vandaan komt aan de jongeren. Ik voelde me zoals jij na de acapunctuur waarschijnlijk. Elke van de tientallen pijnpunten deed ook goed tegelijk, omdat de pijn ook wegebde. Als die niet zou weggeëbd zijn had ik niet de energie gehad om je dit te schrijven denk ik. PS goed voor jou dat ik me dat uur teveel 'patiënt" ' voelde om zin te hebben in iets anders ? " Herinner je hoe ik over deze tijd van toen vroeger eens schreef tussen onze dalen door, was zij geen balsem geweest of ziet een vrouw dit anders, hoeveel moest ik nog van het leven leren door met jouw blijven om te gaan ? "Ter illustratie, de volgende fragmenten uit een aantal liefdesverhalen : Wat er voorafgaandelijk aan de eigenlijke verhalen gebeurde bleek net zo belangrijk als de verhalen zelf...alsof het verleden altijd naar een evenwicht met het heden tracht...en daarvoor soms onze toekomstplannen verkracht. Zoals er in een bepaald geschrift van iemand al stond :"des mensens ergste vijanden zullen zijn huisgenoten zijn". Niet één mens bepaald werd hier bedoeld, maar misschien het feit dat dieGENEN waarvan we het meeste houden in feite onze grootste uitdaging zijn. De liefde en zijn vele variaties en combinaties kunnen zowel vreugdevol en genietend als afmattend en vergankelijk tegelijk zijn, maar altijd wordt zowel positieve als negatieve energie gebruikt om een hogere staat van bewustzijn te bereiken dat dan weer anderen ten goede komt...en in die zin is 'liefde' een oneindige energie. Alle belangrijke dingen in 't leven beginnen en eindigen met een verlies of een ontdekking of herontdekking van iemand of iets, onder welke vorm dan ook. Het is alleen die rustige stem binnen iemand zelf die dat begrijpen kan. In een sterke liefde begrijp je dat met z'n twee... zolang bepaalde passies en emoties en toestanden buiten die liefde de rust niet verstoren komen...wat niet kan gebeuren als je erin slaagt van op je eigen trilling te blijven...niet zo evident voor de ene als de andere. We zijn allemaal onderhevig aan het inwerken van de domino's die ons leven en daarvoor al vielen.

Een voorbeeld :  de voorbereiding Zoals de geschiedenis der mensheid in Afrika begon, zo begon ook dit liefdesverhaal waarvan alle personages één groep vormen, in Afrika. M'n ouders wilden er naar emigreren begin jaren negentienvijftig, maar zijn er niet geraakt. Wilden ze vertrekken vanuit economische noodzaak of vanuit de pijn die het fascisme hen had aangedaan ? Ze praten er weinig over. Of was dat willen vertrekken een soort voorgevoel dat ikzelf en een paar kinderen van de zus van m'n ma, wel een band met het oermenscontinent zouden aangaan ? Had hun onvervuld verlangen naar Afrika ook mij bewust gepredestineerd ? Feit is dat er op een eiland naast Afrika, dat eens van India deel uitmaakte, tegen negentienzestig een kind op de wereld kwam dat een kleine veertig jaren later in Europa opduiken zou. Ze had de evolutie van de donkere mens naar het Oosten en zo naar Amerika per vliegtuig overgeslagen om zich te vestigen daar waar de naar Europa doorgetrokken Oosterlingen destijds hun eerste holen hadden bewoond. In Europa zelf liep ik ondertussen al rond en leerde al van kleins af aan meewerken op het platteland en het handelswezen dat ermee verbonden was. De voornaamste zaak die dat me bijbracht was hoe je een vanuit een totale wanorde toch kon beginnen opruimen, als je maar ergens wilde mee beginnen, de rest volgde dan vanzelf, alhoewel je er aanvankelijk tegenop zag. Ik heb door hard te werken gelukkig ook een hekel aan bureaucratie en inefficiëntie overgehouden. Hoe ouder ik werd en hoe meer ik doorkreeg vanwaar de puinhopen van de wereld kwamen, des te meer wilde ik daaraan wat doen. Doch hoe meer ik deed hoe meer ik besefte dat daar toch niet veel mensen echt mee bezig waren. Toen ik me tijdens een huwelijkscrisis met als grondoorzaak de littekens die men ega in haar jeugd opliep en zich op mij revancheerden ,meer in de psychologie ging verdiepen had ik aanvankelijk nog niet door hoe voorspelbaar een levensloop was en holde de gebeurtenissen als het ware achterna. Ik had niet door dat wat moet gebeuren gebeurt. Zoals een ster eens door onhoudbare druk ontploft, zo is ook het menselijke leven voor een groot stuk gebonden aan de mogelijkheden die het biedt. Die mogelijkheden zijn dan weer verbonden aan zoveel toestanden en levens van andere mensen dat er in tijd en ruimte altijd maar één ding mogelijk is, namelijk datgene wat op een bepaalde dag of op een bepaald moment gebeurt. Het gaat niet zozeer over de gebeurtenissen zelf, maar over het groeiverhaal dat er achter zit. Het gaat ook over mensen met een hoop onverwerkte dingen die ze na de verliefdheid op anderen moeten kunnen uitwerken...en hoe tegenstrijdig het ook mag klinken, daarin kan groei voor beiden zitten. Zo liep er buiten het meisje dat mijn vrouw werd, nog ergens in Europa een blij meisje rond met een vader die haar blijheid als een bedreiging zag en haar naar een nonnenkostschool stuurde...of kwam die beslissing voort uit het feit dat twee perfectionistische polen mekaar afstoten ? Ook zij zocht de zekerheid van een sterke schouder van een echte goeie man en werker en het huwelijk, alhoewel ze zich tot kunstenaars aangetrokken voelde, haar vader niet, hoewel er ook één in hem schuilde. De eerste die ze ontmoette was een vriend van haar man, dus dat ging niet door. Raar niet ? Dan haar blijvend verlangen naar dat andere dat 'die andere' werd, maar waarna ze toch met haar man verder koers zette. Dan nadat hun noeste , arbeid niet genoeg was om de boerderij in kapitalistische termen levend te houden, ging ze weer uit werken en kwam mij, het type filosoof-kunstenaar tegen...en hetgeen in haar zat kwam eruit; niet zomaar goede, maar buitengewoon goede gedichten in eenvoud en diepgang...sublieme lichtheid (in contrast met het zware in haar soms) . Zoals in elk leven evolueren de verantwoordelijkheden naar kinderen en werk toe en uiteindelijk komt daar nog eens de zorg voor de ouderen bovenop en lopen de spanningen tussen twee of meer mensen in een klassiek of niet-klassiek gezin of binnen de openheid of taboesfeer binnen een driehoek op ,als ze niet op tijd geminimaliseerd worden. Spanningen van welke aard ook, financiële, lichamelijke, verouderen...ze leiden tot depressies of andere vormen van ziek zijn. In de periode van dertien jaar dat ze mekaar niet samenwonend bij hem achtereenvolgens op drie locaties ontmoeten, en later de drie jaar LAT-relatie, werd de belasting die zo'n situaties soms kan meebrengen in de meeste gevallen veroorzaakt door het over verlangen naar mekaar en het feit dat, was het nu de eerste of tweede nieuwe partner van de man van m'n geliefde ,ook de sfeer tussen de nog samenwonende echtgenoten soms vertroebelde. Maar alles bijeen hebben ze als geheel ook veel goede momenten in deze situatie mogen beleven. De positieve ingesteldheid van de echtgenoot begaf het langzamerhand vanaf de moment dat hij niet meer zo in de driehoek betrokken werd en er meer en meer nachten samen door ons doorgebracht werden. Tot twee of drie per week dan nog maar; ook dit was geleidelijk gegroeid en het tiende jaar eigenlijk afgebouwd , mede omdat ik het beu was om alleen te wonen 's nachts vooral, want in de dag was ik meer en meer met mijn werk bezig. Om mijn eenzaamheid op te lossen belde ik zelf uitzonderlijk naar de kracht van het donkere continent die zich inmiddels met haar parels van kinderen op het bleke continent gevestigd had. Gelukkig belde ze zelf vaker. Het redde de relatie enkele keren op velerlei manieren, zoals theoretisch beschreven in ''t hoofdstuk roman voor de rode man', misschien dan weer soms ten koste van de eenvoudig begrijpende, bijna nooit jaloerse bruine sterke vrouw...die me zelfs aanmoedigde mijn kunstenaarsliefde niet in de steek te laten. In hoeverre kan je jaloezie verbergen en waarom komt er de ene keer meer dan de andere 'jaloezie' op je af ? Het blije meisje van Europa had als vrouw al genoeg lasten te dragen. Ook een paar andere vrouwen uit andere continenten werden op me verliefd, maar ik kon er niet op in gaan, wat had ik bovenop de complexiteit van het betrokken bij alles in de wereld zijn en het dragen van het te zware emotionele van anderen, weinig meer te bieden dan mijn emotionele lichtheid...die op momenten van ontmoeting door niet gezamenlijke aanwezigheid veroorzaakt werd. Al kon dat ook vaak anders uitvallen, in m'n LAT-relatie dan...op rekening van diegene met het minst sterke emotionele draagvlak te schrijven. Ik kon soms die emotionele lichtheid van het diepe zuiden dan ook overdragen op m'n mediterrane kunstenaarsvriendin, maar als ik dan eerlijk zei waar ik ze vandaan haalde was het goed mis. Wat kunnen mensen toch moeilijk doen, zelf als je zelf geduld hebt en breed bent en een ander gunt van nog bij de man, zij het na een paar jaar van bed gescheiden, en de kinderen te zijn. Wat ik weer geleerd heb uit deze verhouding is dat als je mekaar diep liefhebt en iemand is niet vrij, dat er dan toch veelal problemen van komen. En zelfs wanneer je iemand om praktische redenen of om hem of haar niet bij hun prachtige kinderen weg te halen niet echt opeist, moet je sterk in je schoenen staan nadat je alles geprobeerd hebt om dan toch door te gaan. Merkwaardig was ook dat hoe meer ik loslaten kon, des te groter het verlangen aan de overkant werd. Zo'n evolutie tussen driehoeken gebeurt in fasen. Eerst versterkt de band tussen het originele koppel, voor een groot stuk omwille van de opwinding die dit tussen beiden teweeg brengt; maar dat verzwakt want er is iets diepers dat de nieuwe geliefden bindt. Indien dat er niet zou zijn, zou het zelfs de moeite niet zijn van eraan te beginnen. Dan ,op het moment dat de nieuwkomer zijn eigen weg lijkt in te slaan en loslaat, vergroot het verlangen van de andere kant...hetgeen er op wijst dat zijn of haar vertrek geen opluchting in het liefdesdrama tussen het oorspronkelijke echtelijke koppel zou zijn...maar het naderhand eerst wordt. Misschien heeft iemand er tijdens of na mijn leven wel iets aan, aan dit schrijven. Misschien de echtgenoot in de driehoek, nazaten van welk van alle betrokkenen dan ook...u lezer die dit intuïtief gevonden hebt...want de boekdrukkunst is in miljoenenoplages gereserveerd voor glamour, glitter, sensatie, koken en zo meer. Wat het 'net' nooit zal halen. Wat me zoal nog overkomen is.  Een ontmoeting en een brief achteraf.

“Geachte mevrouw de psycho-nurse, Vanmorgen in bed, kreeg ik het idee van je een brief te sturen. Lekker ouderwets. Ik heb het gewoon veel te druk met mensen gehad om mijn eigen voor U als de danser die ik in mijn jeugd was te bewijzen en onze harten weer sneller doen te slaan. De paar avonden dat ik niet te moe was en zou kunnen gegaan hebben was het muziek voor oude van dagen of jeugd-fabrieksmuziek. Eén keer ben ik nog zeer laat op de fiets gesprongen en eens naar de spiegeltent gaan zien, maar er was hoop en al dertig man. Getrouwde mensen en mensen alleen op weg. Ik had er een gesprek met iemand die dopt en teveel drinkt...ik voelde de spanning in zijn arm. Dan nog een gesprek met iemand die kanker overwonnen had en toch in niks meer geloofde. Ik dook voor beide in mijn arsenaal sociale en filosofische raadgevingen. Toen vroeg een vrouw me of ik met haar wou dansen...en 't is daarvoor waarschijnlijk dat ik je schrijf...ze behoorde namelijk tot jou werksfeer...alhoewel ik dat in 't begin niet doorhad, was ze behoorlijk schizo. Eerst had ik met een gecultiveerde actrice te doen die inderdaad wel het een en het ander wist. Daarna met iemand die ze in haar echte situatie waarschijnlijk was, iemand die haar man verwenste en toch terug wou en het financieel moeilijk met haar opgroeiende kinderen had. Ze was een kettingrookster en vroeg zich aan 't bijna einde van het gesprek af waarom ze bijna niet had gerookt zolang we hadden gepraat. Plots was ze een vrouw die me een aantal verwensingen naar het hoofd smeet om daarna weer poeslief te gaan doen, een beetje de brave, berouwvolle dochter. Om gek te worden. Dit had ik nog niet meegemaakt.  Amaai...jij komt dat alle dagen waarschijnlijk wel tegen. Ik hoop dat ze m'n raad opvolgt en al begint met niet meer te drinken...én pillen te pakken én auto te rijden. Zulke mensen zijn precies én genie én mis-baksel. Daarom ook dat ze voortdurend dood willen. Je moet ofwel gek of heilige zijn om je leven met zo iemand te delen. Gelukkig voelde ik toch ook dat ze van haar kinderen hield...of was dat weer een ander moment, een andere rol ? Vanwaar zou 'zo zijn' komen ? Is het ook jou indruk dat dit fenomeen niet zo zeer voortkomt uit een gebrek aan intelligentie en logisch denken maar vooral voortkomt uit genetische aanleg én onverwerkt verleden ? Soms denk ik dat ook het volgende meespeelt : vermits we genetisch een combinatie zijn van iedereen die aan ons vooraf ging en toch onze eigenheid te ontdekken hebben, hebben sommigen onder ons het moeilijk om maar één kapitein de baas op het schip van het lichaam te laten zijn. Het lijkt ook wel een beetje op teveel vrienden of vriendinnen hebben...je kan je moeilijk in twee of drie delen...zeker als de soms aan negatieve emoties gekoppelde lichamelijkheid zijn intrede doet. Ik wens iedereen in dit tijdperk van grensverleggingen in de relaties toch iemand toe waarmee dit schijngevecht van 'je ziet me toch ook graag' niet hoeft te worden aangegaan...al is dit voor velen onder ons noodzakelijk niet weggelegd. Nochthans deze schijngevechten zullen nog op velen hun weg liggen...dit uitzweten van de onvermijdelijke fouten in relaties...fouten die er eigenlijk geen zijn want de oorzaken ervan gaan vaak zover terug dat je halve stamboom en omgeving er bij betrokken is...je hebt zo maar een deel van wat er zich in je leven afspeelt onder controle. Tot daar wat ik zo nodig aan jou kwijtwou. Niet vanuit een gevoel van 'doe-ik-haar-niet-te-kort', maar vanuit een sereen gevoel als ik in Noorwegen had : vanuit goei herinneringen en een soort respect van 'lot's genoten ' onder mekaar even iets laten horen...als een ervaring je beroert en je het nuttig of plezant acht van ze te delen. Misschien doen we nog wel iets samen als onze harten het echt te koud krijgen. Je hoeft geen brief terug te schrijven, je hebt het al druk genoeg. Een andere brief : Zondag 3OKTO1999 Geslapen tot tien uur. De droom (DR), die ik mezelf had toegewenst, zo één met veel symboliek en treffende beelden en geen waarvan je achteraf moet concluderen dat het gewoon maar een samenraapsel van flarden van verwarde situaties de dag ervoor was…kwam niet. Misschien omdat ik de hele week vroeg op moet, de wereld en de werkstress en m’n lichaam dus te zeer van de slaap genoot. Gisteren, de dag van de niet-afspraak met zo'n zeldzaam iemand die in de dynamiek van m’n real-art projekt geïnteresseerd is, was een prachtdag. Ik heb voor het eerst echt gevoeld dat ik emotioneel niemand iets verschuldigd ben. Op elk domein van de filosofie (sociologie, politiek, psychologie, de existentievraag naar de zin van het leven na het leven…weet ik duidelijker dan ooit, dat alles aan mekaar hangt en hoe het grofstoffelijke(materie, levensomstandigheden) het fijnstoffelijke(woorden, gedachten, beelden, …) beïnvloed. Daar kan ik iets mee doen. Al meen ik dat weinigen er oren naar hebben of m’n woorden via hun ogen tot zich willen nemen. Na de lange hete zomer van 1999 heb ik de zift in de garage uitgenomen. Toen ik hem uitnam, ging het hele liefdesbeeldscenario van de driehoek van de Mediterrane Wi en de Afrikaanse Afrie-ka met mezelf in de rit naar Real Art aan me voorbij. Ook al hetgeen ik aan positiefs in het jeugdige leven van hun en mijn kinderen aanbracht, passeerde de revue. Na m’n maagzwerencrisis en de ambulanceërvaring op het werk en de gedwongen rustperiode erna, toen ik de kracht vond om te ‘regimen’ en het seksuele deel van m’n relatie met Wi te laten vallen en gewoon te genieten van het samenzijn als beste kameraad en door gesprekken, door natuurbelevening en inner communikatie de symbolische betekenis van symbolische achtergronden van gebeurtenissen probeerde te achterhalen…leek ik op weg om de staat van geest te bereiken die ik me had gewenst. Ik genoot van de humor tijdens de gesprekken, van de uitstappen met Wi en Awi -Afri(ka) met haar dochtertje. Doch, telkens de natuurlijke openheid tussen Awi en mij ter sprake kwam, dreef dit een wrange wig tussen Wi en mij. Dat je het met mekaar doet moet je zelfs niet uitspreken...het lijkt wel een instinkt dat vanuit de jaloezie opborrelt. Een gedachtenoverdracht. Stammen wij misschien af van die tweeslachtige vissen die zowel een penis als vagina en eicellen en zaadcellen hebben ...en tijdens de paring mekaars penis proberen afbijten, zodat de ene de eicellen van de andere niet kan bevruchten ? Als de kameraadschap tussen Wi en mij zou verder duren moet ik noodgedwongen grenzen aan mijn mededeelzaamheid inbouwen. Bij tijd en wijle bleef ik weer een tijd later toen we het soms nog eens deden weer monogaam met Wi, om erachter te komen wat nu eigenlijk de bedoeling van heel deze driehoek was. Hoe monogamer ik met Wi bleef, hoe minder het zoals in onze hoogdagen tussen ons was. Hoe alleenlijk ik nog naar Awi ging, hoe meer ik de kameraadschap en de culturele uitstapjes met Wi miste. Ik kwam er maar niet toe voor een klassieke dag na dag verhouding met Awi te kiezen…misschien omdat ik een toekomstig gezinsleven met al haar leuke kinderen en mezelf als kostwinner, niet zag zitten. M’n filosofisch project had voorrang en beide vrouwen speelden daarin hun eigen rol tot het aandragen van stof over psychologische onderwerpen of tot een roman zoals ‘er was dus toch leven na de dood’. Alhoewel ik alleen in genetische reïncarnatie geloof en vermoed dat de afgestorven als zuivere elementen lucht en licht, straling enz…nog aan onze levens deelnemen…geloof ik ook in een soort karma waardoor mensen mekaar om bepaalde redenen tegenkomen, veelal gestimuleerd door waarin de eigen ziel als noodzakelijke illusies geloofd. Zowel de simpele, lichte zielen zoals Awi, met nochtans ook al geen simpel leven achter de rug; als hetgeen de Westerse, mediterraan ogende Wi voor een stuk meesleept; lijken me aan te trekken…of misschien anders gezegd…soms lijkt het of ik er niet los van geraak. Alle onbewuste pogingen om er via derden aan te ontsnappen, leiden altijd weer naar Wi en Awi. Gelukkig zijn die pogingen door het leven als scenarioschrijver bedoeld om me weer een ander facet van het menselijke bestaan bij te brengen...en de puzzels van verschillende menselijke karakters en gedragingen te begrijpen. Op een dag dat Awi een drietal weken geleden blijven slapen was in RealArt, kwam Wi binnen met het slipje van Awi in haar hand. Ik lag alleen in mijn bed en Awi sliep in een sofa, nadat we een uur tevoren allebei wakker waren geworden en zij tot mijn en haar bevreemding in een sofa was gaan slapen. Waarschijnlijk hadden de scenarioschrijvers van het 'al' weer eens verhinderd dat Wi teveel in emotionaliteit duiken zou…dit was al een paar keer voorgevallen…dat bijna-ontdekt, maar toch niet. Misschien had Wi dat wel zelf in het leven geroepen, dat voorkomen dat ze te direct met mij en iemand anders fysiek naakt zou worden geconfronteerd. Van welke confrontatie had ze eigenlijk het meeste schrik : de zielijk-geestelijke of de lichamelijke ? Of werd het grenzeloze vertrouwen van haar in mezelf hiermee van ontgoocheling gespaard. Je moet dit wel zien in de context van Awi, die ondertussen al of niet volledig gescheiden van bed, apart van haar man onder hetzelfde dak leefde. Of moest dit gebeuren omdat ze toen zelf al vijf jaar met haar man samenwoonde, alhoewel ze apart zouden slapen ? Of gebeurde dit omdat ze me niet de bons zou geven...want anders zou ik misschien al mijn energie in een gezinsleven gaan steken ? Mysterieuze zaak, het waarom van dingen die tussen mensen gebeuren. Bon. Conclusies graag. Na het emotionele gedoe rond mijn ‘niet aanwezig zijn in de liefdesbeleving’ dat wel vaker de kop opstak sinds we ‘het’ weer met mekaar deden…had ik nog niet genoeg eerlijke uitspraken gedaan vroeger…waarom trok ze daar dan geen conclusies uit en liet me zitten ?… Daarna dus, liet ze weten dat het haar niet zinde dat ik energie uit de relatie met Awi haalde om in en uit bed tussen haar en mij te kunnen gebruiken. Om de sporadische zwaarte van een bepaalde partner aan te kunnen, heeft iemand soms de energie van anderen nodig. Alhoewel ik de laatste drie weken op alle gebied afstand nam van emotionele dingen (weer eens) en me beperkte tot telefoongesprekken die ook m’n theoretische inzichten verscherpten in het hele gebeuren in m’n omgeving; alhoewel ik dus zoveel mogelijk alleen was, ontwikkelde er zich geen nieuwe aantrekkingskracht naar Wi toe. Als ze zich niet te zwaar voelde, kon ik wel warm in mekaars armen liggen, maar bij de liefdestaferelen van vroeger in ons ‘houten huisje’, raakte ik niet meer. Eigenlijk was dat al geleidelijk beginnen weggaan na m’n ontmoeting met een vrouw die in dezelfde soort driehoeksrelatie zat als ik en m’n kortstondige idylle met de Chinese theologe Qi. Het aanhangsel in haar O was haar eerste, de mijne…onze verliefdheid bracht mee dat ik sommige van m’n teksten voor haar vertaalde in ’t Engels. De natuur had haar niet van borsten voorzien omdat de scenarioschrijvers weer andere dingen voor ons in petto hadden. Zij trouwde met een Brit die acht talen kende en ze gingen in Como wonen…gedijen in de schaduw van LOMBardije. Mijn aandacht werd door andere, fictieve borsten naar andere wegen afgeleid. Als de omgeving van mensen; hun exen en kinderen, dat toelaten , is alles tussen twee zielen er wel en kunnen ze voor een stuk iets geestelijks bereiken. Maar als er teveel negatiefs tussen die zielen gebeurt…omdat dingen om zelf niet voor detectives helemaal naspeurbare redenen gebeuren…zullen ze niet altijd meer NAT worden van mekaar...wat een tijdelijk iets kan zijn...maar veelal blijvend of definitief van aard is...de ouderdomsverschijnselen buiten beschouwing gelaten. Zelfs zonder sex dreigt een relatie waarin men niet eerlijk meer kan zijn, op de klippen te lopen. Hoe kan je onderricht geven over het belang van eerlijkheid en de werkelijke draagwijdte over wie je bent, over leven en dood ? Langs gewone gebeurtenissen om. Het heeft allemaal veel te maken met het kunnen aanvoelen of en hoe je jezelf kan uiten...tegenover anderen. Intelligentie is de verstandelijk aangewende vorm van onze andere soorten van bewustzijn. Andere soorten bewustzijn : Horen, zien, ruiken, tasten, het voelen van onze organen, denken, intuïtief aanvoelen, de omgevingsfactoren (en dan vooral onze relaties). Vorige volle maan, toe ik op m'n sterkst was, wist ik dat alles in een stroomversnelling zou komen. Ik heb m'n sterkte het voorbije jaar en vooral deze zomer door wilskracht, voldoende opgebouwd om nu door te breken, lijkt het...ik weet aan wie en wat en aan welke toestanden ik me zou kunnen ergeren, maar ik doe het niet meer. Ik kan me niet meer geven in wat ik niet meer aanvoel en beoordeel alles naar de energie die ik op het moment zelf aanvoel...in overeenstemming met m'n opties naar de toekomst toe. Met iedereen eerlijk kunnen zijn, betekent voor sommigen een ondragelijk iets...zeker als het met lichamelijke liefde te maken heeft. Waarschijnlijk wordt m'n huidige niet-seksuele verlangen nog verlengd...voor het weer overspringt naar een nieuwe monogame relatie, of de huidige weer ontvlammen. Waarom neigen 'bedrogen' mannen (en 'bedrogen'' vrouwen er naar ofwel hun liefde te breken, te verdelen of extra trouw te zijn ? Waarom vaak die spijt en toch geen spijt om het verleden(de momenten of perioden dat je beseft dat je dankbaar moet zijn voor ál je ervaringen (negatief en positief) dankbaar om dingen waarvan duidelijk werd dat men ze niet had moeten doen...omdat men er achteraf emotioneel niet beter aan toe was ? Is dit een experiment in nieuwe vormen van samenleven of ...afgang ? Echte oude bomen hebben door veel te verduren te hebben gehad, jarenlang overleefd...en daarom zijn ze zo sterk en zo breed en wijs geworden...dat men op een dag vindt dat ze in de weg staan. -ochtendanalyse : de zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze hun geest en lichaam niet volgen, sleept anderen voor een stuk of totaal met zich mee...in het laatste geval is het ook vernietiging op afstand...elke dag van niet-liefde beleving ondermijnt en takelt dan af...soms kan het zijn in 't leven dat je geen beloning verdient of neemt...dan wordt het leven inderdaad meer straf -iemand echt graag zien is lijkt op termijn wel een straf als je mekaar isoleert -hoe noem jij ? Het is al laat...het wordt de laatste maanden alsmaar later. 't Is al laat dus en 'k weet niet meer je naam, hoe je heet...hoe je noemde. Was het nimf of tang of hemels gezang...of liefste of zwaarmoedigheid. Vroeger heette je gewoon, niet zomaar één uit een reeks. Stuurde je warrige handelen al je namen in m'n hoofd wandelen ? 't Is al laat en 'k weet niet meer jou naam. -onkreukbaar Ofwel vanwege de onschuld, de jeugd en de volgehouden aard. Ofwel vanwege al teveel barmhartig en dan de peer. Het heden, gedetermineerd door het verleden, afgesneden van elke mogelijke andere...indien ik me kan bewegen om opnieuw achter een wonder te zoeken...ben jij de eerste die het weten zal...extra spanning kan je missen in verval. Het wordt binnenkort weer voor de 12de maal lente. Ik, m'n hond en alles daar rond op wandel...de kernmotivatie 's morgens en 's avonds...waar zit die weer ? -dwang : Dwang is geen Chinees. Dwang is vrees. Vlees met teveel lood in 't bloed en schoenen. Dwang is boeten. Dwang is wroeten. -zich niet laten doen : Je hebt dus dit en dat en nog etwat. Het doet zus en zo en je krijgt je kop niet stil. Maar je pakt die en die en dan die andere pil. Gekruid met wat getril, kinesiste, spiritiste ? en allerlei ‘vitamiene’n...wanneer ga je eindelijk eens ‘bemiennen’, wanneer nog een vrijen om te bevrijen ? Misschien bestaat voor alles dan toch een te laat. -wat mij rest : het blad vrijt met de bik. Ik heb in het alleen zijn weer een blad met niks gevonden. Wat vrijen met de kop van de stift zodat de vloeistof het vrouwelijke zachte papier doordrenkt. -dagen :geniet van elke dag...ge krijgt er genoeg...maar doe ze niet naar de vaantjes...zoek niet alleen naar de verschillen en de moeilijkheden, maar ook naar de gelijkenis -scherp : Ik moet m'n eigen scherp en helder kunnen zien...weten wie ik ben...waar ik voor sta...welke rol ik voor wie spelen wil…of moet. De spiegel binnen ..voortdurend proper houden...op tijd het vette weer laten blinken. De spiegels van anderen...kan je hoogstens af en toe wat ‘ontvetter’ opspuiten...ze moeten hem zelf proper houden -de energie van landschappen van een paysage wordt je sage, laat alles rond je in je dringen en voel ineens de ruimte vanbinnen, zuig je longen vol goeie lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere...je zal zien...alles in je zal veranderen -de bibliotheek in m'n hoofd : Bevat alles wat ik ooit heb geloofd, het leven zij geloofd, zit alles redelijk op orde daarbinnen. M'n kritische zin ruimt op tijd op. M'n fantasie is de olie. Mijnheer Ratio die domineert leeft er samen met mevrouw Logica. M'n gevoelens ontdoe ik op tijd van negatieve emoties. Binnen, de spiegel van buiten. -Zoals een boom zijn sap omhoogtrekt, trek ik de gedachten naar boven opdat de wereld kan verder bestaan.


De echte details ... geheimen voor eenieder... in 't beste geval even vasthouden en dan weer weg. Het water rimpelde, zonder dat de wind de oorzaak was. De eenden stonden op misschien wat brood te wachten. 't Was een karper die door het wateroppervlak uitkwam. Als protest tegen de massale vissterfte in Noord-Frankrijk. Het lijkje van het lelijke eendje dat bovendien niet kon slikken, aan de geurige bosgrond toevertrouwd


Aan de rand van het water gaan zitten. Ik heb wat ik een PIA noem, passing it all, diepe analyse en indrukken volgen mekaar op opgaan in de natuur terwijl al de rest in vrede en vreugde de revue passeert. De eekhoorn op tien meter van, komt nog altijd dichter bij. Als het gedeelte lucht en licht...dat na m'n dood overblijft ook zo'n bewustzijn heeft, zo'n zalig gevoel geeft, wil ik daar voor tekenen. 't Lijkt op zoiets als na zalige sex, maar anders...NOG STERKER. Wat me met m'n geliefden bindt is het genieten van haast kinderlijke dingen. Die zo vluchtig zijn dat je ze zelfs niet kunt onthouden. Zoals ware speciale energie ook moeilijk bereikbaar en vluchtig is. Weet je nog onze kinderen, die waren ook vindingrijk in uitspraken. Eerst kakken in het bos, wc, dan terug een PIA-gevoel opbouwen en wat zwemmen. Misschien voor de eerste keer dit jaar, de kachel aan na 't zwemmen. Er zonder is eerst koud hebben en dan toch beginnen gloeien, zonder kachel. Benieuwd welke gedachtegang er tijdens het zwemmen zal zijn. Moet ik die of die auteur geen mail meer sturen ? 'Als je gekakt hebt kan je beter ademen en stroomt er precies weer licht je ogen binnen', dacht de sjamaan. 'Sjamaan' : op bepaalde tijdstippen in welbepaalde ruimten bepaalde aarde gebonden zaken doen waar men z'n handen en de rest van z'n ziel moet voor gebruiken ten einde de nodige rimpels in het telepathisch netwerk te brengen. Twee takken van één boom in het water. De rest heeft nu meer kans om overeind te blijven. Eén stuk van de berk gaf het verticaal zijn op. Het met de zaag onder water zagen, een totaal nieuwe ervaring voor mij en de zaag. De berk liet zich blij op het water trekken en in de winter blij opbranden. Zoals vroeger, toen hij trots in de lucht stond en naar het licht reikte, kan de berk nu weer naar boven gaan; terwijl z'n asse beneden zal blijven. Hij die vroeger uitstraalde zal zich nu laten uitstrooien. M'n vegetarisme heeft z'n grenzen, als de oude hond Porto hier een eend pakt, zal ik ze wel opeten. Wel raar dat sommige honden katten doodbijten en anderen er mee kunnen leven. Een domme vis die bijt, doet dat misschien omdat er beneden eentje te veel zit. Net terug van het zwemmen. Twee achten van elk honderd meter gezwommen en in 't midden aan de koorden over de vijver gehangen en me voortgetrokken om het koude water nog meer te voelen. De herfst begint zijn mooie vergankelijkheid in steeds heller en donkerder kleuren tentoon te stellen. Uit het water komend, heb je geen kou, scherpte van zien en bewustzijn is heel helder. Nu regende het en ik ging binnen in m'n blote thee zetten. Nu zou ik heerlijk willen gaan slapen, maar het werk om den brode wacht. Wi ziet er extra mals uit. Heeft waarschijnlijk veel zin in me. Denkt ze dat ik het met Awi gedaan heb ? Nee, het komt van die andere vorm van natuurbeleving meisje. Ik heb het met de natuur gedaan, vandaar. Wat gebeurt er met de energie van niet-uitgesproken zinnen : zoals : "Een vrouw aankunnen is niet zozeer een kwestie van potentie, maar van invoeling...er komen zeker geen dwaze fantasmen bij kijken". "Dwaze fantasmen duiken vaak vanuit onvoldoende inleving op...of uit tijdelijke of definitieve onevenwichten tussen mensen"...”of uit absoluut toch willen klaarkomen ,“Stresseert allemaal jullie eigen, niet meer met mij...mijn buikmieren ontwaken als dit te lang duurt". "Haar mimiek wordt weer als honing, maar deze jonge heeft er voorlopig geen zin meer in". Kringlopen der liefdebeleving. "Een stuk lichter naar 't werk gegaan dan opgestaan, door mijn gemoed eens via email te luchten. Ik lijk wel bezig aan een nutteloze ? poging om een relatie in stand te houden en toch weet ik uit ervaringen andere pool niet kan of wil dat dit geen zin heeft. Ik lijk geboren om het onmogelijke te willen bewijzen. Maar bon. Het werk. Nu gaat de backend vanaf volgend jaar door de nachtmannen moeten gedaan worden en de operatoren moeten zoveel mogelijk naar faxen of gsm-nummers vragen dan kunnen de nachtmannen de resultaten doorsturen. Tussen 1200 EN 1500 uur moeten de anderen dan opgebeld worden. De beroepscodes gaan geleidelijk veranderd worden en ze gaan (schrijven ze) 400 nieuw videos kopen om dat de garantie van de oude verstreken is en je met de nieuwe ook ook internet werken kan. Of zeggen ze dat om de stem-per-computergeruchten te temperen? Bon, het was soms ni makkelijk maar ik heb me er weer doorgeslagen. De rest ne keer later vielleicht. Voor de rest zijn er weinig mensen echt in anderen geïnteresseerd; maken ze de mensen zo of zijn ze zo of is dat misschien nog het beste. Enkele bijzondere energieöbserveringen gemaakt. Ik had het weer zitten in het verkeer, er was ne grote kerstmisstoet en ik geraakte nog net op tijd weg. vanuit het besneeuwde hageland 15u29 zo kan men zich voelen als je als volhouder ipv aanhouder na zo'n lange tijd van hoop afgewezen wordt : eerst laat men mekaar in mekaars ziel toe en raakt men mekaar zoals weinigen kunnen toch schopt de ene de andere er zacht en geleidelijk uit je zult je redenen wel hebben en hopelijk leiden ze je naar leven in plaats van verschrompelen en een façade van wat overblijft voor misschien ooit eens iemand anders ik hoop voor jou echt dat je met jouw keuzes op een goed spoor zit en knus samen leven slecht voor ons is hoe je ook beweert van nog van alles samen te willen doen een dagje uit en dan ieder weer naar 't zijne de lege nacht in e62 jouw teerlingen zijn geworpen tegen de enige waar je je niet moet tegen verdedigen verdedig jij je eigen voortdurend met argumenten waar jezelf niet achterstaat de enige die weet wie jij echt bent hou jij, net als je eigen in een greep maar waarschijnlijk ben ik het die niet loslaat omdat ik weet dat het allemaal echt was nog een paar jaar en je vertelt met al je charme over hoe naïef ik toch kon zijn van te dromen van geluk met z'n 2 omdat de rest zo zwaar kan zijn aan iemand die zich in een door jouw ontworpen lat-relatie kan onderwerpen dan wens ik jullie beiden weinig eenzame momenten toe als dit zo doorgaat komt er vanzelf een oplossing, alle twee opgenomen bij de Alexianen mekaar de hele dag beschuldigend dat we niet van mekaar hielden het lijkt mij alsof jij voor een examen staat waarin je alles wat je me probeerde leren domweg anders beantwoordt, al zal je hierop antwoorden dat ik het nog altijd niet begrijp zend me nu een mail terug met als inhoud dat je zieker wordt van dit soort mailinhoud en ik zal proberen niets meer van me te laten horen waarschijnlijk denk ik weer alleen maar dat ik de wereld iets zinnig te bieden heb en maak ik me gewoon belachelijk door niet gewoon de heersende normen in de man-vrouw-scheidingstoestanden te volgen, zijnde 'ze kan en wil niet, dus laat ze met rust ik heb soms scherpe inzichten over van alles en noteer ze dan kort in een schrift, zoals vroeger toen we dat tezamen uit de lucht plukten , die wereld, kunnen we die ooit met iemand anders openen ...en indien nee, wat is het geheim van het leven achter dit alles... is het de bedoeling dat we dat voortaan alleen ontdekken ? stop , weer in afleveringen proberen slapen, o, de nobelprijswinnaar vd afgang 2003 "Ik heb in één stuk kunnen slapen, alhoewel ik het eerste halfuur niet in de spiegel ga kijken, eerst wat buitenlucht genomen, over gisteren : wat me opvalt is dat je emotioneel zo betrokken bent bij het verdriet van je moeder en het over de eindigheid van alles hebt, terwijl hetgeen ons van inden beginne verbond was : de dood en het menselijk lijden op een andere manier gaan bekijken en het allemaal relativeren en overstijgen, er niet in verzuipen. Ik weet dat het niet makkelijk is, maar toch maar even aan herinneren dacht ik, moest je daar überhaupt nog iets aan hebben natuurlijk credo Harm (credo is 'ik geloof', dacht ik).

Mijn ouderen komen morgen naar huis, bij onze pa hebben ze de techniek durven doen, maar bij ons ma hebben ze na de camerabeelden beslist van het niet te doen, de vier aders zijn na 25 jaar geleden weer verstopt en ze ontstoppen zou een te groot risico zijn, ik heb haar gevraagd of ze ontgoocheld is, ze verbergt het goed 't is toch komiek het lichaam, het volgt niet altijd logische wetten precies...diegene wiens hart er het best aan toe is begeeft het soms als eerst.  Men neemt vier stukjes ader uit het been en zet die voor de toegangspoorten van je hart en 25 jaar later zitten ze weer dicht, een proces waar je normaal toch eerst oud moet voor worden. Ik wens je een gezond jaar en gezonde aderen en laat ons ieder voor zich uitvissen waar we goed bij varen. Hoehebjejevandaagnoggevoeld ? Zitjijnogmetoplossingenbezigofbenje eruit ? " "Dacht vannacht in 't huis bij the kids te blijven slapen, maar ben naar hier gekomen en heb hier heel lang kunnen slapen na het doornemen van m'n post. Ik zal vannacht na 't werk eens langskomen, maar doe maar geen voorstellen meer zoals ik je gisteren vroeg, want misschien ben ik wel NIET zoals de chirurg van ons ma gisteren, toch ingrijpen met alle risico’s van dien je kan zowel heel lucide en geniaal of gewoon zacht als verschrikkelijk, verschrikkelijk in de war en emotioneel zijn, wat me doet denken aan die fietsmaker in Winge wiens vrouw eronderdoor ging omdat ze tussen twee situaties moest kiezen(ik heb je dat eens verteld dat hij me dat vertelde) over dat 'weggeven' ; jij wil een vrije, onafhankelijke, ongebonden, 'niet onderworpen' vrouw zijn...ok; dan moet je er maar tegenkunnen dat ik ook zo ben. Ik kan beter functioneren als ik vrijuit kan klappen zonder het risico emotioneel verslonden te worden. Ik ga dus ook in op een uitnodiging van zondag om vandaag voor 't werk, ten huize van, het verre Aziatisch-Afrikaanse eiland te begroeten. Voor de duidelijkheid, dit is me 'in 't diepste van ellende overkomen en ik heb het niet als één of ander herveroveringsstrategie gepland en wil jou alleen 'opgeven' als je daar zelf beter van wordt. Het best is dat ik me door geen van mijn beide invitees laat inpalmen...want ik breek toch altijd alles voor vrouwen naar de botten omdat ik wel man, maar niet leefbaar ben. So long, if not you , sms me, mieke . Ik ben blij dat ik hier in 't chalet geslapen heb, ik heb hier gistermorgen en namiddag een familie te gast gehad, het is hier nu properder dan ik het maak en er is terug hout wat is er mooier dan mensen die geluk uitwisselen. Je teder bemind kerstcado. Heb eens teruggebeld naar Zuid Amerika, Helenita die alle paar maand (derde keer) eens belt om een uitspraak van ne filosoof dat ze niet verstaat door mij te laten interpreteren, wat ok is maar daarnaast kan ze niet goed om met haar niet in cultuur geïnteresseerde kennissenkring en haar verleden en haar werkgevers , een gezin waar ze kuist...ze mag daar bijvb de telefoon niet gebruiken en als ze belt vraagt ze van op haar gsm terug te bellen...De laatste keer dat ik belde heb ik haar gezegd dat ze onder de sloef lag van haar werkgeefster en moest ophouden met wiet roken en dat als ze haar dochters in Brazilië mist dat ze dan toch maar moet terugkeren en daar niet over zeveren. Ze kan wel goed uit de hoek komen maar ze is zoals het Amerikaans continent, rode armen maar een wit hoofd in 't noorden. De eenzaamheid hier, in 't vaak koude noorden om toch maar GELD te kunnen opsturen naar ginder. Ze hebben de ideologie van de dollar overgenomen en de persoonlijke problemen die ze ginder trachten te ontvluchten hebben ze meegenomen Ik kan wel verstaan dat je uit een bidonville wil weggeraken en dat je weet dat er meer is dan geld en in filosofie geïnteresseerd geraakt...maar dat is niet genoeg opdat deze oude kar die al zoveel gedragen heeft daar nog eens de emotionele last van een ander gaat bijnemen , ik zou aan gsm-verkeer al failliet gaan als ik iedereen raad probeerde geven...en bovendien heeft ze, gezien veel in haar leven een afkeer van sex, en wil ik niet diegene zijn die het allemaal repareert of zalft (ik wou deze zin een andere wending geven , maar dat zou ons te ver leiden)  Om het kort te maken ze belde om te zeggen dat haar bazin overleden is...twee weken of zo terug gaf ze er nog geweldig op af. Voor de rest is alles rustig hier in , comme d’ habitude.  Groeten van occodocoulos. Mijn halve dag besteed aan drank en eten, en andere dingen in huis halen. Als je morgen nog wil gaan wandelen, laat me dan weten wanneer Droom. Ik stond op een geweldige hoogte met een soort zelfgemaakt zweefvliegtuigje en twijfelde geen moment, ik sprong, maar ter hoogte van de beschaving zag ik de elektriciteitsdraden niet en raakte ze met m'n vleugels, met nog zo'n 100 meter voor de boeg en zonder vleugels wist ik dat dit mijn einde was, het vallen was of ik het echt beleefde, de akkerlijnen en alles kwamen dichter en dichter en ik vroeg me af of iets me nog kon redden, door een bepaalde kracht kwam ik tot stilstand, maar meer van de rest weet ik niet, alleen dat mijn trommelvliezen binnenste buiten waren, veel meer dan in een vlieger, toen ik wakker werd" Icarus "Uitgepakt en sfeer gemaakt met invloeden van heel de wereldwinkel, voedsel, kunst, muziek, denkers, geuren enz.. nu is 't aan mij om een goed idee te hebben. Ik mis... ik... mis us ...niet, voel me in alles met iedereen tezamen en toch eigen-lijk. Buiten twee begeesterde jongelui aan 't houtzagen. Binnen een wereldverbeteraar die zonet wat Nederlands aan ‘menschen’ van goede wil en verre oorden gaf terwijl hij hun eten klaarmaakte. Jij ook bent ongetwijfeld ergens heel nuttig bezig. Terwijl men mijn warmte voorbereid, herneem ik mijn studie over bijzondere energie. Gisteravond toen ik hier aankwam maakte de sneeuw een soort mystiek daglicht. .Terwijl het hout zich ophoopt en ik nog wat ga bijbrengen aan mijn nieuwsgierige gasten hoop ik dat het ook goed met je gaat. Toen ik straks na ons gesprek telefoon kreeg om te horen hoe de feestdagen waren geweest en zo, vertelde ik van mijn nicht die trouwen gaat. Men vroeg me naar haar ouderdom en gaf me weer een soort filosofie mee : 'het is goed dat jonge mensen een dag trouwen om niet voortdurend van links naar rechts geslingerd te worden' . Goed gevonden mevrouw B van het eiland van de warme mensen op dit nu koude schiereiland. Het is niet altijd even simpel zouden wij daarop antwoorden waarschijnlijk. Een Plantaan is geen Canadaboom. Uwen kameraad tot in de kist en verder ? "Ik bedoel ook geen lelijke dingen. Ben op de tip-sites gaan kijken en heb er een paar Engelse gedichten opgezet. Ik wil geen tips meer geven wat je gezondheid aangaat je komt sterk over, ik ken dat, het is de weg naar herstel van het hoofd, al wat te moeilijk is niet meer in je toelaten...en ik zal daar ook wel bijzitten ? Ziet ons nu de vredespijp zitten roken...nog een paar dagen en we zullen zeggen, daar is toch niks aan, en we beginnen weer te zeggen wat de ander zou moeten doen. Gisteren heb ik de hele dag geschreven en vandaag had ik een 50jarige Belgische gaste die Zuid-Amerikaanse muziek meegebracht heeft om te beluisteren en Spaanse en in 't Nederlands vertaalde gedichten van Pablo Neruda. Ze vond jouw gedichten meer beantwoordend aan de regels van de poëzie en ze schrijft er zelf ook. Ook iemand die vindt dat de liefde op 50 jaar lichamelijk niet meer zo hoeft zal ik maar zeggen om je niet te verontrusten. Vooral haar niet van het tegendeel proberen overtuigen o...anders krijg je als resultaat die jonge gezichten uit zogezegd oude vrouwen getoverd en dan wordt je daar weer verliefd op enz... . Op National Geographic gisteren een uitzending over uitdrijvingen van kwade geesten die levenden ambeteren in drie delen van de wereld. Overal moet ge daarvoor betalen. Ik heb daar nog nooit ne frank voor gevraagd en probeer zelf in het spoor van m'n goede geesten te blijven. Ik weet niet meer waar ik me in jouw landschap bevindt...of wat ik moet voorstellen of schrijven om je vooruit te helpen. Ik heb al moeite genoeg om erachter te komen WAT of WIE mij vooruit kan helpen. Iedereen in je omgeving en jij zelf weet het toch beter dan al hetgeen ik al voorgesteld heb. Ik heb me daar bij neer te leggen. Je moet me niks verwijten en ik moet mezelf niks verwijten. Ik verwijt je ook niks. Het leven is gewoon een genadeloze les waarbij je moet oppassen echt lief te hebben. En dat heb ik gedaan. Ik wilde schrijven : we kunnen maandag dit of dat doen...maar net gisteren is er een nieuw levensgroot probleem opgedoken rond iemand wiens ex geliefde nu met een kameraad is, ik probeer wat hij (ik voelde het al langer in hem opkomen) doormaakt op te vangen via m'n eigen levenservaring en luisteren maar ik realiseer me dat ik dit alles zo jong niet zou willen meemaken. Tot gisteren dacht ik dat ik het zwaarste in m'n leven gehad had. Er zou nog erger op komst kunnen zijn. Om de details weer door te gaan heb ik geen zin Je hebt een sehr intiem gedicht over kinderlijke verbondenheid vanuit het standpunt van de rijpe wijze mens geschreven, vandaar ook het woord 'afvallige' bij schoonheid die vergaat, ik begreep niet direct wat dat woord daar kwam doen ...voortdoen...en blijven proberen bij je lach te geraken... . Kijk naar de wolken en beschouw ze als wezens, als mensen. Ga in de wind staan en laat je uitwaaien tot de zware aura wegvliegt naar de velden toe valt en mest wordt voor heerlijke dingen. Geloof in alle dagen opnieuw beginnen, weten wat niet werkt, wat wel... Geloof in herstel". "Jij spreekt al van winterslaap en de zomer is nog bezig, da's wel geweldig. Je voelt je een Trezebees, och ja, Eddy Merckx durft ook geen koers meer rijden, is hem daarvoor minder wat hij is ? Naar zee gaan als jij eens vroeg kunt opstaan, daar wil ik nog wel eens voor gaan voor een ander kieken vindt deze haan...maar hoe begin ik daaraan ? "Merci pour la message, je l'ai eu six fois. Je suppose que tu est très curieux pour savoir qui je suis et ce que je fais. Je sais déjà des choses de toi, tu sais qu'il faut pas se plaindre sur sa situation, car on en est aussi un peu responsable. Si on est honnête dans la vie et en plus ,tu veut aider ceux qui ont souffert beaucoup, tu finiras parfois par t'afaiblir toi meme . Pour pouvoir comprendre la vie psychologique des gens j'ai pas mal d'expériences bonnes et lourdes. Je sais comme exemple maintenant qu'on ne peut pas rendre une femme heureuse sur longue terme si elle a eu des problèmes avec un marie qui était de bon volonté assez pour les résoudre. ..surtout quand ils ont des enfants aussi. C'est pas seulement une question de qui a raison et qui a tort ou qui est 'coupable' ou pas. On est celui ou celle qu'on est parce que les generations avant soi-meme étaient comme ils étaient...et on est comme on est parce que les conditions de vie sont comme ça et comme ça. Pour le moment le capitalisme triomphe encore et il nous oblige d'être des individualistes plus que des solidaristes...il nous oblige d'etre des spéculateurs aussi...aussi dans l'amour. Trop des gens ont des relations uniquement pour des raisons matérielles...ce sont d'autre choses qui doivent unir une couple. J'ai écrit beaucoup sur la vie, l'histoire, la politique, la philosophie. Je veux motiver les gens pour ne pas vivre comme des robots...mais devenir plus riche en culture et connaissance pour aussi pouvoir résoudre les problèmes de pauvreté et querre dans ce monde. Je suis un socialiste qui propose une nouveau système sociale d'élections internationales : d'abord élire le programma, après les dirigents (sur des liste de projets au lieu de liste de parti). Je suis pourtant ni atheiste ou theiste...j'ai examiné d'une part les sciences qui offrent une possibilité de vie éternelle...pas une garantie...et mon intuition me dis que dans cette vie il faut devenir plus fort pour pouvoir savoir aider mieux des gens qui vraiement le mérittent. Dans mon temps libre j'essaie d'instruire mes idées à des autres. Je ne vie pas pour devenir très riche...je me débrouillerais toujours, ça je sais. Je cherche une femme qui est convaincue qu'elle pourais me supporter dans tous ça ... . Mes enfants sont indépendants et j'espère qu'ils aprennent d'abord à vivre sans femme qui fait tout pour eux. Je ne suis pas contre le féminisme, mais ce que je sais c'est que pour avoir une couple stable, il faut avoir beaucoup de confiance entre le couple...sans confiance ça ne va pas. Avec la liberté qu'on donne l'un l'autre il faut pas expérimenter non plus. Partager son ame ça va bien dans l'amour et la vie culturelle, partager son corps dans l'amour avec un(e)deuxième c'est demander des problèmes...je connais pas quelqu'un qui peut rester assez fort pour ça. Je dois terminer maintenant... à toi maintenant. " Door controle auto geraakt van eerste keer .De doctor dan. Zo hoor ik het eens van een ander hoe slecht ik eruitzie (door autokontrol en zo had ik 's morgens wel ni kunnen rusten. In wachtkamer zaten voor de verandering eens mensen,...ze konden ook praten. Anderhalf uur moeten wachten, gelukkig dat ik die mensen aan de praat kreeg. Er was een goed menende vrouw die 600 geiten hield met haar man en dat maske pakte daar nogal veel verantwoording voor geloof ik. Ze vertelde honderduit over de zaak. In vooravond bracht Y me weer vissen om op meine vijver te zetten, cremke gekocht aan kremkar, sport gekeken, bijna had hij Ol. opgebeld om samen met mij naar de een quiz te gaan... .Bij leven en welzijn tot een volgende aflevering". "Terwijl de kat op het videoscherm zit, kijkt ze nauwlettend wat m'n vingers allemaal doen, niet te geloven wat een concentratie. De hond heeft één van z'n ‘voeteeltdoppen’ bezeerd. Verder heb ik vandaag iemand die met pijn blijft zitten na een baarmoederverwijdering naar een gynaecoloog  gestuurd omdat ik op het internet voor haar gevonden heb dat één van de drie mogelijke verzakkingen de oorzaak zouden kunnen zijn van een pijn die ze in haar opening voelt. Ze heeft met de verhuizingen waarschijnlijk teveel gewicht getild. Zijn er op onzen ouderdom eigenlijk nog mensen zonder problemen ? Zal ik ooit nog iemand zonder problemen tegenkomen of ben ik daarvoor in de wieg gelegd ? Als ik blijf zeggen dat ik soms een vriendin ontvang gaat dat niet lukken...maar ja daar ben jij dan weer goed mee...misschien. Ben benieuwd of die zee er deze vakantie nog komt. Hou je fit and keep on smiling. Zal eens zien of ik nog op de kermis geraak". "Morgen verslag over mijn exploten, ...zal ik mijn rekord van de vorige tien jaren verbeteren en op één avond meer slows dansen dan op tien jaar, ttz. één met de vrouw v.d. ex-burgemeester die ervoor bekend staat dat hij zelf niet danst. Welk een oude vrijster zal er op mij aan 't wachten zijn ? Gisteren ben ik er niet geraakt, maar vandaag misschien wel. Je krijgt zeker een uitnodiging voor het verlovingsfeest, want ...ik zal maar ophouden met zeveren en wat tv gaan letten...hopelijk is er toch één zender met een goei documentaire op te vinden." "Met een ijsje van de hoeve van Theo's crèmecar naar de nog bijna lege tent, want Just-in-time was nog aan 't tennissen, hoorde ik op straat. Na een half uur zat ik al terug in m'n zetel, nog een half uur later lag ik al in bed. Uitrusten en terug opstaan, de eeuwige circel, maar nu al tegen twaalven...over 't kerkhof terug naar de kermis...de slachtoffers van den oorlog ...zouden ze weten dat er toch ene rondloopt die tegoei weet waarom ze 'vielen' ? Margriet zong en aan den toog met menne kozze en z'n vrouw tussendoor kunnen lachen, maar niet met Margriet. Met anderen kon ik dan weer niet lachen omdat ik hun verdriet te goed versta. Klokslag drie terug naar huis, m'n grootouders gegroet. Met m'n huis in 't zicht speelde op de achtergrond DU van Peter Mafay, het lied waarop ik trouwde. Mijn toestand wel op de kermis weg kunnen lachen (niet door de drank want dat overmatige zegt me niks) Het voordeel van alleen thuiskomen is dat je zeker niet tegen je voeten krijgt zoals ik van een vriend van mij wel weet. Eén keer iemand anders gehad kan al vernietigend zijn voor en relatie...en de rest van de tijd...dat onderhuidse daarvan. Morgennamiddag sleept de kermis zich met nog een aantal activiteiten naar zijn eind. Vandemorgen had ik m'n eerste herfstig gevoelen al." "On est plus qu'un simple papier. Vive la revoution à Kameroen et en Belgique. Si demain il y aurait la revolution à Kameroen et le nouveau gouvernement donnait tout le monde du travail et 1250 euro par mois...est-ce que tu resterais en Belgique si le nouveau gouvernement donnerait la meme chose ? Je veux juste te demander si tu serait capable de devenir heureux ici...peut-être tu dois d'abord tomber amoureuse...ou peut-etre tu l'es déjà sur quelqu'un loin ou proche de toi ? " "De sleutel tot enthoesiasme" waar hebben we dat gezien ? In Waremme die café heette zo...een voorspellende gebeurtenis ? natuurlijk...wij die borg staan voor ons loon...Borgloon, maar het bedrijf wil niet meer, ook een brief gekregen ...ze willen ons naar de Staat verpatsen. Gisteren droomde ik dat ik aan een ministerie op een paar bureaus aan 't zien was wat ze daar al zo deden. In de "Abdy de Val Dieu" vroeg er een vrouw mij ten huwelijk...daar heb ik mijne moment toch gemist zeker ! Ziet dat dat nu toch de wil van hogerhand is, dan zijn we goed af...vooral gij hebt dan iets aan de hand als ik alles wat ge daarover de voorbije tien jaar bijeengezet hebt mag geloven. Ik zal je maar gelijk geven, dat is het makkelijkst voor mij, anders begin ik toch maar weer aan te klampen...tegen beter weten in. Dat was 't voor nu, poëzie over drama maken doe ik niet. Ik voel me niet zoals iemand die iemand laat vallen. Veel moed, we moeten erdoor. "Gisterenmorgen wist ik dat er iets goed ging gebeuren : 't zal dat van den Di.zijn pensioen wel zijn. geweest zijn. Gisterenvoormiddag zo afgezien dat ik om twee uur anderhalf uur geslapen heb en dan ben ik er door gekomen. Wat herlezen, verbeterd, trekttochtdocu naar bronnen van Nijl gezien.  Mocht A. uit A. me nog eens uitnodigen zal dat toch om boeken met schilderijen te bekijken zijn of gedichten van auteurs te vergelijken of om compagnie te hebben...ik wens niemand meer te verwonden of gek te worden of onmogelijke opdrachten aan te nemen. Dat hebt gij goed beschreven die toestanden en oplossingen rond waar ge nu tijdelijk mee zit. Heel gedetailleerd, zo kan ik het niet als het over ziek zijn gaat. Als ge alles moet doen wat ze zeggen zullen je dagen direct structuur hebben. Je zal zelf moeten voelen wat gaat en wat niet gaat en wat je wil en kan. Niet te zenuwachtig zijn voor maandag en als je je in vorm voelt niet direct te veel doen dan. Een 'pijnkliniek', amaai dat klinkt nog middeleeuws. ..., je komt dat wel te boven, als 't niet gaat met de hulp van beneden, met de hulp van boven en in een wonder geloven...het is nog te vroeg voor jou om uit te doven, daar moet je in geloven. Ik zal maar stoppen voor je tranen in de ogen krijgt. Begin al maar met korte wandelinkjes als eerste stap naar een ronde 'Troostenbergbos.'...maar mij moet je niet troosten. Fitheid is nog niet zo dat ik het afgejakker zou aankunnen. Als ik moet gaan werken laat ik in m'n testament zetten dat als ze me nog eens met de ambulance moeten afvoeren en ik erin blijf, mijn advocaat de firma verantwoordelijk houdt...wat ik niet zou doen natuurlijk, ben zo niet...over en out.  "De ochtend heeft een rust over zich. In mij beelden van de olympische spelen van gisterenavond. Prachtige grimassen. De moderne mens is nooit alleen. Ben precies voor de moment zo'n gevangene met een zender aan z'n voet...geconditioneerd door sociale en emotionele regels. Zoveel aan de wereld en aan welke vrouw daarbuiten te bieden, de wisselwerking; troost ik me, zal onzichtbaar gebeuren. Gevoel zal wel doorgaan...sla me er wel doorheen. Je telefoon gisteren, was dat een hint om iets te doen of was dat iets eenzaams en wanhopig ? Mijn relatie met would-be vriendinnen die ik niet zie begint mijn botten uit te hangen...vergeef me de uitdrukking. Met soms mijn maag op te’vretten’ wordt ik ook niet beter. Zal maar eens gaan wandelen en weer proberen slapen...en bidden voor je gezondheid en een goede afloop morgen. Eli Eli Lama Sabatami. Juzekke. "Goed dat K ruzie met haar ma heeft, zo zit het leven in mekaar voor mensen die niet van nature kunnen aanvoelen dat ruzie niet hoeft...het zal wel weer ergens goed voor zijn, zoiets gebeurt dan, komt dan tot uitbarsting als een onechte 'rivaal' iets aan de hand krijgt...Freud zou zich verheugen." Misschien eindelijk een kans voor haar om het gewicht van de ouders weg te werpen.  Of een kans voor jou om ...ik durf het niet zeggen, veel te lelijk...ik zal dat wel eens life zeggen, dan kan ik nog eens lachen. Ben uurtje gaan wandelen en heb dan A naar Neruda gesleurd, was wel nodig én voor haar én voor de zevenkoppige groep jeugdige mensen die een publiek van 27 man hadden. A is zo mensenschuw geworden dat ze tijdens pauze niet iets mee wilde drinken. Ik kende daar niemand behalve twee vrouwen die nu in Leuven wonen en ne groene gast en z'n vrouw . Was heel goed." "Sorry indien ik je ongerust of triestig gemakt zou hebben. Er breekt gewoon iets in mij op sommige momenten tegenwoordig en dan weet ik niet meer wat te doen om goed te doen. Ben toch naar realart gereden vandaag...zal proberen niet meer te geloven dat iemand bij me thuis me goed zou doen. Het oogvocht deed me goed, waarvoor dank, maar nu ga ik in plaats van jij daar geen jaren mee beginnen. Als ik maar wist hoe en wat en wie en wanneer. Zou me beter niet meer met emotionele dingen bezig houden. Je vriend die je daarom niet minder graag heeft, hoezeer hij dat ook soms niet laat overkomen en welk een contradicties zich ook in z'n hoofd nestelen." la la la la la la lalala lalala lalalalalalala hij zat zo boordevol muziek speelde blij melancholiek de troubadour voor ridders in .... FLUIT of zing OP TIJD EEN DEUNTJE HET ONDERSTEUNT JE na vier natte dagen en 's nachts weer een sterrenhemel en vandaag de zon er weer bij zijn we ondanks de koude weer bij nog tips voor een deuntje Raymond : en het ging vooruit, het ging vooruit, het ging ontzettend goed vooruit Men at work : that's me in the corner, that's me in the spot, losing my religion... en natuurlijk oh sole mio, was't a gat met brio...voor in't bad En nu weer tijd voor een ingetogen minuut Saluut

"Overlijden familieoudste, 18maart 2005 22u 20” , zie “Geloven is een zoektocht”; veel menselijks over te zeggen maar ik denk dat de uiteindelijke diepte ervan een groot geheim zal blijven dat zich de volgende eeuwen af en toe zal openbaren -in mij natuurlijk dagelijks- "intussen is de praktische kant alles al aan het overspoelen "Hoe kunt ge nu met zo een straffe benen zo een energieverlies hebben ? Ik zal me maar bij de wetenschappelijke feiten neerleggen en je niet pushen om wat dan ook te doen. Ik zal ook niet over mijn eigen lijf zagen en zoals jij proberen doen wat er goed voor is ...zonder me daarvoor pillen of heisa op de hals te halen. Ik bel morgen of vanavond nog wel. Beminnelijke groeten.  "Bedankt voor je lieve en intellectuele mail...vooral het gedeelte over de krachten die me beschermen was super...bij het woord 'moe' (over m'n grootmoeder), kwam er zelfs ontroering in me op. Met lief en intellectueel zijn alleen komt een mens er niet om de dingen des levens en zeker de politiek te vatten. Je hoeft je niet aan te matigen mij in een extreme hoek te zetten...en het centrum tot heiligdom van onze vooruitgang uit te roepen. Als een pak meer mensen zo bij de wereld betrokken zouden zijn als ik...zou er al lang geen oorlog en armoede meer zijn en mensen die zitten wachten om mensen van de loonlijst te kunnen verwijderen... . Dat is mijn top van mijn berg...die mij beschermt. Maar goed in mijn barmhartigheid is het je vergeven en daarom mag je morgen mee voor de premièrerit met mijn Vredesmissie-mobiel. Ik breng twee slaapzakken mee voor het geval je weer op mij moest verliefd worden. Ben dus zaterdag en zondag vrij. Krijg al maar schrik." "Onder vogelkastje met piepende geluidjes van nieuw leven gestaan. Onder notenboom in m'n noten met de hond gedeeld. Naar voetbal en zo gekeken. Buiten weer op m'n stoel gezeten voor 't slapengaan. Er reed een auto voorbij met muziek '...zo te sterven op het water met je vleugels van papier'. Gedachte : ik zal niet toelaten dat na werkloosheid, oorlog en armoede de liefde me er onder krijgt.  'Als er ooit iemand jou verdient heeft zal ik het wel geweest zijn'...denk ik...ook daar zal ik me wel in vergissen. Zelfs de grootste ontgoocheling zal ook wel relatief zijn. Het doet pijn maar de slaap zal wel genezen." "Ehwel. Ik kan ook een hele boel belemmeringen bedenken waarom ik m'n huidig thuis zou opgeven en nog langer zou wachten op dingen zoals je in de Morgen van Gisteren over voorspel in het kadertje links vanonder eerste blad kan lezen. Dan kunnen we gaan onderhandelen nadat jij je thuisfronten gesproken hebt, dat zal dan zoiets worden als Brussel Halle Vilvoorde. Jij die zo tegen een eigen huis bouwen was, je zal er nooit los van geraken. Ik heb al genoeg kleine nestjes gekocht en verkocht, zonder dat ik daarin nog ga investeren. Ik zal je geen raad geven, want ook je gezondheid speelt mee en ik, wat ik altijd geloofd heb, kan hem dan toch niet verbeteren door samen te gaan leven...een idee dat ik niet van m'n eigen heb, maar dat jij me hebt ingepompt...zodanig dat ik er bij momenten van twijfel zelf in geloof.  Gisterenavond had ik een grote nachttafellamp naast me op enkele duizenden kilometer staan. Ik geloof dat ik na enkele uren in slaap gevallen ben met de vraag of je me wel verdiend. In plaats van het nog willen uit te leggen, stuur me liever af en toe eens een gedicht. Al die door geld en goederen en onuitgesproken dingen tussen mensen en gezondheid...bepaalde dingen zitten toch muurvast. Tenslotte is wat ons bindt de poëzie en waar die van komt...telt bij al die 'berekeningen' niet meer mee...vandaar ook geen gedichten meer geschreven ? Hoop niet te zeer op een uitnodiging. Als ik er echt naar hunker dat iemand me aanraakt zal ik je wel vragen of je even over m'n arm zou willen strelen zoals vroeger in de Blauwe Schuit. En als het lot van anderen jouw bij jouw thuis nodig heeft, zal je daar wel blijven goed werk doen...of de indruk hebben dat je daar klem zit of gedomineerd wordt...terwijl je dat domineren eigenlijk zelf niet loslaten kan misschien...ik weet het niet...vermits ik nogal vaak ongelijk heb zal ik niet neig snugger zijn in die zaken. Als het lot nog iemand op mijn pad zou sturen...zonder dat ik ernaar zoek...zal ik haar nadat ze me de knelpunten uit haar levensverhaal verteld heeft...desgevallend onmiddellijk veroordelen in plaats van me er in in te leven. Hoelang blijft dat nog mijn lot : patroon van de moeilijke gevallen ? Uw ...ik weet niet wat meer en wil het voor de moment ook niet meer weten." "Nee, ik wil niets meer publiceren. Nee, ik wil niets van scheiding tussen ons boven je hoofd hangen...die scheiding bestaat toch al op een bepaalde manier. Nee ik wil niks meer huren nu...want ik voel me hier wel goed als dat hier goed weer is...en misschien is de winter alleen maaar zwaar vanwege dat alleen slapen en opstaan. Om zo'n dingen te doen moet je met twee zijn en dat zie ik niet gebeuren...niet met jou of niet met iemand anders, ik moet al genoeg betalen. Nee je bent een heel waardig mens. Nee ik weet niet of je nog voor alles op me kan tellen. Nee, probleemloze relaties bestaan niet...ik wil me alleen niet ergeren aan iemand en dat doen we nogal lately. Als je iets op je lever hebt schrijf je het er maar af. Vergeet het artikeltje in de Morgen van gisteren niet op te zoeken...die dingen tellen toch ook...maar ik kan er intussen wel zonder. Ik zal maar stoppen of ik wordt als in mijn gat gebeten bestempeld. Help, ik schuif ook alle dagen enkele centimeters op...binnenkort ik wil helemaal geen 'relatie' meer, met niemand. Er hoeft voor mij geen tevreden vrouw meer te zijn die mij ziet zitten als het zo doorgaat. Mijn respect voor Jeandog stijgt dagelijks. Die heeft al die problemen niet. Vanuit de zinkende boot... tot schrijfs." "Ik doe de computer ' s morgens open, vandaar want de schuit had gisteren gekund. Gisteren geschiedenis bestudeerd. Churchill is niet de held die men van hem maakt...hij stuurde alle troepen om de revolutie in Rusland in 1917 te verslaan en zelfs daarvoor vocht hij in imperialistische (geen verdediginggsoorlogen) mee. In 't programma Histories komt dat niet uit de verf. Wel dat hij op het werkvolk liet schieten.  Ik bestudeer ook diegenen die binnen de revolutionairen van de Rus.revol.en later filosofisch al iets afwisten van wat ik nu begin te vermoeden. Je wil op reis ? Tegen dan zal ik wel terug zijn en als je dan geen reispartner hebt en ik je niet kan laten, zal ik wel ja zeggen . Maar ik denk dat het over is...ik bedoel ik en de klassieke liefde. Ik hou me liever bezig met innerlijke, onbeschrijfelijke poezie en studie en hopelijk nog schrijven enz...ik geloof hoogstens in vriendschap. Vriendschap en seks zou mooi zijn...maar liefde en seks, nee...dat loopt in mijn geval altijd dramatisch af. Bij liefde en seks blijft in het beste geval alleen vriendschap over. Dus mogen we niet klagen. Het filmpje over de levensverwachting van koe, aap, hond , mens in acht genomen...hebben wij nog enkele goede jaren voor ons dan...misschien kunnen we ook met drie of vier reizen, dan moeten we niet altijd op dezelfde z'n kap zitten bij momenten. Ik moet stoppen want Jean komt weer zien voort zijn wandeling. Eén van de kiekens is van mij moeten stoppen met broeden, vermits geen haan...ik ga daar weer geen vier weken op wachten. Voor de rest heb ontdekt dat ik alle dagen op menselijk vlak dingen die men alleen voor zichzelf moet houden, best niet doorgeeft... en daar ben ik content mee. Slaap zacht warm kwaad en lief mens niet zozeer de natuur genas maar dat er niemand bij me was , het nagenieten van gekregen warmte duurt toch maar enkele uren en dan zit je soms te praten tegen muren als de muze voor de literatuur niet komt laat er ons dus nog maar van profiteren want mijn tij gaat dra keren, ik ga hem smeren. "Dat stukje over Fons is een heel mooi stuk. Zo zou jij met al die verhaaltjes van je, honderden korte stukjes kunnen schrijven. Heb er gisteren ook een geweldig door ons ma horen schetsen. Heb het kort opgeschreven voor als ik eens meer tijd heb. Y ziet er goed uit en heeft alleen nooit hartpijn als hij loopt...hij denkt dat hij al zijn tanden moet laten trekken door de bloedverdunners die hij neemt die z'n tandvlees week maken. Ik wil eerst heel laat oud worden als ik dat allemaal hoor en geef mij maar iets anders dan een pil. Morgenvroeg weer naar een begrafenis, gisteren er weer veel opgestoken, wat ? Hou ik voor mezelf...te ingewikkeld voor normale mensen, gelukkig ben ik een ... .. De pastoor legt er een prima intonatie in z'n lettergrepen en ze hebben er een hoofdzanger met jawel...tremelo's in z'n keel. Gedegradeerd kapellaan van dienst . Avius Cookhartis. Nog naar andere dienst geweest. Zeer mooi. Eén v.d. zonen las iets over zijn vader. Een heel verhaal. Toen hij afsloot met een zin die de man hij altijd zei werd het hem te machtig. We kennen dat ook, die laatste zin als je iets schrijft, gaan soms alle poorten open. Valt nog veel over te vertellen. Zijn kist, hetzelfde hout als het plafond. Heb hem ook gekend, hij en z'n zeven denk ik , kinderen. "Als 't wie belieft zal de bui wel overgaan ? Ik heb dan toch een coupons voor de trein gevonden. Zal ik gaan schrijven op de trein ? Gisteren toen je belde was ik m'n sterrekijker thuis aan 't opstellen en m'n schoonbroer was toevallig in de buurt en het statief wankel, ik kreeg de maan niet direct scherp. M'n eigen heb ik wel scherp, m'n geest...en ik hoop dat ook voor jou. Want je bent er beroerd aan toe. Je weet dat ik ook naar jou kan kijken als naar de maan, maar in jou geval als naar een zeer begiftigd dichteres. Begiftigd, maar in het geval van deze dagen 'vergiftigd', bezocht door boze demonen...niet van een andere wereld maar van deze die je voor een stuk zelf creëert. Eenieder van ons kan dit doen...we moeten echter terugvallen op het nobelste en beste in ons om dit te vermijden. Anders wordt de hemel hier op aarde een vagevuur of een hel...niet alleen voor onszelf maar ook voor de anderen. Je weet het duidelijk niet meer...ook omdat je eigenbeeld van jezelf in de ogen van anderen vernietigd blijkt. Het grootse van de liefde tussen man en vrouw of tussen moeder en kind enzoverder is dat het onperfekte van anderen door iedereen kan worden blijven gedragen. Toch heeft ook dit zijn grenzen...toch is de titel van deze mail 'een nieuwe dag' en niet 'ik pik een aantal dingen niet meer'. 'Een nieuwe dag', omdat ik hoop dat mijn woorden positief voor jou gaan uitvallen. Al blijft een mens op verbetering hopen voor wat betreft de situatie bij jou thuis en zo meer (onze persoonlijke relatie zal ongetwijfeld eindigen als die van Rodin en zijn geliefde beeldhouwster)...de botsing van ego's en de nawerking van het verleden lijkt te groot om nog van herstel te dromen...zeker nu blijkt dat ook andere onderhuidse conflicten de kop opsteken. De tips die ik je gisteren gaf ben je vandaag al wel vergeten : positieve foto van jezelf voorhouden in gedachten (eigenwaarde) en toch je eigen fragiliteit blijven inschatten, de anderen als ook zoekende mensen te zien...maar zonder dat je er zwaar emotioneel mee verbonden blijft...de dingen licht houden, relativeren, op tijd je verwonderen over de natuur. In de periode dat je aan P vroeg van sterkte te vinden in zijn eigen ten tijde van ons oppergeluk, vond je dat dé voorwaarde voor persoonlijke ontplooiing...dat geldt nu ook voor de andere relaties om je heen en ook voor jou...en ik probeer het ook voor mij. Van het moment dat ik verliefd op je werd en genoot van hoe je kon vertellen en schrijven en doen...stond je bij mij op een voetstuk...je voelde dat en het deed je enorm goed...maar kan een mens daar niet verslaafd aan raken en dat tenslotte van iedereen verwachten zonder nog open te staan voor kritiek ? Je bent je van iedereen aan 't afkeren. De één is een 'heilige', de andere(ik) een betweterige ambetanterik, een ander weet niet hoe ze iemand anders die je na staat moet aanpakken (zie je gedicht nochthans over de jeugd die de vrijheid moet hebben van te proberen z'n weg te vinden). Verdriet veroorzaakt gekte...angst en andere onbekritiseerde emoties ook. Wat ik alleen wilde zeggen : in geval het niet goed blijft boteren ginder (alhoewel je dit niet helemaal negatief mag zien, denk maar eens aan de ontelbare goede momenten daar ginder bij je thuis en zelfs bij je vader thuis, die vergeet ne mens als het slecht gaat)...dus in dat geval, zou je eens niet enkele dagen bij je vriendin-dichteres gaan logeren...misschien loodst ze je wel de wereld van de dichtkunst binnen en raakt je gave dan toch bij een breder publiek dan een paar mensen bekent en zo niet, dan krijg je misschien weer wat waardering voor jezelf...waar wij allen baat aan zullen hebben. Als Lieve daar toe kan bijdragen...is ze heilzamer dan ik voor jou op deze moment. Ik raak niet meer door het harnas dat je voor jezelf ontworpen hebt. Ik ben dan ook zeer blij maar zeer verbaasd van bij mezelf te konstateren dat voor de eerste keer in onze verhouding (het is nogal gebeurd, maar ik verdrong het achteraf altijd) dat moest je nu zeggen dat je bij mij introk...ik zeer zeker nee zou zeggen. Je weet dat ik daar alleen de laatste paar jaar met beslistheid op aangedrongen heb...maar hoe mooi de woorden van deze mail in mijn ogen nu ook zijn en al komen ze uit m'n hart en verstand en al wat je er maar bijwil...als jijzelf een bepaald stuk genetisch overgeërfd en eigen verleden niet lichtvoetig kan relativeren...zal je ook deze poging omtoveren in een zwartgallig stuk van een beterweter die jou toch weer iets geweldig aandoet en waarvan je het slachtoffer bent...hou op met je het slachtoffer van alles en iedereen te voelen en doe er iets aan voordat ik je binnenkort in een instelling moet komen bezoeken. Hopelijk heb je hier iets aan. Al zeg ik het zelf...dit is een parel...en jij bent toch geen zwijn...you of all people. Uw leeglopende reddingsboei. Wi, is O, ik die onderteken,...geen zoveelste belemmering van je geluk. Misschien wél alleen als ik me blijf voor je geluk verantwoordelijk voelen...kan zijn, ik ben niet alwetend ...ik liet me altijd leiden door mijn liefde voor jou...ik zou niet willen dat alleen 'verantwoordelijkheid' overbleef...en toch hebben deze waarden met elkaar te maken...hoe ego gerichte relaties en mensen ook geworden zijn.  Kameraadschappelijke groet. Mop : hoe noem je een croque die je ergens in Leuven aan de Dijle eet : een krokodil. Heb ik gisteren uitgevonden en had ik je gisteren zeker verteld om je weer bij je positieve-jezelf te krijgen, waren er niet die wolken op die wolkeloze vollemaannacht geweest. " "Ik koester diegene waarin ik het beste bovenkreeg als een verre uitgeweken vriendin van vroeger. Die van nu, herken ik met moeite. Gezien ik toch ook op je heupen zou werken als we bijeen woonden of mekaar meer zagen en onze relatie een mallemolen van hoogten en desastreuze laagten is en ik me meer mens wil voelen en nog veel meer in het leven te doen heb dan iemands hand vast te houden. Gezien dit alles teveel druk op je legt, ook kijk ik uit naar de stabiele Wi waarvan ik toch m'n afstand moet tot nemen...of alles begint van voren af aan. En we weten het nu wel onderhand hoe wij en het hele proces in mekaar zitten denk ik. Dit is misschien hard, maar het is duidelijk...je kan maar beter duidelijk zijn dan mensen illusies te geven." TO PRESERVE YOUR WORLD TODAY EDUCATE YOURSELVES AND OTHERS FIND YOUR INNER CALM RESOLVE YOUR RELATION PROBLEMS IN A HUMAN WAY THINK BEFORE YOU SPEAK EVERY FIGHT AGAINST COLLEAGUES FAMILY FRIENDS AND LOVERS IS ENERGY THAT CANNOT BE USED AGAINST THE REAL EXPLOITERS "Met Tsjetsjenen prettige uitstap gehad en over Kaukasus-oorlogen van vroeger gepraat. Verder zal ik maar niet over al die sentimentele geschichten uitweiden. Eén van de boeken waar ik mee bezig ben heet daarom trouwens 'de man die niet meer verliefd mocht worden' . Ziezo, hiermee bespaar ik je de teleurstelling van geen bericht van mij te hebben binnengekregen. Ik moest toch nog even mijn fijngevoeligheid kunnen testen met de vorige zin. Goed dat je aan me denkt maar wordt er maar weer niet zot van of de pijn begint opnieuw" "Writersblok. Al weet ik niet wat te schrijven, je zal me altijd bijblijven(nu moet ge al lachend 'lilleke minsch' zeggen) ;al weet ik niet of ik je ooit nog zal zien ge staat nog altijd in m'n huidige top tien (helemaal niet fijngevoelig, moet ik toegeven) wie weet stond je niet vanboven, maar heb ik je 'opgegeven' ? (ook al niks om over naar huis te schrijven) Ik verwacht iets even lelijk terug. "Schaakmat-schatmat. Je hebt gewonnen. Ik geef toe, als je me alle dagen zo'n mooi stuk schrijft, zal in m'n relatie naar m'n andere muze toe langzaam maar zeker met een soort ik weet niet wat komen te zitten...ook omdat er ook een deel fysiek verlangen uit spreekt. Ik kan wel magie op twee plaatsen scheppen, maar het fysieke aspekt gaat daar in één van de twee plaatsen waarschijnlijk op termijn onder lijden. Met altijd met dezelfde vrouw te dansen op de kermis heb ik het precies wel verbrod bij je. Over bij mekaar wonen en kinderen de ruimte geven op de manier waarop dat wij dat de afgelopen veertien jaar op een alternatieve manier, ieder naar eigen kracht en inzicht, geprobeerd hebben : jongeren, zowel als de meeste ouderen zien dat als een niet te realiseren oplossing...toch puik van ons dat we het gedeeltelijk wel gekund hebben...'had je maar volgehouden...'zal je zeggen...als dat zo moest zijn, had ik het wel volgehouden...had m'n gezondheid het volgehouden dan verliep nu alles voor jou nu naar wens...want ik ben iemand van veel goede wil. Laat ons het positieve ook bezien...waarschijnlijk hebben we velen die ons omringen toch ook wel iets belangrijks voor 't leven bijgebracht, net zoals die anderen dat ook soms voor ons proberen te doen. PS. Heb nog nooit zo'n verleidelijke uitnodiging tot het nuttigen van een paar glazen gehad...kunt ge er iets minder hartstocht inleggen misschien stekelbeeske...ge weet waar dat eindigt in ons geval." met welke woorden je geest wat verlichten? ? Ik kan er niet opkomen, zelfs al verlicht ik je geest, blijft die andere kant van een mens nog verweest achter. Jij gaat beter op het hiernamaals voorbereidt zijn als dat dan niks lichamelijks meer inhoudt tenminste...als jij op mij blijft wachten...je hebt het al enkele keren gezegd dat je je niet kan openstellen voor iemand anders...en je weet, hoe meer je iets zegt, hoe korter bij het tegenovergestelde dat je komt. Als denken ook meetelt moet ne mens nog gaan oppassen wat hij denkt. Goed dat een ander niet altijd weet wat de andere, of liever een stuk in die andere denkt...er zouden er nogal veel voor 'lelijke mens' versleten worden...wij weten wel wat die term qua humor tussen ons betekent. Vroeger voor jou tijd, zei ik dikwijls 'nooit met iemand die niet vrij is', enkele keren teveel gezegd. Misschien maakt ons wensen alleen al wel veel mogelijk, dan moet ik dringend harder gaan wensen dan jij bezig bent...één klein gaatje in dezelfde richting en ik kan weer van vooraf aan weer in de andere richting gaan wensen na een paar hemels en dan weer een hel tussen ons. In goede mood geschreven zonder kwade bijbedoelingen, dus hang niet direkt aan de telefoon morgen of zo. Jou kennende, als je in form bent, schrijf je wel iets intelligents terug...als je de negatieve Bachemoties te boven kunt komen tenminste. aan Frank, een moderne amadeus-nazaat Dank voor je creativiteit. Je muziek is echt heel artistiek gecomponeerd ;verschillende soorten bijblijvende, vernieuwende ritmische duidelijke klanken en sprongen die iemand die alleen thuis is in een diepzinnige sfeer van korter bij de essentie van de dingen an sich brengt...en zodoende ruimte schept om de duidelijk verstaanbare teksten ten volle; sterker dan op papier te laten overkomen. Ik kan er geen stijl opkleven; wat tevens de originaliteit van de soort muziek bewijst. Ik heb de cd nog maar één keer gehoord...de nummers 2. 3. 6 en 8 hebben het echt helemaal maar misschien vindt ik dit van de vier anderen straks ook nog wel. Fijne verassing midden een stakingsweek...waar Leuven en Kortrijk de eerste viool in speelden en directie en vakbond mij met represailles bedreigden als ik de plaatselijke TV en het VRTgewestelijk journaal te uitvoerig te woord zou staan. Public Opinion Public Opinion Public Opinion... PS Gisteren belde Louis T. me terug in het cafe Onder den Toren waar we het afscheid van den Eddy H aan 't vieren waren. Gelukkig ineens alles muisstil. Benieuwd of LT de vakbondsvoorzitter nog onder druk kan zetten. Zo niet mogen we straks braaf naar de infovergadering vd directie gaan luisteren. Hoe meer tijd en strijd er verstrijkt ; des te minder er oplossingen er binnen dit dwangbuissysteem voor de werkmens bestaan. Of zoals den Eddy H het zegt 'al wor uns voorvoaderen veu gevochte hemme pakken ze ons af' Ontwaken kan je in bed; maar soms raak je ook daar niet wakker en ga je even in een houten natte stoel met droog blauw plastic cover zitten. Het natte gras en de oostenzon trekken de ochtendvermoeidheid die er gisteren niet was, dan uit je lijf weg. Je bouwt je energie op, stelt het zwemmen uit. Welke nuttige activiteiten eerst ? Na wat opruimen selecteer je uit 150 internationale radiozenders diegenen die je qua informatie en muziek meer kwaliteit en diversiteit dan de anderen kunnen bieden. Na deze wandeling door de ether moet je weer de zon in om de vermoeidheid weg te spoelen. Je ontwerpt daarna een stijlvolle canapé en gaat deze mail versturen tijdens het uur tussen 12 en één. Subiet wat groenten stoven en verder zien we wel op wiens internetbijdragen ik nog antwoorden moet. Wat gebeurt er in m'n persoonlijke buitenwereld ? De ene werkt misschien aan m'n homepage; de andere aan zijn auto en nog een andere aan zijn lief terwijl de oudsten oud aan 't zijn zijn. U weze gegroet op deze dag van Jef en zijnen H Geest Subject: een mail met ochtend in de bits Ik heb deze zomer vroeg leren opstaan De Canada ganzen herinnerden mij eraan. De zon die als een rationele ronde toorts het Real Arbos belicht Zette me aan tot het schrijven van dit mailgedicht. M'n hek da 'k bij valavond installeerde zal voorkomen dat kiekenstront ons na het zitten ooit nog deerde. De eenden zijn vlugger in het toesnellen naar brood vanop de vijver De Oeroesduiven zijn de wijze uilen met hun eigen kalme ochtendijver De wolken kijken al soms ijlend toe hoe de dag weer worden zal... moe...tegen de avond, maar hoe ? De fundamenten voor m'n nieuwe dromen worden al gebouwd... en m'n vorige is nog maar enkele uren oud. M'n duiven zaten in een boom met één tak met een vooruitstrevend hoofd uitgehauwd alsof het wou meevliegen ergens naar een hoge boom in een woud. 'k Weet niet wat de dag verder nog gaat leven , maar diegene die dit leest was daarmee vandaag toch even in m'n leven. Saturday :  Aan de AMBIORix van Hasselt Blijkbaar heb je de sociaal democratie doen schrikken met je vraag om voor de vakbond te militeren Sindsdien heb ik al twee dagen een oud delegee van zien rondgaan in het callcenter; bovendien met een heus actievoorstel nog wel. Blijkbaar houdt men zelf graag de touwtjes in handen om de frisse, onbesproken elementen de wind uit de zeilen te nemen. Als er al wind is. Collegiale en kameraadschappelijke groeten Friday Subject: bellen Waren we dan niet niet-verantwoordelijk voor het geluk van de andere ? Hadden we niet beiden vertrouwen in wat komt ? Of lukt dat niet ? Ik gun je datgene waar jij je meer kunt in schikken dan ik...afstand, loslaten...het begin en eind van wat je me probeerde leren. Ik kan geen katers meer overleven...jij voelt dat ook aan en zoekt naar nieuwe wegen...en eigenlijk help ik je daarbij. Ik zal proberen aanboren wat ik nog literair in me heb en hoe ik als mens en lichaam kan overleven. In de filosofenalmanak die ik van je kreeg stond vandaag dat alleen de liefde de mens kan transformeren. Ik ben inderdaad veranderd, waarvoor dank. Pijn ontslaaft in sommige gevallen. Is liefde zonder pijn in deze wereld dan niet meer mogelijk ? In een attach hetgeen ik een paar zorgeloze weken geleden schreef. Hoe meer ik in m'n hoofd alleen die ene kies, des te minder van het echte van vroeger komt er terug...Het is een cyclus die zich telkens opnieuw aandient en eindigt met een vermoeide O. Ik ben weer herstellende via slaap, studie en gesprekken over mijn werk...en de lekkere dingen die ik maak of koop. De attach volgt in volgende mail Wednesday, dinsdag de dertiende, meisje meisje meisje toch, bedankt voor dit gedicht waar ik de tranen van in de ogen krijg, ik las het; met op het eind van iedere strove het verlangen dat er nog één zou komen, je staat ergens heel dichtbij, een zege en een vloek Friday, January 30, 2004 1:34 AM Subject: bovenblijven : in het woord 'vita-mine' zit het leven beminnen. Ik zal proberen van dat te blijven doen, maar zijn daar noodzakelijkerwijze geen 'voorwaarden' aan verbonden ? Ik heb het lang zonder voorwaarden volgehouden denk ik toch. Toch zal dat allemaal wel op je wegen, die weinige keren dat ik ze probeerde stellen. Je eerste mail in een nieuwe reeks misschien? Na het proberen herveroveren en het wandelen en cine-bezoek en zo om iets terug van de grond te krijgen was wel een diepdroevige mail. Ik dacht echt dat ik de woorden van m'n eerste inlichting op 't werk niet uitgesproken ging krijgen en het water in de poel achter mijn ogen ging doorbreken, de klant dacht dat ik er niet was. Maar vanaf 1800 uur ging het beter en zag ik in dat je gelijk hebt en je leven te zwaar is met mij er nog bij zoals vroeger. Er valt allemaal zo veel over te zeggen en veel wordt duidelijk als alles eindelijk eens geschreven of gezegd is; maar daar ga ik niet over beginnen. Van mij mag je hopelijk alleen nog blijheid verwachten. Ik moet zondag niet werken en mijn vakantie gaat dus nu in. Wat ik ermee ga doen vis ik wel uit. Frank mailde vandaag, misschien heeft hij een idee. Leef gezond en denk alleen aan mij als de zon en de maan en de wolken enz …zich op een bijzondere wijze aan je laten zien of als je kan relativeren om mensen en alle drukte die ze om je maken door er iets grappigs in te ontdekken Tot de volgende nachtelijke mail. Friday, January 30, 2004 6:32 PM Subject: protesteren en angst enz. ik weet heel goed wat je bedoelt en wat er allemaal in je omgaat, dus je hoeft het niet uit te leggen, ik heb al heel veel meegemaakt en al heel veel geprobeerd; zelfs dat protesteren. Wat me wel duidelijk is is dat het afstand nemen de bovenhand haalt tussen ons, noodzakelijkerwijze want de rest van onze plannen is dus definitief toch geen avance Kameraad zijn kunnen we dus nog eens proberen, maar maar op afstand dus want we zitten nog teveel met mekaar in....veiligheidshalve zal ik dus 's avonds alle dagen eens zien of ik mail gehad heb en met plezier je mail beantwoorden Saturday, January 31, 2004 2:15 AM Subject: ik vindt je nog altijd mooi, vindt dat ook maar van jezelf, natuurjuweeltje Ik vindt je nog altijd mooi. Schrijf ik dat, omdat ik op tv een vrouw met drie zonen in de Pyreneeën zag wonen? Ze schrijft er sprookjes en illustreert ze, ze lijkt in haar kruidentuin op jouw...ik zag ook de beelden met een nonnetje dat ook hoog in de bergen in een oud kerkje woont; met een schilder die met z'n vrouw in de Provence de oude muren met schilderijen behangt; kwam het daardoor of komt het door het zien van de familiefoto van een dertigtal mensen, met m'n jongste zus van vier die nu voor de man van toen 40 zorgt; of was het door het horen van de verhalen rond de boerenbondbijeenkomst van een vrrouw van 80 ,met buiten het bos van toen met de nu nog maar een paar kale bomen... en de herinnering van een droom ik weet het niet; maar ik zal je altijd mooi blijven vinden; al blijven we gewoon vrienden. Morgen zal het misschien wel beter gaan met je; als de 'rook om je hoofd is verdwenen' en mijn woorden van nu de afstand even weggenomen hebben. Ik wil ook geen verwarring in mijn hoofd; daarom neem ik aan dat samenleven-plan met jouw; dat ik daar tien jaar mis in was of niet of dat jij gelijk had of dat wij hier op aarde ieder nog andere taken te vervullen hadden en hebben; waarbij de wegen eens uiteengaan of gedeeltelijk uiteen blijven. Een mens leert niet altijd alleen op z'n gevoel af te gaan om te kunnen bestaan. Waarschijnlijk gebruikt iets hoger ons gewoon zal ik maar zeggen om ons te troosten of anderen te leren...en misschien is het wel zo...maar nu dodo. Sunday, February 01, 2004 3:18 PM Subject: momentje Sta me toe van te zeggen dat ik nooit geweigerd heb; volgens welke formule dan ook te vertrekken, naar waar dan ook. Dus als ik de beslissingen neem, ga jij door een hel. Ik meen toch dat ik voldoende bewezen heb 'inschikkelijk' te zijn. Ge moet niet doen alsof ik absoluut naar Cuba of de Antillen of waar dan ook wou, maar ik kan het begrijpen; iedereen moet zijn intuïtie maar volgen en als de jouwe is dat je gezien je toestand vakantie alleen wil, ok Ik beeld me nooit meer in nog een goed raadgever te zijn voor wie dan ook. Je hebt raadgevers genoeg die het beter weten dan ik; ik zit er met mijn raad altijd naast, echt ik begin het te geloven. Je opmerking 'Het druipt tussen de regels door dat ik toch nog enz...' Sorry dat ik ook gevoelens heb. Maar ik heb me weer gered met een wandeling in 't veld, oogvocht verliezen zonder te wenen (heel raar), een douche en inpakken...naar waar .? Daarstraks wist ik het nog, naar de zee hier Oostende of Amsterdam; luchthaven in de buurt voor als ik niet schrijven kan. Dan komt hier ene uit compassie? zeggen dat hem wel op 't werk geraakt en dat ik voor hem de vlieger niet moet nemen ; dan zegt m'n zuster dat ik je niet mag laten vallen, als je ziek bent. Moest je niet in de put zitten, dan is die zin 'het druipt tussen der regels uit dat je toch nog gehoopt had dat we samen konden vertrekken' geen liefde meer ; maar een soort sadisme uit wraak voor de 'hel die ik je heb aangedaan' "L'enfer c'est les autres" Inderdaad; ik heb je een hel aangedaan door niet als de klassieke man te reageren en te zeggen 'je kiest niet voor samenleven voor mij, even goei vrienden, maar het leven gaat verder. Maar ik was er wel tachtig percent vd tijd dat je me nodig had. Ik verwacht hier geen antwoord meer op, want dat hebben we al gehad. Waar ik ook naartoe ga, ik zal wel uit de buurt blijven; ik verneder me niet tot voyeur. Mail me maar als je nog iets praktisch te mededelen hebt, sms alleen in dringende gevallen en kort. Als ik me weer beter voel zoals na de wandeling en douche zal ik misschien ook wel vertrekken. Aan wat jij gevoelsmatig wil, daar kan geen kat aan uit, alleen iemand in mij die ik niet meer geloven wil.  Sunday, February 01, 2004 6:14 PM Subject: zojuist telefoon van je gehad We hebben het weer gevoeld dat we hier niet niks voor mekaar zijn; het brengt ons altijd weer in dat verlangen van vroeger; al weten we wat we emotioneel riskeren ik wou juist iets gaan sturen toen ik je berichten zag : 'als iemand je zo graag ziet als ik, raak je soms verscheurd omwille van de situatie waarin je zit of omwille van wat geen mens weet en ik erbij' Het is ook het hele levensverhaal dat begint te wegen. Ik ben dus nog niet vertrokken, het lot steekt er altijd een stokje voor. Vanmiddag zou ik al vertrokken zijn toen ik me sterk voelde, maar de oudste van m’n zus had tien moeilijke vragen over geschiedenis en politiek voor 't school; dus heb ik daar nog gezeten en iets deed me twijfelen om me naar het station te laten voeren of al met de wagen te vertrekken. Als ik op voorhand wist dat je op drie weken zonder mij op je effen komen kon, dan was ik geruster. 't Beste is misschien ofwel dat ik richting Portugal rij tot ik iet goed vindt en dat je me iets laat weten als je er ook ginder in Malaga niet bovenop komt; maar als je graag hebt dat ik donderdag om 1235 aan de luchthaven in Malaga ben; laat het me dan weten; ik weet niet in welk kluwen dat je hoofd zit; maar het thuisfront hoeft dat niet te weten. Neem nog een beetje de tijd om te beslissen, ik zal me niet 'afgewezen' voelen en als jij het redt, redt ik het ook wel. Rust de komende dagen goed uit, en vooral, voel je tot niets verplicht. Misschien is dit een kans voor jouw en mij voor één van de drie richtingen dat ons leven kan uitgaan; ofwel zoals het nu tussen ons is'wat gedaan is'); ofwel ooit samen waar dan ook ofwel ieder z'n eigen weg zonder wrange gevoelens...alhoewel er hoeft geen uitkomst te zijn, de beleving van februari zal het belangrijkst zijn, gescheiden of niet. tot zover deze overdracht PS Portugal is 00351 ; maar 0032 VOORZETTEN van in Spanje; lader niet vergeten Sunday, February 01, 2004 10:23 PM Subject: sfeerbeeld bij 't checken van mijn brievenbus... ...waarvan ik deze morgen gezegd had dat ik ze niet meer open deed. Het is buiten koud en nat, ne mens zou zo een maand achter zijn stoof blijven zitten. Er is een documentaire over beeldhouwer Rik Poot, filosoof met de materie verbonden. Ik ben curieus wanneer ik nog eens ga beginnen schrijven...dan bleef ik achter mijn stoof. Of heb ik echt het licht nodig om te schrijven zoals Poot het water van het kanaal of vroeger Normandië. Monday, February 02, 2004 2:05 AM Subject: en nog slaap ik niet en het zit er de eerste uren niet in Verwarrende tijden maske. Ik belde vorige week om te lachen en om te zien of jij nu eigenlijk wilde dat ik Cuba geboekt had ...en jij vond dat allesbehalve. Daarna kwam de euforie vh samen vertrekken en de reisbeurs die eerst gesloten was, maar dat kon ons niet deren en wij terug daarnaartoe. Maar je zag niet echt iets zitten en wat me vooral van die dag zal bijblijven is het afscheid in de auto en je neus die zich in m'n hals nestte. Daarna niks meer van je gehoord tot je verdrietig was omdat ik niet protesteerde toen omdat je me in je verdriet de tip gaf toch maar naar iemand anders uit te kijken. Daarna belde je niet meer, dus ik dacht die meent het dan toch zoals ik al maanden aanvoel. Dan komt vandaag of liever gisteren met onze mails over het verband tussen sadisme en liefde; en met dat telefoongesprek van straks weer een zeker verlangen; maar nu weer geen visie die onze eenzame nachten en zo incalculeert; toch een toegeving dat het je knelpunt is. En daar wil jij drie weken je hoofd gaan over breken in idealer omstandigheden? Ofwel kom je terug met een heel goed gevoel en tref je mij veel minder aan en na een uur hebben we woorden en zeg jij voor de zoveelste keer 'zo ben ik niet naar hier gekomen; ik had een goed gevoel'; ofwel wordt je ginder ook niet wijzer. DUS, Als ik NU tegen jou moest zeggen 'ik trek er een streep onder' moest je dat ginder allemaal niet in je kop steken, en misschien is het dat wel waarvoor je onderbewuste je wil behoeden als je SCHREEF dat ik naar iemand anders moest uitkijken waar ik me meer op m'n gemak mee zou voelen. Ik ben dus duidelijk meer jouw probleem dan ik dacht; vroeger was ik nog een uitdaging...en een perspektief; nu steeds minder. En toch wil ik nog naar Spanje of Portugal rijden en terug voor in 't geval dat ik kan 'helpen'. Op welke manier help ik eigenlijk en in hoeverre helpt dat mij dan; dat is mijn probleem 't Moet zijn dat dit alles mij toch iets leren wil en jouw ook; want iemand die je dit allemaal uitlegt, verklaart ons gek. Vanmorgen zocht ik naar de reservesleutel van mijn auto en vond hem niet. Zojuist in bed wist ik waar hij zou kunnen liggen; ik vond hem op de kast in een sigarendoosje met een Hollandse windmolen erop ; voor mij symbool van huiselijk geluk en nog wat anders; maar te ingewikkeld om uit te leggen. Toen ik de site van Sint Maarten Antillen, vorige week opzocht stond er ook al een molen op. Ik dacht ; zal ik dan toch gewoon niet naar Amsterdam gaan en er blijven of tegen morgenvroeg naar connections in Zaventem en we zien wel ? Ben ik niet voor de windmolens geboren en zal ik dan toch maar verder als een helpende pater door het leven gaan ? Ik durf er niet aan te denken . Nog twee ritten omdat we willen laten zien dat we met mekaar inzitten ,ga jij ook morgen niet zien zitten. Maar overmorgen dan weer wel...als anderen of gebeurtenissen je onzeker gemaakt hebben enz... Ik zal deze lieve? mail eindigen met een gedachte waarmee ik naar bed gegaan ben : 'Ze heeft veel met hem genoten en geleden en gestreden; maar ze heeft hem dan toch moeten weggeven' Todaar mijn nachtelijk evangelie; waar nog een deel in bed zal bijkomen, om me morgenvroeg weer de vraag te stellen, hoeft dit nog wel of niet.  

de apostel O , alis Harm. Saturday, July 10, 2004 4:58 PM Subject: met niemand contact zoeken ...Dat is een taktiek van in de liefde teleurgestelde mensen, die soms wel helpt. Zelfs voel ik me al lang zo. Ik kan lang tegen eenzaamheid, maar soms slaagt de balans door. Dan sta ik 's morgens op en weet ik dat ik een maag heb...en moet ik in de dag extra slapen om weer klaar te zijn voor een nieuwe week. Mijn plannen voor vandaag : begeleiding terminale hond Porto die teveel naar jongen heeft verlangd en teveel schijnzwanger is geweest de laatste jaren...zwellen en etteren haar borsten daardoor, vraag ik me af... Saturday, October 02, 2004 6:43 PM Subject: bedankt ik ben niemand met originele; aan het moment aangepaste ideëen om het leven te verlichten. Maar waarom is het soms zo zwaar ? Wegens teveel gekozen voor uitdagende paden die op hun weg door woestijnen lopen. Meer wil ik er niet meer over kwijt. Tot we weer energie hebben wandelgenote. Saturday, June 11, 2005 8:38 PM Subject: vriendinnen I'm going from Realart to the village again. I am certain that Jeandog will be pleased to see me. His tail will fly through the air and I'm sure the tele will make me tired enough to go to sleep. Hopefully nobody will wake me up. I don't need friends from the viritual world, friends from other continents or nearby any more.  My hart is warm dough. But I have learned not to miss in order to stay healthy. This is a world with a high degree of materialism and unnecessary over-complication where love can make one very sick if one doesn't pay attention. I gave the best, I tried to keep hoping that I could overcome all those practical problems by offering my qualities. I got sick of trying to find the lost poetry that once accompanied us. We've had many chances in life. We had the opportunity to make our wife and husband satisfied. We got the opportunity of starting a new life together. Maybe life will be smiling again while we continue to teach our children what we still have to give to them. But a new partner that will come along in our life ? It is true like Toon Hermans said...'we can share small problems...but what or who will ment a deep pain...it isn't even necessary'. That's how bad our soul's condition is...we came to believe it isn't necessary any more. It can't be the purpose of the meaning of life. I'll try to look for a way out by writing again. If you every may rediscover poetry...it will warm my soul, reading it. Did you see the film last night (story by Graham Green) ? 23OOhours vrt1 ? I hope another faith awaits us. Yours sincerly, Sunday, June 12, 2005 2:46 PM Subject: eigenliefde   Als iemand zichzelf niet graag ziet is dat inderdaad een bron voor ontevredenheid. Iedereen die zijn eigen graag ziet, moet weten wat goed voor hem, haar is. Ik denk dat het goed voor mij is om eens traag naar Noorwegen te rijden...ik rust uit en uit en probeer alles en iedereen waar ik een opgave mee heb of zou hebben, uit m'n hoofd te zetten...als het wat lukt ben ik vanavond of morgen op weg naar de stilte van de bergen en de lokroep van de fjorden...waar ik ongetwijfeld een stuk van mezelf ga weervinden. Doe het goed met je in beroep gaan en dat je hand, Wolleke(kan alleen van jou komen zo'n woord)een zegen zijn mag.  Monday, July 04, 2005 10:37 AM de taal van het dichten; de andere taal werkt niet meer.


de taal van het dichten een plensbui, de ruiten van een auto open onverwacht gekletter van water na een broeierige atmosfeer weldaad de ruiten van de auto die je gaat dichtdraaien een teken van verbondenheid de auto bracht je immers op tal van plaatsen en je rekent ook nog verder op hem in de vriendschap, ook na opbouw van wolkenvelden na een tijd goed weer ook de zorg dat de andere niet beschadigd raakt een mensenhart en een motor; beide scherm je ze af, je parkeert ze in je buurt een fiets, een auto en m'n eigen voeten een liefde, een vriendschap, kennissen ik gebruik ze allemaal om m'n motor droog te houden, om ergens in het 'meer' van het dagdagelijkse te raken een gesprek met een dorpsbewoner, een knuffel, uitwisseling e81 geen enkele parkeert zich permanent bij mij want ze hebben hun eigen wagenpark te onderhouden ik ben een garagist voor veel merken een stuk uit één auto kan ik niet altijd voor een ander gebruiken maar op de energie van de pomp van m'n hart loopt of sputtert iedereen om redenen van ver terug en dichterbij vermits onze auto's met al die jaren van dienst 's avonds overmatig snurken slapen we onze nachten alleen wijzelf hebben van onze decibels geen last dat begint soms alleen maar in de dag als de spoken van het verleden willen stoken dit mag wel, dat mag niet, je zult branden in je eigen hel ook voor het volgen van je gevoel als iets fout gaat ben je de schuld van alles, slecht daartegen verzet ik mij terug, m'n bedoelingen waren goed leven is leren geen pijn te hebben, want dan haal je uit naar anderen raak je verstrikt en loopt de motor niet meer o


Monday, July 04, 2005 10:44 AM Subject: bang om de eindigheid


bang om de eindigheid neemt vele vormen aan niet genoeg van dit en niet genoeg van dat niet genoeg van die en niet genoeg van die ander, teveel voor die, te weinig voor mij het vooruitzicht om niet af te sterven en verliezen vermeerdert de pijn laat ons allen toch gewoon zijn en onszelf en anderen verdragen als we dat kunnen verdwijnt de angst in onze dagen dan weten we weer dat we toch eeuwig hetzelfde en toch anders zijn verdwijnen de oordelen en de pijn niets blijft altijd voor eeuwig onder dezelfde gedaante alleen je goede kern overwint alle venijn


Tuesday, July 05, 2005 8:07 PM Subject: what the bleep Om zo weinig mogelijk droeve dagen te hebben, oriënteert men zich best eerst op wat men wil en wat men kan en met wie men dat kan. Daar ga ik in jou geval niet veel punten op krijgen als dat moet geëvalueerd worden. So be it. Wat zeer doet moet je laten vallen. Het enige wat zeker geen zeer doet is observeren en schrijven als er niet rond mijn kop gezeurd wordt over wat ik doen en laten moet. Brief aan Japanese idealiste : ' ...think and protest . Your voice is heard untill Belgium Our joined protest moves others even by typing our letters. Even if privatisation goes against the future history of the world. History is known to go steps forward and back. This is so because our personal lives move also with steps and setbacks. Even if you give up hope Next day, next week, next month...you will stand up again. Carried by new events...because your life was prepared already thousand years ago. You came to fulfill your task...and you will do so. If you keep on believing this. First there was something not willing to become nothing, than micro life and macro life, then biological life, a cel, and finally you, not willing to become nobody as well. Through thousands of years, wisdom was carried on un till the combination of those before you ,that creation that you are; restarted, looking at global life instead of your own belly. We need people like you. Thursday, September 08, 2005 6:24 PM Subject: Re: opgepast...je bent dus zot en dat is niet goed voor mijn gezondheid. 'In uitgesteld relais' is wel een prachtige vondst. Je moet geen oplossing vinden. Ik had je niet naar de blauwe schuit mogen meenemen voor de nostalgie-tour. Veel mensen beginnen te drinken als ze iets ‘dierven’ en terugkrabbelden...pas op. Durf dus niet en doe gewoon. Uitreiksel van jou :" ... ik zie zojuist op tv dat er een pyromaan aan het werk is op " La Hetrai" . Pas maar op of ONS ( sorry, 't is voor te lachen , want soms moet ge lachen met verdriet of miserie ) huizeke gaat in de vlammen op ... ik weet wel dat het puur economisch gezien , alleen jouw huizekke is maar in mijn hart is het dat van ons .... sorry , zeg voor je eigen gezondheid dat ik zot ben .... slaapwel , malse man ... ik zie je graag en ik zal een oplossing vinden , al kost het me nog enkel jaren van mijn leven ... XXX Het Beukenbos met de chalet van vroeger, en nu het chalet nabij Schoonderbeuken. Tweede kans of totaal nieuwe aanpak. Wat een Voorzienigheid in onze tocht, tot in de woorden. Sunday, September 11, 2005 6:19 PM Subject: billenpuistdrager  Ben vandaag naar debat over de vierde wereldgroeperingen geweest. Vele basisgroepen wensen zich te verenigen maar eigenlijk zijn ze al door de overheidsstrukturen opgeslokt, wat weinig ruimte voor echte oplossingen bied. t Was in Leuven op een plaats die alle verbeelding positief en soms minder tart. Later meer hierover mondeling. jij : “cheerio ben je nog blij of is het percentage onder de leefbaarheidsdrempel gezakt” ?

Monday, October 03, 2005 5:57 PM Subject: prachtig gedicht...van wie ? Groeten uit Realart..alwaar ik de zon mocht volgen en een kat aan 't trainen ben. Mijn duif is van haar eenzaamheid af en zit nu ergens tussen soortgenoten. Zaterdagnacht onder sterrenhemel gaan wandelen en gisterennamiddag ontroerd geweest door jeugdfilm enz ...te veel en te gek om op te noemen. Veel voorspellende gewaarwordingen. Ondertussen voel jij je weer kiplekker tussen je volkje. Friday, October 14, 2005 4:55 PM Subject: bedrijvig. Weer ijverig opgeruimd en gekuisd en voor hout gezorgd. Kan toch niet meer schrijven. Voor de rest, dat het maar goed weer blijft . Niet bellen; heb verder niks te vertellen. Sunday, October 23, 2005 8:29 AM Subject: wie ? Tip. Herlees je gedichten eens als je niet meer weet wie je bent. Tip. Al wat je niet graag hebt dat je bent valt misschien weg als je het niet meer aan je omgeving verwijt. Tip. Never fall in love again op iemand die je voortdurend tips geeft. Sunday, October 30, 2005 1:10 PM Subject: afspreken e83 ben aan 't opruimen . Je Meenemen...je spookt soms al genoeg door mijne kop. Als dat gaat liggen, als het ooit gaat liggen, dan komen we mekaar weer tegen. Een positieve, licht vermoeide o Thursday, November 17, 2005 4:08 AM Subject: ons moe was jarig gisteren ze zou al over d'honderd en vijf geweest zijn woont nog in onzer harten klein de krant bevatte een homage aan Herman Gorter tezamen met pers en media m'n dag een stuk korter al vliegt hij altijd voorbij, zo'n dag van mij 's nachts nog geen kordate dochter van een Japanse keizer voor mij wie geeft zijn burgerturreluut ook op voor mijne prachtige kop ? ma ja, ik heb andere katten te geselen, nee, ratten te vangen, de nieuwe fasco's een bepaalde politieke stroming , las ik, bestaat dertig jaar ook daar weer van geleerd en genoten ze hadden het op tv over m'n oude werk waar statutairen buitenvlogen en werden vrolijk om het ballonnetje dat werd opgelaten op arte een documentaire over Ardennen dorpen waar we overal zijn geweest het fascisme liet er zien zijn ware geest ik onthoudt de gezichtjes van de kinderlijkjes de rest van m'n leven neem ik de draad van de politiek ook weer op oorlogen stop als m'n fluitende borstkas het weer zonder kruchen doet zal ik weer buiten komen en doen wat moet er liggen al enkele vergaderingen in 't verschiet desnoods rijdt ik met tuf van t een naar t ander oorlogsland tot men mij maakt van kant, ah nee, da's ni plezant dus van mij gaat ge per mail nog wel iets horen voor de rest, de ontrafeling van die andere zinnen van 't leven heb ik afgerond, als je niet oppast trekt de ene de andere mee in de afgrond ik hoop dat je goed kan voelen wie je bent zonder last te hebben van jezelf als getormenteerd talent (serpent rijmt ook)of als je zal zijn geïnterneerd, in mijn hart heb ik jou beste niet verleerd, je hebt er een knusse plaats naast mijn grootmoe; je mag zo triestig en ziek worden als je wil en je vrolijke zijde vergeten dat soort hemelse energie dat ik dan voor jouw van jezelf bewaar zal dan op één vd vele verborgen manieren verder leven misschien al lang nadat ze zijn van je af zoals je in slechte momenten al eens niemand meer vergaf maar de liefde tussen ons, daar kom ik niet meer aan toe je beseft het niet; maar je geeft me dezelfde signalen als toen je alleen richting malaga; mal la ga; trok…toen dacht ik nog dat jou ziek zijn voor een stuk het leven dat je met mij niet had , in zich had ...toen dacht ik nog dat ik nog kon helpen in de tijd dat ik je met heroveringsmail ging bedelven.  Durf ik nu niet aan te beginnen...het leven zal wel een en ander voor ons verzinnen.  Al heb ik aan m'n eigen beminnen met de handen boven de lakens ook al veel gelukkige nachten gehad; waar is de tijd van met twee in bad ? Ik denk dat er iets zit in die borstsiroop van m'n kruidenzus of in haar propolisdruppels want ik ben nog altijd niet moe en wakker; hopelijk blijven de hoestbuien achter, want dan is't een gesakker en gejakker en maak ik al die jonge mensen hier wakker Morgen met de oudjes naar Tienen en vrijdag ne container met oude dingen uit het oude huis vullen en zaterdag m'n eerste vergadering in de reeks ...? Of die dingen gaan doorgaan durf ik niet voorspellen want als m'n hond soms naast me zit; denkt hij dat ik aan 't jangelen ben zoals hij dat kan, en 't is men borstkas die houdt mijn adem in gevang. Harm ,van het museum waar het beste van ieder die hij kent in bewaard wordt om , ik zeg maar iets; later op een andere plnneet weer mee te startten Laat mijne kop nog maar wat gerust want anders neem ik je dan niet mee als ik dertig jaar na jou bijvoorbeeld sterf tegen 2056 IK HEB HET BEKUCHT EN BELUCHT EN BESCHREVEN BEGIN IN JE BEWUSTZIJN MAAR NIET TE BEVEN ER VALLEN ALLE DAGEN MASSAS DINGEN TE BELEVEN VOOR HIJ DIE KAN ZIEN EN HOREN ENZ...


Friday, January 27, 2006 In een gedicht kan je alles kwijt Je kan zeggen voel je niet schuldig aan m'n onbehagen je hebt nooit beloofd wat een verliefd man wel kan verdragen. Je kan zeggen bedankt voor de mooie momenten vóór 't rei-zen ze gaven me vleugels maar 't blijkt niet de bedoeling te zen. In vrouw zit het woord rouw omdat kinderen en man werden verlaten omdat men voelde dat men het hart en 't lichaam moest aan 't woord laten De rede toch zo ambetant Het andere plezant Omwille van een onverwerkt verleden, ijdelheid, energieverschillen::: iets moest die honger naar en de onvolmaaktheden 'van' toch stillen In man zit het woor 'kan' Kan ook nog die of die, waarom niet ... ook ijdelheid, en afweer van jaloezie, dat altijd waarom nie . Het erge aan de liefde is gewoon dat twee die daar allemaal boven zouden staan niet met al die beslommeringen zouden moeten zijn begaan. Als ze niet voor mekaar kiezen... dan moeten ze maar zitten kniezen... misschien is veel ziekte en nervositeit gewoon een straf e85 onderweg in de richting naar het graf. Echte liefde zegt altijd...ik neem de spons... maar in veel gevallen is 't voor iedereen beter...de bons.


 

Friday, May 12, 2006 9:36 PM Subject: plezante dag héé De radio speelt nu binnen. Abba. De thee is uitgeschonken. Nog een booke met kruidenkaas...Sportieve gedachten voor morgen. Hopen op een prachtige nacht. Bij licht naar buiten gelokt worden, wandeling, m'n paardenbloemzaad uitstrooien in de bos, wat lezen, schrijven misschien, met de fiets door 't bos, bij ma gaan eten, rusten, iets uitvinden...misschien droom ik wel iets van de politiek en weet ik dat weer als ik op één van de twee vergaderingen zit waar ze mij voor uitgenodigd hebben...misschien droom ik ook wel van m'n eigen weg of van één of andere onbereikbare schoonheid in de één of andere meer dan platonische situatie. Veel is mogelijk, wat zal het worden ? Misschien kom de hond Jean hier morgen wel wanhopig aan, mijn spoor 's nachts gevolgd. Moet mijn slaapkamer hier eens goed aanpakken...helemaal alleen voor m'n eigen. Wie weet staat er geen reiger morgen voor m'n raam. Wie weet ? Onze kern. Onvermoeibaar. Alleen wij zijn soms moe. We moeten ons aan onze kern durven overgeven. Hem met niks overbodigs bezoedelen. Waar is de choclat ? Beetje mag...doseren. Slaap goed en breek je hoofd over niks, alleen vertrouwen hebben. Een goede vriend.

Thursday, May 18, 2006 6:41 AM Subject: gisteren Twee programma's om te lachen, een goede droomvraag ivm kinderen krijgen, heldere antwoorden alleenvoor mij bestemd. Wenende Roemeense (?) vrouw in buskot naast krantenboer in Winge...wou geen hulp,...oef... . Koeken zelf opgegeten en kom hier nu schrijven...als dat al lukt, met verrijkende, ver reikende innerkommunikatie ben ik ook al tevreden. Een goeie raad voor jou van mij, waar jij zo dol op bent : 'Ver8 het deel in jezelf waar je niet van houdt en bemin het andere'. Neem het aan van iemand die jou ooit uitverkoren heeft. PS. Als je mij nog wil zien moet je daar geen brood voor gaan kopen of zo en dan hier staan...ik ben niemands boy. Je bent al de derde binnen vijf minuten die ik voorwaardelijk afhoud (twee anderen voor politieke aktiviteit) Zonder kwaadheid in 't hart nog een fijne dag gewenst. Thursday, May 18, 2006 8:49 PM Subject: opnemen Ik kan moeilijk opnemen als ik er niet ben. Voor de rest leefde ik van vrijdag tot ongeveer dinsdag wel met het idee eens een dag weg te gaan. Er kan echter soms iets breken in een mens. Eén keer in al die jaren zeg ik eens iets extreem negatiefs over het leven en krabbel ik 's anderendaags al recht met een mystiek mailtje, gestuurd om je te laten weten dat je je geen zorgen moet maken. Wel goed, je moet ook dat soort zever van mij niet meer pikken. Dat van 'boy' was dat teveel...'t zal dan wel een persoonlijk standpunt zijn dat jou niet gaat...maar vrienden niet waar enz... . Ik verklaar hierbij plechtig dat ik wel weet dat je van alles aan de hand hebt fysiek...denk je nu echt dat ik niet wil dat het je beter gaat en al eens een alternatieve ballon oplaat die door jou stekels meteen ontploft dan. Maar weet je wat, dingen zoals deze mails doen me ook vermoeden dat ik daardoor alles nog erger maakt, want je gaat zelf aan 't twijfelen over de beste remedies...dus...zoals jij het ziet zal het wel zijn zeker, good luck ermee. Salu. Geen kwaad hart, ik hoop alleen dat het nog eens kan houden van zoals het gehouden heeft...het wordt met de tijd onwaarschijnlijker. Is er ook nog iets buiten ruimte en tijd...iets eeuwiger ...oeps da's zever. Dagjes maar. Slaap goed, dank de zever voor alle positieve dingen in je leven, vraag het beste voor iedereen die je dat toewenst en stel een vraag over iets waar je mee zit en probeer dan je droom te begrijpen. Slaap goed en ik zal je met rust laten dan zal je je draai wel vinden en ben je van mijn frequent?????kleinzerig gezeur af. Nice mailing with you. Toedeloe. Friday, May 19, 2006 5:53 PM Subject: Fafroedite Niet verkeerd interpreteren, je hebt geen fafroe natuurlijk. 2 andere euvels : rugpijn verdwijnt en de rest heeft maar een levensduur van twee dagen als je sterk bent. Zet het uit je hoofd en zet er iets anders in. Ik lees momenteel een boek waarin sommige wetenschappers proberen te bewijzen dat ons geheugen eigenlijk buiten het lichaam zou kunnen bestaan...dat zou een aantal dingen verklaren...maar. Morgen ga ik in de voormiddag een stand voor boeken helpen opbouwen. Vandaag dacht ik je een sms te sturen : 'kom eieren halen kieken' nadat ik je mail gelezen had....maar laat maar zijn, mail van tijd tot tijd iets plezant, meer zal er niet inzitten zeker. We zijn oud genoeg om ons niet ongelukkig en triestig enzo te voelen. Ge moet alleen weten wie en wat ge nodig hebt en wat wel en niet gaat zeker . Je m'enfou. Ik wil mijn antennes niet laten verschrompelen maar ze afstemmen op het fijnzinnige. That's all for now. Sunday, May 21, 2006 1:38 PM Subject: fobie Fins monsterliedje : ...heb graag dat een land dat nog niet gewonnen heeft wint en nog beter zonder punten en met ondertiteling, maar het is erg gesteld met de tijdsgeest dat zoiets voor Rusland, Armenië enz...komt opdagen...de Gothic-muziekliefhebbers zullen zich gevleid voelen...de cultuur van 'ik ben cool, sensatie, 'ik ga niet af, sta overal boven' die het van menselijke warmte wint...sickening...diegenen die daarvoor stemmen hun dwaze computerspelletjes kwamen tot leven...een blaam ook voor de rock...rock verdient beter. Liever versleten worden voor een ouwe zak dan breinloos door het leven te gaan. Geen wonder dat mensen sociale fobiëen krijgen...ze willen niks meer van de wereld of hun eigen leven verstaan en vluchten in brood en spelen. Pak dat nu niet allemaal op jou persoonlijk. ieder heeft bij tijd en wijlen wel een fobie, ik heb soms zin om m'n fobie van mezelf te willen opofferen voor anderen, ook op persoonlijk vlak, da's ook niet goed... Goed dat je erbij schrijft bij je uitnodiging 'ge moet je ni verplicht voelen' of ik zou me weer tekortschietend voelen...lekker genieten van het ''t zal wel gaan met iedereen gevoel' Tuesday, May 23, 2006 9:04 PM Subject: citroenpapiertje Herinner je het meisje op het papiertje van de citroen...toen je zei dat ik te romantisch was. Daar gaat het niet om eigenlijk. We moeten het kind in onszelf opgraven...er is teveel op onze nek gevallen en we hebben verleerd het te zijn...niet wij alleen. Ik heb niet het gevoel dat ik het kwijt ben, ik kan er nog goed aan...maar hoe meer je het naar buiten brengt, hoe meer tegenwind je krijgt, of je nu voor een rechtvaardiger wereld ijvert, dito kunst maakt of van iemand houdt. Ik wil maar zeggen, relativeer de zorgen en probeer er aan te kunnen. Ik moet terug een beetje op krachten komen want ik ben vandaag niet verder geraakt dan de parking vh troost-em-bergbos, en omgeving nog wat aanzien. We weten hoe het met ons gaat en gaan er niet over zagen. Ik zie het niet zitten om al een voorstel te doen. Realistischer wijze. Toch deze mail, misschien heb je er iets aan. Friday, May 26, 2006 5:46 PM Subject: keer het om Hoe krijgen je spieren jou uitgelegd dat je niet moet piekeren ? Hoe krijgt je eenzaamheid jou uitgelegd dat je jezelf soms kwijt bent...en dat het antwoord in de eerste plaats niet in de buitenwereld ligt ? Toeval dat je auto niet start ? Geestig, ware het voor jou zo triestig niet. Een vreugdesprongetje kan misschien komen als je ineens weer weet wat er wel speciaal aan Zweden was,  iets dat ons veel sprongetjes bezorgde. Benieuwd of je er terug op komt. Knoei maar rustig verder...ik kan je alleen via deze weg helpen denk ik...voelen zit in een pakje met een strikje rond het kadopapier van alle kleuren. 't Is wel een geel strikje...ik zie het zo voor me.  De ervaring met verdriet heeft het mooi ingepakt. Alleen ik weet wat er in zit. Maak het stil in je zelf en je hoort de som van alle mooie soorten muziek, vertaalt in een prachtig panorama met lijnen van voelen, geluid en een beeld dat er geen is. Probeer eens wat te zingen of te fluiten, opladie, oplada...opladen die batterij en bel dan met jezelf zonder te piekeren, gewoon aanvaarden dat je bij momenten een hopeloos geval uithangt, maar weten wat er daar nog meer aanwezig is vanbinnen. Piekeren vervangen door vertrouwen in ontwikkelingen, dag voor dag... . O-H aan W Saturday, May 27, 2006 12:53 PM Subject: en het antwoord was... de kinderen van de Zoutkreek, ergens op één vd honderden Zweedse kleine eilandjes met houten chalets, maar dan voor de westkust...weer ben ik de naam van het meisje vergeten; In de Morgen staan vandaag intresante artikels, zelfs over de tsjiftsjaf, de grauwedingesjager heb ik hier in realart nog zitten...wij staan tamelijk dicht, van het grauwe moet ik ook niet hebben, daarom komt hij wel eens dichter. Als ge in een gat valt, lees dan van die kleine boekjes vol wijsheden, heel korte zinnen, maar waar je lang kan over filosoferen...dan denk je niet aan alles wat soms door je kop spookt. In mijn hoofd is voor een minuut het liedje van de Duitse euro-inzending dit jaar te gast. Misschien omdat de energie ervan hier nog van gisteren rondhangt. Gij weet al niet meer hoe het klonk misschien ? Het was één van de twee wat oudere mensen, een vrouw die nog aan zoiets mogen deelnemen...ze had al twee rimpels, maar er zat wel schwung én boodschap in. Saturday, May 27, 2006 1:20 PM Subject: al gevonden ? Een countryliedje, I never gonna dit en I never gonna that, no I never no I nevernehever... waarom zo'n liedje in m'n hoofd ? om uit te drukken dat ik je niet in de 'steek' laat ? Nee want ik kan je niet helpen, maar toch, ik doe dit wel graag...zolang het maar niet iets wordt zoals alle dagen de kieken moeten eten geven of zo...ik geef liever de vogels in de winter eten en mijn hond verras ik dagelijks, maar de kieken, die trekken hun plan wel, zeker in de zomer (toch, o zijnde heb ik een ingebouwd automatisch systeem voor hen ontworpen waar ze kunnen op terugvallen...ze zitten waarschijnlijk weer te broeden op onbevruchte eieren ...ik geef ze nog tot aan 't begin vh wereldkampioenschap voetbal(dan zijn de drie weken om) om te zien of er iets in hun ovaaltjes zit...ze hebben geen haan, ze zijn over de draad gegaan misschien op zoek naar ene, misschien hebben ze ene gevonden en dus wacht ik af...al zou ik hen beter een haan halen en mij een hen...dat geen kieken is. Dag hen van vroeger. Al mailend blijf je toch nog een beetje nu. Zo gaat dat de hele dag in mijn hoofd vol van metaforen mij aangegeven door wat ik zie en lees enz...als je je eigen leert interpreteren en het moeilijke in ne mens aan de kant kan krijgen kan je geweldig van die observaties genieten. Mensen die hier totaal niks van snappen of er zich zo ver van verwijderd hebben...weten dan totaal niet dat je in dezelfde ruimte zit als zij...zo ver ben je dan verwijderd terwijl je in je observaties korter bij henzelf staat dan zijzelf misschien... misschien ben ik een belangeloze spion van 'de staat van zijn' van individuen en gemeenschappen...ik spioneer voor het goede dat doorbreken wil en alle dagen zijn betere en mindere methoden beproeft...nee, ik slaag niet door en ben niet te lang alleen...ik gebruik zowel m'n intelligentie, geheugen, gevoel, fantasie en intuitie...en dat brengt mij soms heel wat uiteindelijk zeer realistische bevindingen bij. Was het niet te zwaar om volgen ? Nieuwe opgave : hoe heette de uitbater van de café (niet op de hoek) in sjw ? Sunday, May 28, 2006 2:48 PM Subject: aanleg voor proza Heb goed gelachen met je beschrijving van het café van Pieeh.enz... . Als je een boek zou schrijven zou je Zola een beetje achternagaan misschien. Die boven de berg noemden we iets met madame of miss, ik weet niet meer...deze naam wordt waarschijnlijk overschaduwd door die herinnering aan de uitdagende blik vd vrouw van Pieeh, een blik die waarschijnlijk niet voor mij bedoeld was...maar ontstond uit het feit dat dieeh schelen aan den toog nog altijd niet overgekomen was. Hoop dat je nu ook lacht. Vrouwen ergeren zich soms meer aan het verlies van lichamelijke aantrekkingskracht dan mannen...hoe zou dat komen. De naam van die met haar hondjes moet wel in één van m'n geschreven annekdotes te vinden zijn...ik weet ongeveer in welke kast ik daar moet voor gaan zoeken maar heb geen zin om in het verleden te wroeten. Monday, May 29, 2006 6:53 PM Subject: pc weer aan de praat gekregen Gisteren commentaar gegeven op Zen-uitspraken en Boedha-wijsheden in boekskes die ik aangeschaft heb. In de reeks wachten mij nog Boerenwijsheid, Visserswijsheid, Joodse wijsheid enz...alle dagen een beetje hoop ik , gisteren wel, vandaag niet wegens grondige kuis wegens stuk slaapkamer onder water door technisch probleem, dus met kuisen en herinrichting bezig geweest en pc-reparatie...ik zou er uw leven misschien eens kunnen mee redden als ge die naald niet vindt. Zo te zien vallen er overal weer veel doden in Afghanistan en Irak en zo...als de oliesjeiks eens hun geloofsgenoten zouden helpen (economisch)ipv van ook zij hen te bewapenen... Goed. Afsluiten. Ik overleef en probeer bij binnenpretjes al eens iets door te sturen. Aangename groeten Tuesday, May 30, 2006 6:09 PM Subject: geroosterde boterhammen


Kocht een piepklein koffieapparaat voor twee tassen echt klasse nu nog iemand uitnodigen op de koffie zomaar zozie dan nog een machientje dat warme boterhammen levert tot rust komen, genoeg gezeverd een verbod op praten over moeilijkheden ingesteld alleen leuke dingen worden nog verteld voorlopig moet ik wel nog twee koppen drinken ze lopen niet dik die met mij willen klinken ik zoek het echter zelf zal je me wel vertellen wie wil er nu om te filosoferen bij iemand aanbellen voor je het weet is hij vertrokken zijn publiek met z'n uitleg en vergelijkingen te schokken en dan zijn poëzie, water stroomt uit de kraan, muziek uit de radio het leven uit het lichaam, alles lijkt ergens uit te komen, kado waar stroomt dan het leven bij de dood in over? misschien door een naar meer of minder pover misschien in zien en voelen en denken zonder vlees en botten in symboliek, 'k hou op, wil niemand bedotten


Thursday, June 01, 2006 10:45 AM Subject: als ik maar weet dat je er nog naar uitkijkt, blijf ik sturen zolang er inspiratie is Vroeger kon ik niet zo goed tussen de regels lezen als het op gewone psychologische relaties aankwam...nu veel meer. Ik weet wanneer iemand echt achter iets staat en hoe ver ik kan gaan beter. Monthy Python is wel origineel, maar je moet soms een tijd wachten op de juweeltjes...al is hun op op zich al echt goed. Ik zag gisteren een An-Marie in Tienen. Klara is van vrijdag tot zondag, ik ga mij nu een geel kostuum kopen en ga daar drie dagen met Fut(Tuf) staan. (grapje)Gisteren heb ik een vrouw languit voor mijn neus een sliding zien maken, heb haar rechtgeholpen...kombinatie van oneffenheid in weg en blik in mijn richting hopelijk niet. Was ook nog een lookalike van iemand. Ook nog prachtig schilderij gekocht in kringloopcenter. Aan zo'n twee aankopen per jaar kan ik binnen veertig jaar een expositie van tachtig schilderijen tentoonstellen. Ik zal jou dan bellen voor de inleidende speech. Verder hoopgevende docu's over gunstige evoluties te midden van fundamentalisme in Oosten en nog honderd voorvallen die ik vanmorgen in bed nog even doornam, maar er schiet er mij geen te binnen. Zo zie, al bevinden we ons op een veilige afstand, soms ben je kort als ik ergens m’n gazet lees en er speelt een poëtisch lied....na het kortstondig genieten, dadelijk te relativeren in naam vh verantwoordelijkheidsgevoel. Heb je de column van B.Dewulf gisteren gelezen ? Horen wij bij de dertig of de zestig ? Friday, June 02, 2006 5:38 PM Subject: behekst Ik ga ervanuit dat je behept en behekst blijkt te blijven met zo'n onderhuids 'wel willen iets te doen met mij', maar zodra dat tot stand komt ,dat dan die behekste kant over mij heen rolt, waarna ik terug mijn vaarwater en melk ('hij is van zijn melk')moet zien te vinden en besluit van de rest van m'n leven toch op een andere manier in te vullen... ik ga ervan uit dat ik ook een ramp voor jou ben...omdat ik al die jaren juist het tegendeel heb geloofd...heel hardnekkig zelfs...gooi ik nu mijn mening om, de enige manier om iets wezenlijks te veranderen...het is al drie jaar af heb ik onlangs gehoord, zouden we het zo niet houden, geef mij maar de sereniteit van onze jongste mails...als je die moe bent kan je altijd besluiten...sorry voor de lange zinnen, maar ik ben er kort van stof van geworden Sunday, June 04, 2006 11:42


doe doe niet mottig maar vlieg vlinder vlieg doe niet stekelig maar zoem bijtje zoem doe niet horzelig maar bestuif hommeltje ,bestuif


Eindelijk schrijf ik eens 'n gedicht zoals jij dat kan. nu kunnen onze wegen zich voorgoed scheiden. Adieu. Tuesday, June 06, 2006 9:06 PM Subject: na gewoon rusten enTao, Joodse Wijsheden en zo... ...lees ik nu je mail, bedankt voor de appreciatie quand-meme. Alléé, ik zal nog veel moeten oefenen op jouw stijl...het wilde gewoon zeggen dat wat eenieder wil...op z'n gemak kontent kunnen zijn met iemand die kontent is en blij bijeen te zijn. "Tobben is dwangmatige bezorgdheid en een vorm van emotionele kanker" zei Tao Meng, één vd auteurs vd Tao. Voeg daar aan toe wat je schrijft over aankunnen en niet-aankunnen en ik weet waaraan ik me te houden heb : ik heb de wereld en de mensen lief en observeer hoe ze in knopen raken en er niet uitraken, wetend dat knopen langzaam moeten losgemaakt worden zoals er ergens staat, ben ik verplicht om niet m'n hart op tijd te sluiten en een evenwicht tussen handelen en niet-handelen te vinden. Den Dalai heb ik nog nooit ontmoet en zou zeker een interessant vriendelijk gesprek met hem kunnen hebben...dan moet hij wel tegen een stootje kunnen...en niet verwachtend alleen opgehemeld te worden. Op een bepaalde manier bestaat 'tijd' wel natuurlijk...nog meer voor tegenwoordig vaak eenzame mensen als wijzelf. Politiek en een relatie en filosofie (waaronder ook 'religie valt)zijn even belangrijk als zich goed in zijn eigen vel te voelen. Twee voorbeelden : als je de dag van vandaag niet goed in één weinig met kinderverzorging te maken vak bent,(wiskunde) mag je dat niet doen. Als je als beginnend psycholoog teveel luistert en te weinig pillen suggereert, mag je een half jaar langer stage doen. Je schrijft ook "als het in je eigen omgeving nog niet lukt...één keer om de zoveel tijd, zitten soms weken tussen...wanneer er in de late uren niks op tv is en ik mijn bed nog niet onder ogen wil komen, dan pas ga ik naar 't café...om eens via een paar consumpties onder de mensen te zijn. Recentelijk ben ik er aangesproken door twee mensen (los van mekaar) met liefdesleed van allerlei aard...ze hebben wel iets aan mijn luisterbereid en begrip gehad en ben in tegenstelling tot naar jou toe...spaarzaam geweest met raad voor de toekomst. Alleen hen laten beseffen dat voor alles een tijd is en ze niet moeten blijven rondlopen met had ik maar dit of dat gedaan...en waarom kan die of die niet zus of zo zijn enz... .In de hierarchie van de veranderingen op maatschappelijk gebied blijft emotionele zwaarte gevangen zitten in prestatie-en consumptiegewoonten en de vooruitgang op sociaal en innerlijk gebied verhinderen...je kan daar natuurlijk niet altijd mee afkomen, als je de mensen niet ook vleit en hun positieve punten benadrukt zijn ze op hun teen getrapt. Als er een getrouwd iemand tegen mij aan den toog zegt dat hij zou willen vrijgezel zijn, dan raad ik hem dat op humoristische manier af. Over niet-blij maken en andere wederzijdse mankementen : uit respect voor m'n eigen en voor ‘joen’,  goed wetend dat aanvaarding van tekortkomingen de voorwaarde is voor 'verstandhouding' in de 'vriendschap', want over liefde gaat het niet zo zeer, want we zijn allebei monniken geworden...ik wil geen monnik blijven. Als wij iets plannen dan komt daar toch weer iets tussen. Vrijdag ga ik naar ne rozenkrans voor iemand in mijn straat en s anderendaags naar de dienst...nieuwe inwijkelingen, anders is daar geen mens. Ik ken die vrouw alleen van m'n hand op te steken en bijna niemand heeft een brief gehad in 't dorp. Vroeger en nu had ik onder bepaalde omstandigheden soms schrik om nog iets te doen, nu voel ik me ook nog meer en meer niet-meer gewenst...niet dat ik je iets verwijt...daar gaat louter afspreken uit lichamelijke of andere drijfveren weinig aan veranderen. Wat niet belet dat ik al zelf niet soms met een voorstel wilde komen om de trein naar de zee te pakken of zo...maar het globale plaatje maakt daar na het getob en gedraai en het niet kunnen aanraken weer een einde aan... "Houdt niets voor onmogelijk voor het onmogelijk is gebleken", is een Joodse wijsheid. Indien ik mijn profiel in functie van jou analyse niet kan bijscherpen, zal het nog lange tijd bij mailen moeten blijven precies. To me you're a big poet...maar er moeten er ook zijn die hekelen en belerig willen zijn...de allermooiste woorden van liefde ooit, die kreeg je ook al van mij. Ik zeg niet meer zozeer tegen de mensen dat dat een kans is om sterker te worden...pijn ontzenuwen, het goede herinneren en leven met de verwachting op beterschap, hoe dan ook. Met sorry voor alles wat ik weer niet had mogen schrijven...ik ben niet alleen van golven, licht en vuur maar ook van vlees en bloed voor de moment...mag de dalai eigenlijk seks hebben ? Thursday, June 08, 2006 9:21 AM Subject: oosters gezegde "er is nog nooit iemand gestraft omdat hij iemand doen sterven heeft van het lachen", dat overkwam mij bijna bij het lezen naar de climax van je blije gedichtje toe, die regel ...en ze nemen Wi mee...die staat voor genieten en gezelligheid...ik kom weer niet bij als ik dit typ. Oh dat doet pijn. Hou op met schokken. Willen we eens een halve dag abn praten, we typen toch ook in ’t ABN . Alée tot morgen dan, de vogeltjes weten al de het nu eens echt goed weer gaat worden aan hun salto's te zien. Saturday, June 17, 2006 6:25 PM Subject: mooi menselijke dingen meegemaakt gisteren en vandaag Zal er eens een aantal gedichten moeten over schrijven of vertellen. Impressies van heengegaanenen,  Kruiske-ritueel in speciale vorm, foto's bij ingang kerk, biogr.tekst en mooie stem jongste dochter, soprane bij mooie muziek, de bloemen voor het open graf,...en natuurlijk de koffiekrans...met als diegene die naast me zat en die nogal kan praten en dezelfde naam als ons parochie heeft...zal ik het verklappen of zoek je het in de telefoonboek op...ze heeft jaren met ons gewerkt...onderhoudend alleszins...recht voor de raap is ze alleszins...hé..hé... ; ' t Is een oude schoolvriendin van L, ze is zeker bekwaam om het ene of het andere uiterste te verkondigen, in de zin van 'da zou nog ne goeie zen veu oech' of "dieeh heeft te doen gehad met..." vul zelf in. Kleine wereld. Ook de jonger weduwenaar voor wandeltocht uitgenodigd..enz Monday, June 19, 2006 5:53 PM Subject: fietsen in de voormiddag gisteren gaan fietsen, namiddag PLUS MINUS 140 citaten geschreven waar er na typen 87 van overbleven, sommige dienden tijdens typen lichtjes aangepast, anderen waren gewoon direkt goed.  Ik wil niet weten wat er tussen dat terrasje gekomen is en wens u een kommerloze week. Ein alte kameraad. Tuesday, June 27, 2006 4:21 PM Subject: late respons  Dag bezoekster in de virtuele wereld. Ik raakte vandaag toevallig op de date-ik site die ik al enkele maanden verwenst omdat hij mij altijd sms-t...blijkt dat ik ergens een vakje niet uitgevinkt heb...vandaag geven ze me ineens een paswoord enz...en zodoende vond ik jouw bericht en profiel. Ik heb eigenlijk weinig voeling met internet-afspraken, omdat ik er van uitga dat als er op een jaarmarkt bijvoorbeeld 99,9percent van de gezichten op liefdesvlak niet aanspreekt...je ook op internet niemand gaat vinden. Op een eenzaam moment vul je dan zoiets in en je hebt er achteraf meer last mee dan ik weet niet wat...bij mij kwamen er regelmatig berichten vanuit zogezegd Afrika die miljoenen hadden geërfd omdat hunne pa nen dikke piet was dat voor de ene of andere corrupte regering had gewerkt en ze hadden niet alleen behoefte aan een lief maar ook aan iemand om het geld in Europa te krijgen. En dan ineens toch jouw berichtje met een omweg...eh wel ik moet zeggen dat ge inderdaad niet veel kilometers hebt.  Ik ga hier niet om een ontmoeting zitten vissen want een schoon maske gelijk gij en één die zonder f'aaten schreift' heeft ondertussen al wel een goede vriendschap...en daar durf ik me niet tussenwringen...veel te belangrijk wat er tussen mensen is. Maar goed, ten titel van al onze gemeenschappelijke interesses en om een beeld van mij ook u deelachtig aan te laten zijn : op mijn homepage en blog staat meine foto en enkele levenswijsheden voor in uw oude dag als ge tachtig zijt en in een home zit... groetjes en wees een gelukkig maske...daar komt dan niets dan goeds van als dat niet ten koste van een ander is Wednesday, June 28, 2006 9:02 PM Subject: to be concerned about someone The fact that I do not seek connection doesn't mean I want to punish someone...it is survival. I managed to get strong again this week, aldough I have my longing for love as well...but strangely enough not in your direction...this switching from heaven to hell is just to much for me. Strangely enough all of the sudden this feeling changed for the first time this week when I was walking in town and a women of our age crossed my way. It struck me deep. She was full of depression and full of pills I think...she walked like she had to cross dangerous territory...all of the sudden my CONCERN for you and the idea that I maybe can help you after all was back. For a few seconds, then the images of you who talked to me as if I was a mean, dangerous person who does everything wrong, came back and saved me for today at least. One cannot love someone or caress someone on command. I advice you to look into your own soul and find out what really makes you unconfortable inside. Doctor Bach wasn't a fool, if you still have the poster I gave you you'll find other types then 'agrymony' that correspond more with you at the moment...if it means that someone who is to cheerfull at the outside to hide the internal hoplessness (that is what you said last friday in Ottignies). You say you feel powerless because no one can understand your disease(ziekte dis-ease, on-gemak)...maybe you always get angry with me after to much communication about it...because I understand more about you then you realise. I'm a constant reminder of your own doubts about the roads you take to overcome your problems. I always only feel happy in the period after such a day as friday that changes into hell while eating a frit...I knew what was changing in you the moment you started talking about that 'haring' that P.would never eat before visiting ...I forgot her name...your mimiek underwent a metamorfose that didn't leave you but got worse...then minutes later it had reached your stomac and so on and so on. In my mariage I replaced the father who had an unresolved problem with...I know you project your unresolved problems on me I think. Maybe those problems between man and women and father and daugther and whatever you name it cannot be resolved then by forgiving each other..or can it ? I do not want to continue my life in the shadow of things that went wrong between people, not in my family, not in the family I started, not with friends or whatever. After each blow I have to take, I spend to much energy in finding the real me. Often, maybe always, we are just trying to manage our genetical heritage and this costs us 99percent of our time...we are not our father or mother but ourselves...sometimes only an outsider can see and in the end...when it's to late...remember who we really are. It seems that the story of 'you hurt me first' will hunt you for ever. Forgive and forget and get better...for the moment these words are better then my arm or my presence...because the desire born from words between two people seems to be only the spark that sets the unhealed emotions in fire...burning the noble emotions as well when negative emotions attack which means that the karma of the past strikes again. Negative emotons, karma of the past; but not in a strictly Budist, but realistic way ?  It's a circle that takes my breath away. Once again, to me you are no child that has to be punished When a boot is sinking the one who learned to swim has a chance. Taking care of yourself is the first lesson of learning how to swim. You can do it ? ( Een antwoord op jou mail , die als volgt ging :) Moest je van gedacht veranderen en me toch nog willen zien laat het me dan weten . Ik weet dat mijn schaduwkant niet om aan te zien is , daarom dat ik veel alleen zit om niemand ermee te moeten opzadelen . Als ik vermoeid ben of me ziek voel is dat niet te onderschatten , dat probeer ik uit te leggen . Van de ene op de andere moment kan mijn stemming wisselen . Vooral slechte afspraken , onvoldoende communicatie erover , onmacht over het onbegrip doen me de das om . Iedereen blijft me zien als diegene die ik vroeger was en als dan blijkt dat het niet zo is moet ik daarvoor gestraft worden door het weigeren van aandacht , aanraking , begrip enz. Je kan beter ruzie maken dan genegeerd worden , dat ken ik al van in mijn kinderjaren . Vermits niemand begrijpt hoe erg dat voor mij is , hoe ver ik dan weg ben van deze wereld is moeilijk uit te leggen , een depressie is er niets tegen , de krater waar ik inval is groot en donker en ogenschijnlijk definitief . Door me terug af te zonderen en mezelf te overtuigen dat ik er weer uit geraak lukt het min of meer om de buitenwereld wijsgemaakt te krijgen dat er niets aan de hand is . De eenzaamheid en afzondering wordt echter met de dag groter en de innerlijke roep om een kering van de situatie schreeuwt door mijn lijf , in het midden latend of ik die kering wel aankan . Ik kan zo niet verder , ik moet eraan kapot . Een beetje vriendschap is al wat ik vraag en een welgemeende arm om mijn schouder als het niet meer gaat . Maar iedereen is zo gewend van te krijgen dat ik niet ge-associeerd word met krijgen en ik schaam me daar ook voor en eigenlijk ben ik ook kwaad op mezelf omdat ik niet meer kan wat ik kon . Alleen en uitgeleefd , aan de kant gezet en uitgeput , zo voel ik me . Ik mag nooit blij zijn want dan is er altijd wel iemand in de buurt die daar zijn tanden moet inzetten . Nu heb ik het niet over jou , absoluut niet . Maar je bent zelf zo alleen en verwacht ook aandacht en koestering net als vroeger en ik ben zo angstig en onzeker . Je ziet dat misschien niet aan mij maar waarschijnlijk ben ik veel meer agrimonie-mens dan ik zelf besef . Het spijt me dat ik je tot last ben Thursday, July 06, 2006 1:50 PM Subject: goed geschreven maar is het allemaal wel zo waar ? Eerst drong het niet helemaal tot mij door en wou gemakkelijkheidshalve schrijven : 'akkoord met uw zienswijze", maar toen ik Bram Vermeulen afzette, heb ik je cannoniek geschrift eens herlezen en ik moet zeggen dat ge dat allemaal ook kunt omdraaien zoals de maan ook een achterkant heeft. Liefde verschilt met vriendschap hierin dat ge ook voor een deel afstand moet kunnen doen van uw eigen wezen en omstandigheden. Pijn is geen weg die men verplicht is af te leggen, er is wel degelijk vrije keuze en de pijn koesteren is een serieus ziektebeeld waar niets goed van komt. Als je jezelf een dik panster aanmeet sta je niet open voor die kracht van het universum die iedereen rondleidt door wegen vol verrassingen. Bon, daarmee weet ik weer wat zeggen. Voor de rest ben ik blij dat je je goed voelt, anders schrijf je zo geen intelectuele beschouwingen. Hou het goed. Saturday, July 08, 2006 3:44 PM Subject: de originaliteit van het individu In verband met het mij toegezonden citaat " er is nooit iemand zoals jij geweest en er zal ook nooit meer iemand komen zoals jij" door een zekere Osho ingestuurd door Femke uit Zeist. Onder dezelfde omstandigheden twee keer hetzelfde leven beleven, in theorie wegens oneindigheid ruimte en tijd mogelijk, maar de mensheid die twee keer of meer hetzelfde aantal oorlogen door moet...nee, laat maar zijn, dat gebeurt nu ook al...en wij mensjes die onze onoverwonnen problemen altijd opnieuw doormoeten gebeurd ook al in dit leven. Cirkeltjes draaien, als zelfs de zon dat doet. Ergens zijn we uniek en toch zo voorspelbaar in vele gevallen. Het ware natuurlijk wel wenselijk en menselijk dat er meer als ik zouden komen.(poch) Niet alleen cirkels draaien, maar Ik denk dat het leven van iemand in het beste geval in phases gebeurd, op weg naar meer wijsheid voorturend de doorlopen phases afsluiten...ook vertikaal lagen opbouwend en horizontaal de wereld beter begrijpend. Zo, als een ander het niet zegt zal ik het dan maar doen. Niet op reageren, zal weer tot misverstanden leiden. Sunday, July 09, 2006 1:45 AM Subject: materialiseren Heb vandaag een vader en zoon Tsjetseen een lift gegeven. 's Avonds bij mijn fietstocht richting zuiden bij hun ocmw-woning doorgekomen, alwaar ik moest binnenkomen om mee te eten met de man en vrouw en zes kinderen in een bijna leeg huis zonder tv...gelukkige kinderen tussen drie en tien jaar, lang geleden nog zo'n eenvoud en tevredenheid en spontaniteit tegengekomen. Ze hebben al twee centra achter de rug; één in de walen en één in' t Antwerpse, de kinderen spreken tamelijk Nederlands en een beetje Frans en vertalen naar de vader toe die een beetje Frans kent, de moeder houdt zich blij op de achtergrond en maakt Tsjetseens eten...de weinige woorden Russisch die ik ken doen hun uitermate verbazen. Verder gestudeerd over de plannen vh imperialisme met de wereld, afgerond met de docu over oorlogsvoering. Nog weinig onmacht toegewenst en maak je geen zorgen, tegen de avond zie ik wel dat ik onder de mensen kom indien nodig. Tuesday, July 11, 2006 10:46 PM Subject: dagelijkse beslommeringen heb ik niet te melden Je 'dagelijkse gedachte' over begrip is niet denken wat een ander voelt, maar voelen wat een ander denkt...ik moet zeggen, ik zou mezelf niet zijn als ik het niet zou zeggen...ik kan de twee en nog veel meer natuurlijk...maar dat wist je al. Voor de rest, want ik veronderstel dat begrip ook is willen weten wat iemand anders met z'n leven doet... ben ik weer aan 't studeren en schrijven en ervaringen met mensen aan het opdoen. Verleden week legde ik de geschiedenis nog aan Tsjetsenen uit en gisteren bleek een superterrorist uit hun land zijn pijp gelukkig uit en dat was handig want ik heb vandaag hun elektrik hersteld en een artikel over 100jaar Tsjetsenie voor hun uitgelegd enz. . Verder al twee rechtsneigenden naar links doen overhellen. Van één vrouw krieken en van een andere kersen gehad, een derde vrouw zei me dat er dit jaar een soort worm in de Belgische kersen zat, een vierde spoorde me onrechtstreeks na een toevallige ontmoeting aan om nog eens iets over het leven en de dood te schrijven en een vijfde nodigde me zowaar uit om bij te babbellen...gelukkig ken je ze niet...als ik wat chance heb komt er meer uit de bus dan onze gezamelijke interesse in oorlogen enzoverder...ik herontdekte haar op een buitenlandse site over fascisme...en ik die dacht dat ik beter een vrouw zou zoeken ipv mijn tijd met politiek te verdoen. Dus tot daar zonder al mijn recentste bevindingen over bijzondere energie, die toch gelukkig niemand interesseren, in een kleine notendop mijn relaas. Het toeval is ons noodlot gunstig gezind want gisteren blokkeerde mijn compu weer toen ik eventueel(fraktie van sekonde maar) overwoog om kersen te komen plukken...de beschermende hand sloeg toe en vrijwaarde zo het meisje in Wi van naderend onheil ( ik zeg dit omdat ik droomde van een vrouw die in embryotoestand lag te slapen) en drie andere vrouwen zeiden dat je er in feite als een klein rustig slapend meisje uitzag en ze begrepen maar niet dat je dan zo een grote problemen kon hebben. Mijn crash is dus hersteld, maar verwacht niet alle dagen zo'n verhaal en de nauwgezette beschrijving van mijn ervaringen waarvan ik zoals gijzelf ook dus hoopt en ik van de uwe ook, dat het er gezegende mogen zijn. Tuesday, July 18, 2006 8:24 AM Subject: dag kameraad Inderdaad...misschien hebben ze vernomen dat ik je met rust laat en dat je terug een eerbare vrouw geworden bent... maar ze weten natuurlijk niet van mijn annonce destijds tijdens onze twee jaar platonica, waar jij een woordje aan toevoegde in 1994...'breeddenkend'. Je wou me voor jou misschien...maar je was niet vrij en net voor mijn bestaan een huwelijkscrisis overwonnen,dacht je. It seems to be the story of my life op ieder gebied, altijd maar begrip opbrengen voor van alles. Ik moet naar de begrafenis van RA.C. Hij stierf toen hij een aderbreuk kreeg en de konijnen voederde...drang naar het zachte als laatste boodschap...en de konijntjes die over het erf huppellen...mooie dood. Ivm verjaardagsfuif alain ,Ma réponse : Door recente omstandigheden kann ich leider nicht présent sein op de heugelijke viering van deze originele knaap. Ik ben al eens vanzeleven in zijn tuin geweest en heb er zijn favoriete boompje mogen aanschouwen zo'n vijftien jaar geleden...dat moet al een serieuze boom geworden zijn ondertussen. Voor het tegenbezoek van toen temidden veel bomen kan je bij mij terecht...je belt dan en dan kom ik je op de parking aan de weg of 't station afhalen. Veel eten en drinken kan ik toch toch niet...maar veel rust en wijsheid gegarandeerd als jullie afkomen. Gelukkig halfeeuwfeest op voorhand gewenst en van harte bedankt voor de uitnodiging en amuseer jullie maar goed. Call centers aller landen verenigt U. (ik dacht er nog bij te schrijven : zal een afgezante sturen, maar hou meer en meer van duidelijkheid zonder meer.) Tot daar deze lezing zou de pastoor zeggen. Met zonet een patersboterham achter mijn kiezen geslagen, vraag ik me af hoe het met die andere cc -veterane gaat...hangt ze puffend in de kersenboom of zit ze aan een comeback in de literaire wereld te werken ? Denkt ze met heimwee aan vervlogen tijden of plant ze een nieuwe taktiek om lichamelijke dingen te lijf te gaan ? Ben zelf iemand tegengekomen die in mindere mate misschien dan jij last heeft van jouw symptomen, waaronder al eens het hoofd dat onder veel afzien al eens niet meer zo traagrustig reageert...net toen ik een wolkenloze hemel zag opdoemen legde ze me dat alles uit. Ze is al een paar maand thuis en wil absoluut van vanalles af via een soort Neurodinkskes-kuur in Nederland net over de grens. Bovendien wil ze haar ex-managment-job inruilen voor een opleiding in die neurodinkskes kuur die ze volgt om a cvs en fybrym. en aanverwante mensen te helpen. Heb haar gezegd dat dat niet zo simpel zal zijn. Als ze ooit wil beginnen mensen te helpen, zoals wij vroeger, soms die drang hadden, als ze al een praktijk begint en jij hebt teveel last...laat iets weten. Als betweter zal ik er dan niet tussenkomen. Waarom blijf ik maar die kwalen-lijn tegenkomen on my way en die mensen die zoals B in de tijd eigenlijk wel best bezorgd om jouw zijn en daarom of om andere redenen toch wat afstand tot mij proberen in te bouwen? Als ze me blijft aanstaan zal ik me tegen deze taktiek proberen verzetten. Zo ziet ge maar dat vrouwen met kwalen in principe niet-onattraktief zijn. In the mean while zend ik je mijn vriendelijkste wensen voor pijnvrije dagen en een deel van het teveel aan energie dat ik deze week opbouwen kon. Neem rustig de tijd voor kalme hersengolven en bel me nadat je me terugmailt NIET op om te zeggen dat het je spijt dat je die mail dan verstuurt heb. We hebben teveel meegemaakt om lelijke dingen naar mekaars kop te sturen. Om het met ZEN te zeggen "treedt niet in de voetsporen van de leermeesters, maar zoek zelf naar wat zij zochten... o eternal searcher die bijwijlen ook al eens iets vindt.  Wednesday, July 19, 2006 2:25 PM Subject: te lang alleen leven mag je niet doen als de moment daar is om voor mekaar te kiezen, moet je bepaalde richting uit...eerst later zal ook in jouw leven blijken dat er ook voor jou niet noodzakelijk een wispelturige up en downperiode aanbreekt en zal je dezelfde kansen krijgen, immer weer...onder de vorm van iemand die op termijn wel weer terug voor uitdagingen, maar niet voor spanningen zorgt...al is die iemand nul of vijftig jaar of... zo'n wezens dienen zich echt aan, ze bestaat en ik voor haar en soms mag je elkaar niet wegduwen...door toedoen van anderen, daar heb ik nu eens echt geen zin meer in. Onze eigen achtergrond maakt ons geschikt of ongeschikt om al of niet het verleden van anderen een louterende evolutie te scheppen. Dan kan je het niet maken om de pijn van anderen in een nieuwe relatie binnen te dragen... . Thursday, July 27, 2006 9:29 AM Subject: bedankt voor de leuke verhaaltjes Rechtzetting : heb geen aanval gelanceerd en jij hebt niks misschreven. "verbrand" Gek, aan die uitspraak van jou, dacht ik gisteren in de namiddag ergens. Ik dacht eigenlijk gisteren ook dat je op vakantie was. Als je geen last wil hebben van heimwee naar ons denk je bijvoorbeeld aan de eigenlijk grappige middag toen we samen pruimenconfituur gingen maken vorig jaar. Dramatiek en humor liggen kort bij mekaar. Hoe mijn leven er uitziet ? Op gevaar dat de volgende zin zich als een leeuw die me wil verscheuren tegen mij keert dan toch maar schrijven...dankzij wat wij meemaakten dient zich nu weer een test aan...ben ik bereid, bekwaam en sterk genoeg om via de verleidelijke wegen der liefde een mogelijk nog zwaardere opdracht te aanvaarden...heb ik dat aanvaarden nodig om nog meer inzicht te krijgen in de donkere hoeken van ons mens zijn.? Ik heb weer veel geleerd en het houdt voorlopig niet op.Je weet hoe het gaat : aantrekking heeft veel minder met seksuele dan zielenredenen te maken...wij konden het sensuele twee jaar in functie van geen driehoek te beginnen onder houden voor het ook seksueel werd...wat de problemen die dat soms meebrengt in driehoeken niet durend positief beïnvloed. Zelfs al leef je beiden alleen of met of zonder kinderen niet bij mekaar riskeer je je weer in constructies van derden terecht te komen...omdat het leven nu eenmaal één ziel heeft denk ik. Ook veel bestudeert : een in de kringloop gevonden eindwerk over Incest, net de dag dat ik het met een oude vrouw nav gebeurtenissen daarover gehad had. Ook de Koranversie over de verhouding tot doodgaan bestudeert om in de agressie nopens van sommige van z'n extreme believers in te komen. Tsjetseense warmte gevoeld. Jongelingen raad gegeven. Correspondentie over Lebanon. Oorlog in ons en oorlogen op grote schaal...ben weer antwoorden aan 't verzamelen. Zal maar ophouden, hoe meer je schrijft hoe meer je kan miszeggen. Mekaar zien om te praten ? Als ik instort of dreig vermoord te worden(het zijn niet allemaal verdraagzame P's, ook al leeft deze niet samen, zal ik dat eens overwegen... . Voorlopig heb ik m’n handen vol met het ontcijferen van de subjectieve en objectieve redenen die de mens in de kelders van z'n hoofd gevangenhouden...terwijl het kind in hen er zo graag uit wil. Je zou op de duur schrik hebben om het kind eruit te laten...raken wij wel echt los van al die generaties lang doorgegeven verwarring ? Kameraadschappelijke groeten o Saturday, July 29, 2006 6:08 PM Subject : meglio gioventu einde ...is on verhaal er één van 'eindelijk die twee komen dan toch bij mekaar' ? Mijn schat, ik zal je de mijne tonen als ze af is, ben aan 't schrijven. Innige groeten. Sunday, July 30, 2006 6:28 PM Subject : tekstbespreking Ik verander er niet graag iets aan aan die inleiding omdat het veel vlugger kwam dan ik kon bedenken die zaterdag op 't callcenter moest ik die eerste zin ergens opschrijven en alles stond er binnen de drie minuten. Er moest als tweede zin nog bijkomen 'your name is 'combination' een ander woord voor 'relier'....en dat houdt ook politiek in, alhoewel bewustzijn beter met filosofie begint om iets uit te leggen. Meer dan cellen en emoties zijn we een verzameling van ervaringen uit het verleden die nog altijd iets aan 't afmaken zijn. Objectief reageren en rationeel denken hebben we nodig om uit onze negatieve emoties, onze ik-gerichtheid te raken...de positieve moeten we volop ontwikkelen. Ergens zijn we ook een dier...onze Jean bijvoorbeeld heeft heel veel positieve emoties...maar soms 'bejankt', beklaagd hij zijn eigen maar wat als ik te lang niet met hem bezig ben...als ge hem moest geloven moest ik hem de hele dag tot in Lubbeek en drie maal terug volgen of beesten voor hem houden of zo... "er is meer Jean" zeg ik dan, maar ja, dat gaat er bij sommige mensen nog niet in.” Tuesday, August 01, 2006 6:36 PM Subject: groetjes .Als Iran op 't einde vd maand z'n nucleaire plannen niet opbergt gaat de cirk zoals tegen Irak waarschijnlijk weer beginnen als de Syriërs en Irak nog een maand binnen hun grenzen kunnen blijven of ook niet beginnen blaffen. Dan ga je twee fronten krijgen USGB en de Polen met hunnen tweeling met ook zogezegd godsvruchtige zieltjes, en enkele andere Oosteuropese landen tegen de Russen en Chinezen die Iran eerder genegen zijn...De andere Westeuropese en sommige oosteuropese landen zullen proberen schipperen om zoveel mogelijk winst uit het verlies vd rest te halen achteraf... niet vergeten, zowel Israel als bijvb. Pakistan hebben atoomwapens...Pakistan bondgenoot US...maar voor hoelang nog ...als ze Iran aanvallen (wat ze nu eigenlijk in Libanon al doen) kan het regime onder druk van de straat in Pakistan of Egypte wel eens gaan wisselen. Sommige fanatieken zouden wel eens durven een atoombom op Israel te gooien dan. Weg die rommel, overal, tegelijktijdig. Als ge mijn luisterend oor nodig hebt, belt dan maar, vorige keer was goed gesprek...als ik uw oor nodig heb sms ik en dan belde maar...ga even rusten nu. Tuesday, August 01, 2006 9:57 AM Subject: wamokzegge ben geen leugenaar, ik kan alwel eens iets uit m'n mouw schudden opdat iets beter zou begrepen worden of om iets lichter te maken...ben vooral iemand die opdrachten niet uit de weg gaat, net als jij, maar die stillaan beter weet wanneer hij moet afhaken...zoals Tom Boonen in de tour. Wat betreft m'n toekomstige grafrede, dat men dat maar toevoegt bij al de rest dat over me wordt gedacht en gezegd, en dat er maaar niemand het in z'n hoofd haalt te zeggen dat ik altijd een goede evaluatie op t werk had of zo, dat men mij evalueert op wat ik schrijf en doe...dankzij de imperfectie van anderen en jezelf kan je ook groeien ...je mag alleen niet in negatieve emoties blijven hangen en je moet ergens voor gaan als je iets wil...iemand 'willen' zal ik maar opgeven...my fire is to strong. Tuesday, August 01, 2006 9:47 AM Re: volle rijpheid ... verdorie laat dat toch vallen, de wereld staat straks misschien helemaal in brand... Tuesday, August 01, 2006 9:42 AM Subject: Re: Een dagelijkse gedachte wat wij aan goeds gecreërd hebben lijkt alleen maar breekbaar, ik neem het in der eeuwigheid met me mee tot na de volgende bigbang als de straling weer eens moet beginnen combineren en onze uitgezuiverde ikken weer zullen denken dat ze mekaar al eens ontmoet hebben...misschien gaan we dan weer anders om met mekaar? alle 20 miljard jaar krijgen we misschien een nieuwe kans....gezien de relativiteit van tijd is dat zoiets als na een nachtrust..... Saturday, August 05, 2006 1:56 PM Subject: Re: vergeten ? Express ? Dat zou je wel willen en een stukje van mij ook, maar ik heb het te druk met m'n intuitie volgen en schrijven en de literaire kant in I aan te moedigen via mijn pc hier aan ' t water. Ze ontpopt zich als de proza-tegenpool van jou poëzie kant...in haar schrijven op zoek naar de juiste innerlijke houding om met verschillende relaties om te gaan. PS, die bloemen zijn hopelijk voor jou van een onbekende aanbidder die al op de loer ligt omdat hij vernomen heeft dat wij uit mekaar zijn. Pas toch maar op voor mensen met niet-spirituele bedoelingen lees je nu terwijl je lacht omdat dat van die bloemen gewoon een vrouwelijk trukje van je is. Droomde vannacht dat iemand die ik in mijn job in Brussel kende je achter mijn rug het hof maakte...jullie waren op een jackpot aan' t spelen (iets wat niet bij jou past) en hij maakte avances...in jou was de door mij onbevredigd gelaten maar opgewekte vraag ernaar aanwezig. Tot dra...jaja, jaja, hola maar, dat zal veiligheidshalve wel buiten je vlindertuin zijn. Alhoewel sommige acteurs en regisseurs voor hun film maar al te graag al de verschillende rollen die je gisteren in één persoon vertolkte in hun draaiboek zouden willen hebben. Heb er geweldig van genoten...geen enkele emotie is binnen gebleven. Uniek, zoiets kan je geen tweemaal in t leven overkomen...misschien ben je wel speciaal geboren om die performance in real art of daily life om te zetten met mij als tegenspeler die finaal toch niet toegeeft aan de crescendo van de plot waar je naar toespeelde. Voel je niet afgewezen of laag...je was groots en je kan het nog.  Theater rescendent voor de Post. She :”Vrijdag kom je dus , ik ben blij ... ik zal mosselen maken en zelfgemaakte frieten ... en mijn beste fles witte wijn aftrekken ... Zorg dat je honger hebt , voor ne keer dat ik je nog zie zal ik er proberen een feest van te maken ... zo zou dat altijd moeten zijn als mensen die mekaar gaarne zien elkaar ontmoeten : een feest ... eender wat de dag erna brengt ... ik zal mijn best doen , doe jij dat ook ... Dat van " zal wel moeten zeker " is er lichtelijk te veel aan ... je moet niets hé ... je komt graag of je moet nee zeggen ...” Kantelpunt uit noodzaak in functie van het lot en de voorbestemming ? Na vriendinnen uit alle kunsten, op weg naar de kunstenares met het beeld na die van onder andere de pöezie, de afro en latino kunst, de proza, de viool en ieders culinaire kunst? Monday, August 07, 2006 9:36 AM ge hebt het weer gekunnen met je friet mossellen Het heeft in het weekend wel veel goeie literatuur over de psychologie tussen man en vrouw enz opgeleverd, maar zaterdagnacht was er absoluut geen plaats meer voor libido bij mijn geliefde. Het zou me verbazen als het niet afliep zoals in het verleden, eens je iemand een aanleiding gegeven hebt om achterdochtig te zijn, krijg je dat niet meer weg...vandaar onder meer dat ik voor niemand op lange termijn een optie ben. Don't start hoping, I'm not returning. Bel me niet op als je daar verontwaardigd meer wil over weten...ik praat er niet over, ik moet m'n maagzweren ontzien. Je zult wel een hele uitleg hebben over 'als de band tussen mensen sterk genoeg is gebeurd dat niet' enz... . Laat maar zitten. Ik ben niet kwaad op je,(is een trauma dat je ergens opliep) maar ik kan toch niet over het weer schrijven ? Niet terugschrijven is ook maar niks vandaar, je kan weer voort vandaag. Monday, August 07, 2006 3:10 PM Subject: heel schoon woorden e99 Kan er niet op ingaan, ben politieke teksten die ik toegezonden kreeg van Rusland en Spanjeaan 't bestuderen. Anders weet ik niet meer met wat ik nu bezig ben. Morgen misschien Wednesday, August 09, 2006 10:35 AM Subject: mijn warmste woord Mijn warmste woord is het goed voelen in jou. Je zag het niet, het roosje in de confituurpot dat ik voor het raam zette vóór je belde, naast de pompbak had het volgens mij te weinig licht.  Mijn warmste woord is het goed voelen in mij... door goeie herinneringen aan jou... Mensen die mensen na halve levens alleen nog in de schaduw van negatieve gevoelens zien, vergooien een stuk van hun leven of moeten altijd opnieuw herbeginnen...ik weet dat jij sterker bent en de liefde die ik gaf echt was...dus zal je nog wel aan het goed voelen raken.

wednesday, August 09, 2006 7:32 PM Subject: . Er bestaat een Bachbloesem voor een plotse samenloop van omstandigheden die je dreigt teveel te worden...Holy zit erin en nog drie ander, je weet wel wat ik bedoel. Lees toch de vorige mail van me maar eens. Ben geen onmens. Moge morgen je de vruchten van de spanning en inspanning van vandaag brengen. Maar eerst goed slapen. PS. Je bent niet zomaar inwisselbaar voor om 't even wie...vertrouw daar een beetje op, en zet dat vijandsbeeld ergens op zolder. Thursday, August 10, 2006 10:52 AM Subject: wij zijn voorbestemd om ongewone dingen op ons te nemen... ...zo lijkt het wel. Ook van maan genoten. Niemand hoeft voor mij te koken of wassen, een drankje op een vrije dag zit er nog wel in zeker...alhoewel "we zouden mekaar verbranden", zei je eens. Ik wil me altijd volledig geven als ik een verbintenis aanga, op de duur leer je wel wat je moet delegeren en wat je aankan. Veel sterkte in al je verbindingen naar de buitenwereld toe gewenst. Beeld je in dat je op één van die paadjes in 't Meerdaalwoud staat en maar één paadje tegelijk kunt nemen, als je ze allemaal eens genomen hebt weet je dat je niet hoeft te verdwalen, maar altijd weer bij jezelf kan uitkomen...net als in een atoomstruktuur. Thursday, August 10, 2006 8:12 PM Subject: een pull en wat politiek Ben in kringloop geweest, boeken afgegeven, behalve boek over gezondheid, Ruyslinck, Cactussen, Groentetuin. Nu moet jij raden welke trui ik boven op je gedichten heb gelegd en eruit gekozen heb om niet weg te doen. Vertegenwoordigt het meest jij van al die truien. Ben niet van plan om je veel te bellen dat weet je wel...wil ook niets uitvinden van zus en zo of iets achter wie zijn gat dan ook doen...al zal ik niet zelf over een ander beginnen en zeker niet over een privacy schreef gaan... Zal wel sms-en als ge da liever hebt of bij acute krisis wel naar ...bellen. Als ik ooit nog moest komen zeg ik dat 2 dagen op voorhand. Onderstaande tekst is nav een recent boek over WOII. Het gaat over de drie meest door de fasco's geviseerde mensen uit het dorp. Toevallig mijn grootvader en de grootvader van I...beide opgepakt, gefolterd en losgelaten en dan veel blabla achteraf door sommigen. Haar andere grootvader schreef teksten voor bruiloften waar de mijne op zong. Ik moest gewoon reageren op wat ik vandaag las...eerder kunnen ons voorvaders in ons misschien niet rusten. Mensen lijken soms verbonden in het lot te zijn. Diegenen die in de jaren veertig een jaar of vijftig waren en waar de vergaderingen van het verzet plaatsvonden bijvoorbeeld. Twee van de drie verzetsmensen waarover ik het heb, ( derde ontsnapte), werden opgepakt en respectievelijk in Breendonk en in Leuven weer vrijgelaten, wat na de oorlog leidde tot speculaties over wat zij onder foltering al of niet hadden losgelaten, terwijl zij zelf het waren die verlinkt werden vanwege hun voortrekkersrol. De represailles op het dorp worden in het jongste boek over wat er zich toen heeft afgespeeld niet als represailles voor één bepaalde moord op een collaborateur uitgelegd, maar als een plan dat maanden op voorhand al klaarlag en omdat men met de opkomst van de geallieerden in zicht alle sabotage acties van het verzet tegen de mogelijke terugtrekking van Duitse troepen vóór wou zijn. In Normandië had dit de Duitse troepen al vele verliezen gekost...gedynamiteerde bruggen waarover men niet meer kon terugtrekken en daardoor zo in de val zat enzoverder. In het boek met de visie al zou de represaille dus in een militaire strategie tot terugtrekking gepast hebben, dweilt men de vloer aan met de represaille-theorie...waarom omsingelt men dan één dorp...omdat de verzetsmensen meer en meer uit de steden trokken en zich in de dorpen verborgen, stelt men. Mensen die hun leven op het spel hebben gezet om het verzet te steunen waaronder de drie waarvan ik sprak, mijn grootvader, een mens wiens vrouw slaag kreeg en die na de oorlog bezoek kreeg van de Engelse piloot die hij verborg en die kon ontsnappen...een mens wie voor en na de oorlog bij burenruzies geroepen werd om te bemiddelen, een mens die men bijhaalde om doden af te leggen, iemand die kon zwijgen als een graf en om zijn filosofische zwijgzaamheid bekend stond, iemand die een café met volksspelen had en die in allerhande amoureuze en andere perikelen om raad gevraagd werd...iemand die het belang van zwijgen kende, zo iemand staat dan ergens in een boek met het woordje verraad geassocieerd. Als men geweten had dat hij een piloot verborg dan had men die piloot zeker gaan zoeken...maar er waren zoveel versteekplaatsen bij hem, tot onder de prei in de hof...dus heeft hij niets over die piloot gelost...wat zou hij dan meer hebben verteld dan de bezetter al niet maanden van tevoren wist ? Analyses van wat er werkelijk gebeurde, mogen er niet toe leiden van al diegenen die aan het verzet deelnamen nu tegen mekaar op te zetten. Het zijn altijd diegenen aan de top die de kleine garnalen gebruiken en doen marcheren...in de tijden van bewapening in de jaren dertig werden de vakbonden zelfs ingeschakeld om de bewapeningswedlopen mogelijk te maken, en niet alleen in Duitsland. Het volk had overal principieel tegen zo'n dingen moeten zijn. Friday, August 11, 2006 6:00 PM Subject: bedankt voor de raad Inmiddels heb ik dus vernomen van die overvloed aan vrouwelijke cellen, wist niet dat die bestonden, dacht dat ongeveer fifty-fifty toestand in iedere cel aanwezig was...de jouwe zullen tijdelijk naar de female-site overhellen, wegens toegevoegde hormonen of verlangen je weer meer vrouw te voelen. Dit begint niet alleen met de aandacht van een man, maar in je eigen zelf. Dat je er iemand voor nodig hebt, geldt op den duur ook voor een man. What can I say ? Good Luck. Misschien breng ik je maar best een patiënten bezoek, zal afwachten. Sunday, August 13, 2006 6:54 PM Subject: Lieve jonge vriendin.  Ook zonder je vraag had ik je wel gemaild. Ouders. De ene pa wenst zijn dochter dat ze gelukkig wordt voor een stuk in hem, zijn andere kant ziet liever z'n dochter de kinderen alleen opvoeden beducht als hij is voor wat z'n dochter in 't verleden overkwam en de schaduw daar nog van. Door m'n oorlogsonderzoek belandde ik zatervoormiddag bij hem en z'n vrouw en diens moeder. De andere vader probeert stoer te blijven doen in het aanschijn vh levenseinde, hoe raakt hij aan het zachte in hem ? Ik verplichte ons ma deze namiddag om op die inmiddels opgeborgen scooter van onze pa te gaan zitten en samen zijn we het veld ingereden, met prachtige Provencaalse vergezichten op het Hageland...ze was enthoesiast, soms té...want ze zette de snelheidsknop soms te hoog. Onze pa kon op zijn gemak rijden, dat vond zij dan maar slenteren. Ik geloof dat onze pa dikwijls van die vergezichten moet genoten hebben in zijn oude dag. Soms kwam hij tegen de late namiddag bij goed weer alleen uit het veld terug. Eindigen, we staan er allemaal voor en moeten er door. Voorlopig nog wat verder werken aan wat nog in me zit. Wat betreft de titel van deze mail, ik kan toch niet kwade oude vriendin gaan zeggen...zo zie ik je niet...het is allemaal heel menselijk wat je overkomt, blesser, blessed, ligt kort bij mekaar. Ook mij overvalt jouw verdriet soms, zelfs op gelukkige momenten...en dan kijk ik naar Jean dog die het allemaal niet kan schelen en content is met z'n uitstapjes in het veld van z'n vrijheid. Wij mensen kunnen maar een zekere door de ziel opgelegde vrijheid aan eens we in een bepaalde verhouding tot iemand omgaan. De geest zou niet jaloers mogen zijn, het is het lichaam dat de mens parten speelt. Ik wens je veel beter weer, alhoewel ik een zonnige namiddag had. Ben blij om veel, verbolgen ook, maar niet om de mensen met wie ik omga, maar om de hebberigheid die de wereld regeert. Ajuus. Tuesday, August 15, 2006 6:19 PM Subject: het leven zit soms vol met spanningen en vulkaanuitbarstingen Daar komt op den duur vruchtbare bodem van. Een schrijver ontlaadt zich via woorden en daar ben ik meestal mee bezig in de dag...alhoewel deze ontlading bij mij niet zozeer uit spanningen maar uit alle dagen opnieuw op te bouwen concentratie geboren wordt...na gesprekken, aanrakingen allerhande, info uit de media, mails, ze zijn allen voedsel voor de geest . Ter ondersteuning zendt ik je vele aanrakingen allerhande mee August 18, 2006 7:34 PM Subject: als ge gelijk hebt hebt ge gelijk Alhoewel goede ervaringen met mensen soms moeilijk te scheiden zijn en al wat ik stuur komt uit mijn hart dat ingebed is in een lichaam en dat al vroeger dan 1955...ik geef en neem maar ik begrijp wat je wil zeggen en zal je dat dus besparen. In verband met de pruimenpit, mensen zijn inderdaad moeilijk te veranderen. De meest onverzettelijke komen in kontakt met de meest flexibele...tot dat de rek vd flexibiliteit begeeft ? Saturday, August 19, 2006 5:48 PM Subject: antwoorden Moest iemand anders me die vragen stellen over jou en mij die een relatie begonnen zouden zijn (zoals ik en I nu bijvoorbeeld), zou ik van alle leuke toevallen, gesprekken, dagelijkse codes voor wat er in het leven gebeurdt, literaire dinges kunnen overmaken naar de vraagster...waaruit zou blijken dat het voelen in de relatie wel goed zit. Laat dat al maar eens sporadisch aan bod komen zou ik zeggen. Als het al aan bod moet komen, want in plaats van deelzaamheid in het deel geluk in de relatie zou het wel ergernis in jou kunnen doen ontstaan. Enthousiasme werkt niet alleen aanstekelijk. Dat iets in de richting van dezelfde kwaliteit evolueert doet geen afbreuk aan de autenciteit van wat geweest is. Dat er geen reisplannen zijn of ze de potjes van Tuf nog niet gezien heeft wil niet zeggen dat er iets ontbreekt. Je moet me niet vergelijken met het zachte deel in onze pa dat hij soms zo moeilijk toeliet, als ik je niet toeliet, schreef ik dit  nu niet...ik laat het goede van de hele wereld toe, maar kan met maar iemand op een bepaalde manier dagelijkse dingen afspreken lijkt mij. Over de wijnglazen en terugbrengen en zo, ...gezegd uit een gevoel van déjà vue, niet uit gevoel met hoop op uitzicht op... What will be will be. De oorlogsdinges is niet echt prioriteit wat betreft het verleden, wel wat het heden betreft soms. Eén vd twee vriendinnen die ik gisteren bij I aantrof had een shirt aan met de titel van mijn  politieke roman op,(Rode kermis) de andere haar ex zei me altijd dat er niks meer te schrijven viel en I moedigt me aan...zoals jij ook al ooit. We geraakten per ongeluk toch via die vriendinnen op M kermis, Perongeluk speelde er. Ik hoop dat je je bijeenpakt en niet twijfelt zoals wij gisteren en naar Hoegaarden gaat vandaag.  August 22, 2006 6:02 PM Subject: ik wil niet in herhaling vallen, maar ik wil niet in herhaling vallen, maar...al het positieve dat er ooit was, is er nog, en al het negatieve, daar bewaar ik maar de ergste dingen van om mijn gedachtenbuurt soms mee te blokkeren, opdat ik geen niet-realiseerbare aspiraties die je achteraf onderuit halen ,wil tot leven wekken. Stop met verloren lopen...probeer de liefde voor je eigen en naar anderen toe te gebruiken om van de instabiliteit naar het stabiele te reizen...enig probleem voor jou is dat je mij nog overal in je perspectieven ziet. Wat mijn perspectieven betreft, ik volg m'n gevoel en m'n hoofd en laat het geheel dagelijks mee evalueren door m'n maag. Ook ik beslis dagelijks wat wel en niet te doen...de keren dat mijn huidige andere kant dat ook kan en we derden met ons welbeiing confronteren valt dat over 't algemeen goed uit...al moeten de grootste uitdagingen misschien nog komen. Je bent niet de enige die soms de steun van iemand nodig heeft. Zolang je dat zelf zin in 't leven en kracht geeft ben je alleen met je eigen en de andere in het lot verbonden. Schrijf nu niet terug dat je hiermee niks kan doen. Wednesday, October 04, 2006 6:28 PM Subject: plezierige dingen gewenst. Ga nu eerst wat rusten want ik heb vandaag in Tienen niet kunnen lezen en teveel naar de oppervlakkige dingen vh leven moeten luisteren. Uit m’n gesprekken onthoud ik vooral dat je het niet voor mogelijk houdt met hoeveel frustraties mensen soms kunnen rondlopen. Ik had vandaag die man met zn maagbloeding willen gaan bezoeken maar is er weer niet van gekomen...in zn omgeving klinkt het van 'hij had zoveel niet moeten drinken'...ik zeg' hij had zoveel niet moeten willen dragen voor hij het laatste jaar begon te drinken.' Kiezen voor de eigen weg en de eigen en soortgelijke energie kan mensen enorm in de knoei brengen. In het evangelie van Thomas staat ergens een stuk over de problemen die lichamelijke intimiteit met iemand kan meebrengen en iemands zielentoestand. Ook nog niet in de kerk horen voorlezen.

 

  1. Astra Nova Willeke Poëzie (KM in deze geschriften) krijgt een sterke tegenspeelster, Jinny Proza. het lijkt soms of het verboden is van verliefd te worden Bovenal leer de liefde die in je zit voelen en leer ze ook aan wie te geven. Onderzoek de wegen die de filosofie en de geschiedenis bewandelden. Bemin de kunsten. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. Deel het met je uitverkorene. Laat zo weinig mogelijk negatieve emoties toe. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. Deel zowel de vriendschap als de liefde, de kennis en het zoeken als je lichaam met je uitverkorene...kruidt het geheel met relativiteitszin en humor en je bekomt ...passie.  Als je dan niet dadelijk voor mekaar kiest...moet het niet zo zijn. Als geest en materie één zijn en eeuwig bestaan en de rode, wetenschappelijk aantoonbare wetten van de materie, altijd aan een verfijning van de geest gewerkt hebben; ...hoe komt het dan dat voor het begrijpen van allerlei soorten verhoudingen tussen mensen, zeker die, die met het intieme zijn te maken hebben, je met die rode wetten alleen niet ver komt ? Mensen zijn niet alleen bij mekaar omdat ze geografisch gezien in mekaars buurt woonden of elkaar toevallig tegenkwamen...of mekaar ekonomisch nodig hebben...ze trekken de moeilijkheden die ze nodig hebben om te groeien vaak zelf aan...vooral diegenen die eigenlijk niet veel groei nodig hebben, lijken soms nog het meeste moeilijkheden aan te trekken. Verliefd worden, een onmogelijke zaak soms...de praktisch te regelen zaken, de actualiteit volgen rond werkloosheid, armoede en oorlog slorpen ons in meerdere of mindere mate volledig op. De studie naar de redenen van allerhande dergelijke ellende en de propaganda in dienst van de oplossingen houden ons over het algemeen te weinig bezig. Maar bovenal gebruikt de liefde ons al te vaak om ons het onderscheid tussen mensen en wat hen in ons aantrekt en afstoot duidelijk te maken. Aantrekken en afstoten, ebbe en vloed, het universum dat uit deint en weer in mekaar stuikt...de liefde kent er ook wat van. Die filosofische speurtocht naar de zin van het leven, sommige theorieën die men rond de praktijk van de mens en zijn menselijke relaties uitgewerkt, blijken in de praktijk rondom ons veelal te kloppen...al kan je een mens en zijn relaties niet in om 't even welke theorie gieten. Zo hebben vele alleenwonenden hun boezemvrienden wel een aantal redenen om niet bij mekaar te wonen...wellicht omdat ze te openhartig over hun al of niet platonische verhoudingen zijn...en ook omwille van de verplichtingen die ze, terecht of onterecht nog bij de voorgeschiedenis van hun leven terecht of onterecht, menen te hebben. Vanuit de subjectiviteit van een situatie lijkt iedereen tijdens conflicten wel gelijk te willen hebben...het is hoe men zich op korte of lange termijn voelt dat bepalend voor iemands beslissingen is. Misschien is het iemand zijn lot van bijvoorbeeld te blijven schrijven en daarvoor veel alleen te moeten zijn. Misschien is het iemands lot van verder in de omgeving van je kinderen te blijven. Alles is op een bepaald punt altijd het resultaat van wat eraan voorafging. Schrijven over de veiligste manier om emotionele windhozen met vrouwen en mannen en kinderen te vermijden, is nog niet zo simpel. Er monogaam mee samenwonen is, afhankelijk van iemands karakter en opdracht in 't leven een heel goed recept ter voorkoming van onrust. Ook in gemengde gezinnen met kinderen is samen leren omgaan met mekaar een opdracht. Het zou zo simpel kunnen zijn. 'Indien gij niet wordt als deze kinderen'...1meisje, 1 jongen.  Zo simpel blijft het voor velen echter niet. We zijn nu 2006. In de tijd van onze grootouders en ouders, het eerste grote stuk van vorige eeuw, bleef men bij mekaar wonen tot één van de twee sneuvelde of vredig doodging. Dit feit wil natuurlijk niet zeggen dat het toen allemaal beter tussen man en vrouw was. Nu valt het door de meeste mensen niet te verdragen als de partner iets met iemand anders heeft, hoe geestelijker het nieuwe paar bij mekaar staat, hoe erger meestal voor de vorige partner. Dit 'dicht bij mekaar staan' heeft soms ondoorgrondelijke redenen en soms is het zoeken naar een andere partner alleen maar zin in avontuur of gebeurt het uit revanche...of om de partner te vlug af te zijn...zo diep kan jaloersheid gaan. Het lijkt wel dat hoe meer je elkaars gedachten kunt vertolken zonder dat de andere ze uitspreekt, hoe dichter geliefden naar mekaar toegroeien en hoe intenser ook hun innerlijke band wordt. Het waarom van zowel verliefdheden als scheidingen kan generaties terug te vinden zijn...we vertegenwoordigen en zijn vele stukjes van zij die voor ons kwamen. Het leven stuurt de ene vele paden in, een ander krijgt er minder te begaan... om te genieten, te boeten, wraak te nemen, te domineren of te leren...of alles bijeen ? Aan alles alleen op ons eentje te doen, hebben we niet veel, we zoeken gezeldschap. We beseffen het niet altijd, maar toch willen we gewoon in onszelf tot rust komen, via de invloed van anderen. Dat tot rust komen heeft ook, maar niet zozeer met de lichamelijke kant van de liefde te maken. Buiten de al eens overhoop gegooide gevoelswereld in ons eigen gaan we zoals velen velen uit werken of niet, of verplaatsen ons met onze auto's of met de zeldzame bussen. Als we door één van onze dorpen stappen, lijken we wel een rare snuiter , want voetgangers kom je op de buiten nog zelden tegen in de dagen van tegenwoordig. Ook in de steden vereenzamen mensen soms. Het is niet alleen mensellijk kontakt en innerlijke rust dat we zoeken...we willen weten hoe ons leven in mekaar zit. Niet zozeer op filosofisch gebied, want daar zijn er velen onder ons te materialistisch voor geworden, maar gewoon ons liefdesleven, dat willen we toch wel begrijpen. Alhoewel we het leven van zij die er niet meer zijn verderzetten, spreken de graven niet meer, op de voetpaden kom je zelden iemand tegen voor een meer dan gewoon gesprek. De visuele media houden iedereen in hun ban. Als je naar de beeldbuis kijkt moet je altijd veel selekteren, zappend op zoek naar een goede documentaire of een film met menselijke inhoud. Boeken over relaties zijn er in overvloed...toch zullen we in de praktijk de confrontatie met de voor ons nuttige dingen daarin moeten aangaan. Eenmaal door eigen 'fout ' of die van de andere, of door de eigen voorgeschiedenis of die van de andere of de door beiden afgeweken baan van vrouw, man, kinderen... uiteengegaan, lijkt het vervolg van het verhaal wel een hopeloos kluwen van opeenvolgende pogingen om weer ongecompliceerd gelukkig te worden. Eerst kom je dan soms iemand tegen die het schuldgevoel van de vrouw of man nopens haar of zijn slipper moet wegnemen en de eigen hulpeloosheid daarrond moet uitgommen. Als dat dan niet lijkt te lukken, gun je mekaar weer een eigen leven. Eigenlijk wil men terug naar het gelukkige, geregelde leven van vroeger. Als het niet de bedoeling is dat je opnieuw gaat samenleven, duiken er voor beiden of één van beiden een reeks onoverkomelijke obstakels op. Men zegt dat de liefde dan wel alles kan overwinnen, maar daar moet je dan wel met z'n beiden rijp voor zijn...of het nu om gescheiden mensen of LAT-relaties of welke vorm van samenleven dan ook gaat. Bovendien zijn er in iedere liefdessituatie ook nog eens een aantal oude, onverwerkte emoties naar de anderen buiten het koppel toe...zodanig dat niet iedereen op elk moment rijp is om te gaan samenwonen of zo. Diegene die kiest om te midden van z'n onopgeloste gegevenheden van vroeger te blijven leven, neemt soms het risico van niet meer aan zijn of haar beste energie te kunnen er dan op de koop toe bij. Eigenlijk blijft men dan vaak aan z'n oude toestand hangen, maar dan in het geval van een zielsgenoot gelukkig met iemand die zoveel interesse en dichterlijk aanvoelen delen kan. Als men eerlijk met zichzelf is en indien diegene die men liefheeft niet uit het zware deel van zijn of haar emoties losraakt, is het slechts voor weinigen een haalbare oplossing van een nieuwe relatie in alle openheid te kunnen beleven. Cruciaal blijft dat de vrouw of man in kwestie eigenlijk meestal onbereikbaar blijft als vrouw of man aan iemands zijde. Hij en zij hebben dan voortdurend 'loslaten' te leren, de twijfelende tegenpartij heeft dan leren tevreden te zijn met de situatie waarin hij of zij zich bevond. Om hem of haar te bewijzen dat een dergelijke verhouding soms niet houdbaar is, worden zij of hij dan verliefd op iemand anders die ook vaak ergens aan een andere driehoek ontsnapt is en er ook niet helemaal aan ontsnapt is, al bevindt die iemand zich op welk een letterlijke afstand van enkele duizenden kilometers van die situatie. Het lijkt dan of dat iedere betrokkene partij in zo'n situatie niet wil of kan kiezen, wat ze ook proberen Op de meeste momenten is er steeds één konstante, het naar de eenvoud willen, één lief aan je zij...je kan niet iedereen plezieren...hoeveel eenzame mensen er ook bestaan. De mens is op liefdesvlak immers heel individualistisch ingesteld. Je kan proberen op al die regels een uitzondering te zijn, je kunt er echter moeilijk aan ontsnappen. Misschien alleen door een onverschillig evenwicht tegenover zware, negatieve emoties te leren hanteren. 'Onverschillig evenwicht' wil niet zeggen dat je niks om iemand geeft...je helpt er de andere soms beter mee dan 'mee te lijden'.  Het lijkt wel een taboe van het in het bijzijn van iemand waar je een dubbel intieme verhouding mee hebt (geestelijk en lichamelijk) iets over een ander iemand waarmee je één of beide kanten ook hebt, te zeggen...als je amok vermijden wil. Het is aan eenieder van de betrokkenen om uit te vissen met wie wat nu eigenlijk het beste klikt. Tijdens dit proces geldt niet zozeer het bekende 'eerlijk duurt het langst' maar eerder 'de waarheid omtrent iemands leven komt uiteindelijk bovendrijven'... . Vreemd genoeg, maar waar, als je altijd open en eerlijk bent en je wordt desondanks of juist daarom voortdurend emotioneel aangevallen omdat je een ander van een andere verhouding die je hebt, inlicht...dreig je daar op den duur aan onderdoor te gaan. Je zult zelfs merken, dat hoe monogaam je ook bent, je moet oppassen van je niet ergens schuldig aan een anders problemen gaan te voelen. Een vrouw of een man, of beiden, die zich niet goed meer bij mekaar voelen bewerkstelligen bij mekaar dat ze zich voor derden beginnen openstellen. De kinderen leren er na verloop van tijd ook hun eigen lessen uit. Iedereen lijkt op bepaalde tijden onder de vorm van zijn vrouw of haar man of de kinderen of daarbuiten te worden geconfronteerd met diegenen waar ze hun levenslessen mee te leren hebben. Het lijkt wel of in sommige levens in de eerste verhoudingen de tegenstellingen mekaar aantrekken...trouw tegenover minder trouw ingesteld bijvoorbeeld. In kombinatie met breeddenkend is de uitkomst van dergelijke verhouding in veel gevallen de ene of andere complicatie door derden...waarbij in het merendeel van de gevallen het spel van 'moeten kiezen voor...' begint. Menselijk absurd, wordt het op het eerste zicht wanneer de keuze precies door materiëel welzijn ingegeven wordt. 'Op het eerste zicht', want eigenlijk is je leven iets waarvan je de gevolgen die dat dat leven op anderen heeft, en het waarom daarvan, nooit volledig begrijpt...da's iets dat verborgen in het kollektief bewustzijn ligt. Het collektieve bewustzijn, de trauma's van generaties terug die zich nog altijd blijven vertalen in over dominante bindingen tussen ouders en kinderen en omgekeerd, tussen vrienden en vriendinnen, collega's...enz. Een driehoeksverhouding evolueert soms tot een soort monogame LAT- situatie waarbij de ex in de eerste plaats tot boezemvriend(in) evolueert. Men laat de vroegere liefde ook nog in z'n leven toe voor de vriendschap en de cultuur, het gesprek achter een thee of een pint...vrijen, en ergens hoopt men dan dat er weer een zielsgenoot op het levenspad komt...iemand die jezelf ook weer geestelijk en lichamelijk raakt...tot de band zo hecht wordt dat je(soms weeral) besluit van er met z'n twee voor te gaan Vreemd, zo'n vertrouwd onderhuids verlangen naar lichamelijke intimiteit die weer een sluis van de hemel opendraait en bij wijlen zo'n gigantisch meer van rust op 't eind kreëert. Terwijl dan altijd weer die rust op je turbines valt en je er een geweldige energie genereert. De kracht om dagelijks te leven, beter opgewekt met z'n twee. Sommigen menen van anderen dat zij vrouwenlopers of mannenzot zijn. Heroplevingen van de lichamelijke en andere kant van relaties, hoeven niet aan de porno of pillenindustrie gebonden te zijn. Levenslot, levensslot...het antwoord zit hem in één letter. Welk is het levenslot en het levensslot van diegenen op onze weg...breken zij wel of niet uit het oude karkas van maar te blijven lijden...dan is dat inderdaad hun lot. Soms weten ze niet wat er gaande is, soms willen ze het niet weten en in 't begin van een relatie mogen ze het eigenlijk niet weten...wat de eigenlijke bedoeling van hun liefde is, anders werkt de verliefdheid niet. Soms kom je in 't stad mensen van allerlei leeftijden tegen, vol van depressie en pillen; je herkent de symptomen van een paar mensen die je kent. De psychologische leefwereld tast het immuunsysteem van de biologische wereld aan. Pillendraaiers kunnen zelden helpen en sommige vrienden verkondigen dingen die het allemaal alleen maar erger maken door absoluut partij te kiezen ipv het totale plaatje te snappen...wat voor buitenstaanders eigenlijk heel moeilijk is. Man en vrouw zitten met een bibliotheek van doorgegeven ervaringen en pogingen om hun eigen te willen zijn in hun wezen. Soms zit in dat willen veel te veel met het genetische verbonden tegenstrijdigheid. Soms ziet een buitenstaander toch meer dan zij zelf. Het is de confrontatie met jezelf en anderen die je moet leren aankunnen. Vertrekkend van de vreugde die je binnenin voelen kan en zo tot zelfwaarde en creativiteit komen...je eigenheid dan kunnen en mogen beleven is het grootste geschenk dat je dan kan overkomen. Je moet bij momenten na teveel denken toegeven dat eenzaamheid je op kan eten...en dat je om te kunnen voelen er echt moet voor openstaan. Zonder innerlijke rust, werkt dit echter niet. Je kan toch niet de hele dag zoals zovelen alleen maar genoeg hebben aan oppervlakkige, praktische dingen, zonder bij de zin van het leven stil te staan. Is er daar nergens een geestgenoot die niet op weg naar alleen oppervlakkig willen leven is ? De echte waarheid omtrent het te volgen levenspad wordt dan wel met de jaren duidelijker en duidelijker , maar het is telkens wachten op de evolutie van anderen om zelf verder naar het soort dubbele verlichting dat we zoeken : geestelijke en lichamelijke intimiteit, door te stoten. Sommige zielsgekwetste mensen zullen in dit proces naar innerlijke rust proberen van anderen te kwetsen...of ze nu zelf de oorzaak van hun kwetsuren zijn of niet. De wegen om dat te bereiken tarten alle verbeelding...inbegrepen 'schatje' hier en 'schatje' daar. Al moet men in feite dankbaar zijn om wat men verduurde, het kan soms allemaal niet blijven duren. Sommigen zijn anti-bloem, anti-zoet en anti-dier en trekken de tegengestelde polen tóch aan. Hun kinderen weten soms niet wat hen overkomt en blijven vaak lang naar een passend dekseltje zoeken. De woorden die gewisseld worden zijn altijd een mengeling van wat er op die momenten op alle fronten leeft. Hoe beter je dat doorhebt, hoe moeilijker het te verwoorden valt...en toch vindt je eens je dat beseft dan moment na moment de juiste woorden om uit te spreken...welke soms nare gevolgen ze op het eerste gezicht soms ook voor jezelf of anderen hebben. Soms is het beter van alle vrouwen als je zussen en mannen als je broers te beschouwen tot je weet voor wie je weer kiezen moet. Kiezen tot je jezelf van het zware uit dat duizenden of tientallen jaren oude verleden kan ontdoen. Als je in 't begin iemand teveel idealiseert is dat ondertussen vaak het begin van een te vroeg Een einde kan soms heel lamentabel verlopen als één van de twee z'n eigen weg niet aan 't volgen is.  Soms moeten we dan weer om kracht vragen aan iets buiten ons...aan de energie van al diegenen die het al wel kunnen doorspartelen hebben...of die nu nog leven of niet ? Misschien zijn wij die energie eenvoudigweg wel. Jezelf al eens door anderen van op een afstand en kortbij laten observeren...daar kan een mens veel van leren. De dood bij leven al achter de rug hebben...is zoveel kennis, inzicht en wijsheid verzameld hebben dat je totaal vrij van vrees bent geworden en vol van overgave aan je innerlijke goede gevoel. Intimiteit, inzicht en inkomen...of wat de meeste mensen in meer of mindere mate boeit. Het ontdekken van diegene in jezelf die voortdurend de mogelijkheden tot oplossingen in jezelf of in anderen afweegt...is het ontdekken van samenhang. De enorme input van je omgeving moet altijd worden gezift. Als je je goed in je vel voelt, schijnt het licht schijnt soms op de boom vóór je ruit en drukt diens schaduw al door de wind dansend op het gordijn uit. De boom zwiept en zwiept soms, lichtjes door de wind beveeld, zo komt de wereld vanuit onze innerlijke rust dan op ons over...en eerst dan kunnen we waarlijk lief hebben, liefhebben vanuit innerlijke rust. Dan zien we in dat de liefdesrivaliteit onder mensen enorm ver kan gaan...en op een bepaald punt aanbeland, ons niet meer verontrusten kan. Als die rivaliteit zich in de strijd om geld en goederen vertaalt, verliezen we onze tijd en staan we nog nergens. Iedere dag moet men tussen het al en jezelf een brug bouwen om de innerlijke kalmte weer te vinden. Een dag kan op duizenden manieren beginnen...maar veel wegen en wegjes om te volgen zijn er niet. Voordat je op een dag zo'n weg vindt, moet je de betekenis van je nacht en de vorige dag begrepen hebben...ook al bevatten je dromen geen fundamentele boodschap en vormen ze een gekke collage met alleen flarden uit de vorige of andere dagen...ze zijn dan gewoon een verwerking van de vorige dag, niet van een hele periode of een half leven. Bewaar je intiemste gedachten voor diegenen die echt je leven willen delen, volgens welke formule dan ook. Menselijke contacten zijn op het verleden gebaseerd en schuiven in het heden naar hun enig mogelijke plaats in de toekomst. Sommige mensen verliezen iemand door een overlijden van iemand, anderen op andere manieren. Een verlies, van welke aard dan ook zit altijd vol tijdelijk onbeantwoorde vragen. We kennen allemaal mensen die op bepaalde dagen heel humoristische dingen rond de dagelijkse gebeurtenissen of zo kunnen verzinnen. Op andere dagen redeneren en spreken ze alleen in zwart en wit, die dagen of momenten zijn hun klassegenoten alleen lui ofwel alleen vlijtig en alles gaat te traag of te snel, afgemeten aan hun eigen dan ineengekrompen visie...humor en filosofie en inzicht zijn dan ver te zoeken...en zo zijn er nog vele variaties die met angst of verlies te maken hebben...met ervaringen in het genetische verleden en in het zelf geleefde leven. Sommige van die dingen lijken wel onuitwisbaar uit bepaalde karakters en toch leert het leven iedereen veranderen of stagneren. Denk en hoop niet te vaak dat je voor je inzichten daaromtrent echt gewaardeerd wordt. Zich kritischer naar anderen gedragen is dan de boodschap...dan kun je zelf meer tegen een stootje. Iedereen is immers een cel van het grote geheel dat geest des universums noemt...en voor een groot stuk voor z'n eigen geluk verantwoordelijk...maar velen hebben de samenhang van hun leven met dat in de buitenwereld niet door. De manier van je omgaan met je eigen en anderen bepaald immers je eigen goedvoelen en je mag je door niemand laten overwoekeren. Velen onder ons zijn gevangenen van hun eigen predestinatie...ze lijken zich alleen maar vrij door het leven te bewegen...in feite zoeken ze voortdurend aan hun eigen, door anderen vastgelegde coördinaten te ontsnappen. Tijdens hun tocht volgen ze de voetstappen van hun medegevangenen of duwen hen vóór zich uit. Het valt in 't begin niet mee van je eigen route te volgen. Heel veel van het gedrag van anderen heeft met de invulling van hun liefdesleven te maken, maar dat snappen ze niet altijd omdat ze nog door een berg emotionele zwaarte van hun eigen en anderen moeten. Knikkers zijn ze. Zoals onbekende planeten, vol van dominerende kleuren, hun geheimen verbergend in hun gesmolten glazen waarheden. Als je ze in het licht houdt geven ze hun fantasieën toch prijs. De fantasie die ze genereren, hun verloren blijheid, zou wel eens het antwoord op al hun vragen kunnen zijn. We zijn allen knikkers en ons verleden speelt met ons, al van vóór we zijn geboren. Komen er nieuwe knikkers in het spel, dan duiken de oude vragen weer onder nieuwe of vertrouwde vormen op.  Als je voor jezelf een grote ruimte geschapen hebt in je geest, duurt het soms toch niet lang voor een klein vervelend woord, idee...als een geurtje de hele ruimte verpest ...niet panikeren dan, dat gebeurt dan om onze alertheid niet laten in te dommelen. Hetzelfde met helder water en modder en met principes die je soms heel hard buigen moet om anderen toe te staan van zich volgens hun eigen methode naar geestelijke groei toe te werken. Sommige mensen, ook diegenen die je goed gevoel op de proef stellen, zijn toch zo mooi dat je de bus zou willen zijn die hen naar hun bestemming voeren mag. Soms moet je ze toch alleen maar groeten en je eigen weg voortzetten...want ze willen een privéchauffeur voor zich hebben. Je eigen weg. Elke dag is er één om te herinneren, een jaarring in je leven, zoals een boom die heeft. Op een echt goeie dag zie je ineens het zonlicht dat weer door de wolken breekt ander. Het licht verschijnt dan weer op de scène van het levend theater dat het dagelijks leven is.  Het licht verspreidt zijn helderheid dan tot diep in je ziel en injecteert je dan met een vurig verlangen naar je nobelste doelstellingen. het licht verzekert je dan dat hetgeen je aan positiefs in het verleden soms voelde nog steeds heel waardevol in het heden zou kunnen blijken te zijn...zelfs al zijn het dingen die weinigen kunnen schelen en zijn het enkelingen die het voor een stuk begrijpen. De graad van bewustzijn die we bereiken, probeert op de ons omringende wezens af te stralen. Sommigen willen ons voor een lagere graad van bewustzijn winnen en inspannen. Daar kiezen we toch niet voor ? Vertrouwen moet onze gids blijven, een gids door moeilijke momenten en eenzaamheid en isolatie. Hoe zouden wij de hoop kunnen opgeven...de reis door onze wereld moet worden voltooid...zal nooit zijn voltooid, ook niet na dit leven...na de volgende big-bang begint het allemaal op een ander nivo weer en weer opnieuw, met miljarden jaren tussen. De kwaliteit van observatie van elke soort energie waarmee we omgeven zijn, zal stijgen en op termijn in dit big-bangtijdperk of volgende week of in een ander big-bang tijdperk aan anderen ten goede komen, daar moeten we met z'n allen van overtuigd blijven. We moeten het dagelijkse NU zo goed mogelijk proberen in te vullen met liefde en solidariteit en rust in ons eigen...wie goed doet, goed ontmoet passeert eerst langs weten wat 'goed' doen is, dat leert het leven ons. Iedere dag is weer een balanceren tussen ons eigen bewustzijn en dat van de anderen...in het teken van al die aparte, verspreide en verengde verhalen achter de feiten. Het leven als een kunstwerk, uitgebeeld door die zich soms tegenovergesteld of eensgezind gedragende artiesten die we allen zijn. Het begon nooit, want altijd diende het NIET niets of niemand te willen zijn, te worden bevochten. Kleiner of gelijk aan nul kan niemand of niets worden en alles heeft een vorm. Daardoor die big-bang en al die onzichtbare straling die een gevolg was van het weer terug in één punt samenkomen van alle energie uit het vorige theaterstuk. Als een artiest schiep die straling weer het eerste atoom en de eerste cel en de eerste mens. Wij zijn nog altijd bezig met de die dingen zoals een satelliet z'n straling naar een ontvanger zend. In de satellietwereld gaat dat de dag van vandaag alleen als je 'betaalt' hebt...in een vergelijking uitgedrukt, in psychologische taal als je je doorheen je zware emoties gewerkt hebt...kan de universele vreugde die je om te leven nodig hebt, binnenstromen te scheppen dat iedereen rondom ons niet niemand wordt...we dagen mekaar voortdurend uit. Ochtendstemmingen bijvoorbeeld. Hoe gaat het met ons vandaag ? Was gisteren toen iets zoals een zware last die op ons viel ? Zelfs om kracht vragen hielp misschien gisteren niet. Soms lijken we wel van alle energie te zijn afgesloten. Misschien kwam het door het weer eens overmoedig projecteren van die boeiende toekomst die we ons een week geleden voorgesteld hadden...een toekomst aan de zijde van iemand met toch wel heel wisselende stemmingen soms. Die dag verleden week was eigenlijk zo goed verlopen totdat haar of zijn melancholie ontwaakte en de te ontknopen strikken met de personages van het verleden weer vast toegetrokken werden. Haar of zijn onmacht naar anderen dan hemzelf of haarzelf toe, had weer toegeslagen en hij of zij moest weer de volle laag ervan incasseren. Hij of zij mailde haar zijn of haar inzichten, herstelde en ze werd weer wat rustiger... tijdelijk...weer tijdelijk ...tot de conflicten met anderen eerst weer gaan liggen zullen zijn ? Wat een verkwisting van energie voor beiden en anderen...als je op het verkeerde moment in mekaars omgeving bent. Geen bijgelovige theorieën of ontrafeling van complexe psychologische diepteanalyses brengen dan nog enig soelaas. Kennis, zo simpel als licht en toch soms niet hanteerbaar als de wolken in je hoofd dicht zitten. Kom dan ook niet aandraven met God, want dat zijn gewoon de anderen en jezelf. Wordt weer zeker van je eigen rol in het stuk...de 'inzichten'. Net zoals mensen naar sociale gelijkheid verlangen en gegarandeerd gedonder op hun kop krijgen, zo is het soms ook met de liefde. Waar blijft soms dan weer het sensuele gele, dat met een schot in de bergen van angst mensen weer in hun oasetoestand herscheppen kan ? Te lang mekaar niet zien of de lichamelijkheid in een relatie verwaarlozen, schept afstand en eenzaamheid. Voor je je weer onder mensen vertoont moet je dat dan eerst wegwerken : een praatje tegen de hond die z'n been ophief : "ziet dat ge je kloten niet netelt", of tegen de spin : "ziet dat ge die vlieg vangt tegen dat ik terug ben". Meer heb je soms niet nodig om door te kunnen gaan. Tijdens je wandeling vindt je dan wat klein behuisde paddendikkoppen in een bijna uitgedroogde plas en je zet ze in een vijver. Je ziet dan kalfjes in de wei staan en je vindt een verbod om hen te slachten een heel hoog goed. Toch komt er ondertussen nog altijd geen revival misschien...maar je breekt er toch het ijs in jezelf en naar anderen toe mee. De dagen erna groeit er misschien een gevoel van sterkte en vertrouwen in jezelf en anderen.  Je bestudeert de politieke weldaden en rotzooi in de wereld het fascisme, want de wereld bestaat niet uit liefde alleen en het lijkt je dat zo'n apparaat slechts kan geboren worden uit frustratie en haat, uit armoede en hebzucht...allemaal dingen met biologische en sociale zowel als persoonlijke achtergronden en drijfveren.

'Kwaad' bestaat inderdaad...en het wordt erger naarmate het fascisme in de wereld groeien kan.  De lookalike van je pomphouder was dan wel op het nippertje niet voor de partij die het moderne, op hebzucht gebaseerde fascisme gestalte gaf, hij genoot wel van je reisverhalen die hem op een ander been probeerden zetten. De macho's in 't gewone dorpscafé bij de twee gele vriendinnen smolten onder hun gewoon zachte manier van zijn...hier kon geen rascisme groeien. Toen je er 's anderendaags aan terugdacht streelde het beeld van een jong meisje dat pas leerde fietsen het verdriet in je dichtersogen. Weer een dag later stierf er in een ander dorp een man terwijl hij zijn konijnen ging voederen...de beestjes huppelden dartel over het erf...'t leek gewoon niet erg...zo te sterven met zachtheid omgeven...een beetje zoals die vrouw die tussen haar bloemen dood neerviel nadat ze de buren nog een ijsje had gebracht. Soms zouden we een beroep moeten kunnen doen op een energie die voor ons

Emoties. Zelfs een hond heeft emoties, als hij achter het hek voor de 109 ochtendwandeling te wachten staat, ruikt hij zelden het stukje vlees dat zijn baas naast het hek heeft neergelegd...zo verzaakt hij dan aan zijn primaire behoefte in ruil voor de ontdekking van de wereld. Emoties, zelfs al zijn ze triest, zijn een stap naar gevoelens, naar meer en meer onvermijdelijke spirituele groei als je er voor openstaat en je bepaalde uitdagingen aangaan durft.  Eigenlijk zouden we voortdurend voor onszelf en naar anderen toe bezig moeten zijn met het beste voor ons en hen te willen. Vanuit ' het goede te willen verspreiden' door het regelmatig voor iedereen te wensen, zou een hele andere logika kunnen ontstaan. Je kan het leven niet vanuit het een of ander gedrag van egoïstische genen alleen verklaren...er is meer aan de hand. Soms kom je altijd mensen tegen met weer andere specifieke problemen...tracht ze te begrijpen voor je beslist een eind met hen mee te gaan. Geef meer raad dan oordeel. Laten we geen tijd en energie steken in het emotioneel bestoken van mekaar...het is allemaal tijd en energie die ons verdeelt en vervreemdt van het échte onrecht in de wereld. Tijd, relativiteit en liefde Als je een lang leven wil moet je met iemand leven die eigenlijk niet bij je past. De minuten duren dan uren. Als je een kort leven wil, ga je zo in mekaar op, dat de tijd lijkt stil te staan, zo snel gaat ie voorbij.  De muzemuis die bij je past weet dat je op sandalen uit de filosofische Peloponesos loopt.  Je weet dat ze naar sereniteit zoekt, het soort dat we eens kwijt, weer opbouwen moeten.  Als ze eruit gemaakt is, zal ze ze vinden, zo niet is ze bezig ze te verwerven. Zo ontsnapt ze soms een beetje aan al wat men dan vaak onbewust ontgroeit. Op bepaalde momenten in de dag is ze er, wijl ze er toch niet is. Als ze er is, plant ze de zaden voor hernieuwd ontluiken in de volgende dag. Kruin en wortel reageren op een specifieke manier aan haar verbonden. De atoomsplitsing van een woord is soms al voldoende om ons over grenzen te verenigen. Hopelijk is dit zo sterk dat de buitenwereld het niet splijten kan. Je herkent haar ingredients, alleen met plannen maken soms te greedy. Als een kever wil ze niet van je vinger, maar laat je haar vallen... wil ze er dan nog op ? Alles doen alsof het de eerste en de laatste keer was en toch een zee aan tijd ervaren. Weten dat elke ervaring tegelijk een oude en een nieuwe is. De momenten, heel innig verbonden met waar we van komen, telkens wanneer een vogel zich tot armlengte waagt; wat daar uit voortkomt wil je wel met haar delen, zolang ook haar antennes ontvangen kunnen. Met of zonder woorden over voorbije geschiedenissen en nieuwe, met of zonder de loutering van onze lichamen, ons niet schamen voor zogezegde inperfektie. Ons in aardse en hemelse aanrakingen bekwamen, alles komt tezamen, terwijl het nooit gescheiden was. Haar aparte stijl raakt de mijne aan. Hoe al die genetische,sociale en liefdeskarma van verleden naar toekomst sluizen ? Hoe het heden aanpakken, indelen, beleven ? Zoals de big-brother van de satelliet-tv geen signaal meer zendt als je niet betaalt; valt ons goedvoelen weg indien we de voeling met onze specifieke eigenheid kwijt zijn. Beetje bij beetje of helemaal ineens. De aarde, strafkamp of geluksoord... ?

Wie over dimensies heen kijkt ziet de wetmatigheden en de humor van de grote drama's. De patroonheilige van plotseling toeslaande onrust bij vrouwen, met z'n onterechte reputatie van beul, wordt weer aanroepen. Schotelt men hem op de valreep van een wolkeloze hemel, gauw nog wat nieuwe geäccumuleerde pijn van vroeger voor ? Op z'n hoede reageert hij op te euforisch, op te gereserveerd,op te angstig, op te verdrietig, op te romantisch, op van bij de aanvang reeds door meerderen gekoesterd verlangen... vanuit een betrokken evenwicht vanuit een hart dat het unieke in de mens van het teveel verstand en het vergaan behoeden wil. De oude sloten en verboden laten zitten waar ze moeten... waar het de eigen sloten van anderen zijn geduldig laten betijen...tot men ze vanuit innerlijke kracht, zelf doorbreekt op een al eeuwen gekend aantal jaren, dagen en uren. Iedereen moet gewoon volgen waar hij of zij zich goed bij voelt...of er daar ook uitzonderingen op zijn ? Het teveel aan praktische bezwaren verzint wel weer wat. Altijd wordt het lot anders beschoren van zodra je het werkwoord liefde tegen elke opoffering aanvaard. Alle energie die hij ooit kreeg en krijgt gaf en geeft hij terug bij elke wens om gunstige wendingen creëert hij een tegoed op de toekomst...voor zover die z'n eigen weg niet verduistert. Of hij al of niet aan die wendingen deelnemen zal... altijd staat er al wel iemand klaar om opdrachten over te nemen... ook iemand met de illusie dat hij misschien alle sleutels tot het in mekaar krijgen van de puzzel van het leven heeft. Dankbaar om al hetgeen hij door moest en kreeg. Hoopvol op een beminnen vanuit eigen aard, dat zodra het wou beginnen altijd vanuit vele hoeken werd bekijft. Naargelang de uitputtingsgraad kon het allemaal wel eens minder zijn... . Voorlopig is dat echter weer iets van 't verleden... . "Je moet wel serieus verliefd zijn om me een andere muze toe te wensen", zegt men dan...verliefd, gehavend, soms zittend beiden in dat woord. Zo er ook een patroonheilige is voor het strelen van alle vrouwen met een innerlijke leegte en de patroonheilige van de onrust bij vrouwen hem ooit tegenkomt, zal deze laatste hem direkt herkennen...vanwege waarschijnlijk totaal opgebruikt.U bevindt zich, beste lezer, op de wereld van één eitje en één zaadje...al verscheidenheid aan energieën genoeg

 

 

de kern Heerlijk over liefde pennen. Een man en een vrouw, beleven samen hoge literaire dimmensies op internet, na korte ontmoetingen in de kindertijd, mekaar uit het oog te hebben verloren. Beide al een heel bewogen leven achter de rug. Het lijkt alsof het niet anders kan dan lukken...maar niet op de manier waarop ze het tijdens bewogen zomermaanden in 2006 hadden gedacht.

Mijn kristallen weegschaal. Het is een weegschaal die ik al van kleinsafaan bij me heb. Eerlijkheid tegenover mezelf en anderen, een groeiend analytisch vermogen en goede bedoelingen zijn de al eeuwen doorgegeven bouwmaterialen. Materialen zoals 'geslepenheid' en 'gespletenheid' kwamen er niet aan te pas, omdat ze een mindere dimmensie dienen. Dagelijks bescherm ik m'n kristallen struktuur tegen diegenen die de eigenlijke waarde van licht en kristal niet of niet meer kennen. Als je hen met het afwegen van de zin van het leven in waarheidsgehalte confronteert keren ze zich schijnbaar tegen je. Tegen hen moet je niet beginnen over metaforen die over muziek en orgasmes gaan, of over de gecrashte autowrakken in je hoofd die een gezond verkeer in ons hoofd beletten. De antennes van de weegschaal zijn voortdurend op zoek naar kwaliteitsvolle signalen...te midden de ogenschijnlijke chaos in het leven. Wie de resultaten van de kristallen schaal kan lezen op de momenten dat lichaam en geest er toe in staat zijn, en men niet zelf in een staat van vertroebeld observeren verkeert... begrijpt de schijnbare chaos rondom hem. Je ziet, hoe uitverkorener de lezer, hoe meer ik uit mezelf moet halen, wat een niet geringe prestatie is gezien de de duimspijkers die sommigen op de straat van het leven rondstrooien...zodat anderen voortdurend platte banden moeten plakken in hun leven. Ik hou ervan de dingen uit te spreken of te schrijven...anders geraak je alleen met sukkelen vooruit...de voorbeelden van de schade van dingen niet tegen ouders of...durven te zeggen of te handelen naargelang het anderen goed uitkomt zijn legio. Voornaamste is dat ik het één en ander te boven gekomen ben. Vermoedelijk douchen en wachten op de uitleg van de nacht en de morgen...of op jouw uitnodiging om aan een volgende vorm van het ijzer smeden terwijl het heet is te doen. Als je een bepaalde gedachte hebt en je noteert ze kort en daarna schrijf je er iets over...voortdurend terwijl je dat doet, evolueert ze naar de volgende stap...wat beter is dan wat iemand veronderstelt waar te zijn langs alle kanten te belichten en daar je eigen dingen aan op te hangen. Van kindsafaan heb ik voortdurend soms het gevoel 'hier klopt toch iets niet mee'. Bijvoorbeeld 'zondags mochten er om de een of andere idiote douanemaatregel die sinds de EEG volwassener werd al lang afgeschaft is, geen rode bessen Duitsland ingevoerd worden en moesten we ze tussen de aardbeien verstoppen op de kamion'. Ook in de catechismus voor de eerste en plechtige communie smeet de pastoor mij, zijn misdienaar nog wel buiten wegens opmerkingen bij het scheppingsverhaal. Ik heb nogal vlug door wanneer iets niet klopt en als je dat wil bijsturen heb je vaak vlug amok...dus passen we ons nogal eens aan om een ander niet te verontrusten of niet overhoop te gooien. Soms moet je niet aandringen op verandering van iemand in je omgeving omdat hij of zij er niet klaar voor is of er te oud voor geworden is of wat dan ook. Een paar voorbeelden : onze stichting die een infoavond over de huidige oorlogen in de wereld zet...kan je nog lang op wachten, dus moet je het zelf doen... als er al iemand op zit te wachten zal je zeggen. Ander voorbeeld...je mag getrouwd geweest zijn en alleen leven of met je kinderen...de rol van de strenge jaloers wakende man kan je daar wel aan ontsnappen als het een levensopdracht is van iedereen waarmee je verbonden bent door z'n processen te helpen, of dat nu een man, vrouw, dochter of zoon of grootouders zijn ? In jouw geval de Noorse Walbura die de Moren wat Zweedse vrijere moraal meegeeft ? Of van hun kant bekeken de bewakers van de maagdelijkheid en goede zeden die ons van het zedelijk bederf willen redden. Ik verbaas me erover dat ze in polygamie geen moeilijkheden zien en van teveel bloot flippen (dat is hun naar de buitenwereld toe geleerd waarschijnlijk). Werkte vandaag aan Franse vertaling tekst...heel veel plezier gehad aan welke naamwoorden vrouwelijk en mannelijk zijn.

Over info-vergaderingen... Over de liefde zal ik ook mijn mond niet moeten opendoen als 'gebuisde'...alleszins dat is wat men van mensen als ons in 't algemeen denkt. Van de drie bedden die ik heb,mijn,de woonwagen en vriendin, kan ik het maar in één doen en dan weten een aantal mensen om hun eigen rust zo blijkt, er beter niks van...dan denk je soms ...'het zal zo moeten zijn, je kan daar niks aan veranderen...niemand weet wat jijzelf hier op de wereld te leren hebt en waarom...al vermoed je bij welke mensen wat vast zit en geven de gebeurtenissen je gelijk...het 'ingrijpen' kan gevaarlijker zijn dan de trauma's...dus mag je je kristallen weegschaal daar niet al te zeer aan forceren en moet je geduldig afwachten welke rol je waar spelen kan...en ondertussen verderdoorwerken aan de theoretische inzichten. Genoeg voor je arme overbelastte hoofdje voor vandaag. Anders heb je weer slechte neuro-cijfers. M'n weegschaal zegt 'wait and see how she can cure herself without to much of me damaging something'

Jiny : Bij hem lijkt er een contradictorische ondertoon te zijn dat hij nog niet voor deze relatie gekozen heeft, hij is bang dat hij haar nooit voor zich zal mogen hebben, hij denkt dat haar echtgenoot haar nooit zal loslaten, dat hij te eerlijk is en haar zo zal verliezen, dat hij door z'n filosofische kantjes, te ver op haar voor ligt, dat hij haar niet voor zich mag willen omdat hij de mensheid een stapje vooruit wil helpen. Zij weet dat haar leven beter geworden is sinds hij erin gekomen is, en hij nog moeilijk weg te denken is, hoewel de relatie op dit moment voor haar soms ook vermoeiend is door de diepe emotionele, spirituele uitwisselingen, maar waarvan ze weet dat ze hier ook echt naar verlangt. Zij van haar kant is eerder bang dat als je voor iets kiest, vrijheid bijv., dat ook wil zeggen dat je voor iets anders niet kiest, bijv. iemand die je boven alle anderen verkiest en liefhebt, en ze denkt dat het die bewuste keuze van en eerlijkheid bij elkaar is die je bij elkaar zo vrij maakt. Ze weet heel zeker dat ze na haar huwelijk nooit nog door iemand "bezeten" wil worden in de letterlijke zin van het woord, maar ze zit blijkbaar vast in het geromantiseerde beeld van een relatie. Op haar leeftijd zou het goed zijn om te evolueren naar een realistischer beeld, waar ze erop vertrouwt dat de man die van haar houdt en haar ludiek, hoewel bij momenten streng, gezelschap op prijs stelt, verlangt naar haar lach en haar malse armen, en daarom bijna noodgedwongen andere kandidates zal gaan afwimpelen. Omdat ze beiden sensueel zijn, en hun lichamen zich hier bij elkaar heel goed toe lenen, is er veel kans dat het alsnog goed komt, en dat ze als magneten weer door elkaar aangetrokken zullen worden. Als hun relatie zich verder verdiept, zal hij mettertijd op de 32, 84 of 183 (on)geduldig op haar thuiskomst gaan wachten, en haar hartstochtelijk maar lief tot rust laten komen van haar trips in de buitenwereld. Eigenlijk ziet ze zich op zo'n pied-de-stal wel zitten, maar liever niet met een coole kikker die maar blijft denken of ze daar nu goed zit en voor altijd mag blijven. Stiekem houdt ze van de zekerheid haar eerste plaatsje te mogen behouden. We kunnen dit alleen maar als normaal onderschrijven. Slechts de sterksten onder ons, zouden met een plaatsje aan de voet van de berg ook tevreden zijn. Ze mogen zichzelf vooral niet verstikken door nu al allerhande beperkingen te gaan opleggen die heel waarschijnlijk veroorzaakt zijn door ingewortelde verlatingsangst (I leave you before you will leave me) en aangeleerde afhankelijkheid in een relatie . Ze zijn te vlug te diep de modderige vijvergrond ingesleurd, na een pril, kortstondig maar extatisch begin. Het is spijtig dat wel extreme emoties zich in deze relatie in versneld tempo hebben voorgedaan, en het is een raadsel hoe ze hier allebei mee zullen omgaan. Ze vertrekken allebei vanuit een ander schema van ervaringen en instellingen, en kunnen zo te zien heel wat van elkaars standpunt opsteken. Als ze maar hun openheid bewaren, kunnen ze elkaar misschien uit het moeras trekken, en gezellig hun babbel-pic-nic bij de oever voortzetten, zorgvuldig de koorden vasthoudend om hun stabiliteit te bevorderen. Laat ons hopen dat we ze, tegen de tijd van het laatste hoofdstuk, terugvinden in rustige, diepe en close verbondenheid onder het zonlicht dat schaars door de hoogste bomen van hun Paradijs valt, en waarvan de stralen hun aura's oplichten. Ze vermoeden nog niet hoe echt mooi en diep hun relatie wel is. Als ze maar blijven bedenken dat ze naar mekaar toe gestuurd zijn, om hun vertrouwen en hun ideeën over aardse zaken zoals emotionele en seksuele intimiteit met anderen te testen, en in hun zoektocht naar elkaar geleidelijk aan niet teveel afleidingsmanoeuvers meer toe laten, omdat het hen ook van de grotere doelen in hun leven af zal houden, en hun gerichte aandacht op de mooie energie die ze samen produceren, en de mooie dingen die hiermee gerealiseerd zullen mogen worden (bijv. zijn politieke betogen, of gedichten van uitzonderlijk mooie kwaliteit, haar schrijverstalent dat naar boven komt wanneer ze schrijft met hem voor ogen) mogelijk zal verbrijzelen. Tenzij ze samen, na lange discussies met God en de Duivel, beslissen dat er nog mooiere energie kan gemaakt worden indien anderen ook toegelaten worden om mee te genieten van het Beloofde Land, en dat geen van hen zal lijden onder de emotionele pijn dat privé-met-z'n-tweetjes-Land dan een beetje af te moeten staan aan andere emotionele-honger-lijdenden. Het zal een open vraag blijven of dit hun vijvergrond dieper en rijker aan fauna en flora maakt, of juist minder diep."

Het lichtje in de vijver -Harm alias O.

Toen ik gisteren met m'n lantaarn stond te wachten, zag ik drie kleine eikeltjes in het licht van de schemering en raapte ze op. Ik liet ze later bij het afscheid aan je zien. Bij het door rusten en mediteren urenlange voorbereiden van wat ik nu ga schrijven, kwam er een moment waarop ik met het boekje ZEN buiten aan 't water ging zitten. Ik opende het op m'n een hele diepe tekst, dezelfde die ik je ooit eens liet lezen : 'Geest is de wortel van de verschijnselen, geest is hun wezen, hun stof. De tekening naast de tekst is die met die vogel met een paar takken met drie vruchten aan. Als iemand met een verlichte geest praat of werkt, volgt het geluk hem als een schaduw'. (Boeddha). Hoe mooi die tekst ook moge wezen en hoe moeilijk de tweede zin ervan soms is te geloven...ik ben geen honderd percent aanhanger van om het even welk boek en welk mens dan ook, wat niet wil zeggen dat ik me niet volledig met één iemand delen kan en dat de aantrekkingskracht van diegenen die me een boek geven rechtevenredig met mijn interesse of gevoelens voor hen zou zijn. Ik ben al meerdere keren over de grenzen van het menselijk draagvermogen gegaan om een relatie te dragen.Hercules droeg de wereld op z'n schouders, heb ik ook te lang gedaan. 'Hoe verfrissend is het gehinnik van een paard dat je de last afneemt', zegt een andere spreuk. Elke dag moeten we opletten dat we ons niet met onnodige last opzadelen en de ander teveel als 'duivel' zien. Als hij zegt dat hij het leven al doorheeft m'n beste, weet je dan wat hij daaronder verstaat ? Niet alleen de filosofische verklaring voor hoe alles van straling tot verrijkter straling evolueert en hoe we best reageren op wat er door onze geest gaat. Een mens als ik die altijd opnieuw op een gewoon simpel, romantisch goed gevoel wou beginnen aan een liefdesverhouding, werd keer op keer geconfronteerd met wat volgens de aloude gebruiken mannen en vrouwen niet verondersteld worden van te doen. Laat ik me op de vrouwen concentreren, in willekeurige volgorde, om niemand bij naam te noemen zal ik niet in chronologische volgorde verdergaan : voor de duidelijkheid niet in mijn familie : abortus plegen en er achteraf spijt van hebben, een steeds uitgesteld kind bij een andere man ophalen, incest,een relatie om de centen aangaan,spijt hebben van een slippertje, spijt hebben van een man zonder veel gebreken te hebben 'bedrogen' en er achteraf zo één terugwillen. Ik heb deze 'mensen', voor sommige mannen en vrouwen 'duivels' nooit veroordeeld in termen van goed en kwaad,behalve de peodo's en te wellustigen, maar BE oordeeld in termen van welk soort energie ze al generaties lang de speelbal zijn. In termen van welke positieve en negatieve effekten dat dit veroorzaakte.                   Gisterenavond leek het mij wel zeker dat niemand hen op lange termijn echt hét geluk kan brengen waarnaar ze verlangen...dat bedoelde ik toen konkreet m'n beste. Ik schreef leek dus. De tijd zal het uitwijzen. Het gevoel op een summit gekomen te zijn is er wel, maar dan in dit geval wat dit literaire aspekt en de manier waarop inzichten verwoord worden betreft. Ook zo help je de mensheid, die met ons eigen begint, een stapje verder. Een summit ook qua raakpunten allerhande van krantenknipselfreaks, tot oorlogstegenstanders of het verstaan van mekaars intuitie, huid, cellen... . Op summits slaat de bliksem soms vlugger in ? Een woord, een beeld kan genoeg zijn als je het maar hoog genoeg in je verbeelding projekteert...'knuffel' bijvoorbeeld kan zowel sympathiek overkomen als een seksueel vijandsbeeld kreeëren bij al of niet gegronde achterdocht. Oude boeken en kleren naar het kringloopcentrum of een kroostrijke Tsjetseense vluchtelingfamilie voor iemand brengen... schept geen vijandsbeeld. Iedereen loopt wel met van die precies buiten zijn macht liggende gevoelens rond die men in bepaalde situaties moeilijk hanteren kan. Eigenlijk zouden we misschien beter af zijn zoals de aardworm : tweeslachtig. Dat neem ik best terug zeker ? Als onze man naar een goede vriend gaat of onze vrouw naar een goede vriendin, zijn we alnaargelang de genetica, ervaring en wijsheid meer of minder 'onrustig'. Als er iemand over ons hek klautert bellen we de politie en als ze met velen over de grens komen zetten we het leger in...in de 21ste eeuw vallen legers zelfs aan vóór er iemand de grens overkomt (wat natuurlijk niet specifiek aan die eeuw is...altijd valt er iemand als eerste aan). De materiële oorlog, daaraan liggen de ekonomische wanverhoudingen aan de basis...maar ook onze kleine en grote hebberigheid. De oorlog om de liefde draait om het gevoel van eigenwaarde dat door seksuele, emotionele ja zelfs spirituele aktiviteit met derden onderuit dreigt gehaald te worden. Nog altijd geldt hier mijn filosofische grondbeginsel : net als iets niet kleiner of gelijk aan nul kan worden in de fysica, willen wijzelf niet Niemand worden...of we worden gek, ontploffen bij psychologische spanningen. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die deze spanningen aankan en niet in mechanisch liefhebben vervalt. Dus, wat ze zegt over iemand boven anderen verkiezen is heel heel mooi en is ook altijd mijn uitgangspunt geweest...de vraag is alleen...'waarom loopt het niet zo'? Het beeld van als koppel naar mekaars samenkomen te verlangen, met of zonder permanente basis...hoe sterk ook de band tussen mensen, lijkt in mijn geval iets dat op lange of korte termijn door een aantal faktoren uit het verleden van mensen waar ik eigenlijk geen bal mee te maken heb...onderuit gehaald te worden. Nu komt de filosoof weer even tussen. Alles is één en in feite is het verleden en het gedrag van anderen buiten het koppel medebepalend voor het ‘gelukspercentage’ van het koppel.

Jarenlang heb ik anderen hun trips, maar je bedoeld niet 'affaires' dacht ik in de buitenwereld laten maken...en het afgeleerd om dat dan direkt ook maar willen te doen. Daar wordt je inderdaad een koele kikker van...en pas op...een kikker staat voor sexualiteit...daar onder druk cool kunnen blijven betekent zowel er geen zin meer in hebben, als je merkt dat zelfs alleen de suggestie ernaar zo'n heiza veroorzaakt...als afwijzend reageren als je een kikker van het andere geslacht en een vorige poel zo'n beetje verleidelijk vliegjes ziet vangen. Wat is 'vliegjes' : kan koken zijn, praten, een knuffel te lang willen laten duren, al eens een traantje... . Ik zal maar ophouden met dat hoofdstuk en die voorbeelden voor ze tot duiveltjes omgebouwd worden. Stond ook ergens in dat Zenboekje zo van dat 'een mens zijn eigen duiveltjes maakt. ' Ik weet ook niet hoe het verder moet met hen. Het einde van het laatste hoofdstuk dat ze schrijft is het mooiste dat ik me kan indenken en misschien is er tegen dan een home achter hun Paradijs gebouwd, waar ze mekaar terug tegenkomen na mekaar door al die praktische toestanden tussen mensen uit het oog verloren te zijn...hij die niet genoeg meer zag om op internet te kunnen werken bijvoorbeeld, zij die na een door een klacht van een klant veroorzaakt failliet van haar therapeutenbusinessje geen dak meer boven haar hoofd had en met haar laatste geld weg van de fiscus naar het Atlasgebergte getrokken was, waar een oude haar bekende Arabier haar toch weer wat geluk bracht...wat een plaatselijk filmmaker inspireerde tot het maken van een film over hun leven. Als men terugkijkt op z'n leven weet men wanneer men op z'n best observeert en zich van z'n innerlijke demonen bevrijd heeft, dat al het vorige moeilijk anders had kunnen lopen...wat niet wil zeggen dat men de dingen die pijn met zich meebrachten gaat moeten gaan herhalen. Elke generatie maakt in positieve zin af waar de vorige mee zat of verergert soms waar de vorige mee zat...het kan allemaal. Wat telt is naar geest en lichaam gezond proberen blijven. Da's mijn maatstaf voor wat er ook gebeurt. Met opspelende maagzweren en vermoeidheid ten gevolge van aan dit bestaan willen aan uit te kunnen en het allemaal willen te begrijpen en daarin het goede willen te bevorderen terwijl je op de duur teveel onherstelbaars moet dragen...dan moet ik dat soort drang loslaten en gewoon 'zijn'. Al kom je in zo'n omstandigheden soms 'besluiteloos' over...als de energie er niet is, is niets doen en niets beslissen de eerste vereiste om verder te geraken. De atoomkern in z'n neutronenpositie die cool blijft en wacht op het moment dat de protongeladenheid weer iets naar de tegengesteld geladen elektronen vuurt. Elk atoom en elk individu heeft zowel een kern als een omgeving. Stop. Begin weer niet uit te wijden .

Herinner je je de volgende sms nog ? rust =alle tijd hebben, zelfs als je moet gaan werken; alletijd, alletijd, waar heb ik dat nog gehoord, in welk woord zit dat nog ? ...sex u alle teit iets heel rustgevends dat nadien tijd schept, dat we, het heeft wel veel literatuur opgeleverd, aan ons geweldig verstand opgeofferd hebben

 

Geachte Lezeressen   brieven aan twee die de andere als concurrente aanvoelen

Vanmorgen meende ik iets over onze, zeker weer 'toevallige' ontmoeting van gisteren te schrijven. Normaal gezien was ik mee gaan eten met één van mijn gesprekspartners, intuïtief liep het anders...ook omdat ik geen hongergevoel had. Ik ga het niet zozeer hebben over wel waar of niet waar en wanneer of hoe lang en 'kan dat al zo vroeg' en kiezen of niet of met wie platonisch of niet enz...enz...uit jullie reacties achteraf merk ik voor een deel dat mijn zweren er op de duur van verharden en dan moeten die door slaap of zo weer ontdooien en mals worden. Ik kan me geen polygamie verooloven, is ook niet de bedoeling. Het moet wel een niet alledaagse onderonsje geweest zijn voor jullie. Ik heb liever dat jullie begrip hebben in jezelf en voor mekaar (wat tot zeker mate wel zo is) dan...daarom dit stukje. Hopelijk interesseert niet alleen de eerst en laatste alinea jullie. Jullie kennende zal dat wel niet het geval zijn...een ander lezerspubliek dan jullie zal zeker zeldzaam zijn. Gezien mijn achtergrond van anderhalf jaar het huis gedeeld te hebben met m'n ex-vrouw en haar nieuwe man, kan ik wel aannemen dat jullie ondanks de ontspannen sfeer die er tijdens het gesprek hing soms mekaar en mezelf incluis wel 'iets' kunnen hadden doen. Evenmin als toen was het mijn of onze bedoeling om met de vrije liefde te gaan experimenteren of ze nu te gaan promoten...dat had na mijn scheiding destijds waarschijnlijk te snel naar een 'crash' geleid en dan hadden we geen anderhalf jaar als goede buren kunnen samenleven. In feite ben ik =naar de stad verhuisd om redenen van politieke werking, niet om een bepaalde situatie te ontvluchten. De aanleiding is te privé om te vertellen en heeft in 't geval U dat zouden denken, weinig met het sexuele te maken. Het leven wordt vaak als een leerschool beschreven en dat is het in feite ook. Vanuit mijn ervaringen beschouw ik mijn voor de buitenwereld mislukt huwelijk voor mezelf een eerste stap naar bewustzijnsverruiming. Ik had daarna ook met wrokgevoelens of zelfmedelijden of verwarring in m'n hoofd kunnen blijven leven en zou dan ondertussen een ijzervreter ipv de zachtmoedige man die in mij leeft geworden zijn...'verworden' dus. Als ik rondom me heen kijk, merk ik dat als mensen met tegengestelde karaktertrekken of energieën mekaar aantrekken, één van beiden of soms allebei dezelfde ervaringen met andere mensen achter de rug hebben. Dat kunnen opvoeders zijn die niks opkomends sensueels in kinderen kunnen verdragen vanwege de angst daarvoor die in henzelf zit of dat kunnen zich instinctief sexueel opdringende volwassenen zijn of allerhande minderwaardigheidsgevoelens...niet uit vorige reïncarnatielevens, maar gewoon genetisch gebaseerde knopen van diegenen die er lichamelijk soms al lang onderliggen...maar anderen toch nog mee rondlopen. Hoe dat deze gegevens zich telkens gedurende een heel leven proberen te veruitwendigen en hoe ze vóór en tijdens de totstandkoming van een embryo tot stand komen, is een hele complexe materie die eigenlijk niet beschrijfbaar is, maar deel uitmaakt van het mysterie van de verbondenheid van vele levens over de dood heen...wat niet alleen zeker onbeschrijfbaar is, maar wat je vanuit je innerlijke rust wel opvallen kan. Die dingen gaan nog verder dan het alleen of met z'n tweeën interpreteren van bepaalde feiten of observaties. In feite hebben ze voor een stuk te maken met de wereld zoals Jung die probeerde te beschrijven. Indien Jung zou opgegroeid zijn te midden van de huidige kennis zou hij zeker weten waar ik het over heb. Dat alles bedoelde ik ook sinds ik het sinds een tweetal weken over het kunnen delen van een 'geestelijke' dimmensie had...onmogelijk indien men zich door het zware deel dat de energieën van beneden (onderste chakra's) of van boven (uitsluitend verstandelijk denken) te bieden hebben... overmeesteren laat. Zo'n situatie in jezelf leidt altijd tot konflikten en verdriet, tot het niet meer bij je vreugde en rust kunnen. Gewoonlijk leg je dan teveel kilometers af op een dag omdat je niets gekoördineerd krijgt. Dan heb ik het nog niet over de onnodige sprongen kilometers die men in z'n hoofd kan afleggen...en zoals we allen weten...niet alleen onder druk van een liefdesrelatie. Ik ben ondertussen nog altijd niet de 'vrije liefde' aan 't promoten en ook niet de 'vrije sex'. In het dagelijks woordgebruik impliceert het eerste ook het tweede maar ik versta dat daar niet onder. 'Liefde' is voor mij meer het goede en helende dat je in jezelf hebt kunnen uitdragen in al zijn verschillende gradaties...het goede wensen voor iedereen die het nastreven wil ...meer 'goedertieren' dus...de mens minder egocentrisch maken...de positieve emoties versterken, de negatieve onder ogen durven zien. Ik weet het, twee mensen kunnen om heel specifieke redenen een bepaalde, soms sterk op de proef gestelde band hebben en moeten voortdurend inspelen en wachten op de evolutieverschuivingen in het worden van de andere. Je moet de tijd en de mensen bijna altijd de tijd laten en toch bestaat die 'tijd' niet. Wat ik daarmee bedoel : al lijkt bijvoorbeeld een bepaald aspect van een relatie uitgewerkt, het kan als de omstandigheden de omstandigheden daarvoor kreeëren altijd weer even intens worden als voorheen. Velen bewegen in het leven van anderen dat dingen minder stroef en ongemakkelijk verlopen...of datzelfde overkomt hen juist daardoor. Niks garandeert een eeuwigdurend geluk. Soms lijken we wel door het leven verplicht van wat minder in onze kaarten te laten kijken door anderen. 'Een goed gevoel met iemand' op welk vlak dan ook...we willen het koesteren...geen probleem. Van de moment dat we het willen voor altijd vasthouden, slaat soms een angst toe die ons verstand als een gek in ons hoofd doet rondrazen...vanwaar komen de bevelen daarvoor...vanuit de buiken ? Vanuit een om welke denkbeeldige redenen gekwetste intimiteit ? Vanuit wat de mensen in onze omgeving van ons eisen ? Een ingebouwde bacteriologische vrees-reactie ? Resten van oude kulturen waar de beste manier om je nageslacht groot te krijgen de man als kostwinner voor de kinderen was ? Het gezin, en ik ben de laatste die er tegenstander van is, ontstond uit de nood om het deel agressie die met man-vrouw verhoudingen gepaard ging in 'goede' banen te leiden of om het grondbezit binnen één clan of famillie te houden. Dat alles werkt nog merkbaar door in hoe wij inter-reageren. Ik ga dat allemaal hier niet bespreken, dat hebben anderen al voldoende gedaan. Ik zal tot slot iets over het lichaamelijke aspekt van de liefde proberen uitleggen. In de psychoanalyse is het niet alleen zo dat mensen die door mensen met een bepaalde levensangst psychologisch gedomineerd werden niet alleen terechtkomen in situaties waarbij ze vaak ook lichamelijk die dominantie willen ondergaan...vaak is het zelfs zo dat ze hun al of niet voluit kunnen genieten daar afhankelijk van maken of tenminste daarmee verbonden is. Mensen die een intieme, geestelijke band met mekaar kunnen hebben; al kan die band ook al tijdelijk de mist in gaan...zijn in staat hun sexuele beleving ofwel vanuit hun mannelijke of hun vrouwelijke kant te laten ontstaan en beleven. Wat niet wil zeggen dat mensen die 'maar' één van hun kanten uitwisselen daarom geen voldoening gevend sexleven zouden hebben. Dit heeft niks met bi-seksualiteit of zo te maken...het gaat ook niet alleen om de som van al die delen die een uitwisseling met mekaar zoeken...mede aangedreven door de genetische stuwing die zichzelf voortzetten wil.

Waar het wél om gaat is het oord en de aard vanwaar die energie afkomstig is. Hoe meer rust je in jezelf en met de andere kan scheppen, hoe verschillender de beleving en de voldoening die men tussen mekaar beminnenden vindt. In sommige perioden of bij sommige mensen meer dan bij anderen misschien is er een enorme behoefte aan fysieke ontlading aanwezig...de elektriciteit jaagt dan soms op een milliseconde door een lichaam zonder dat er ook maar één kledingsstuk uitgedaan is of het orgasme barst uit één van z'n oorden los. Welke oorden ? Soms die van een beleving waar één of beiden partners er emotioneel onder door zitten. Soms uit een intens fijn goedvoelen met mekaar...pure aanwezigheid voor mekaar. Soms vanuit een soort louter instinktieve hebberigheid. Soms komen er gezonde en leuke fantasieën aan te pas ...al het er belachelijke of ontaarde zijn schaadt men niet alleen zichzelf maar ook z'n partner in de wereld van het aanvoelen. Soms wordt er een mechanisch duetje door iemand of beiden geprojecteerd...om de andere tevreden te stellen of zich ondoorvoeld aan iemand te kunnen blijven binden...het begin van sleur en spanningen.Wasted. Vanuit positieve emoties, liefde en vooral 'aanwezigheid', gekruid met een goei dosis oergevoel...dat zijn al de ingredienten om alles weer in je lichaam te doen stromen...je geest wordt er daarna, zoals na een goei douche, weer hypergeconcentreerd door. Some need it, some maybe don't...maar het is zeker gezonder dan pillen en klagen...als je er achteraf niet als een junkie naar gaat verlangen en het de negatieve emoties niet in gang zet. Zo. Da's wel genoeg geweest daarover, ik moet ook nog over andere dingen schrijven. Dewelke ? Ze zullen zich wel aandienen.In de hoop niet voor sexmaniak en een aantal andere dingen te worden versleten...en put u niet uit aan reakties, maar zeg gewoon dat er toch wel vanalles waar in zit en vul de rest zelf in en zie wat er morgenvroeg vanover blijft.

LOMEM LOVEMAKING (emotional)+ of - LOM FY " (mechanical) LOM PRE " (prescence)(alleen op de golven van het zijn en voelen) LOMFA " (fantasy)+ of - LOMINS " (instinktifly)+of - LOM- " (wasted)

"Het lijkt alsof de discussie gisteren er één was van een heel jong koppel dat nog het hele leven moet ervaren, en klaar staat om zich te laten verleiden een open relatie met elkaar te sluiten, zonder (seksuele) exclusiviteit, want ze voelen zich bij momenten nog als kleine plantjes, willen allebei nog groeien en hebben niet genoeg aan hun al heel innige band en hartstocht, die trouwens al heel vroeg in de relatie ontstond, en waarvan ze ooit dachten dat hij al miljarden jaren lag te wachten op hun aardse samenkomst. Dit is vooral merkwaardig omdat hij uitdrukkelijk zegt dat hij het leven al "door heeft". Men zou nochtans denken dat het lange zoeken naar een geschikte hartsvriend op niveau hen nu naar de summit geleid had. In theorie, zou het kunnen dat andere mensen op hun pad komen, of terugkomen, die ze denken te kunnen of moeten helen, omdat ze allebei een mals en krachtig lichaam hebben waarmee ze heel wat mensen genot, kracht, liefde en plezier zouden kunnen bezorgen. Of ze denken iets te zullen moeten missen in de laatste jaren van het leven wat eigenlijk te goed voelt om te missen, en waar ze in laatste instantie op hun sterfbed, na 'n schietgebedje, nog heel vlug aan kunnen terugdenken, of in de schommelstoel bij gevorderde leeftijd waar minuten uren zullen geworden zijn."

Geachte Lezeressen

Vrouwen en mannen, in meer of mindere mate, kunnen bij sommigen hun hart luchten en hetgeen waarmee ze zitten op tafel gooien. We zijn voor mekaar al eens een soort biechtstoel ben of een soort medium dat alle problemen van generaties terug soms via tranen en woorden van verlossing en verheldering voorziet. Net daar moeten we altijd opletten dat we niet telkens weer in opeenvolgende moeilijkheidsgraden worden gezogen. Het levert allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort staat die eigenlijk neer komt op wat je al lang wist : als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar ,want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens. Maar natuurlijk, soms lukken de levenslijnen naar inzichten niet met de ene en moet het met een andere...spijtig genoeg wordt er al eens te lichtzinnig mee omgesprongen met deze gedachte, de dag van vandaag. Net zoals met produkten die altijd nieuw en beter en anders moeten zijn. Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want je moet leren van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat je partner iemand anders heeft, ‘had’. Ergens wil je aantonen dat je wel anders kon reageren dan toen naar jezelf en haar of hem toe. Afhankelijk van het soort driehoek waar je in beland en de voorgeschiedenis van de betrokkenen er in, kom je voor andere situaties en uitdagingen te staan. Trouw blijven binnen een driehoek waar er twee onder één dak blijven wonen, als alleenstaande met of zonder kinderen, misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor de meeste mannen, neem dat maar van mij aan. Er breekt wel een periode aan van relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, gaan levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisen. Het lijkt of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid is. Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster). Je zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar het heeft ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens wel een overgeërfde of zelf opgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... .

Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en zij die je geen gewenst kind zouden voelen zullen doorheen het leven wel snappen waarom ze welke rol in dit aardse toneelstuk spelen. Of niet, kan ook. Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit sommige combinaties of uit sommige relatieproblemen komen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een overdaad aan begrip en vergevingsgezindheid, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan dat zodra er hun iets niet aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan een teveel aan begrip aan de dag te willen leggen in driehoeken, alleszins. Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het is niet iedereen gegeven en het is niet iedereens opdracht van af te dalen in de pijn van de andere. Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de zogezegde vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze ‘eigen-wijze’ kinderen er van ons zijn, kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe.

Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord sex, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom houden ze afstand van mensen die hun ziel kunnen peilen. Soms reageren ze niet meer op mekaar zelfs. Hoeft geen ramp te zijn. In het begin begrijpt men zoiets niet, het ‘waar heb ik dit aan verdiend’ gevoel. Het ‘waarom ben ik te min’-effect. Later begrijp het al beter. Te lang denkt men dat men zomaar die of die man of vrouw van onheil kan behoeden en gelukkig kan maken, maar eenieder moet via zijn eigen specifieke weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat bijvoorbeeld dit schrijven ooit zoals onze levens, velen tot nut kan zijn ook. Velen kunnen door iets van zich af te schrijven en te overdenken, ook beter worden in het uiten van woorden naar anderen toe.

We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ? Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatieconflikten of andere. Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes en lang daarvoor mee…we vullen ze aan met allerlei invloeden van iedereen die we in het leven ontmoeten…op zoek naar die ene iemand die ons leven zo veel mogelijk aanvult. De dag van vandaag kan dat ook via apart te wonen, maar makkelijker is het zeker niet en een open relatie vervalt vlug in de overcomplexiteit van gegevens waar mee moet worden rekening gehouden. De werking van het wezenlijke doorheen de geest en het alledaagse een beetje in kaart te brengen, kan via de ontleding van filosofie, politiek, kunst ...het allemaal als een geheel aanvoelen, moet je dagelijks oefenen. Het leven is ook een oefening in observeren wat je ziet en wat wordt gezegd. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...daar is heel veel van waar, afhankelijk van het geheel der achtergronden in het spel van positieve en negatieve emoties en verhalen van vroeger die nog niet af zijn. Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht van nog anderen die hij of zij op zijn berg ontmoet te sleuren...of over te dragen…op de duur herkennen de ezels dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomen, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen.

 


 

 

chronologisch iVoor én mét astra nova

got this jiny,jiny, jiny-grid good feeling upon me.

o:Jiny, jiny, jiny-grid, wait a bit, wait a, wait a bit.

Awoke up with her today-ay , jiny, jiny, jinygrid

Heavenly smells and bodyly warmth surrounding

surrounding the books on the floor and in the garden

Garden, garden of Eden, with Jiny, jiny-grid

Why do we wait a bit, wait a bit, jiny-jinygrid

She's in love with books with a bit of me around

still not profound, jiny-jinygrid just you just wait a bit

jiny, jiny-grid


Over de info-avond, volgende bedenkingen: *Goed idee, moet iemand met kennis zijn, zou jij kunnen zijn. *Ik denk dat dit sowieso in de evolutie van Stichting past, maar dat moet van jongere generaties komen die de fakkel over willen nemen, en strategisch tewerk gaan, met de MK feiten. *Ze staan daar niet te popelen dat jij of ik dat doe, er zijn er andere die meer redenen hebben om persoonlijke eer te halen. Je komt dan in de normale wereld van grote egos terecht, en iemand als m'n pa of jij, die vechten voor de goede zaak en heel wat persoonlijke tijd spenderen aan filosofische gevechten, passen daar niet echt in. *Als ik jou was zou ik eerst meegaan naar NG, mensen leren kennen, dan de voorzitter aanspreken, en omdat dat ook 'n filosoof is die Jan-met-de-Pet niet begrijpt, hebben jullie misschien een aanknopingspunt. *De Stichting wil misschien wel niet de politieke toer op, maar een gewone info-avond zonder standpunten moet kunnen (a-standpunt bestaat weliswaar niet). Ik sta achter zoiets, het lijkt veel op de velerlei initiatieven die door R (Antifascisten Bremen) in Duitsland genomen en met ander Antifa gecoördineerd worden. Hij zou graag willen dat ik me wat meer in de Stichting betrek, en we bellen soms es of chatten op msn. Hij vindt m'n teksten to the point. Ik wil mee naar NG om 'm nog es te zien. Dat is waar de toekomst en de PR getekend worden. Jij zou ook een uitstekende contactpersoon zijn voor 'm, om dat soort linkse anti-oorlog initiatieven in België mee uit te bouwen. Maar, met de kelder beginnen... en niemand afschieten voor het voorstel geopperd is....Dit moet groeien... en dan kan je na 10 of 20 jaar naar je boompje kijken, dat je nu plant.

OH: Als Iran op 't einde vd maand z'n nukleaire plannen niet opbergt gaat de cirk zoals tegen Irak waarschijnlijk weer beginnen als de Syriers en Iran nog een maand binnen hun grenzen kunnen blijven of ook niet beginnen blaffen. Dan ga je twee fronten krijgen USGB en de Polen met hunnen tweeling met ook zogezegd godsvruchtige zieltjes, en enkele andere oosteuropese landen tegen de Russen en Chinezen die Iran eerder genegen zijn...De andere Westeuropese en sommige Oosteuropese landen zullen proberen schipperen om zoveel mogelijk winst uit het verlies vd rest te halen achteraf... niet vergeten, zowel Israël als bijvb. Pakistan hebben atoomwapens...Pakistan bondgenoot US...maar voor hoelang nog ...als ze Iran aanvallen (wat ze nu eigenlijk in Libanon al doen) kan het regime onder druk vd straat in Pakistan of Egypte wel eens gaan wissellen. Sommige fanatieken zullen wel eens een atommbom op Israel durven gooien. Weg die rommel, overal , tegelijktijdig.


O(Harm) :Indonesian night

While the rain played it's melody

We had already talked our misunderstandings away.

On the small sized bed of her grace

We lay.

It seemed like the wood and walls had waited for years.

For this moment to pass by.

While the wind assured the freshness of the outside.

Again waiting for our goodby.

Morninglight broke through the clouds.

We held a breackfast and a book to be read.

Another day to confront the outside world.

Enough having been set, preparing for a new reset.

And so the day came, fel in a deep sleep for a while.

She, with her waves on exercice

Her sheep don't understand whyyyyy

I, studying the book I took, is it a disguise ?

Filtering all this information, comparing it with science

Finding some points of recognition

Read that the reader sould remain himself dough

Found some mistakes ready for abolition


In andere woorden...alhoewel rust op 32 gehad toch nog moeten bijslapen en ik denk jj ook wel...geen spijt van magic night dough...na de middag viel alles in z'n plooi, wat opvoeding bijgesleuteld hier en daar en gestudeerd in the book i took... nota's in schrift genomen, zullen dat wel eens doornemen... probeer erin te komen wat er je zo fascineert... Van kleinsafaan heb je waarschijnlijk ook zoals ik een band met het meer achter de dingen gevoeld,wat ons bij mekaar bracht. Alleen als we dat meer bij mekaar niet meer aanvoelen kunnen zullen de dagelijkse beslommeringen ons nog uit mekaar kunnen halen denk ik. Ik wens ons veel gezond willen blijven en er voor mekaar zijn wanneer the force of circumstances dit nodig maakt. Als dat 7 dagen op 7 nodig is zal dat zo zijn, anders zijn we toch al goed bezig. Het blijft belangrijk onze krachten te doseren. En nu MKmossellen (meervoud) en hopelijk blijft de andere kant vh leed van de mensheid uit, zo niet ga jij volgend jaar in mijn plaats. Je kan me altijd wegbiepen als dit soort van ontmoetingen je teveel spanning bezorgd...of ben ik overbezorgd ?


o:Frit, mosselen en gemoed, alles vrij goed.Weer verhalen waarvan ik de oorzaken wel had vermoed .Over jonge en oudere mensen en wat ze denken en wensen

Over assertiviteit en nee durven zeggen in de lliefde,

ook als je 2O bent, toch wel weer veel geleerd.

Over opvoeding in deze tijden met groeiende nood aan spiritualiteit.

Over het waarom van boeken die men wegdoet

Over het verschil tussen een te tolereren en af te wijzen aanraking.

Over kameraadschap die niet plat is.

Over een neuropsycho die nu ook NF in zijn pakket heeft Over wat je gisteren in de dag van Indonesië nog aan positiefs overkwam ?

oki aan abi..


i: ABI aan OKI,

Ontroerend, ik heb hier en daar schoonheidsfoutjes en woordjes weggedaan of verplaatst of bijgedaan. Hier is mijn versie van hetzelfde. Ook bedankt voor je mossel-gedicht. Ik ben blij dat jullie goed "gemosseld" hebben gisteren. Het klinkt 'n goed weervinden van elkaar na 'n hele tijd. M'n vriendin A uit O heeft net gebeld, ik ga misschien naar haar toe vandaag, ze vraagt of ik een week mee wil op croisière in september op de zuiderse wateren (Porto, Lisbon, Monte Carlo). Inderdaad ook moeten bijslapen, de ganse dag eigenlijk met tussenpozen en ben om 20u mijn bed ingetrokken en ben er niet meer uit geweest. Het sliep heerlijk zacht op de plaats waar we gelegen hadden, en ik ging in een diepe slaap om veel rust in te halen van al m'n zielstransformaties van de laatste weken en gebeurtenissen (o.a. Pellenberg) die proberen een stukje memory in te palmen op m'n hard-drive. De compress-en-archive functie duurt al lang op 'n PC, hoe lang duurt zoiets in 'n menselijk lichaam en ziel? We hebben een mooie relatie, misschien niet realistisch voor de mensen rondom ons (bijv. de bosmens v/h dorp en de prinses v/h dorp), ze zullen ons kinderlijk geluk en ons gefascineerd zijn door elkaar niet begrijpen ("word volwassen..."), en het verstand zal inderdaad misschien aan ons trekken om het op te geven. Love is not only a feeling. Het is misschien ook dezelfde levensstijl hebben om het dagelijks leven wat makkelijker te maken zoals je zegt, in dezelfde levensfase zitten, dezelfde (aardse of materialistische) amibities misschien, maar is dat hoe Jan-met-de-Pet echte liefde beleeft? Hun levens lijken ook heel erg leeg als je goed kijkt, met heel wat seksuele promiscuiteit, emotionele onechtheid en pantsers, en miserie achter muren. Echte liefde kan misschien ook zijn dat je jezelf blijft en je eigen ding blijft doen, en dat je je gevoelswereld kan delen met de one-who's-worth-it en diepe, energieke, voldoening-momenten kan hebben die het leven mooi en de moeite maken. Als ik voor 'n leven kies met bijv. LmetFiets, kan ik voor het aards gevoel wel beter passen, knappe, ambitieuze gast, maar zullen alle trips naar de Tours me wel fysisch, mentaal, intellectueel en spiritueel voeden? Ik noem jou mijn "maatje", omdat jouw sleutels op m'n sloten lijken te passen, en de mijne blijkbaar op jou, en het brengt m'n beste zelf, lang begraven, terug naar boven (2 maand geleden was ik kort-harig en totaal grijs sinds 2 jaar, nu kijk ik in de spiegel naar een mooie vrouw, fier op haar mooie bruine lokken en gracieuse, "sexy" uitstraling, hoewel ik volgens anderen toch maar zweef...). Ongeacht wat er buiten gebeurt, zonder derden erbij, lijken we veilig en gelukkig bij elkaar in ons eigen paradijs. [Vooral het Beloofde Land in R leent zich heel goed hiertoe - gek denk ik dat ik ooit zelf zo'n stukje eiland wou kopen.] En is dat nu echt zinsbegoocheling of illusie of 'n vlucht uit de gekke gevoelloze wereld? Heel wat mensen zullen ons willen doen geloven dat het zinsbegoocheling is, met allerlei verstands-argumenten weliswaar, en we zullen daar misschien gevoelig voor zijn, met ups en downs, en aantrekken en afstoten van elkaar. Maar de ziel zal zoeken tot ze vindt, iemand om ons levensdoel en onze diepste verlangens mee te delen. En ons échte maatje zal het leven pas écht tot leven laten komen, met ballonnetjes en kleurtjes en al erbij. Op een dag zullen we dus weten of we juist zitten. Ik zei onlangs onze relatie is eigenlijk een groei-relatie. Verliefd worden op iemand die je "macho-type-met-veel-weerstand" niet is? En toch staat de schuur in brand? Je kan je heel goed bij iemand voelen, alsof je elkaar al levens kent, op elkaar lijken, maar toch kan je als persoon dan niet groeien in zo'n relatie, omwille van teveel (!) harmonie. Ik moet Mok in feite dankbaar zijn omdat hij me, ondanks de niet-passende persoonlijkheden, wel liet groeien op allerlei vlakken. Een waardevolle relatie is één van geven van wat je al hebt en terug-krijgen, van samen zijn maar toch je individualiteit mogen, kunnen en willen behouden, liefst van al die mogen uitbouwen, door ziels-transformatie naar 'n simpel en gelukkig leven, een goed basis-kamp met fysische, mentale, intellectuele en spirituele voeding om allebei de meanders van het leven op elk z'n eigen gekozen moment en wijze te kunnen trotseren, je gesteund voelen door maar apart van elkaar zijn, iemand kennen die je dood-graag jezelf laat zijn en zichzelf hierdoor niet beter of slechter voelt omdat hij/zij je ziet openbloeien, maar dan juist mee bloeit, iemand aan wie je belooft quality-time te zullen geven (vs. real-time 15 u/dag), en die je vrij hoog op je verlanglijst zet, hoewel daar zonder twijfel al heel wat voor jezelf op staat (job, hobbies, missies, familie, kinderen, vrienden). 20 jaar geleden zocht ik misschien naar "en de 2 werden 1". Wij zullen fysisch en emotioneel ook wel 1 worden door de intensiteit tussen ons, maar misschien is 1+1=3 de max? We moeten heel dikwijls Khalil Gibran terug lezen, hij verwoordt de 1+1=3 heel goed. Zielsrelaties zijn de uitdagendste, niet noodzakelijk aan Jan-met-de-Pet en Mie-met-de-Klak besteed, maar die met het grootste potentieel voor de ziel? We gaan dus heel eerlijk moeten blijven, misschien veel psychologische blauwe plekken moeten trotseren, de modderige vijvergrond aftasten met de voeten, het als een proces zien, niet iets wat nu al af is, in de sjakosh is. Het kan alle kanten uit, en die kanten zijn als medailles die we moeten blijven omdraaien tot we weten welke kant het intuitief uit moet. Misschien is onze samenkomst een deur naar samen een levensdoel hebben en onze talenten, hoewel verschillend, hiervoor combineren. Ook dat zal 'n proces zijn. Of was het dat we gewoon "krik" voor mekaar moesten spelen op dit bepaald moment in ons leven omdat we op 'n psychologisch dieptepunt zaten, ergens vast in staken, en we de weg bij elkaar weer moesten vrij maken? Onze herwonnen aantrekkelijkheid kan weer andere mensen in ons leven brengen, die ons nu anders zien en hun energie dus anders op ons laten inspelen? Moeten we elkaars teleurstellingen in het leven helen en onze hoop op de "goodies" herstellen? Of zijn wij elkaars "goodies"? Ik hoop vooral dat je dit niet kwetsend interpreteert, het zijn rethorische vragen. Niet kapot denken zei je onlangs, laat ons dat vooral doen, en genieten van the present (het cadeautje). Want the past is history, the present a present, the future a mystery... (staat op m'n msn-profiel). Doseren zal bij mij inderdaad 'n tijdje vooraan moeten staan tot ik weer goed in m'n energie zit en op routine kan gaan. En die tijd ga ik voor mezelf moeten nemen om m'n vroegere hoofdstukken goed en voorgoed af te sluiten. Dan kan ik "de-volle-veertig" beginnen aan een nieuw (ik hoor je al remmen...). Laat ons gewoon vertrouwen op het proces en "have faith that the best will happen". We sluiten dit debat even, we komen hier later op een goed moment wel op terug. Kusje Blauwe Occhi van m'n Noormanneke. Ik heb je dood-graag in mijn leven. I

o:She seems to be fascinated by the quality of relations and when she writes about them does so in a way with no place for negative emotions thus obtaining an objective judgment of the personages in her life. From time to time she ads a little sauce to her cooking touching the kind of depts on the weady or steady parths of our soul. If you happen to be the chosen one to which her writing is devoted...one should be entirely satisfied...more then any other reader of the same piece can be. Lately I read some of her work on a relationship beween a princess and a forester. She wonders around with words, trying to paint the life of people with no quality for one another, spotting their behaviour, comparing it to what she really is looking for ,always aware of the damage the outside world can do on a relationship. In her personal life she seems to have met someone that is unlocking some secrets about the way she tries to understand what this life really means. The guy is living in a kind of Promised Land without wars of any kind, also trying to ad some quality to life as it could be. She seems happy in her Indonesian house and tries to keep balance while she imagines what her life would be if she chooses for a life together in one place with a new kind of other man then her ex-husband. A few possibilities sometimes cross her mind while realising that 20 years of mariage also had some growth of her soul along with it. As one of the rare femal writers of our time she tries to understand the role of spirituality in an affair, whether 'official' affair or not. I should reread Khalil Gibran to fully understand what she means with her 1+1=3 formula.

Maybe she tries to put the question of having some kind of liberty in a relationship forward, fearing that a classic relationship would destroy quality time after a while...I think it's because of her experiences in the past which she seems to have overcome as her moto 'the present is a present' correctly sugests. I strongly should advice the searching among us to read the book she is writing in bits and peaces and to know and then burn a candle for the healthproblem she is cooping with. Maybe a trip with her Wallon girlvriend would be a nice idea. Untill then that forestbloke, I guess it's someone who knows to walk in water, welknowing where the hard parts to walk and the unsteady parts to sink in are...shall observe her evolution while trying to help...but he seems to be some kind of go between between people, advicing, while the ones he encounters always in the end follow the only way possible for themselves...by doiing so acquiring that soulskill in life we can subscribe as splitting without suffering and hate towards others. I 'd like to know how the new book she writes will continue. Come and see and step into her real life I would say.O.literature critic for the Daily Post

i: Ik vond vanmorgen KM 's foto in het boek Dialogues avec l'Ange. Confronterend, maar het deed me denken dat ofwel de foto niet in het juiste boek stak, of het boek niet de juiste titel had voor de foto.iUitzending Mosselen/Friet. Zaterdag 2006 Het lijkt alsof de discussie gisteren er één was van een heel jong koppel dat nog het hele leven moet ervaren, en klaar staat om zich te laten verleiden een open relatie met elkaar te sluiten, zonder (seksuele) exclusiviteit, want ze voelen zich bij momenten nog als kleine plantjes, willen allebei nog groeien en hebben niet genoeg aan hun al heel innige band en hartstocht, die trouwens al heel vroeg in de relatie ontstond, en waarvan ze ooit dachten dat hij al miljarden jaren lag te wachten op hun aardse samenkomst. Dit is vooral merkwaardig omdat hij uitdrukkelijk zegt dat hij het leven al "door heeft". Men zou nochtans denken dat het lange zoeken naar een geschikte hartsvriend op niveau hen nu naar de summit geleid had. In theorie, zou het kunnen dat andere mensen op hun pad komen, of terugkomen, die ze denken te kunnen of moeten helen, omdat ze allebei een mals en krachtig lichaam hebben waarmee ze heel wat mensen genot, kracht, liefde en plezier zouden kunnen bezorgen. Of ze denken iets te zullen moeten missen in de laatste jaren van het leven wat eigenlijk te goed voelt om te missen, en waar ze in laatste instantie op hun sterfbed, na 'n schietgebedje, nog heel vlug aan kunnen terugdenken, of in de schommelstoel bij gevorderde leeftijd waar minuten uren zullen geworden zijn.

Bij hem lijkt er een contradictorische ondertoon te zijn dat hij nog niet voor deze relatie gekozen heeft, hij is bang dat hij haar nooit voor zich zal mogen hebben, hij denkt dat haar echtgenoot haar nooit zal loslaten, dat hij te eerlijk is en haar zo zal verliezen, dat hij door z'n filosofische kantjes, te ver op haar voor ligt, dat hij haar niet voor zich mag willen omdat hij de mensheid een stapje vooruit wil helpen. Zij weet dat haar leven beter geworden is sinds hij erin gekomen is, en hij nog moeilijk weg te denken is, hoewel de relatie op dit moment voor haar soms ook vermoeiend is door de diepe emotionele, spirituele uitwisselingen, maar waarvan ze weet dat ze hier ook echt naar verlangt. Zij van haar kant is eerder bang dat als je voor iets kiest, vrijheid bijv., dat ook wil zeggen dat je voor iets anders niet kiest, bijv. iemand die je boven alle anderen verkiest en liefhebt, en ze denkt dat het die bewuste keuze van en eerlijkheid bij elkaar is die je bij elkaar zo vrij maakt.

Ze weet heel zeker dat ze na haar huwelijk nooit nog door iemand "bezeten" wil worden in de letterlijke zin van het woord, maar ze zit blijkbaar vast in het geromantiseerde beeld van een relatie. Op haar leeftijd zou het goed zijn om te evolueren naar een realistischer beeld, waar ze erop vertrouwt dat de man die van haar houdt en haar ludiek, hoewel bij momenten streng, gezelschap op prijs stelt, verlangt naar haar lach en haar malse armen, en daarom bijna noodgedwongen andere kandidates zal gaan afwimpelen. Omdat ze beiden sensueel zijn, en hun lichamen zich hier bij elkaar heel goed toe lenen, is er veel kans dat het alsnog goed komt, en dat ze als magneten weer door elkaar aangetrokken zullen worden. Als hun relatie zich verder verdiept, zal hij mettertijd op de 32, 84 of 183 (on)geduldig op haar thuiskomst gaan wachten, en haar hartstochtelijk maar lief tot rust laten komen van haar trips in de buitenwereld. Eigenlijk ziet ze zich op zo'n pied-de-stal wel zitten, maar liever niet met een coole kikker die maar blijft denken of ze daar nu goed zit en voor altijd mag blijven. Stiekem houdt ze van de zekerheid haar eerste plaatsje te mogen behouden. We kunnen dit alleen maar als normaal onderschrijven. Slechts de sterksten onder ons, zouden met een plaatsje aan de voet van de berg ook tevreden zijn. Ze mogen zichzelf vooral niet verstikken door nu al allerhande beperkingen te gaan opleggen die heel waarschijnlijk veroorzaakt zijn door ingewortelde verlatingsangst (I leave you before you will leave me) en aangeleerde afhankelijkheid in een relatie . Ze zijn te vlug te diep de modderige vijvergrond ingesleurd, na een pril, kortstondig maar extatisch begin. Het is spijtig dat wel extreme emoties zich in deze relatie in versneld tempo hebben voorgedaan, en het is een raadsel hoe ze hier allebei mee zullen omgaan. Ze vertrekken allebei vanuit een ander schema van ervaringen en instellingen, en kunnen zo te zien heel wat van elkaars standpunt opsteken. Als ze maar hun openheid bewaren, kunnen ze elkaar misschien uit het moeras trekken, en gezellig hun babbel-pic-nic bij de oever voortzetten, zorgvuldig de koorden vasthoudend om hun stabiliteit te bevorderen. Laat ons hopen dat we ze, tegen de tijd van het laatste hoofdstuk, terugvinden in rustige, diepe en close verbondenheid onder het zonlicht dat schaars door de hoogste bomen van hun Paradijs valt, en waarvan de stralen hun aura's oplichten.

Ze vermoeden nog niet hoe echt mooi en diep hun relatie wel is. Als ze maar blijven bedenken dat ze naar mekaar toe gestuurd zijn, om hun vertrouwen en hun ideeën over aardse zaken zoals emotionele en seksuele intimiteit met anderen te testen, en in hun zoektocht naar elkaar geleidelijk aan niet teveel afleidingsmanoeuvers meer toe laten, omdat het hen ook van de grotere doelen in hun leven af zal houden, en hun gerichte aandacht op de mooie energie die ze samen produceren, en de mooie dingen die hiermee gerealiseerd zullen mogen worden (bijv. zijn politieke betogen, of gedichten van uitzonderlijk mooie kwaliteit, haar schrijverstalent dat naar boven komt wanneer ze schrijft met hem voor ogen) mogelijk zal verbrijzelen. Tenzij ze samen, na lange discussies met God en de Duivel, beslissen dat er nog mooiere energie kan gemaakt worden indien anderen ook toegelaten worden om mee te genieten van het Beloofde Land, en dat geen van hen zal lijden onder de emotionele pijn dat privé-met-z'n-tweetjes-Land dan een beetje af te moeten staan aan andere emotionele-honger-lijdenden. Het zal een open vraag blijven of dit hun vijvergrond dieper en rijker aan fauna en flora maakt, of juist minder diep. ABI voor La Belgique Libre & Egale en toute Fraternité.

i: Oki, Je intentie was goed, naar haar toe, naar mij toe, maar misschien denkt ze dat ze nu pas echt mag beginnen hopen als het nu al uit is tussen ons..., en als ze weet dat je iemands libido kan doen verdwijnen met mosselen/friet. Je hoeft dat ook allemaal niet uit te leggen. Je had kunnen zeggen "hadden een goed weerzien, maar niettegenstaande mag je niet hopen, zit zoals je nog wel weet in 'n relatie waarvan ik denk dat het serieus word. Ik wil niks op de helling zetten". Je klinkt bijna wanhopig, zou haar wel het idee kunnen opleveren je nu écht te moeten komen redden van de ondergang van nooit 'n match te vinden, of je morgen toch te bellen voor uitleg. Dan is ZIJ natuurlijk de beste match, als je haar tot morgen de kans geeft (vandaag zit je over je verlies in, maar comes a time dat je over dat verlies bent) en er maar genoeg dagen tussen laat. Jullie hebben nog iets van aantrekken en afstoten voel ik, daar moet je maar es tegenaan gaan, van gedeelde intimiteit in betere dagen, misschien onverwerkte stukjes, onbewuste lichte frustratie over je toegevingen en niet echt iets bereiken kunnen bij haar. Moet je maar es goed over nadenken. Dit is 'n compleet onbevoordeelde mail naar je, denk niet dat dit oordelend is naar jou toe. Het stukje met KM is jouw stukje, jij moet het op jouw manier behandelen of afmaken. Ik kan je alleen maar steunen en helpen met inzicht, als dat al zo is... Het zal ons alleen maar uit elkaar drijven als jij over KM verscheurd bent, en zij blijft aan je trekken, wat natuurlijk kan. Ik heb soms het gevoel dat G aan me trekt, onbewust dan, omdat ik 'm niet hoor of zie, maar je kan iemand bij momenten telepathisch voelen trekken. Ik weet dat hij ongelukkig is in z'n huwelijk, al 20 jaar, en onbewust al die tijd van mij gehouden heeft en naar mij verlangd. Toch heeft hij niet de guts gehad z'n verleden met z'n familie en vrouw aan te pakken, omdat het te moeilijk is en heel wat moed vraagt, en hij hierbij ook de CVS en aanverwante lichamelijke symptomen moet bekampen veroorzaakt door zo'n onecht leven. Ook 'n diepe trauma-oplossende relatie (voor hem) met mij zat er voorlopig niet in wegens te close bij mekaar komen. Voor hem voorlopig te angstwekkend als je te dicht op het lijf of de ziel komt. Ik heb hier ook nog verstands- vs. gevoels-spinsels over, hoewel m'n gevoel meer afstand van hem wil dan m'n verstand (m'n verstand zou vlugger toegeven). Uiteindelijk heeft hij niet voor echtheid en geluk gekozen en is hij de princes in mij dus eigenlijk niet waard. Vandaar dat ik 'm angsthaas noem. Z'n vrouw kan onbewust gevoeld hebben dat hij met 'n ander in z'n hoofd ronddoolde, ze werd dus nog zieker om zeker de koord rond z'n nek stevig aan te blijven halen, hem daarmee te verstikken, maar ook om 'm terug te halen van bij mij... Ik vergeef 't hem, want als je geen lucht meer kan halen, kan je niet meer fatsoenlijk kiezen... Een andere angsthaas in m'n leven ging vorig jaar in mei met mij op week-end naar Keulen, na het weekend vluchtte hij, hij stuurde 'n sms-je dat je verschillende plats moet proeven voor je weet wat je wil eten. Ik antwoordde dat het voor mij erg simpel was. Als er ergens sla/spekjes op 'n menu-kaart staan, voor mij dan spekjes aub. Voor mijn gevoel heeft hij me dus gebruikt, hij had even goed kunnen zeggen "let's have a sex-WE", dan had ik kunnen ja/nee zeggen. Hij zei dat z'n vrouw nooit zou kunnen aanvaarden dat we samen waren (ze zong samen met ons ), en uiteindelijk, na heel wat zenuwachtig afwachten hierover, ben ik met z'n vrouw naar Italië gereden verleden jaar in augustus , heel wat dagen samen met haar dus, met de auto, aan tafel... Ze vermoedde niet dat we samen iets gehad hadden. Hij stuurde in Italië weer vriendschappelijke sms-jes naar me (ik was G in juni op het lijf gelopen), misschien was hij bang dat ik bij haar iets zou verraden hebben, maar ik begreep door de conversaties met z'n vrouw dat die ook sms-jes kreeg. Ze waren dus emotioneel nog niet van elkaar. Ik ben dus maar gestopt met de vriendschaps-sms-jes. Ik heb tijdens de vakantie z'n vrouw voelen afscheid nemen van hem en na de vakantie schreef ze zich in bij een agentschap, en na 3 weken was ze in september al gelukkig gekoppeld. Zoveel dus voor m'n vriend die maar bang afwachtte wat z'n ex over ons zou gedacht hebben... Zo zie je maar. Na al m'n omzwervingen, wou ik dus eigenlijk 'n man met 'n stevig kwaliteitshart, iets als 'n stier die de rode lap niet uit de weg gaat, stevig gegrond is, een ruwe bolster met een sensueel hart, evenwaardig aan het stevige pantser van de kreeft met binnenin het zachte hart, even koppig als ik doordrijvend... en ik liep soms rond met de onbewuste vraag: "Where is the bull?". M'n Maan en Mars staan in Stier, ik voel me bij zo'n aardse beestjes wel in m'n sas, en zij kunnen heel wat voeding krijgen van m'n waterig ego als dat over hun dorre akkers vloeit.. Uitwisseling op z'n best dus om op 'n positieve noot te eindigen... Ik ga m'n literaire activiteiten nu even staken... Ik heb nu wel bewezen dat ik het kan... ABI    

  1. Heel goed gedaan, je blijft me verbazen met je talent voor analyse, en feiten in woorden omzetten. Ik bewonder vooral het feit dat je in je stijl meer ge-aard (naar dichtbij de aardse grond neigend) bent dan ik (waarschijnlijk ook leef- en denk-stijl). Mijn schrijfstijl is waarschijnlijk wat de barok is voor muziekstijl..., maar ik hou van de rijkdom voor het oor van de barok. Lijkt inderdaad of we al jaren getrouwd zijn (onze uren waren altijd minuten niet?), en nu een serieuse verstands- vs. gevoelscrisis doormaken. Ik wou niks door de lucht of zelfs met de vaste telefoon, van jou cadeau gekregen, doen om niet terug in de verdriet-spiraal te geraken. Trek je niet teveel aan, bij momenten is m'n vermoeidheid terug en denk ik dat zo'n intense relatie heel positief op m'n levensbalans is, maar dat ik er nu be God effe niet tegen kan. Teveel emoties op té korte tijd, dat alles terwijl je probeert te recupereren van een enorm tough, teleurstellend leven op zowel professioneel als persoonlijk vlak? Ben gewoon in slaap gevallen zonder te willen gaan slapen (had een antwoord voorbereid, maar wist niet of het het juiste was) en ben nu pas opgestaan. Voel me nog leeg. Ik had getekend voor de modderige vijvergrond, ik wist dat dat te wachten stond, maar onze momenten aan de oever staan ook heel mooi in m'n geheugen gegrift. Ik ben niet bang van de bodem (you can't have the summits without the depths). Doet me denken aan dat boek dat ik las waarin de schrijver (koppel religieuzen) hun vriendschapsliefde beschreef als rond een vierkante tafel lopen tot de hoeken rond werden. Misschien ben ik wél een uitzondering, en misschien wordt liefde, vrijheid, onafhankelijkheid etc. heel complex als je ouder wordt, en hierover met iemand akkoord wil of moet raken. Misschien moeten we onszelf meer tijd geven om alles rustig op z'n plaats te laten vallen, tot ik thuis m'n oude leven goed weggegooid heb of gescheiden ben bijv. en alle troep overboord is waar we nu nog vragen of zenuwachtigheid over hebben, of wat we nu op de lange baan schuiven. We kunnen elkaar sowieso blijven zien en schrijven, leren kennen, en all sorts of "alle-tijd" nemen. Deze "worries", of ze nu door m'n eigen verstand veroorzaakt zijn of niet (vlgs Krishnamurti blijkbaar wel en ik vind het heel waar wat je schrijft dat we iets ontspannends aan ons verstand opgeofferd hebben, ik keek er naar uit en ik reed er half Brabant voor rond), is vooral niet goed voor mij, en eigenlijk voor jouw maag ook niet. Ik kom wel es langs om er rustig wat over te babbelen in RealArt-Paradise. Bij een ontbijt in 't zonnetje, of 'n avondzon, of allebei. We komen er wel uit. Rustig maar... Tedere kussen. ABI...wel of je dat gisteren geschreven hebt, of we het samen geschreven hebben. Vooral de-man-die is mooi, ideeën heeft ook 'n heel mooie conclusie. Herken toch veel van je denkstijl en hetzelfde verlangen naar een zielsgenoot die heel wat rollen moet kunnen spelen. We hebben het nogal gezegd maar misschien is onze samenkomst inderdaad synchronisch gegroeid, en heeft de Voorzienigheid een handje geholpen...

o:Er speelt altijd een stuk berusting en geduld mee....plus geloof in moeilijke uren om het voorzienige deel in blije momenten weer te herkennen. Uit het evangelie van mezelf via jou. Waarschijnlijk pakt alles weer rustig zijn plaatsje in.  In het meest gunstige geval neemt de zoon zijn groei ernstig en doet hij blij de taken van onderhoud of zo die je hem vraagt van te doen. Ook dat is volwassenheid. De bompa zal wel beseffen dat hij wel een gelukkige dochter wil en dat hij zich door de klassieke bezorgdheid voor de kleinzoon laten drijven heeft. Kamp kiezen, iedereen voelt zich gedwongen kamp of partij te kiezen zonder in de ziel te kunnen kijken van diegenen met wie m'n gekonfronteerd wordt. Net als in de politiek, bondgenoten zoeken om in de strijd om zichzelf te affirmeren sterker te staan. Misschien is het niet alleen willen zijn en het innemen van een harde afwijzende houding tegenover de vrouw van z'n vader een test die hem in het latere leven kan helpen...op twee manieren : ofwel gaat hij later onvoorwaardelijke trouw van zijn partner eisen (wat naargelang te persoonlijkheden niet nefast hoeft te zijn) ofwel staat de weg die ik aflegde hem te wachten. Dochterlief verkent op welke manier ze de wegen die vanuit haar naar anderen vertrekken moet interpreteren. Mekaar leren vooruit helpen doen we op tal van manieren. We moeten absoluut af van emotioneel lijden...het beperkt onze andere vormen van bewustzijn...politiek en spiritueel bewustzijn.

i:Alles kits OKI, ik trek het me niet zo aan, ik kom er wel uit. Ik zal blijven vinden dat bij leven en welzijn we ons bewustzijn eerst moeten plaatsen, want het is iets heel kostbaars wat we bij elkaar gevonden hebben, iets waar we, in dit leven of onze vele andere levens, toch precies naartoe gegroeid zijn. Hoewel we de stukjes met de anderen heel goed moeten kunnen opvangen, en onze eigen puzzel-stukjes goed leggen (jobs, hobbies), zal de energie die we produceren misschien een Magisch Rond Punt zijn dat snelwegen toegankelijker zal maken, ipv op kleine bospaadjes te blijven sukkelen en het Noorden te verliezen. Ik moet Jr leren z'n verantwoordelijkheid te nemen, en bompa weet dat jij 'n man van principes bent. Komt wel goed. Hij vindt het niet leuk dat hij met bomma moet opblijven tot ik thuis kom en Jr naar huis kan. Beetje logisch op zijn leeftijd, hij wil ook genieten van zijn rust... Ik heb al tekst en uitleg gegeven aan ons ma, ik blijf eerlijk spelen, dat duurt het langst, tot dat niet meer lukt uiteraard. Heerlijke rust inderdaad, zo de dag na onze trouw bij de Hertebron waar ik proefde van de Heilige Water-kelk, héél zuiver water van smaak, drinken uit Jouw Handen, symbool van zich aan elkaar "laven". Zuiderse zoenen bij de Minnebron en in het Vlinderbos. Weten dat je één jaar mag getrouwd zijn met de liefste en sterkste man ter wereld, en dat Duivel en Tantra mee zullen kijken en samen wedden of het op z'n minst verlengd mag worden tot 8/8/08... Ik eindig met dankzegging aan de Voorzienigheid... Die heeft voorlopig puik werk neergezet. ABI

o:De grijze van juni, de ontpoppende van juli, de spirituele van augustus, de zeven, de som van de zes vorige cijfers in september, okto-ber op acht, nieuwe stap in november ? Het noorden niet verliezen is een dageljkse opgave. Het zuiden in ons bij tijd niet verwaarlozen ook. De energie die we produceren kan ook niet zonder het magische ronde punt waar de kleine bospaadjes op uitgeven. Op kleine bospaadjes hoef je niet te sukkellen...en daar alleen heb je de prachtigste lichtinvallen, niet op de grote snelwegen...'snel', snel het woord snelt je nog steeds achterna...de managster raakt weer in de steigers terwijl ze nog via de kleine boswegjes herstellen moet. Jean the dog der dogs is ontsnapt en zat bij jullie omdat iemand de garagepoort dichtgetrokken heeft en dan vertrokken is. Wel geweldige scène en dialogen bij jou folks: de hond die blijft blaffen ('zo kunnen we niet praten' , de bezoeker die geen schrik zegt te hebben, zelfs het woord adoptie, geen advokaat nemen en wat nog kwam er aan te pas. En je moeder met de bezorgde blik in de ogen. En Jean maar kontent. De kinderen die er zo probleemloos uitzagen itt de gegevens van gisteren. Eigenlijk zitten we beiden te scheiden van het Maghreb stuk waar we ooit heel close mee waren in ons...het inspiratieve en warme deel ervan moeten we waarderen...andere stukjes passen misschien niet meer in de nieuwe puzzel. Het zal allemaal wel blijken. In geval dat de 32 in de winter ook een beetje hout wil stoken kan, indien Jr dat een goed idee vindt en zich verveeld...hij een beetje hout komen zagen en dat zullen we dan naar jullie voeren ? In de Hertebron, waar ik woonde, dronk je uit je eigen handen. De heilige water-kelk was bij de Minnebron bij de kerk in het bos. Dat was maar een repetitie, dat kon beter. De duivel, heb ik geen zaken mee, die kan door eenieder in z'n hoofd zelf in mekaar gezet en vernietigd worden. Liefste en sterkste, principes...hoge verwachtingen, altijd grote uitdagingen op mijn pad...mijn energie zal zijn voor al het goede waar het in het universum nodig voor zal zijn...om met jouw woorden te spreken. De kleine paadjes sturen me morgennamiddag richting oudjes. Dat woord betekent naast 'infectious' ook hetgeen in de titel staat. Geweldig niet, 'binnenpretjes'...als je er op vijf minuten tien hebt, onthou je er na een dag maar een paar...tot vijf jaar later er ineens iets opduikt naar aanleiding van een voorwerp, een gebeurtenis, een persoon. Aanwezig gisteren was ook iemand die vroeger scheidsrechter was in de tijd dat ik nog voetbalde...iemand van de tegenploeg (weet de naam vd gemeente niet meer, zit misschien ook een binnenpretje in) reklameerde dat ik een fout op hem zou gedaan hebben (misschien had ik dat wel), maar hij floot toch in mijn voordeel. Gisteren op 84 met mistige volle maan geslapen nadat ik eens bij ons ma langs geweest ben 's avonds. Vanmorgen veel papasserij gedaan. De rest eens mondeling. Heeft Jr materiaal om te klieven...de methode is ook belangrijk als je geen energie wil verspillen en niet in je voet wil kappen. Schoenen met ijzeren punt in ook niet slecht...maar eventueel nuttig...heb nog wel een ongebruikt paar liggen. Als hij in de drukke bezigheden van man in huis te zijn tijd heeft moet hij maar iets zeggen...ik ben de man van ideëen maar als de enkeling of groepen reageren ook vd daad...in zoverre ik nog niet versleten ben. Gisteren docu over npd (neonazi's) in germany gezien en de manier hoe ertegen gereageerd wordt. De npd 'ers proberen zich van hun kaalkoppenimago te ontdoen en geven familiale barbecu's in wijken met werkeloosheid waar zich zich weer als socialisten voordoen en meer geld voor dit en dat eisen. Undercoverjournalisten komen dan weer met materiaal l over hun seminaries...waarin gekleurde mensen als lager voorgesteld worden, en 'ruimte' voor het volk gevraagd wordt (hun leider wil de 'duitse' delen van polen terug)in een openlijke speech///Verscheidene van hun parlementsleden vinden het al zo gortig dat ze hun ontslag indienden. Gisteren veelal beeld gehad dat je sliep en rustte. Heb je laten slapen. Have some thee with Moky. Het leven is te gek zolang niet iedereen die we kennen openstaat voor de ander...kan binnenpretjes maar ook andere dingen opleveren en daarom kan ik hem bijvoorbeeld de franse vertaling die ik van die engelse tekst van mij schreef niet geven. Hoeft waarschijnlijk ook niet indien het iemand is die filosofie en godsdienst en moraal alleen vanuit praktisch materiëel voordeel beschouwd. We hebben beide een band met iemand met een zuiders uiterlijk, het zijn personen op een pad in ons bos dat we nogal gaan tegenkomen al is het per mail of rechtstreeks. Ze komen ons noorderlingen iets van het zuiden leren, maar ze moeten ook open staan voor ons en niet alleen onze winstgerichtte kultuur willen overnemen...en leren begrijpen wat dat andere in ons is...omdat dat ook in hen zit. We zijn allen zoekende mensen, aanvullingen...wat eigenlijk weinig met promiscuiteit te maken heeft moest je dat denken. Mensen lijken soms verbonden in het lot te zijn. Diegenen die in de jaren veertig een jaar of vijftig waren en waar de vergaderingen van het verzet plaatsvonden bijvoorbeeld. Twee van de drie verzetsmensen waarover ik het heb, ( derde ontsnapte), werden opgepakt en respektievelijk in Breendonk en in Leuven weer vrijgelaten, wat na de oorlog leidde tot spekulaties over wat zij onder foltering al of niet hadden losgelaten, terwijl zij zelf het waren die verlinkt werden vanwege hun voortrekkersrol. De repressailles op het dorp worden in het jongste boek over wat er zich toen heeft afgespeeld niet als repressaille voor één bepaalde moord op een collaborateur uitgelegd, maar als een plan dat maanden op voorhand al klaarlag en omdat men met de opkomst van de geallieerden in zicht alle sabotageakties van het verzet tegen de mogelijke terugtrekking van Duitse troepen vóór wou zijn. In Normandië had dit de Duitse troepen al vele verliezen gekost...gedynamitteerde bruggen waarover men niet meer kon terugtrekken en daardoor zo in de val zat enzoverder. In het boek met de visie al zou de represaille dus in een militaire strategie tot terugtrekking gepast hebben, dweilt men de vloer aan met de repressaille-theorie...waarom omsingelt men dan één dorp...omdat de verzetsmensen meer en meer uit de steden trokken en zich in de dorpen verborgen, stelt men. Mensen die hun leven op het spel hebben gezet om het verzet te steunen waaronder de drie waarvan ik sprak, mijn grootvader een mens wiens vrouw slaag kreeg en die na de oorlog bezoek kreeg van de Engelse piloot die hij verborg en die kon ontsnappen...een mens wie voor en na de oorlog bij burenruzies geroepen werd om te bemiddelen, een mens die men bijhaalde om doden af te leggen, iemand die kon zwijgen als een graf en om zijn filosofische zwijgzaamheid bekend stond, iemand die een café met volksspelen had en die in allerhande amoureuse en andere perikkellen om raad gevraagd werd...iemand die het belang van zwijgen kende, zo iemand staat dan ergens in een boek met het woordje verraad geassocieerd. Als men geweten had dat hij een piloot verborg dan had men die piloot zeker gaan zoeken...maar er waren zoveel versteekplaatsen bij hem, tot onder de prei in de hof...dus heeft hij niets over die piloot gelost...wat zou hij dan meer hebben verteld dan de bezetter al niet maanden van tevoren wist ? Analyses van wat er werkelijk gebeurde, mogen er niet toe leiden van al diegenen die aan het verzet deelnamen nu tegen mekaar op te zetten. Het zijn altijd diegenen aan de top die de kleine garnalen gebruiken en doen marcheren...in de tijden van bewapening in de jaren dertig werden de vakbonden zelfs ingeschakeld om de bewapeningswedlopen mogelijk te maken, enz… .

Nacht van de oorbellen met ogen, bij het weerzien Vijf minuten stilte bij de aanvang van wat we tegen middernacht nog niet wisten, bij het licht van de kaars die een paar uur per dag over de Duitse missie had gewaakt. Mijn gedicht over het soldatenkerkhof in Lommel rondde haar reisverslag passend af. Hoe zouden we ons de komende uren uit de meerwaarde van de soms toch wel ingewikkelde komplexiteit van onze omgeving slaan ? Of zijn wij de ingewikkelden, met die toevallige cijfernumerologie die we nu ook in onze telefoonnummers meenden te zien opduiken ? De wratjes on the same place on the other side. The other side die we her en der een rol menen te moeten toekennen...al lopen onze visies daarover nog nogal wat uiteen soms, volgens mij is er geen scheiding en kan je je rol, evenszeer als de fysiek die je hebt en de chemie die je aanvoelt, moeilijk ontlopen en volgen de gebeurtenissen mekaar op als rimpels op de vijver van de spirituele wereld van het raakvlak van de spiegelbeelden, de symbolismen. Zij is misschien op de terugweg van haar klassieke visie over reïnkarnatie en kent een te grote rol toe aan het 'beleid dat hierboven uitgestippeld wordt'. Beiden zijn we het er over eens dat de moderne mens met veel angst, hopeloosheid, pessimisme, overgevoeligheid en diverse vormen van leegte en eenzaamheid gekonfronteerd wordt. Iets mee doen naar anderen toe ? Hier en daar een bemoedigend of aanmanend woord en ook voor ons eigen altijd opnieuw sterkte leren vragen als het tegen zit. En waarom zit het dan tegen ?           De paden naar dit NU liggen met zo'n hulpmiddellen en hulpmensen bezaait en de ware beweegredenen waarom iemand deze wereld ingezogen en uitgeperst wordt gaan zo diep terug dat ze zich eerst ten volle aan mensen met een door vallen en opstaan verworven wijsheid openbaren. Al was ik eerst moe, de olie van de uitwisseling in veel van z'n kombinaties, bracht een expeditietocht naar de altijd opnieuw eensklaps in mist verdwijnende bergtoppen met zich mee. Geen wonder dat ze droomde van die zonnebril waarachter ze zich van de natuurplasser distantiërende bergklimmer -zonder- moeite distancieerde. Zuiver op gevoel de berg van uitzicht en inzicht op...met alleen de signalen van lichaam en geest als gids. Een bad in mekaar. Langswaar kan er dan achteraf nog 'fear' binnendringen ? Via rekenen en al die kleine dingen die anderen dagelijks voor zichzelf zouden moeten leren doen. Tijdig opstaan, huishoudelijke taken, ook eigen inzet voor hun toekomst...oh kinderen. Wie zet er stapjes opzij voor wiens geluk...overbodige vraag voor volwassenen zolang men beide tevreden blijven kan. O-H

i:Na het herlezen van je interpretatie van de droom van het klimmen, heb ik de droom geassocieerd met de val, anno 1998 in Zwitserland, van een bergtop. Ik heb je dat waarschijnlijk al verteld. We liepen met zo'n 7 mensen in cordon door een vallei die net besneeuwd was. Het was moeilijk onze voeten vast te zetten in de erg stijle heuvel in de natte sneeuw en één meisje in het midden van het cordon gleed uit. Haar val veroorzaakte 'n kettingreaktie, de koord rukte aan m'n borstkas, ik viel achterover en ik herinner me dat ik met 'n enorme snelheid de heuvel afgleed. Bij het glijden probeerde ik m'n piolet in de sneeuw vast te haken om me te stoppen (we hadden daarop 2 dagen eerder geoefend), maar zonder succes in verse sneeuw. Ik weet nog dat m'n zonnebril bijv. in m'n rugzak kapot was door de val. Ik zag m'n levensfilmke afdraaien, en heb altijd gedacht dat dat één van de plaatsen kon zijn waar ik m'n jeugd-geheugen kwijt geraakt ben... Het meisje achter mij viel aan de andere kant van de berg, en was het ergst gekwetst. Het zou kunnen dat het mij vastpinnen in de luttele gaten om me vast te houden in de droom en het roepen om hulp op jou (waarbij de stem slaapt) zoiets is als de droom die ik had over het buisje in m'n keel in Pellenberg. Een soort trauma-verwerkings-droom die het traumatische gebeuren alleen maar terug aan de bewijstzijns-oppervlakte kan laten terugkomen bij omstandigheden van het zich volledig veilig voelen, een heel diepe innerlijke rust waarbij je zonder gevaar heel diep terug jezelf in kan gaan, naar de ziel en het onder-bewustzijn onder de logge vetlagen. Dat het op één of ander manier met jou verweven is bleek bij de andere droom van het buisje. Ik was me heel bewust dat ik veilig in je armen lag terwijl het buisje tergend traag door m'n keel ging, en de schoonheid en tederheid van het zo samen liggen deed me geen vin durven te verroeren. Nochtans werd ik in tranen wakker toen ik bij bewustzijn kwam. Ik heb dus 'n plaatsje gevonden voor de story van de bergtop en de zonnebril. Zoals de vrouw die in m'n matras verstikte, en de droom die ik op 'n dag had dat Mok in m'n armen stierf (symbolische dood), was die oude vrouw misschien de verbitterde zakenvrouw met het bij momenten koud geworden hart. Na de openheid en vrijheid die ik bij je voelde, de warmte die we creëerden, nog meer in de koude Augustus-Nacht van het Ng-Weerzien, vluchtte ik misschien hard van haar weg, hopend dat Oki me zal blijven helpen om ver genoeg weg te lopen, nieuwe spirituele hoogtes tegemoet... ABI

o:Je interpretatie van het droomgebeuren en de val in de bergen en de 'oude' vrouw die je bij wijlen achtervolgt, gekoppeld aan de relaxe sfeer waarin dat ze geboren worden, getuigen van het feit dat je wel degelijk een soort spirituele feeling kunt verwoorden. Nu ik daarnet met je gebeld heb wat moest ik nu nog allemaal schrijven ? Ik heb er al veel van gezegd denk ik, de rest zal voor een andere keer zijn. Oude vrouw of nieuwe vrouw...je moet de ene niet absoluut willen vergruizen en de andere idealiseren...je moet gewoon jezelf binnenin goed kunnen aanvoelen en niet door de ene aan je laten vreten en door de andere je niet doen vergaloperen omdat die ook al teveel met een verre toekomst bezig ...maar daar is de oude de echte specialiste in denk ik. Wat ik in juli zei geldt nog elke dag, 'enkele keren per dag op je rustige ochtendgolven geraken in de dag, iets observeren temidden de natuur en er verwonderd over zijn...dat kan natuurlijk ook iets kultureel zijn, een recept in een kookboek kan ook...iets dat het gejaag en getob in je kop stil zet. Ik heb geschreven. Uch. Hope you slept well yesterday. Eerste keer even bij jullie langsgereden maar je auto stond er niet. Thuis nog documentaire gezien over Afghaanse en Iraanse filmmakers en de wetgeving van 645 na Christus die het leven van zoveel Islamitische mensen nog altijd in voor de machtigen van het geld gunstige banen leidt...niet de USenz met hun eigen imperialistische agenda,maar de mensen ginder moeten daar verandering inbrengen...de filmmakers zijn al goed bezig. Merci voor de info. Vandaag hout gezaagd en alle info over dorps-oorlogs gebeurtenissen nog eens vergeleken (inklusief Maurice de Wilde). Als je je op de tegenstellingen daarin baserend daarover een waarheidsgetrouwe dedectiveroman zou schrijven, zou blijken dat onze wederzijdse grootvaders en P P(ondergedoken) niets kunnen hebben gelost bij ondervragingen omdat men het allemaal onder mekaar in Meensel, zowel verzet als collaboratie al lang wist, wie wat deed. In feite onafhankelijk opererend en de grootste risiko's nemend, werden ze ook alle drie eerst geviseerd (FrC en PP. eerder de partiz.genegen)en PrJ.eerder NKB,alhoewel hij volgens de ene bron wel en de andere bron geen lid was vd NKon.Bew.. Merkwaardig is ook hoe persoonlijke vetes(onechte kinderen, huwelijksbedrog, onnodige overvallen op boerderijen, vermeende kontakten met hooggeplaatste personen...)bijgedragen hebben tot verklikking,arrestatie enz...). Ik vraag me af of die zwartmakerij van die 40pagina's met namen niet een wraak is voor de verijdelde overval op de boerderij vd fam. Cr.(bijna uitgevoerd door de partizanen, verijdeld door de NKB(na tip van notaris M van Glabbeek,woonachtig in Meensel). FrC verborg geallieerde piloten(niet één maar meerdere volgens nieuwe bron) en werkweigeraars en had daar niks mee te maken EH .!!! De top van de NKB lijkt me duidelijk royaalrechts, de basis eerder gewone mensen...die onafhankelijk hun beslissingen probeerden te nemen. That's all I can say, afgaande op de werken van anderen...meer Latijn ga ik er voorlopig niet insteken...het zou toch maar alleen tot oprakelen en onnodige verdeeldheid leiden. Mij interesseert hoe oorlogen ontstaan en hoe ze tot een anachronisme kunnen worden,en niet de reaktie erop. Ik zou beter schrijven dat ik je gisteren het eerste halfuur in bed gemist heb of dat ik vandaag dacht dat jij met de fiets de Kapellekensweg opreed, maar de persoon in kwestie was dertig jaar jonger dan jij. Ziet da ge morgenvroeg iedereen maar op tijd uit hun eigen kunt doen opstaan, kan ik ook nog zeggen.

o: :Wandeling door de Hagelandse Provence. Eerste septemberdag, alleen de du Rondeau wordt geoogst, de Flippen zijn al een poos binnen. De ochtendanalyse in 't bed al achter de rug. Onduidelijke dromen, geen duidelijke herinneringen eraan maar dat dat nodig is, ontdekte ik tijdens onse wandeling, het deel dat jij erbij kwam dan. Je weet de dromen vertaalden zich tijdens het eerste deel van de wandeling met Jean de hond na een tiental minuten in een begrijpen van mijn liefdesleven en dat van een aantal anderen, weer eens begrepen, weer eens uit een andere hoek, weer eens in een ander stadium. Voortdurende evolutie naar inzicht in het oude in ons dat we afleggen en de pop van het nieuwe. Inzicht ook in verder kijken dan het sexuele alleen, de aantrekkingskracht van onze genen die een deel van ons willen voortplanten omdat er voortdurend nieuwe toestanden op het oude theater zouden kunnen worden gespeeld. Soms, zeiden we, is alleen een kompromis tussen het oude en het nieuwe mogelijk, ons eigen aanpassend aan de evolutie van de energieën van de belangrijkste personages rond ons...soms hebben iemanden uit het geheel nodig dat we zus of zo reageren omdat we hen de signalen die ze zelf uitzenden moeten leren interpreteren. In omgekeerde richting kan ook natuurlijk. Zo kan iemand vragen dat je zijn was doet of verstelwerk doet en toegeven dat niet zelf te hebben gedaan of iemand kan niet specifiek gevraagd hebben wat de andere in de toekomst eigenlijk als beroep zou willen gaan doen. Zo kan iemand verliefd zijn op een bepaald heel eigen deel van iemand maar tegelijk worden gekonfronteerd met heel andere energiëen in hetzelfde lichaam. In één lichaam huizen grosso modo twee mekaar aanvullende of bevechtende delen...afkomstig van de ouders...het zelf is datgene dat het beste van de twee in een nieuwe vorm probeert te krijgen. Het kan met vele domeinen van het leven te maken krijgen, dat deel...best veel bevrucht als het als het ware door Platonia, Erotika, Prozaica, Essayitisch, SMSitis, Poetica, Spiritaliënsis, Sensualensis, Humorizia,Intelektualis...en best niet té veel door Economalis. Ik las vandaag in de Morgen een artikel over de G-spot...twee eigenlijk, één over een NF-proef met vrouwelijke religieusen en 'gods'-ervaringen (daar heb je dat woord dat weinigen begrijpen weer) : in tegenstelling tot wat gedacht werd, namelijk dat één gebied in de hersenen verantwoordelijk is voor dat soort van aanvoelen...is het een complex geheel van alle onderdelen samen die zich aktief tonen. Het tweede artikel gaat over de andere G-spot, maar later meer daarover. Ge zegt in dat sms-je dat het allemaal in onze hersenen zit, wie ons gelukkig maakt...gelukkig zijn is een complex geheel van zich goed voelen bij tot spirituele, soms ja zelfs lichamelijke extase die zich via zelfs tantra in kreativiteit vertaald...allemaal dingen die we in juli ten volle beleefden en nu zacht in augustus rijpen om zich langs Platonia en al haar vrienden en vriendinnen laten te vertalen of om ons wegwijs te maken in de verdere tocht door 't leven...met wie en waarom en op welke manier en welke niet.  o

i:Het is allemaal zo moeilijk niet... Ik denk dat we het soms van de aardse kant bezien en we zien bezitsdrang aan voor liefde, of emotionele afhankelijkheid voor liefde, en kijken wat we uit een relatie voor onszelf kunnen halen: toch Economalis, meer krijgen dan moeten geven? Liefde als middel tegen eenzaamheid? Het zou beter zijn als we ons wat meer met onze eigen evolutie zouden bezig houden, ipv die van onze vriend/vriendin en ons elke keer afvragen na een ontmoeting, hoe voelde ik me, hoe voelde ik me bij hem? Dan verwacht ik van mezelf dat ik daarop meestal antwoord: "op m'n best". Ik verwacht dat de geprivilegieerde liefdes-relatie, diegene die mij het nauwst aan het hart ligt, het beste in me boven haalt, ttz. dat topje van de ijsberg wat niemand anders te zien krijgt, en waarvan je weet dat de ander ook graag op dat topje vertoeft, en dat jullie je goed voelen in dat zelf-gemaakte nestje op dat topje. Hoeft niet lang te zijn, niet altijd te zijn, niet veel te zijn, met respect voor elkaars behoeften aan tijd en ruimte, noem het top-kwaliteits-momenten die je sterken, je terug bij je innerlijke voldoening brengen, en je vol zelfvertrouwen de wereld insturen, andere wereldse relaties, vriendschappen (ook mensen die iets van ons kunnen of moeten leren), familiebanden etc. aangaan zodat je ook daar telkens weer je geografische bepaling kan toepassen (zoals jij zou zeggen), toetsen of dat nog wel allemaal bij je past. De meesten denken dat een geliefde een soort Eco-Father-Xmas moet zijn die maar met genoeg geven moet bewijzen dat hij van je houdt. Voor mij is het belangrijk dat ik 'n klankbord heb, iemand die dezelfde taal spreekt (symbolisch), de energie klikt, of het nu samen in rust of extase is, en waarbij je niet steeds moet bewijzen dat je er nog bent, ik vind dat vanzelfsprekend. Een gepriviligieerde relatie (laat mij het voor één keer niet liefdesrelatie noemen want dat woord wordt door velen misbruikt) is iets als thuiskomen van drukke activiteiten, confrontaties, zoektochten in de aardse realiteit, tripjes uit de buitenwereld en effe samen op adem komen, in vertrouwen en openheid, om er nadien weer tegenaan te kunnen. Die bezoekjes aan het knusse thuisfront, die private-planet waar je effe helemaal jezelf kan zijn, helemaal geaccepteerd (liever niet alleen maar een deel geaccepteerd), laden je weer helemaal op. Ik denk dat zo'n relatie 'n steun kan zijn, hoewel dat niet een doel op zich mag zijn, maar ik zie die als 'n steun voor de effolutie (sorry, evolutie) van de partners, niet bij de oude ik-ken blijven die ondertussen hun tijd gehad hebben, maar door het schaven en schuren, nieuwe ik-ken maken, die zo een nieuwe bedoeling voor hun leven gaan krijgen of zoeken, alleszins een nieuwe richting, nieuwe mogelijkheden gevend. Het mooie is dat we misschien heel verschillend zijn, maar ook ergens 'n zelfde kern hebben (anders zouden m'n vlinders niet zeggen "laat ons los"). Dat maakt dat we als we die energieën in harmonie kunnen laten opereren, we in theorie vreeeselijk goed zullen kunnen effolueren... . Andere mensen in deze relatie toelaten mag, dat is trouwens een werkelijkheid waar we niet buiten kunnen (we zullen dat mettertijd nog wel merken), we zijn volwassen, kunnen dus verantwoordelijkheid nemen voor keuzes, maar geen twee relaties kunnen eenzelfde kwaliteit hebben. Het leven stelt ons nu éenmaal voor keuzes, en diegene die je liefhebt, of liefst hebt, kwetsen wil je ook al niet... We zullen nog wel tijd vinden om onze hersen-spinsels hierover te laten evolueren. Wat ik je sms-je is dat het gevaar in de hersens zit, nl. dat je als koppel onnozel kan genieten van een paar krieken en bessen eten in open veld, passioneel dansen, en dat dat alles is wat je op dat moment nodig hebt, gewoon samen zijn, de energieën hun werk laten doen. Het gevaar bestaat hierin dat Economalis en andere aardse wezens, die niet onze emotionaliteit en haar vele snaren kennen, hierin graten zien en oproer gaan stoken, en dat we dan voor niet-onnozele, niet-extraordinaire, niet-extatische, gewoon menselijke relaties gaan kiezen omdat we dan geen commentaren moeten trotseren, en gewoon doen zoals ons geleerd werd en van ons verwacht wordt. Dass hab ik gemeint. En dat denken wordt door de hersens geproduceerd. De relatie die je het liefst hebt, je het best jezelf kan zijn, en die het best bij je past, wordt door het hart gekozen, niet de hersens. Even gebeld voor 'n afspraak. Onze theorieën, ontstaan in 7-maand, rustig gerijpt in 8-maand, uitbollen in 9-maand, kunnen in oktober naar de raffinaderij voor verdere bewerking... Abi

o:Hallo ginderachter. Dank je voor je mooie omschrijving van wat een open relatie de dag van vandaag voor een beperkt aantal mensen is. 'Gewone relaties', je schrijft dat wel nergens zijn niet minderwaardig of zo, er zijn verschillende wegen om te volgen en iemand in een open relatie kan best ooit nog eens voor een traditionele kiezen. De kwaliteit van een relatie kan je niet zomaar aflezen uit de ene of andere wetenschappelijke evaluatie. Het is voor mij telkens een privilege als iemand me in z'n intieme wereld (niet in de eerste plaats sexueel te interpreteren) toelaat...en ik ga niemand die ik ooit liefde gaf onderwaarderen op één of ander gebied...al zijn er verschillen in toonaarden, de do is niet beter dan de mi of de fa of de sol, ...het geheel maakt het octaaf...en het octaaf is een toon die eigenlijk niet bestaat...misschien daarom dat stilte mij evenveel deugd doet als klanken. Ik een klankbord voor jou en bessen eten en wandelen en schrijven, geen probleem. Omgekeerd ook al veel van je geleerd al corrigerend naar jou toe vooral. Deze voormiddag beloofde ik volgende keer verder aan het buikvlinderaspekt van het klankbord te werken...misschien vond ik het antwoord weer toevallig in de krant vandaag...maar dat kan ik niet in geschreven vorm ergens zetten...zal het je laten lezen. Nogmaals als het over relaties van anderen gaat 'gewone menselijke relaties' kunnen ook best op hun manier extatisch of zo zijn...de relaties met verregaande aanvoelensmogelijkheden zoals je er in je leven zelden zult tegenkomen staan inderdaad meer onder druk en niet zozeer van anderen, maar van onszelf...in hoeverre kunnen mensen in een open relatie mekaar geluk gunnen en in hoeverre hebben ze de minder gepreviligeerde relaties niet nodig om mekaar van elkaars passie voor mekaar af te schermen?

o:Zolderavond en dan weer een ochtend naturen verder. De begrippen LATrelatie en Open Relatie uitgeklaard. Probleem is dat je overal de tijd moet vinden om die kwaliteit te scheppen waar je het over hebt. Een open relatie met kwaliteit komt in veel gevallen ook neer op een LAT-relatie op de duur, waar je ook lichamelijk op verkenning wil, of één van de twee dat wil...in kombinatie met goede herinneringen uit het verleden geeft dat wel wat vuurwerk, zeker in 't begin waarschijnlijk...je kan tijdelijk wat switchen tussen Platonia en Erotika, je kan ook alles in één persoon hebben...het leven heeft voor eenieder zoveel diepgaande geheimen en te volgen routes dat één persoon dat allemaal niet voor de andere kan voorspellen. De breeddenkensten onder ons geven de ander de tijd om allemaal uit te vissen wat nu wel en niet lukt met anderen. Omdat men breeddenkende mensen niet wil kwijtraken begint de foltering in het hoofd : wat wel en wanneer te doen met nieuwelngen of anciens die een stapje in ons leven willen zetten ? De schrik voor de reaktie van de traditionele omgeving op zulk een gedrag daar nog eens bijgetelt...geeft dat samen met de praktische kant van ons leven en onze fysieke toestand weer een pak stuurwerk bij...als de nieweling liefde bijbrengt, vlieg je natuurlijk door de maand. Op de duur brengt Erotika je dichter bij één van de twee en een breeddenkende mens aanvaard dan best de rol die Platonika voor hem reserveert. Eigenlijk kan ik je niks verwijten want doordat je gevoeld hebt wat ik met de vrouw uit je droom doorleefd heb drijf ik je als het ware naar Le Havre, naar een etentje...het is niet opzettelijk maar het werkt gewoon zo. In je vorige mail schrijf je ergens 'jullie' als verspreking, dat is daar een bewijs van. Het alles in één persoon vinden gold voor die andere kant van 'jullie' voor een heel groot stuk...en toch verzandde een deel ervan voor een stuk ook...wat bewijst dat een relatie in feite niet perfekt hoeft te zijn en zelden is. Rennaissance zijn natuurlijk niet uitgesloten en die vrees je na de foto's van gisterenavond dan ook. Als we echt nog dagenlang samen moeten wandelen en schrijven en mekaar in de natuur eens van vriend tot vriendin omhelzen, zelfs dat minimum aan een relatie hebben, zal ook de man van het etentje, de nieuweling, niet de breeddenkende ik, op termijn wel merken dat er iets niet volledig is...op de duur begin je je af te vragen of volledigheid wel met z'n twee gaat en of Platonika en Filosophiensis niet de katalysator van Erotika zijn. Wat er ook van zij, als je hem ziet zitten...er is nog nooit iemand van een wandeling of een goed gesprek gestorven ...van een geweldige elektroshock in z'n Kundalini ook niet. Wat je van mij niet mag is : 1.met de US-vlag rondlopen 2.naar Casino gaan (nog erger dan met iemand die je niet graag hebt slapen) 3. de madam van de oude matras altijd de plak over je laten zwaaien...al is dit in complexe omstandigheden misschien de enige oplossing of het lot dat wacht, een strenge figuur die over je zedelijke leven waakt...niet zo radikaal als el Mok maar toch(waarbij ik mezelf ook tot de complexe omstandigheden van de vrouw van de oude matras reken). 4.Na ongeplastiek luwwerk of vuurwerk van derden de ondergegtekende breeddenkende ook ongeplastificeerd willen laten genieten van je logaritmen-deel in jezelf. Het andere deel in je is zo 'meisje' en zacht en leuk dat ik haar soms begrijpend in m'n armen moet nemen...en eigenlijk is ze nog net iets te jong om Erotika mee te hebben...ze mag misschien niet van haar strenge andere kant die de touwtje in handen wil houden. Uch, ik heb gezegd. Voilà alle 'anciens' of 'nieuwelingen in spe', als jullie voor iemands welzijn betere antwoorden hebben, het hoeven er geen van de homo Philosophikus te zijn, ...laat maar komen want we hebben hier te doen met een vrouw die gezond zou moeten kunnen worden of blijven. Om voor de kinderen te zorgen, om haar alter-ego, om de strijd in haar eigen te winnen en in dat alles te kunnen beminnen. Ik ben nu wel een deel van haar vitamienen...maar zet graag een Eurotika-stap opzij als ik iemands gezondheid niet verbeteren kan.

i: Ik moet dit alles nog es met wat meer afstand lezen, mijn eerste indruk is dat ik bij het lezen van zoveel complexe woorden ga huilen. Het verdriet van gisteren komt terug, emotie. Waarom? Als ik inderdaad 15 miljard jaren op je gewacht hebt, en we nu eindelijk samenkomen, waarom moet ik me dan nu al afvragen wat nieuwelingen en anciens in mijn of jouw leven nog doen. Misschien is het probleem dat we met onze intieme (ik noem het intiem, waarschijnlijk noemt het eigenlijk erotika) relatie niet gewacht hebben tot we zeker waren dat we samen een echte relatie wilden, en dat we elkaar konden beloven trouw te zijn. Voor mij één jaar zonder iemand naakt in de armen gevoeld te hebben, voor jou een paar maand? We hebben iets sterks gevoeld en zijn erin gevlogen. Voor mij hebben die anderen eigenlijk afgedaan, en mogen ze enkel nog beleefdheids-stapjes doen in m'n leven. Maar qua vriendschaps- of liefdesrelatie zouden ze moeten hun tijd gekend hebben, en soms komt aan zo'n dingen een einde. Mijn relatie met Mo is duidelijk af van mijn kant, behalve dat hij de vader is van m'n kinderen, en dan nog... zelfs dat is een twijfelachtige uitspraak... J en G heb ik ten grave gedragen, als G nog ooit opdaagt zal hij even lang moeten wachten als hij mij doen wachten heeft, en ik zal even "petit avocat dure" willen spelen, hij was toch zo fier "dur" te zijn. Hij heeft zelfs m'n kerst-afscheidsbrief niet willen openen, het was hem misschien teveel, geen interesse, harteloosheid, teveel verstand, verliefdheid weg, angsthaasje, je ne sais pas quoi... L is niet de man die ik zoek, groot ego, andere interesses, niet de gevoeligheid die ik bij jou voel. W heb ik 5 jaar geleden afgeschreven na een mislukte slipper, waar ik 2 dagen over gehuild heb van spijt. De gevolgen waren er naar, van zijn kant manipulatie, obsessie, 5 jaar lang. Het lijkt bij hem nu doorgedrongen te zijn dat het niet mag zijn. Wie blijft over? M? Ik weet nog niet wie M vandaag geworden is na al die jaren. Ik zal met M iets gaan drinken zoals we dat een paar jaar geleden gedaan hebben. Ik zal hem zeggen dat ik een vriend heb. Het is niet omdat een ancien een bezoekje wil brengen in m'n leven, dat dat overkop gezet moet worden. De tijd wijst alles uit, en uiteindelijk nemen we beslissingen die gevolgen hebben voor gevoelens etc. Als we dus als een olifant door onze relatie stappen, dan zal het gras vlug vertrappeld zijn, en ik vertoef te graag in dat gras om het op te offeren. Daarom mijn verdriet denk ik, omdat ik dacht een mooie vriendschap gevonden te hebben, en ik nu moet bang zijn dat jij de geschiedenis met KM nog niet hebt afgesloten, of dat je verleid zal zijn haar ook gezond te moeten houden, of zij jouw aandacht blijft trekken. Ik heb alle respekt voor wat KM voor je heeft betekent, maar ze kan nu eenmaal niet meer de eerste plaats ex-aequo met mij delen. Alle relaties hebben hun tijd, en we moeten beslissen hoe die van ons eruit gaat zien. Bij mij geen erotika met 2 mensen, daarvoor is de tederheid en de samenhorigheid met jou te groot. En die is voor mij bij erotika belangrijker dan erotische scores. Na grondig overdenken, denk ik dat ik in m'n leven genoeg gekwetst geweest ben door mannen die zichzelf zochten, hoewel het anders leek. Ik wil graag m'n leven eindigen met iemand met wie ik op een speciale manier verbonden ben, die 'n evenwaardige partner is, bij wie ik mezelf kan zijn of worden, en bij wie ik niet riskeer nog eens gekwetst te worden. We mogen alles zeggen, we mogen eerlijk zijn, ik zal proberen alles te dragen, maar wat ik niet kan dragen, en het verdriet dat daaruit volgt, kan ik niet dragen. Dan moet ik terug alleen blijven om me te sparen. M'n hart heeft genoeg geleden, het is al quasi gebroken geweest, en de schade daarvan draag ik nog een heel leven mee. Ca suffit. Abi  P.S. Jullie was jij/ik, theoretisch uitgelegd door 'n derde, absoluut geen verspreking!

o:Ik zoek de andere, niet mezelf, ik breng de andere voorzichtig ook een stuk konfrontatie met haar of zijn eigen of het nu kinderen of volwassenen enz zijn. Ik gebruik de confrontatie die anderen me bieden ook voor mijn groeiend inzicht in hoe het leven eigenlijk in mekaar zit, hoe het werkt en wat er de zin van is.Ik dacht dit niet als olifant te doen al zijn de dingen die ik schrijf of zeg niet altijd fijngevoelig. Iemand ophemelen in alles is niet eerlijk. Zet die erotika met twee maar uit je kop, straks denk je nog dat het allemaal een afgesproken iets is.

Een intieme relatie kan zowel met als zonder erotika.

Ik heb geen spijt van hoe we onze start namen en hoe kort we mekaar ook kennen; er werden al veel spirituele dingen gesmeed en die zorgden ook voor de rest, niks begon met erotika tussen ons. In mijn geval met een herinnering uit m'n jeugd en een stuk over de oorlog op het net. Eigenlijk maakte ik maar één fout : never say never ...na m'n scheiding zwoer ik nooit een vrouw te nemen die niet vrij was, want eigenlijk wil ik niemand kwetsen, kwam toch bij KM terrecht alhoewel hun verleden een soort breuk tussen hen had gebracht, niet ik. Twee jaar platonische groei en de rest weet je. Als ik je een raad mag geven als je een relatie wil beginnen : don't mention the past and never say never. Ik moet ook dringend herroepen wat ik al een paar keer zei, never KM again...want na elke grote liefde, hoe kort ze ook geduurd heeft dreig je zonder woord of streling in een gat te vallen. Twee maand moet dat dan liefst niet duren. Alhoewel ik voor m'n eigen niet toelaat van nog één dag in m'n leven te moeten afzien over alles tussen emotie en liefde. Ik voel allerhande hogere gevoelens in m'n hart en overal , maar dan ook overal genoeg. Voor de rest ben ik het wel tijdelijk beu om alles tot in detail proberen uit te leggen tot een ander er pijn zijn kop van krijgt. De liefde is een gevoel, je kan dat toch niet bestuderen en willen 'berekenen', je kan het hoogstens 'verstaan'. Ik ga mn gsm opladen en naar Me nu, voor 't geval ik iemand nog iets te beantwoorden zou hebben. Biep Biep doet hij nu. Ijsschaatsen en beetje triest, dooien en de vreugde in jezelf ontdekken zou ik zeggen. Met of zonder mij...ik heb er geen idee van wat goed voor iemand is, ik beperk m'n eigen best tot de filosofie en zal m'n raad best voor m'n eigen gebruiken dan zal ik misschien leren van wat minder mezelf te zoeken zeker. Thanks. Hopelijk heb je ook wat van mij geleerd dan. No hard feelings. Life goes on and Jeandog will go with me tomorrow. My force is that I do not force anyone into anything. I feel when one wants a bid of distance. Nu de Kaukasus-mensen hier zijn geweest en de oorlogskonflikten zijn besproken zijn alle windrichtingen en rassen hier al te gast geweest. Even naar het thuisfront dus. Een tip die me gisteren nog tebinnen schoot voor jongeren die niet zonder achtergrondlawaai kunnen slapen : een radio. Eén van de redenen die het moeilijk alleen kunnen blijven kunnen helpen verklaren is naast het stukje vader in de zoon ook het feit dat kinderen met een soort behoedzaamheid naar de toekomst leven...ze willen geen ruzies tussen volwassenen meer meemaken. En toch, als ze tv kijken kiezen voor aktie en geweld. Alleen de heel jonge kinderen tot vijf jaar of zo moeten daar niks van hebben en staan veel meer voor de natuur open. De Tsjetsenen hebben nu kabeltv en de drie oudsten zijn er al aan verslaafd. Alleen de drie jongsten wilden mee. Vannacht gedroomd in stem en beeld-vorm. Ik hoorde een vrouwenstem en die zei 'aan de kant'. Ik wist niet wie die woorden uitgesproken had, maar toen zag ik jou en dan mijn ex-schoonmoeder(die nog gelukkige foto van mij met haar aan zee). Jullie leken beiden dezelfde woorden te hebben uitgesproken. Verlichting. Iedereen die er toch nog mee bezig is wil verlichting, letterlijk of figuurlijk...en velen van die groep blijven in zware emoties steken of teveel aan ekonomische dingen plakken. Verlichting verkrijg je niet door jezelf in een badkamer te lang in een spiegel te bezien en je perfekt te vinden...het eigenlijke 'wassen' gebeurd binnenin...zijn we niet te argwanend of jaloers, te veeleisend of te weinig verdraagzaam enz... . Pas dan heeft studie zin en kan schrijven zonder ballast. Jij en ik we hebben het allemaal gekund en toch is er wantrouwen van jou kant. Als ik vertrouwen naar een adolescent toe probeer op te bouwen zeg je dan toch niet dat de persoon die dat probeert goed kan liegen ? Als je een vrouw probeert te doorgronden en haar tot in haar ziel raakt, ben je dan een olifant die het gras vernielt ? Mijn theorie over teveel bloed in je hoofd, ik zal grappig besluiten want 'kwaad' en 'niet-kontent' zijn meen ik te hebben achtergelaten...lijkt wel juist te zijn. Toen ik je op de zolder ondersteboven draaide, maakte je van die kirrende orgasmegeluidjes...het bloed zat immers in je edelste delen. Lengte, breedte, ruimte, gezondheid, gevoeligheid,beleven...de achtvormige bloedsomloop regelt het allemaal en wil alles kombinerend in lichaam en geest voor jezelf wat goed voor je is...we moeten alleen met de vreugde en onbekommerdheid in onszelf als startpunt nemen en durven loslaten en stromen willen...dan aktiveren we ook de stromen van die iemand die we als herkenningspunt in ons landschap beslissen te nemen. Zoals de watersnip die je probeerde in de verrekijker te krijgen...eerst richtte je je op de lindenboom, je ging naar beneden en vondt de zonnende vogel na de regenbui.

Je moet weten wat je zoekt en een herkenningspunt hebben...voor mij is dat herkenningspunt mijn filosofie, maar het kunnen ook mensen zijn die deze filosofie, dat inzicht helpen groeien...of ze nu dood of levend, verliefd of wantrouwig of gekwetst zijn. De momenten dat ze echt hun eigen zijn, zijn ze genietbaar...of het nu een broer, een zus, een ouder, de bedgenote, vriend of vriendin betreft...tesamen zitten we in hetzelfde stuk...waarvan het scenario ongeloofelijke wortels heeft...wortels die met het verstrijken van de dagen duidelijker en duidelijker worden...tot ze op die echt zalig rustige momenten van de dag én onvatbaar en in rust aanwezig zijn...op zo'n momenten gebeuren er eerst veranderingen in dat hele geestelijke neuronensysteem. Ik voel me goe, maar niet al te goed op een blaadje bij jou om je het één of ander voor te stellen. De man die niet verliefd meer mag worden, remember. Goed te willen doen en brengen zal ik op een andere manier moeten gaan doen precies. I only bring burning pain it seems. Hopelijk brandt die pain het overtollige in ons weg.

i:De pijn is er inderdaad. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat dat allemaal door KM veroorzaakt is, ik weet niet hoe het komt. Is het de droom van maandag van de berg die onmacht in gang stak? Ik riep om hulp en je hoorde me niet, m'n stem deed niks. Is het de NF die in het lichaam werkt? Is het KM? Ik heb mij al honderd vragen gesteld, voel ik wat jij voelt, voel ik wat zij voelt, voel ik wat ikzelf voel over jullie? Misschien voel ik wel die 2 dagen hemel en éne dag hel, misschien is het ook hel als jullie te lang uit elkaar zijn, voor haar zeker... Ik ben misschien onvoorzichtig geweest te vlug een relatie te beginnen waarvan ik zoveel hoop, misschien ben ik nog niet klaar met alle trauma's die nog ergens in m'n lichaam rond dwalen, en door diepe emotie en rust en mezelf vinden ook hun kans wagen en de kop terug opsteken. Misschien zit ik in een stukje diepe verwerking en is KM en de emotionele ping-pong tussen jullie er net teveel aan. Is het alleen wantrouwen? Ik weet niet hoe erg je de hemelse tijd met haar mist, misschien was dat wel jullie manier van doen, aantrekken/afstoten, wat niet wil zeggen dat jullie geen goeie relatie hadden. Julie hebben het toch 14 jaar volgehouden, incl. platonia en ups en downs. Ik wil niet aan haar blijven denken, en je kan je afvragen of het denken mijn schuld is, kan ik het doen ophouden, is het eerder op afstand voelen, zoals ik dat ook met G's vrouw voorhad. Ga ik trillen op KM's verdriet, zoals ik dat bij Ja deed toen ze voelde dat G weggleed? Ik kan hele emotionele stukjes ook niet aan nu, wanneer het te druk wordt, en daar nog allerlei denken bij het basic-denken, wat al moeite vraagt, bij is, dan lukt het mij niet meer. Dan will ik m'n kop onder de lakens steken... Het is niet dat je geen goed mag doen voor KM, maar ik voel dat haar verwachtingen verschillen van de jouwe (hoop ik) en ze begrijpt blijkbaar niet dat het gedaan is. Afwachten dus wat het wordt... Zoals gezegd, misschien knapt er nu toch iets in haar waardoor ze voor jou kan/zal kiezen, en jullie dan eindelijk samen door het leven kunnen gaan, op reis, dichters zijn en elke dag de hemel beleven... Je mag het van mij overwegen. Het is tijd om het haar voor te stellen. Ik wacht wel op het antwoord. Ik ben je dankbaar voor wat je voor me betekent, inderdaad heel veel van je gekregen, weinig terug gegeven, veel geleerd over diepte, verbondenheid, tederheid, genieten van simpele dingen, kundalini, verlangen en nu komen daar tranen bij. Over de betekenis ervan moet ik verder nadenken. Misschien zijn mijn verwachtingen te romantisch, idealistisch en moeten ze door de Tand des Tijds en Realiteit bijgeschaafd worden... Misschien zijn de trauma's en de blokkades bij mij te groot en zitten ze (nog) in de weg van om 't even welke relatie... My apologies. Please bear with me if you still like...

o:Heeel goede vriendin :Geen paniekstemming opbouwen voor je het ruime sop kiest. Ik opende deze mail twee minuten vóór je erover sms-te. Je kan mijn steun en raad vóór en na blijven uittesten(niet-pejoratief bedoeld). Je zal wel zien wat je er aan hebt, wandelen, schrijven, praten, praktische dingen,...of wie weet een goei massage, wat elektrische spannigen wegnemen, bloed in 't zuiden krijgen... zolang ik toch niet meer verliefd mag worden en het geheel mij voor jou nodig heeft. Als gezond blijven door wie of wat(nf,corry,...)beter gaat en hetgene van ons eerder schaadt, so be it. Wees niet bang van je eigen toekomst. Misschien vindt je de pot die op je deksel pa in het Indonesisch paviljoen...welk een man heeft het vandoen...misschien een wijze Indier ? Ik leef al elf jaar alleen en eigenlijk al vier jaar langer. Misschien komt er wel nog eens iemand zonder dak boven haar hoofd bij mij wonen omwille van mijn electrik...en niet omwille van wat ik allemaal geschreven heb en nu ook met jou hulp verder uitwerk. KM zal dat niet zijn. Misschien gaan ze wel scheiden, zat ik nooit op te wachten, is maar papier en taktiek die niemand iets bijbrengt, gewoon zich praktisch safe proberen stellen. Hun beslissing kwam er niet door mij of jou, ...ga er niet over uitweiden, te privé. Ik zie me ook niet bij haar intrekken dan, ik zou teveel voelen dat ik iemand uit z'n huis gejaagd heb. Traditioneel gezien moet diegene die met 'slippen' begonnen is maar vertrekken, daar is iets van in sommige gevallen. Al was ik 16 jaar trouw totdat ik de ontrouw ontdekte op t eind van mn huwelijk, vele levens zijn speciaal verbonden zeker zal ik nu maar zeggen...MAAR dat t r i l l e n waarover je het hebt kan niet als je zelf genoeg eigenwaarde en sterkte hebt...het kan alleen als je je stabiliteit opoffert aan een teveel aan vanalles willen hebben of aan een te weinig jezelf durven of kunnen te beleven...of bij iemand zijn wiens lichaam je minder goed verdraagt vanwege de spanningen(dan kussen mensen zelfs anders of wordt een rug bijna niet meer doenbaar om te maseren). Sommigen zijn al van meetafaan ontgoocheld in de lichamelijkheid tussen hen...en er zijn er zelfs die toch bijeenblijven...dat zou niks voor mij zijn en zoiets is me nog nooit overkomen dat iets alleen om lichamelijke redenen afspringt. MAAR negatieve trillingen opvangen kan ook met onnodig schuldgevoel en andere angsten te maken hebben of gewoon omdat je kristallen weegschaaltje alleen in evenwicht echt goed werken kan. Van KM en mij zal het niet komen want we hebben eigenlijk geen zware aan negatieve emoties ontsproten mails of gesprekken de laatste drie vier dagen. Net zoals tussen ons zal er nog wel hemel mogelijk zijn maar om daar dan maar direkt mee weer op een euforische manier gaan om te springen daar komt op termijn waarschijnlijk wel weer vanalles van, want ik zal er nog voor jou moeten zijn...niet uit compassie, maar om iemand van waarde niet te moeten zien kapotgaan...is ook een vorm van liefde...en natuurlijk om te kunnen blijven schrijven of leuteren als ik maar blijf doordrammen op een hoger nivo en je er niet meer bijkan.

Trouwens hoe meer verbeten je projekteert van iets zeker niet te doen, hoe korter het bijkomt, omdat je niet alleen of met twee alleen leeft op deze wereld...er komen altijd onverwachte faktoren om de hoek kijken om de neutronladingen in onze organismen te verzwakken of te versterken. Gewoon kool blijven en met onevenwichten van mezelf, jezelf, anderen leren omgaan en aanvoelen hoe het geheel stabieler kan worden, moeten daar dan personen minder met mekaar voor gaan doen of meer of niks meer, dan is dat maar zo...iets dat geen inhoud meer dreigt te hebben wil niet niets worden en dreigt daarom te ontploffen...hét beginsel van de zin van het leven...ik vond dit wetenschappelijk feit en interpreteerde het filosofisch, net als de wetten van Einstein, quantumtheorie enz... .

 Een aantal van die werken vond KM via via of stommelings zonder dat ze ze zelf las, ze reikte ze me gewoon aan...toen ik uit het grootste stuk van mijn eerste politieke periode kwam en gekonfronteerd werd met zoiets als scheiding. (psychologie dus)...gelijktijdig kwam dan ook de dood zijn intrede doen in mijn interessen...de twee laatste gebieden hebben veel met mekaar te maken scheiden, lijden,leven, dood... . Daarmee vergeleken is de politiek een makkie, alhoewel ik dat soms ook van de psychologie en verder vindt als ik noodgedwongen soms in een periode zit waar ik al dat eigenlijk sentimenteel 'gedoe' moet neutraliseren om nog te kunnen funktioneren naar iedereen en mijn werk toe. Ik wil voorlopig met niemand grote plannen maken, maar er zijn als het nodig is; dat wil ik om te beginnen wel proberen...maar in kombinatie met teveel 'noodlijdenden' en teveel oorzaken en symptonen waar geen positieve noot in komt,gaat dat niet gaan. Je hoeft je kop niet onder de lakens te steken en niemand moet je sussen of dingen beloven die boven eenieders aankunnen gaan. IK HEB IN MN LEVEN DRIE VALLENDE STERREN GEZIEN(letterlijk). DE 4de,één vd astra nova-soort is er een figuurlijke die op haar weg door tijd en ruimte door mn hart suizde deze zomer...om binnen enkele tientallen jaren ergens bijna uit te doven...en weer door te gaan...of om zoals ze schreef tegen oktober uit te bollen...? Na de baan van mn hart te verlaten zullen we dan mekaar toch de nodige brandstof meegegeven hebben om met de verrijkte energie nog altijd goede dingen blijven te doen, hetzij niet voor ons, dan toch voor anderen ? Uw favoriete zaag

i:Vanmorgen begonnen met schrijven voor je 'n sms-je stuurde om te zeggen dat ik niet moest vergeten te lachen vandaag. Ik ben verleid weer 'n heel lang antwoord te schrijven, maar het is te vroeg op de dag. Bedankt dat je de tijd nam om te schrijven naar je heeeel goeie vriendin, en bedankt dat je nog zoveel wil doen om het lief meisje met de paardestaartjes en zoveel potentieel alsnog te redden. Astra Nova heeft wel traditionele hersens en nog geen van het nieuwe vrije soort blijkbaar, teveel naar haar goesting, en ze kan die maar niet doen zwijgen. Als KM goed en wel gescheiden is, niet door jou, maar door een breuk die er al was voor jou, dan kan je met 'n gerust hart bij haar gaan wonen, en ze zal zich op de duur ook vrijer kunnen bewegen tussen RA en 84 (ze wordt dan m'n buurvrouw). Hem zal het niet meer kunnen schelen, die heeft wat hij wil, je hoeft je dan ook niet meer schuldig te voelen. En terugkeren bij KM kan inderdaad z'n eigen pijn meebrengen na de terugkeer van de euforie. We kunnen het een jaartje bezien, en je ziet dan maar wat je beslist. Zo vermijd je dat je nu al grote beslissingen gaat nemen (hoewel ik die in m'n hart zelf al in juli dacht genomen te hebben, misschien te impulsief en onrealistisch geweest, teveel gedacht aan de 15 miljard jaar wachten, en de twee grootvaders die de Voorzienigheid aangesproken hadden). Met de povere kennis die ik heb over mezelf kan ik je moeilijk intiem toelaten als je liever intiem met KM wil zijn, of zij met jou. Ik wil maar met één iemand intiem zijn (sorry dat ik zo ver nog niet geëvolueerd bent, of dat ik allerhande mistoestanden heb meegemaakt die over gebruik en misbruik van lichamelijkheid met anderen gaan (er zijn nog dingen die ik je niet verteld heb, ik heb er de courage niet voor) misschien normaal, misschien menselijk, misschien acceptabel voor zovelen als noodzakelijk kwaad, maar voor m'n hart en onderbewuste traumatisch geweest en dus mijn software verkeerd geprogrammeerd naar toekomstige applicaties toe). Ik wil KM niet tussen ons zien hangen als ik je wil kussen. Dan niet kussen misschien en massages betalen ipv ze van een hele goeie "vriend" te krijgen (hoewel nog nooit geprobeerd) en geen tantra-gevoelens bij krijgen. Ik weet ook niet of het waar is wat je zegt over m'n stabiliteit, ik denk dat het een soort gevoeligheid is. Ik beschouw die gevoeligheid dus niet als een cadeautje, soms 'n last als je dingen voelt die je niet wil voelen. Ik zal proberen me zo goed mogelijk hiertegen te beschermen en me af te schermen, maar zo lang KM je terug wil, blijven we aan de kaai. Het schip gaat niet weten welke richting het moet uitvaren, want het schip heeft ook een onderbewustzijn dat KM's verlangens wil respekteren... Steek misschien es 'n kaarsje aan in mijn plaats en vraag aan het universum of ze je aub mag loslaten? Ik hoop inderdaad dat ik al het geleerde positief kan integreren in m'n leven en dat ik weer wat emotionele en psychologische volwassenheid bij gekregen heb van onze licht-uitwisselingen. Misschien nieuwe manieren van denken, accepteren, betekenis van echte liefde, who knows? Misschien ben ik mezelf aan het transformeren, overstijgen? Misschien is onze relatie een soort psychotherapie die naar veel inzicht leidt zoals je altijd zegt, misschien integreer ik KM ooit nog wel es. Dus... ik dacht dat ik je 10% donkere hoekjes ging beschijnen en licht voor je zijn, maar Astra Nova heeft effe een licht-panne... Sorry, het komt wel goed. Ze houdt heel veel van haar protégé, en ondanks de pijn is hij eigenlijk niet uit haar gedachten weg te krijgen, en blijft hij naar haar glimlachen en zacht met haar praten. Kusje P.S. Als ze zich echt beter voelt is het misschien omdat ze m'n energie aftapt (laat aftappen zal je zeggen). Aan m'n energie-peil te zien mogelijk. Walsing Malthilde die zich met olifanten-voeten door onze relatie begeeft en mijn energie op haar pad vertrappelt. Cor zegt dat G bij mij ook energie aftapte (mijn gevoeligheid en compassie laten dat dan toe), en dat z'n problemen er minder groot door leken, maar ik er wel leeg van liep. Ik zal haar dus moeten weg-meppen. Sorry. So in between lifes wright know. Beiden willen niet zo zot worden dat de liefdespijn en het verlangen weer begint. ' Een mens leert met zijn voeten op de grond staan als je al zo dikwijls gestruikeld bent .'zegt de oudste en beiden eigenlijk...de oudste voegt er aan toe :" Ondanks dat kan niemand me tegenhouden om te dromen dus het blijft geweldig om aan je te denken als oud pijprokend bompakke achter de stoof ... en ik maar pap en soep koken om je te verwennen ... en jij maar fronsen en knorren over vanalles en nog wat ... en ik die dat allemaal met de mantel der liefde bedek en wij mekaar maar graag zien terwijl we ruzie maken over details ... behalve als er kindjes over de vloer komen want dan smelten we en wordt alles herboren en nieuw en is er niets anders dan het jonge leven dat vol nieuwsgierigheid en geluk de wereld "in -blikt"... . De jongste had ik daarstraks aan de telefoon en ik zou zoveel kunnen terugschrijven, maar ik kan voorlopig alleen maar herhalen dat op afstand energie aftappen niet mogelijk is als je jezelf goed blijft voelen...ik denk trouwens dat dat alleen gaat als mensen bij mekaar zijn. Je hebt de gave om je antwoorden heel klaar te formuleren, daarom dat ik zo graag naar je schrijf. De ene is daar heel bedreven in, een andere in poezie. Geestelijk Intiem zijn we al of je dat wil ...het andere intiem, daar kan ik inkomen dat je dat alleen wil delen met iemand. Ook met de virtuele vrouw van de eventueel pijprokende mokkende bompa ben ik geestelijk intiem...en inderdaad als twee mensen dan maar genoeg lange tijd eenzaam zijn staat dat kort bij het andere...of dat zich ook lichamelijk ontlaad is dan een zaak van interaktie tussen nog andere personages dan henzelf, maar het beslissingsrecht daarover komt hen toe...met alle risiko's op hel na de hemel die ze er dan maar bij nemen. Zet de pijn die het allemaal zou kunnen veroorzaken uit je hoofd en vertrek bij het zachte in jezelf, hervindt dan je kracht en niemand zal je kunnen kwetsen. Ik niet, anderen niet.

o:Life is simple. Sommigen zijn teveel geaard (1)anderen hebben soms teveel sensualiteit (2) , anderen soms teveel verstand (3 )en nog anderen te weinig hart( 4) Teveel sensualiteit , teveel denken en teveel goed hart tonen aan iedereen is niet zo goed...'teveel' is niet, te weinig ook niet, maar iedereen moet elke dag verder met de kaarten die je in je handen hebt. Ieder persoon kan al die eigenschappen kombineren of zelfs tijdelijk een te weinig ervan vertonen. Normaal is het de bedoeling dat er vanop een plaats met teveel naar een plaats met te weinig stroomt.

i:Vandaag eigenlijk ongehoorde dingen gevoeld. Gedurende mijn fameuze noveen dat in 'n intiem 1000-jaar oud kerkje in Lissabon begon, had ik het gevoel alleen te verlangen terug bij jou te zijn. Ik telde de dagen. De meditaties resulterend uit de reis, gevoelens spüren, maakten me beslist bewust van m'n gevoelens voor jou. Little did I know that.... je zou vergeten dat we 2 maand samen zouden geweest zijn op 12 september, en eigenlijk antwoordde je die dag al niet op m'n vraag of we nog samen waren. Het gaf me het eerste stuk stof tot nadenken, weer verdriet op de boot, de dromen die me de weg wezen, maar toch was er m'n verlangen dat op 15 september na aankomst te vieren... op 15 september kom je dan te weten dat het wederkerig verlangen niet zo groot is en dat het weerzien gerust op 16 september kan plaats vinden. Op 16 september kom je dan te weten dat het weerzien met m'n lichamelijke en geestelijke 1/2-wederhelft op 14 september plaats vond en onze vlinders op 16 september hun weg naar elkaar dus niet meer konden vinden. Niet genoeg ruggegraat om te wachten tot ik terug was..., en dus moet ik je misschien in de Sinterklaas-zak met ruggegraatlozen steken die ik in m'n leven bijeen gezameld heb. Weinig weerstand, weinig graat. Iets van opgestoken, ergens voor nodig gehad, evolutie mee meegemaakt, maar al-bij-al mag het blijkbaar toch niet zijn, kiezen ze voor iemand anders, laten ze in vele gevalen iemand permanent in hun leven toe die wel intenties heeft bij het kaars-branden, die wel weten wie ze aan zich willen gebonden houden en waarom, niet zoals wij die op het universum vertrouwen. Ik zal dus een speciale bos-lamp nodig hebben om die zeldzame parel met ruggegraat (voor iets anders als de politiek) alsnog ergens te vinden. In R-bos leeft wel iemand die ervoor kon doorgaan, maar uiteindelijk bezweek hij voor de test-periode goed uit was. En eigenlijk bezweek hij wel erg vlug voor de resten uit z'n verleden. Misschien hou je wel heel veel van KM, alles wat je ooit met haar gedeeld hebt, wat je voor haar over gehad hebt, de jaren dat je gewacht hebt, haar gezin aanvaard hebt, geduldig geweest bent, misschien moest ik in joùw leven komen (en niet omgekeerd), om je de mogelijkheid te geven de nieuwe KM te zien en haar eindelijk als levenspartner te hebben op de manier die je altijd gewild had, maar waar vroeger geen kans toe was. Misschien was dit een genezingsproces voor drié mensen, voor twee ervan heb ik juist de beschrijving gegeven, KM heeft het versneld geholpen haar objectieven te herbepalen (zoom-in op jou), jou heeft het misschien in nog vele manieren veranderd, mogelijk je schrijfstijl, je ziet er beter uit, je energie is positief veranderd, de mijne waarschijnlijk ook, en het oplossen van m'n jeugdtrauma's, de Zwitserse en Pellense Bergen, heb ik door de rust, de sensualiteit, de diepte, en het vertrouwen dat onze relatie me gaf, in jouw bijzijn en ten dele dankzij jou verwerkt. Dat heeft ook mijn genezingsproces versneld. Mijn dank dat ik dat allemaal heb mogen beleven door de tijdelijke cvs van KM, en het feit dat ze het Noorden effe kwijt was. ‘k Heb je heel graag gezien, maar het verdriet dat ik de laatste weken gevoeld heb is misschien jouw spijt, jouw frustratie, jouw twijfel. Of is het een soort permanente ontroering van iets dat te mooi en te diep is voor het hier-en-nu (hoewel ik daar geen alleen-recht op krijg), of een soort transformatieproces dat bij mij in gang gestoken is door iemand zo intens te kennen. Misschien begrijp ik iets van wat je me wil uitleggen niet goed, begrijp ik het woord "integratie" verkeerd, misschien interpreteer ik het allemaal wel verkeerd, misschien ben ik te gevoelig, met teveel kwetsuren op m'n hart, niet gecompliceerd genoeg, niet op jouw golflengte genoeg, niet politiek genoeg, niet dichteres genoeg, te bezitterig, jij te bang dat je met mij "je ding" niet zal kunnen doen, je ma te bang, angst all-over-the-place. Over het lichamelijke zwijg ik, ik heb niemand op zo'n manier bemind, en niemand heeft mij op zulk een manier als jij bemind. Je verdient 'n permanente plaats in m'n hart. Spijtig dus, dat zoiets moet eindigen op de standaard-menselijke manier van jalouzie, keuzes. Ik dacht dat ik de Lotto gewonnen had toen ik je ontmoette, misschien ontwaakt F nu pas en realiseert zich dat ze de Lotto kwijt was, en ze 'n tweede keer kan winnen. In ieder geval, als jij ook gedacht had de Lotto met mij te winnen, waarom zou je dan weigeren het geld op te strijken, of het plots willen delen met mensen waarin je langzaamaan je geloof kwijt geraakt was? Misschien is het echt wel leuk door 2 vrouwen aanbeden te worden, iets wat je lang hebt moeten missen. Genoeg uitleg, eigenlijk had ik je moeten geloven toen je zei dat je no match voor no one was. Als je jezelf zo ziet, wie zal dan het tegenovergestelde beweren?... So, I am sorry I looked like a light that was going to lit your 10% dark corners, when we had just met for hours. Apparently my light was only worth a simple candle (not a novene-candle), and could not meet the demanding ISO criteria of "combination" (Frokabi). Perhaps your novene-candle that is now burning will decide to bring Frie's light back in your life and light up your full potential to the greater benefit of both your writers' lives. It's my fear, I know. Al bij al is het nu bijna 5u 's ochtens geworden, het liefst van al was is naar R gereden om alsnog in je armen een paar uur te slapen, gewoon slapen, ter troost en om m'n krachten te sparen, de enige remedie waarschijnlijk. Ik vraag me alleen af waar het moet eindigen. Door begin september de deur op een kier te laten staan (fig.) om het risico op hel na de hemel te nemen, heb je dus besloten om nu al voor de hel te gaan. Ik had gedacht dat je daar nog effe mee zou gewacht hebben, tot onze relatie z'n vaart helemaal verloor bijv. Ik heb bij mijn weten niets gedaan wat onze prille relatie nu al op de helling kon zetten, en als ik iets gedaan had, zou je de jalouzie overstegen hebben zou je zeggen, maar jij kon er blijkbaar niet mee wachten om de grenzen van je vrijheid te testen en niet te overleggen wat het bij me teweeg zou brengen, ondanks het feit dat je wist dat je door met me in zee te gaan een kwetsbaar iemand nam, en ik sinds KM's verjaardag al genoeg tranen gelaten heb. "I did it my way." Kwestie van stier te zijn of niet, en het universum te laten beslissen waarschijnlijk... Let's hope the universe has not lost my file in all the chaos so it can tell me what my destiny is... .Vanmorgen weer om 4:17 wakker geschrokken. Ik riep op je, het was alsof je op de benedenverdieping of in de romp van een schip of zo, en ik boven, en we iets als beschermings-schotten of beneden-plafeturen dicht vergeten doen waren tegen gevaar van iets dat binnenstroomt of komt. Iets waarop we voorbereid waren, en toch vergeten doen waren. Ik hoorde me luidop en in paniek naar je roepen. Die electric tussen ons...* Geleerd dat de man passief is, en dat het de vrouw is die een man's activiteit in gang kan steken". Gezien toen je het Indonesisch paviljoen aanpakte na l'amour... *Geleerd dat Shakti (vrouwelijke ziel) goddelijke energie in zich draagt, en dat het de man (Shiva) is die dat "vuur" (enorm krachtige vrouwelijke innerlijke energie, krachtiger dan bij de man) bij haar kan doen branden, in gang steken door samen tantra te oefenen (de ander op hoog niveau ook lichamelijk beminnen, niet zozeer jezelf zoeken, en zo tot (spiritual) union komen). Misschien hetzelfde vuur waar jij het deze week over had, de kundalini die alle chakras op z'n weg openbrandt en naar kosmisch bewustzijn leidt. De gasbrander staat bij mij dan wel niet volledig open, de Olympische vlam is wel ontstoken, en aan m'n straling te zien sinds juli (je zag me nog stralen bij onze laatste boottocht), waren we inderdaad goed bezig. Ga dus m'n goddelijk vervolmakingsproces missen bij zo'n goeie prof. * Ook geleerd dat de man een vrouw zoekt maar de vrouw beslist, en dat de vrouw eigenlijk van een man gedaan kan krijgen wat ze wil door... je weet wel. Vrouw heeft heel veel power in 6. Frank nu écht gevallen. Voelde opeens schuld dat we in onze impasse raakten omdat ik KM "tussen ons voelde", dat verdriet veroorzaakte en me bang maakte, eerder dan jij die onbewust besliste. Je liet je beslissen door m'n twijfel, m'n onbegrip? Oorzaak-gevolg. Mea culpa... Ik begreep jullie geestelijke dimensie niet en was bang van haar druk. Had haar eerder moeten integreren, niet weglopen van m'n angst dié zaterdag? Nu ik in de andere rol ben, begrijp ik beter, en nu zit ze hélémaal tussen ons in. Een serieuze les in liefde en totale aanvaarding van de ander. Moet aan KM's kant ook wel allemaal zo aanvoelen veronderstel ik. Ik hoop ook écht dat ze me ook kan integreren, zonder dat we de babies aborteren. Fearless. Mis ons malgré tout mateke.

o:Gisteren op het concert 0110 dacht ik ook aan de besluiten van je droom. De binaire tekens I en O daarmee kan je alles maken. Ook neutron en protonpositie...reageren of niet. Er stond een pracht van een regenboog en de artiesten waren hemels gevarieerd. Het publiek 25000 in Bx één enthoesiasme. Eén zangeres heeft me werkelijk perplex doen staan Marie Daune...wat dat die in haar jazz-stem heeft en naar buiten weet te brengen...amaai diegene die daar mee moet leven. De personages in de droom met de buis waren misschien ouders of zo. Niet dat die zo over je denken, maar misschien voel jij soms nog overbodig dat je niet leefde volgens het boekje. Je bent in ieder geval aan het opruimen in je leven en met je alter-ego in vrede

i:Subject: Ben vergeten babbelen over de dromen. Zo heb ik eergisteren gedroomd dat we bij Jung of Einstein op bezoek waren, en dat die op 'n bord uitlegde met formules dat iets nooit groter dan 1 kan worden. Waarop ik zei, en ik wees naar jou, dat jij gevonden had dat iets nooit kleiner dan 0 kan worden. We kwamen zo uit op de conclusie dat alles eigenlijk begrepen ligt tussen 0 en 1 (symbolen voor nihil en individu?). Benieuwd hoe jij dat interpreteert. Ben vannacht weer rond 2u opgeschrikt, door 'n hele sterke emotie te voelen die m'n lichaam wakker maakte. Vroeg me af of het met jullie te maken had... Ik heb ook nog gedroomd van een afvoerbuis die helemaal dicht zat met van alle rommel, en die ik openmaakte. Ik raakte erover in discussie met een koppel die bleven zeggen dat het mijn schuld was dat die zo lang dicht zat, hoewel ik hen m'n excuses had aangeboden. Waarom het koppel? De man is politieagent. Voelde dat ik hen helemaal geen excuses verschuldigd was, en dat ze me helemaal niet begrepen. Heeft te maken met de maatschappij die streng en koppig oordeelt, geen excuses aanvaardt? Rol van ziel die overbodige opgeslagen rommel opruimt zodat alles weer kan gaan stromen? Buis is als ruggegraat waar alle energie weer goed gaat doorstromen? Als je wil neem ik het voor het hoofdstuk psychologie wel over, dan kan jij je concentreren op filosofie en politiek. Zo kunnen we van elkaar onnoemelijk veel leren, en jouw kennis is daar toch unbeatable. Onnodig dat we mekaars specialistische taken overnemen (grapje)... .Het soort angst dat de ander je ontglipt is een soort afhankelijkheid, niet gezond om levens-beslissingen op te nemen. Ik denk dat één van de grootste doelen van het leven is dit soort afhankelijkheid met om 't even wie te doorbreken, en een volwassen en wijs persoon te worden, een entiteit op zich, die de gehele verantwoordelijkheid voor zichzelf heeft. We lopen ons eigenlijk moe te zoeken naar iemand die ook op zoek is naar iemand, om ons gezond te houden, iemand te "hebben", om over naar huis te schrijven. Als we dan zover zijn dat er een kandidaat in het zoeklicht van de lamp opdaagt, of onze hormonen komen ons zeggen wie zij denken dat dat zou moeten zijn, komt er na de euforie van het begin een strijd om de macht, over je eigen emoties, is hij het of is hij het niet, over emoties met 2, bind ik me of niet, verlaat ik 'm of niet, zou hij mij verlaten, hij mag mij niet verlaten, why, why not, schuld, minderwaardigheidsgevoel, er gebeurt veel in de hersens en de buik. De ander denkt net zo. Liefde is misschien beste intiemste vrienden zijn, goed kunnen samenleven of dat juist niet zo erg nodig hebben, en je lichaam ten dienste van elkaars ontspanning stellen (quelle expression!), omdat je vaak en graag het bed deelt. Niettegenstaande de eerder vermelde rode haringen (iets waar je aandacht naar gaat maar wat eigenlijk een jacht op een illusie is) heeft ieder z'n eigen pad te gaan, the self matters first. En je beste maatje moet dat self van je ook vooropstellen, meehelpen dat naar buiten laten komen. Tot zover weer de psy-lezing. Dat zou goed zijn als we mekaar zondag zouden tegenkomen. Ik moet geen secretaris meer zijn, als we nu es een manier vonden om af te spreken, dan kan je 'm zien? Waarschijnlijk een goed idee dat je er es terug op uit trekt. Na periodes van heftige evolutie moet je je ook es kunnen bij jezelf terugtrekken, om je "potloden te slijpen" en alles in archieven te sorteren, voelen of je wel de juiste wegen nam, heb je deuren geopend (welke) of juist gesloten (welke), ideaal in deze tijd van het jaar zei Jac. (yoga) dinsdag, als we naar de winter toe gaan. Dan zijn we in de lente klaar met conclusies, en kunnen onze knoppen terug openspringen. Het zal je goed doen, en terugwerpen in de tijd... zoals jij dat noemt. Als je je dan zo terugwerpt, voel je pas of en hoe je veranderd bent, kwestie van met 'n klein analyseke naar huis terug te keren. Voor mij gebeurt dat terugwerpen bijv. heel goed aan 't kapelleke tussen de bomen. Elke keer ik er passeer, voel ik hoeveel ik gegroeid ben. Ik moet er niet ver voor op reis, maar alleen op het dek van 'n schip in de regen blijven liggen, als man en muis gevlucht is, de stromingen van de zee beneden voelen, en de kracht van de sombere wolken boven, connectie voelen tussen hemel en aarde, kan daar bij mij ook al voor dienen.

o:To the one and only Sabina. Gisteren op het concert stond er ineens een jongeman met een rugzak voor ons met 'salina' op, maar één letter verschil. is het zeker want ik heb weer compuproblemen, daarmee dat ik een re doe by the way.  Het concert was werkelijk een enorme opsteker voor iedereen die er was en progressief bezig is, daar aan terugdenken op moeilijke momenten zullen er velen doen...in feite was het beter dan Woodstock. Zo'n namen en diversiteit aan stijlen bijeen zal je zelden tegenkomen en dan nog gratis...chapeau voor al die inzet met de regenboog als afronding (in de bijbel staat die voor verbondenheid spirituele zal ik maar zeggen en de mens. 0110.be is de site als je wil zien wie er optrad op de verschillende plaatsen. Laat in de avond hadden MK en vriendin kou op de trein en ik nog altijd warm...ik heb dat maar voor 60percent kunnen oplossen. Eigenlijk hebben we het veelal grappend ook nogal gehad over 'afhankelijkheid' van de één of ander iemand en dat stomme hopeloze waarin een mens verzeild kan raken gehad. Bijvb. een prachtige afrikaanse jonge vrouw kwam me over iets aanspreken (de vriendinnen al lachend...'natuurlijk, zoveel volk en wie komen ze iets vragen en dan toch weer een ferm zwette zeker') Volgens de vriendinnen aldaar ben ik nog ne lelijker mens dan Arno nochtans(putain putain c est vachement bien d etre europeeen)zong ie. Over de verkiezingen en die afspraak, dat gebeurdt zonder planning of niet bedoelde ik...misschien kan je je definitie van liefde in het frans vertalen en M het in t Arabisch omzetten en het zo op het internet lanceren...maar neem dan een schuilnaam, want zelfs al M gegroeid is zijn er nog anderen die absoluut zoals in 648 n C willen blijven leven. O Harm !

o:From Kuchem auf dem Berg. Blij dat het meevalt op t werk en veel plezier met je keuken. Strange coincidences happen and don't always. 0110 en 0I , de regenboog die de kranten niet haalde die dag, de tornado in een Vlaams, Waals en Duits dorp. Die morgen werd ik wakker en had zin om nog eens naar de mis te gaan. Goed dat ik het deed want de mis was voor een snoeier die altijd voor onze pa gewerkt heeft, en toch wist ik het niet. Ik heb eens een gedicht over hem geschreven. Verder de bevestiging van mn anti-reinc.standpunt zag ik weer op de foto's van je fam.op het oorlogskerkhof. Ook gepraat met een grootmoeder aan het graf van haar kleinzoon. Gisteren maandag na sfeer 0110 veertig politieke gedichten geschreven in de namiddag...elke dag pak ik één feit uit het wereldnieuws en schrijf er in een inspiratiebui achteraf iets over, kort of lang, maakt niet uit. Hendrickx Jimmy, speelde die al op Woodstock in de tijd...met die verwante genen hebben jullie niks gemist. Waarschijnlijk is er na een slippertje van een slaveneigenaar die Hendrickx noemde later daaruit een Jimmy van voortgekomen, in die zin omdat die genen meer terug naar hun afrikaanse roots wilden ben jij bij Marokko geraakt en is je zoon eigenlijk closer to Jimmy H. dan jij. Da's iets anders dan de een of andere moord vier eeuwen geleden . Bon, schrijf iets korts terug want je zal je krachten wel moeten doseren. Over Arno, mij en lelijk zijn, ze gebruiken het woord 'lelijk' in de zin van smoelen trekken en opzettelijk dingen zeggen om hun weerstand op te wekken, voor zichzelf te testen. Maar ja in de spiegel s morgens verandert mijn ochtendface eerst in een glimlach als ik op de radio bijv. iets hoor en ik geef daar in mn eigen een heel andere draai dan de welvoegelijke aan. Als je kan interpreteren kan je je eigen dikwijls doen lachen vanbinnen...beter dan je kas op te vreten. En nu werken verdomme. Je stijl in schrijven over de liefde, overtreft de mijne. Om nog beter te worden kan ik je misschien nog een paar van mijn inzichten overmaken. Zalig, nu hoef ik ook niet meer over de liefde te schrijven nu een ander dat beter kan. Sta me toe met deze positieve noten te beginnen, want vanmorgen was ik het wrak dat ik gisteravond begon te zijn. Het derde luik van het waarom er oorlogen in de wereld zijn, staat nu wel geschilderd in m'n hoofd door al die gebeurtenissen. Niet het luik van de strijd om de verdeling van de materieële goederen, niet de filosofische meningsverschillen, maar de roerselen van emoties en gevoelens van vroeger en nu...pure domino, alleen soms op te lossen door een rustig landschap in de morgen. Telkens er vrede is mag er niet over de oorlog van vroeger gepraat worden in de liefde, of het zit er weer op. Ik wil met niemand oorlog, ik wil inzicht en geluk, rust in m'n eigen en als ik die heb wil ik die delen...de energie die ik over heb geef ik graag aan iemand zonder iemand anders daarmee te schaden. Dacht ik. Blijkbaar schade ik reeds de dag van de friet en mossellen vermits je toen naar de toekomst toe wel wat meditatie op de oceaan kon gebruiken de dag erna. Het was je van harte gegund en ik geloof ook wel dat je verlangen op de boot groeide. Verlangen naar wie of wat...geloof me vrij een mens verlangd in de eerste plaats naar rust in z'n eigen... en die vindt je alleen door zelfzeker in te spelen op de dingen zoals ze zich aandienen. Je moet daar soepel in leren worden, teveel ruggegraat is ook niet goed, dan wordt je een te harde tante en krijg je teveel spanning in je rug, kan je je niet meer laten drijven. Ik moet hier gaan eindigen want sinds gisteren heb ik met reklameaanvallen vh web te maken en morgen kan ik eerst systeemherstel doen...iets waar ikzelf vandaag ook weer aantoe ben trouwens. Hoe meer vensters ik probeer te sluiten hoe meer reklame er binnenkomt, misschien protesteert mn outlook omdat hij tijdens je reis zo weinig gebruikt is zal ik maar fantaseren. Tot nog enkele reakties: -dat 'pvda' was bedoeld als voorbeeld...één voorbeeld van werkmensorganisaties van de velen...inhoudelijk beter dan de oppervlakkige manier om aan politiek te doen...in al wat ik doe probeer ik inhoud te leggen trouwens...van zodra je je tot één mens of één partij verbindt wordt je te vlug als vijand van de rest beschouwd...ik probeer iedere mens of partij op z'n eigen verdiensten te meten, mijn inbreng te doen en in vrede met eenieder om te gaan en daardoor toch mn eigen weg te vinden...niet te weg van de beursaandeelhouders en fascisten in ieder geval...die van de fascisten is ook niet jou keuze...die vd beurzen is om den brode, niet van jou hart uit, hoop ik...the casinoworld is not my world. Oef computercrash vermeden. Ook ik geniet nog van hoe je was en bent bij tijd en wijlen als toevallig toeschouwer van wat het leven me leren wil. Toeschouwer vandaag, niet 'onderrichter' of betweter...je inzicht verbaasd me en verlicht me. Al lijkt het nu niet zo, we hebben toch een feeling voor teamwork en we zijn er toch in geslaagd het ijzer te smeden terwijl het heet was. Hitte, afkoeling, ebbe, vloed, komen en gaan...niks om bang van te zijn...je mag je alleen niet verbranden of bevriezen of verdrinken...leren zwemmen dus door het dagelijkse leven. Zowel individueel als maatschappelijk gezond blijven en doen wat vanin de toekomst gezien moest worden gedaan. Sorry voor niet alleen het geluk maar ook de averij die ik mensen oplopen doe. I ought to put myself out of business in this lovefield...perhaps. There comes 'twines' again peeping around the bull's corner. cheeri o

i:Vergeef me dat dit een uitputtende reaktie wordt, wat kan je anders verwachten van Astra Nova die haar lucied schrijftalent nog 'es ten toon wil spreiden. For your eyes only... 17/9. De acht bij uitstek voor de 9? Toeval dat de Voorzienigheid zo'n onderonsje zo goed vanuit intuïtie, omstandigheden kan sturen? Telepathie? Noodzaak? Gestuurd door het Universum? Vanaf nu kan ik blind geloven in de macht van het Universum om dingen te laten gebeuren die eigenlijk niet mogen gebeuren. They are on my side... Ik geloof niet in toeval, en dit koffie-met-appel-kransje was - dixit Universum - broodnodig. Al was het maar voor jou om dingen op een rij te krijgen, energieën te observeren bij jezelf, bij ons. Het leek alsof je onder zwaar vuur zat van 2 vrouwen die éender denken, dat was ook zo vanuit ons vrouwelijk denken, maar ik voelde ook wel met je mee, hoewel ik het ook leuk vond om mee te vuren. In m'n naïviteit probeerde ik toch te geloven dat je zo eerlijk mogelijk geweest was toen je 2 maand geleden iets met me begon, hoewel je de harts-gevolgen op dat moment nog niet goed had kunnen overzien of inschatten, en KM's return-to-reality en de herinnering aan passie, of passie zelf die dat bij jou weer kon teweegbrengen ook niet. Onze relatie werd onverwacht als een TGV die die zomer door R en M op en neer raasde, maar op haar verjaardag klom KM ook in de trein en m'n pijn daarrond die haaks op de euforie van het prille begin stond, bracht jou en mij, incl. onze reakties op elkaar, in verwarring, en de TGV werd stop-trein... Bij momenten had iedereen gisteren een punt, de waarheid op zo'n moment is altijd subjectief gekleurd. Ik voelde ook dat je bij haar niet onderuit kon, hoewel je goed probeerde, dat je voor mijn gevoel drogredenen ophaalde om het vuren te sussen, omdat je de strijd niet kon winnen, je kon m'n steun af en toe goed gebruiken, maar ik voelde ook haar angst, wanhoop, onbegrip voor herhaling, en je reed jezelf vast, misschien omdat je niet de hele waarheid zei op wat ik noem een cruciaal moment, niet durfde, niet durfde om verschillende redenen, bij jezelf, bij KM, bij mij. Voor mijn gevoel ga je die durf ergens moeten gaan zoeken, je zal onder KM vuur blijven, en daar wel of niet aan kapot gaan, afhankelijk van de kaarten die je met haar speelt. Als je IN haar kaarten speelt, en je voelt je daar constant helemaal goed en voldaan bij, ligt er bijna zeker een mooie eeuwige mals-passionele toekomst op jullie te wachten. I am not sure, it's mostly feelings... Ik denk toch dat ik geprobeerd heb om op 'n kalme noot te eindigen, en dat dat geslaagd is, wat niets veranderde aan het stukje KM-Oki dat jullie later alleen afwikkelden toen ik weg was. I left the sinking ship, I did not want to play the violin...

Er zit inderdaad veel waarheid in je brief-aan-lezer mateke, hoewel erg gecompliceerde materie. Ik probeer het helemaal vanuit je achtergrond, karakter te begrijpen en te laten zakken, van mij voorlopig geen verdere reaktie. Hoewel... De tijd en onze "effolutie" zullen klussen van dit kaliber wel klaren... Ik weet wat ik aan je gehad heb, nog heb, zoals vandaag onze wandeling, daarna ons gevoelig gesprek, we hebben een zachte, diepe band, die eigenlijk te goed is om op te geven. Dat zal met KM ook zo zijn, hoewel de kleur van de band anders is. Zou zij omgekeerd mij als geestelijke vriendin van jou in hàar leven met jou toelaten? Ik heb eigenlijk niet het recht je leven te sturen (ik zal genoeg werk hebben aan het mijne). Dat moet jij doen. Wat je beslist, wie je beslist, om welke strategische of gevoelsreden (misschien past KM bijv. beter in je project-toekomst op reis), zal ik in de mate van m'n draagkracht proberen te aanvaarden, en de vrije goedertieren liefde met de andere sekse zal ik nu ook weer met een gerust geweten kunnen toepassen, wetend dat we op dezelfde golflengte zitten, en ik van mezelf weet dat ik niet op zoek ben naar vrije sex, incl. gelegenheids- of oppervlakkige intimeiten. Ik weet dat ik voor mijn gevoel iets heel intiems als mijn lichaam en wat voor gevoelens ik daarmee kon uitdrukken of opwekken, met jou gedeeld heb, hoewel het door verschillende personen "gebruikt" is voor andere dan tantrische doeleinden, en dus erg gekwetst is door m'n verleden. Door het toe te laten heb ik veel eerlijkheid, tederheid en extase teruggekregen, die 'n plaats hebben in m'n hart, tot tranen van ontroering toe. Zelfs m'n verloren trauma's vond ik op korte tijd terug en zelfs de vlinders waren zaterdag nog van de partij toen onze boot van zon-naar-boom-naar-zon-naar-boom schoof, en ik je voeten in m'n rug gesteund voelde. Een ongelooflijk mooi en teder été-indien-moment temidden een verkoeld weerzien, hoewel het m'n verstand was dat me die dag deed vluchten voor de pijn. Ik heb de Walbura en de Squaw tot leven kunnen doen komen, en dat zelfvertrouwen staat nu hoop ik permanent op m'n harde schijf. Dat alles omdat het naar mijn gevoel vanaf moment 1 klikte (toen je me de spiegel-boom in de rimpels in de vijver toonde en we het onmiddellijk over filosofische zaken hadden, nog voor we aan je hut waren). De ontroering die ik voelde bij de woorden "groeten uit R aan mevr. de Ambassadrice" (hoewel ik niet wist wie de schrijver was) en toen ik op 12/9 hier wegreed naar R. Alsof m'n lichaam of onderbewustzijn iets wist wat ik bij bewustzijn nog niet kon weten. Ik zal dit nooit als een oppervlakkig avontuur beschouwen, en was niet bang voor de diepe band die we al vlug hadden, waardoor ik me veilig bij je voelde, alsof alleen de twee bompa's Fr zoiets simpels maar tegelijkertijd ongelooflijks konden geregeld hebben. Niet te vergeten... Tot zover weer een heilige pagina in ons 3 miljoen paginas tellende boek. Ik mag hopen dat we eraan verder kunnen schrijven. We zien wel of dat kan... Zoveel dingen kunnen gebeuren die dat verhinderen kunnen of zullen. Veel sterkte, en mogen we alle drie al het mogelijke doen om onze rust zo veel mogelijk te bewaren! Ik ga met een gerust gemoed proberen te slapen, met de deuntjes van que serà, serà en je ne regrette rien... Les dés sont jetées zeggen ze in een casino, niet? Niets kan de koers van de teerling die nu geworpen is nu nog veranderen... . Ik wist dat je dat ging zeggen over de casino's, maar je schreef zelf ook over anderen niet te veel in je kaarten te laten kijken... De winst in casino's bij een goeie worp, kan vergeleken worden met de macht die gevoeld wordt als je iemand in je leven "inrijft", symbolisch aan je energie-lichaam vasthecht ('klik' en vast). Je hoopt dan voor eeuwig, zoals orgasme-momenten ook eeuwigheid en chakrale transcendentie kunnen voorspiegelen, en energie-voeding en vrije doorstroming geven voor zowel lichaam als ziel. De "hier-en-nu symbiose" van seks bijv. kan ertoe leiden dat je jezelf verliest, je hebt je ganse intimiteit blootgesteld, je hebt letterlijk de energie van de andere opgesnoven, samen tot een hoogtepunt gebracht, normaal dat je energie verdubbelt, dat is syn-energie. Als de relatie z'n vaart mindert, de hormonen op zijn, de routine toeslaat, dan leidt dit naar lijden onder het energie-tekort van het ooit gekende, vertrouwde, hoogste, het "topje-bereikt-te-hebben-gevoel" van een ijsberg met een Noordelijke ziel, dat van een woestijn-zandberg met een Zuiderse. Die euforie met twee, je kan er verslaafd, afhankelijk van worden, je steeds weer laten verleiden ze op te zoeken, ze met hand en tand te verdedigen tegen kapers op de kust, en toch staan we als we terug de werkelijkheid in komen alleen voor ons eigen bos-pad, waar een goeie lamp soms nodig is, liefst brandend vanuit ons eigenlijk innerlijk, behalve bij het om de 28 dagen weerkerend volle-maan-licht dat ons uiterlijk en innerlijk beschijnt. Dat zal altijd zo zijn.

KM's communicatie-pogingen om nu aan iedereen uit te leggen dat ze eigenlijk 2 jaar gelogen heeft en jullie nu terug samen zijn, zijn volgens mij een escalatie, een manier om haar eigen ijzer nog vlug te smeden als het heet is (no teamwork please), en verdere stuiptrekkingen van wanhoop, gezichtsverlies-preventie, energie-verscheuring. Ze trekt in versnellend tempo haar eigen angst-strop nog vaster rond zich toe, zodat ... en er zich joyeus in kan rond wikkelen, the winning medal zwaaiend en zo de koers van de teerling sturend. Maar tegelijkertijd trekt ze jou ook ongevraagd de strop aan, die zondag al groot genoeg was voor jou zou ik zeggen. Misschien voel je dat zo niet aan, misschien heb je haar duidelijk gemaakt dat je hiermee instemde (als ze je mening hierover al vroeg) en dat je op lange termijn weer iets met haar wou. Ik weet niet zoveel over de gesprekken die gevolgd zijn, de interpretaties, ze heeft het misschien zo dikwijls gevraagd dat je maar toegaf, vooral denkend aan de 2 dagen hemel, hopend op 3 dagen hemel als ze binnenkort vrij van familiale verplichtingen en in gezonde toestand aan jullie leven samen kan gaan beginnen. Maar haar strategie (sorry voor het woordgebruik, zal wel niet alleen strategie maar ook verlies-angst, energie-afkicking, gedeeld verleden verwerken of in gezondere toestand weer oprakelen zijn, of het slop waarin jullie geraakt zijn echt niet begrijpen) is dus blijkbaar niet die van je vrij te laten in je keuze (ik dacht dat we op die gronden allebei de hut zouden verlaten hebben). Ik zou zeggen dat die waarschijnlijkheid zienderogen vermindert, en je manoeuver- of verweer-ruimte is nog verder geslonken, je weet echt niet hoe je er onderuit moet en of je dat überhaupt wil. De ruggegraat. Venus in Gemini. Al-bij-al is ze er nog steeds van overtuigd dat jullie hart al die tijd niet vrij geweest is, en was IK hooguit een sexueel avontuur voor een al over-sekst iemand. Uiteindelijk lijdt verslaving aan iemand's energie, of dit op sex- of geestelijke euforie gestoeld is heel dikwijls naar een machtsstrijd om meester te kunnen blijven van de euforische energie-toevoer (een beetje zoals Bush de olie-kranen in niet-eigen land wil beschermen en beheersen) en de koers-bepaling van de relatie. Heel haar wezen straalt sturing uit als je het mij vraagt, en jullie energieën lijken bij momenten bij mekaar te passen als een potje met een slecht-sluitend deksel. Hoewel ik haar Zuiderse energie herken waarover je sprak, voelde ik ook haar zware energie waarover je het soms had, en de voeding lijkt wel door 'n buisje van jou naar haar te lopen. Maar zijn het wel echt communicerende vaten? Wel, wel... Ondertussen kijken Oki en Abi knikkend toe en stellen zich op het zinkende schip, gestuurd door een wanhopige kapitein, tevreden met een kajuit in de romp van het schip zonder zicht op het kabbelend water, zonder natuurlijke lucht-toevoer, geen idee welke richting uitgevaard wordt, Oost, West, Noord of Zuid of de dieperik in. Vergeet wie kan wat in die 2 maand gebeurd is, wat gezegd is, dan wordt de op te lossen puzzel toch wat kleiner. Soit, er zijn misschien onderbewuste stromingen bij jullie die ik als doodgewoon mens niet vatten kan, en die jij nog uitwerken en aftasten moet. Tijd nodig. Ik zal moeten op tijd loslaten of ik zink mee... Voorlopig lijk ik dus nog steeds te vallen op mannen zonder ruggegraat, goed dat ik er zelf één ontwikkeld heb. Misschien is het Universum al met m'n destiny-dossier bezig in de coulissen. Ik hoop het. En m'n vertrouwen in mannen dat ik dacht herwonnen te hebben, moet ik ook maar es van dichterbij gaan bekijken. Aan deze analyse te zien, heb ik uit onze relatie enorm veel geleerd over de subtiele energieën die in menselijke relaties onzichtbaar bewegen. Bijna zoals de boom rimpelt in het water, maar wat rimpelt er de boom of het water of de combination? A toi de jouer le prochain dé mon cher... . Ik had je nog willen zeggen dat ik zaterdag gedroomd had van R, dat de vijvergrond er dieper geworden was dan ik gedacht had. Dat was zondag ook zo. Ik werd wakker met een rustige aanvaarding van de nieuwe diepte. De andere droom die ik had waarbij ik naar R kwam en ik intuitief wist dat ik er F zou aantreffen. Dat was ook zo. Dreams show us the way, het is heel wat keren troostend geweest echte gebeurtenissen op voorhand te dromen. Het maakt de realiteits-shock wat zachter, want je komt voorbereid bij een gebeurtenis aan.

Al bij al heb je een staaltje van I zelfvertrouwen gemist op zondag in Huize Hageland. Je moest KM energie geven. Er was een feest voor de opening van de poëzieroute (in combinatie met de tentoonstelling over de laatste N-reis) en ze hadden m'n pa gevraagd het geheel met accordeon op te luisteren. Hij had een muzikaal programma in mekaar gestoken, en ik heb de accordeon met quasi solo-zang begeleid. Als je daar geweest was, zou je fier geweest zijn op m'n ontluikend zelfvertrouwen, m'n mooie Noorse energie, van ons zacht samenzijn gekregen, en de beelden van onze dansvloer en het gras dat eronder groeide, of de wortels van de boom die we samen diep in de grond plantten, en die nu al kleine vruchtjes draagt, zouden terug naar boven gekomen zijn... Dommage... conclusie-van-de-dag: 1. Iets zegt me dat I niet hetzelfde is als KM.Goddank noem ik niet KM. 2. Dit alles met een humoristische korrel te nemen, het is niet m'n bedoeling een strikte veroordeling uit te spreken, alleen je misschien met m'n persoonlijk aangevoelde analyse te laten kennismaken, een beetje stof tot verder nadenken... Voor mij ook mooi meegenomen als ik te weten kom of ik op m'n huidig moment van effolutie naar psycholoog gekomen, nu al goeie gevoelsanalyses maken kan. Komt later in de praktijk misschien van pas. Beetje met jou laten oefenen dus. Niet zwaar aan m'n woorden tillen my friend. Alles is maar "passage"... o:casino's : ik heb geen machtsgevoel telkens ik iemand 'inrijf'???inrijf???Misschien ooit toen ik een holbewoner was. Als je van iemand houdt gedurende the act of sex verlies je jezelf niet bij sex. Zuiderse zielen zijn niet allen zandbergen. Het licht van de lamp en de volle-maan cyclus vergeleken met liefdescyclussen is knap geschreven stuff. Dat van die strop kan kloppen, maar aan zee waren er geen stroppen of strikken te bekennen. De 'modder-vergelijking' komt als een Koranvers over. Onvrijheid van keuze en energieveldenstrijd, zo lijkt het wel, soms ook niet zo. Misschien heeft men wel geen ruggegraat als men in goei momenten met iemand liefde weigert...ben nog te onervaren om dat te weten. Het zinkend schip : als onze eigen boot niet zinkt, ons eigen lichaam en geest kan de ene altijd sturen op z'n eigen boot en die van een ander. Die onderbewuste stromingen kan ik van iemand anders niet aan iemand anders uitleggen of er volgt altijd kortsluiting...weet men vlug...mag ook eigenlijk niet precies. Vertrouwen in vrouwen : ondanks veel heb ik het ook nog, het vertrouwen dat ze hun eigen levenslijn volgen dan. Nu je de scene beschrijft kan ik me je optreden wel voorstellen, moet mooi geweest zijn, had misschien niet gekund als ik daar was...en ik heb uren geboeid geluisterd naar problemen tussen mensen en daardoor verlichting gebracht en raad gegeven en erdoor bijgeleerd. PS playing in a casino can be worse then cheating on me or I cheating on you. Wat is bedriegen eigenlijk ?'Bedriegen' is dat niet meer echt het geval als je van iemand een kind wil en die man ook en je laat een andere man toe. Als die eerste het kind niet wil dan is dat eigenlijk geen bedrog. Amaai, ik hou ermee op, genoeg voor vandaag...? Tegen je eigen zin in vrijen is in ieder geval jezelf bedriegen. O

I weer : diepte op zn diepst. Lange dag geweest... Tussen M en J niet goed afgelopen... Bedankt voor de tekst van het lied, vooral de laatste zin is gevat... . Nog nagedacht hoe ik m'n leven nog verder kan vullen, dan mis ik niks. Overweeg van op vrijdagvond ook body/mind werk te gaan doen. Ik hoor je al zeggen "teveel", "rustig". Ook goed. Als we het niet meer aankunnen stoppen we al 'es, wat we gehad hebben kunnen ze ons niet meer afnemen... "Only the best is good enough." Ik bedoel hiermee eigenlijk dat je bewust het beste voor jezelf moet wensen of bewust kiezen als je dat kan/wil. Hoe vervul ik best mezelf? Wat kan ik heel goed? Wat doe ik graag? Waar en hoe ben ik het best? Helemaal mezelf? Hoe ben ik het gelukkigst? Hoe kan je 200% voor speciale momenten gaan? Waar staan de wegwijzers? Zien we ze staan? Willen we ze wel zien staan? Ons verstand ziet sommige wegwijzers. Ons hart ziet er andere... Wie wint de verkiezingen, verstand of hart? Wie wordt burgemeester? Ik heb al 'es gezegd, in "onzen tijd" reed de TGV door R, en wij reden aan die snelheid mee (sorry, dàt verhaal weer als voorbeeld). Het was op dat moment het beste wat mij kon overkomen. Natuurlijk moet je je dan misschien "jaren" optrekken aan die 1 à 2 maand geluk, uitbollen en het nemen voor wat het was , waarvoor het "moest dienen". One can never have the best without the worse (remember the scales, nooit wit zonder zwart, geen regen zonder regenboog). Ergens ben ik er zeker van dat die dingen in pos. zin in onze ziel gebrand worden, er is niks wat niet op onze harde schijf komt, we verstoten het misschien, de pijn van het verlies probeert over te nemen, maar de kracht van zo'n momenten kunnen terughalen, dat is échte emotionele voeding, hoewel een beetje astronautenvoeding, niet tastbaar, maar nodig om te overleven als je zonder echte voeding naar de maan moet. Ik ben er vrij zeker van dat het gaàt tegenzitten, de wet van Murphy, 1 mei 2007 zonder job zal het al goed mis zitten om te beginnen. Als de vermoeidheid terugkomt, ik lichamelijk en affectief de ontspanning in een relatie mis om me te helpen evolueren zal het mis zitten, ik mentaal toch afglijd door stress allerhande, als M iets in z'n kop krijgt en door z'n dak gaat zal het mis zitten, maar ondertussen wil ik LEVEN AUB... I've had the worse for really long, I then had the best, I'll now prepare for the worse again, en tot zolang laat ik me nog effe uitdeinen, mee met de water-rimpels mee. Ik ben er zeker van dat het leven er niet makkelijker op word, maar af en toe mogen we ons harnas opblinken na de strijd, effe uitblazen, krachten opdoen voor de volgende boks-ronde. That's what I'll be doing. Dat van die ijskar vind ik nu écht geen toeval. Het lijkt wel écht geënsceneerd om jou zo'n signaal te kunnen geven. Niet vergeten dat we hier misschien toch iets mee moeten doen. We moeten gewoon wachten op het juiste moment. Signalen oppikken... Trust... Nu vlug slapen, straks weer drukke dag... Vandaag pc in herstelling binnengedaan, nu op oude ibm bezig, misschien krijg je dit niet. Toen ik je sms°en kreeg was ik bezig KM iets terug te schrijven, misschien kan ik het doorsturen als eerste deel van mn antwoord. Vanaop mn hele oude krakkemikkige toetsen van mn eerste laptop geef ik er in deze mail een lap op :


door al wat ik nodig heb ben ik omringt

maar waar is de kneukenprinses dat in mijn huisje zingt

Met mijn reputatie wil niemand bij mij komen wonen

al heb ik nog zo'n brave zonen

Daarom kijk ik nog wat de kat uit de boom

want toch veel te doen en 't leven zo schoon

je schreef me...'sorry dat m'n golven zo beukten tegen je dijken'

nog een beetje van dat en binnenkort lig ik al tussen de lijken

'k wil nog wel eens iets vergeven

maar van houden wel maar houwen nee moet ik niet van weten

en al is openheid mijn sterk punt

het raakt stilletjes aan verdund

hoe meer openhoe vlugger men gaat wanhopen en lopen en al is gezonde sex wat ons opwond en opwind

achteraf wordt het kruitvat; jouw jaloezie de lont                                                          


o: wat de kundalini betreft =niet meteen aan sex denken, Je bedoelt dus toch de elektroshocks...je kan er misschien wel uit afleiden of het niet hoog tijd is dat iemand 'ontlaad' wordt...ik spreek vanaf nu niet meer over namen maar personen of landen of zo Vb /met x is het een sporadisch iets en lichte schokken met yi meer dondersnokken/z had er zelfs yellowachtige toen ik in china was en a was donkerblij dat ze er vanaf was Dat de katharen daar ook al aan dachten, had ik wel kunnen verwachten. Ga nu verder proberen satelliet te instaleren Monday, October 09, 2006 9:53 PM o:"Speels de uitdaging blijven aangaan en al doende leren/Bang van een niet-geleefd leven. Vooral de tweede is heel diepzinning. "Only the best is good enough", daar kan ik zo niet inkomen...the 'best' that sommigen overkomt kan ook tijdeljk verschrikkelijk zijn. Heb me heel goed kunnen inleven in wat je door bent gegaan en het doet me deugd dat je al een stuk van de weg die je nu op alle gebieden op een andere manier aflegt, gevonden hebt. Ik sta bij tijd en wijlen perplex als ik me realiseer welk een enthoesiasme je momenteel koestert. Ik hoop soms heel stilletjes in mijn eigen op een stil en evenwichtig geluk in jou dat bij je zijn zal als het wat tegenzit. Jij zou zeggen dat het universum er wel voor zorgt. Zoals de kat die even binnenwipt om mijn aaibaarheid te testen gebeuren er dan zo van die dingetjes die verblijding en kreativiteit in gang kunnen zetten, binnenpretgericht. Zat een paar uur terug vijf minuten op mn stoel buiten onder een boom...voor de ijscar van ThBl reed GH per fiets door...ik dacht aan die theorie van de ijskar op die zondag in MK waarvan hij me eens sprak. Benieuwd welke routes zich morgen weer gaan aandienen.Een bewonderaar.

Monday, September 25, 2006 4:07 PM i: Geloof me vrij, zo'n mensen lopen niet dik en toch de overgrote meerderheid die in vanalles verstrikt zit is eigenlijk op zoek naar dezelfde dingen als ons interesseren. Inderdaad, nog twee gevallen van cvs-symptomen erbij op die 24ste gisteren. Kenmerkend voor de hele reeks die ik al ken is dat ze uit een turbulente periode van verwerking en keuzes komen. Het lijkt wel of het gelukkige kind in hen van vroeger niet alleen strijd voert tegen de ongelukkige delen van hun ouders en later de schaduwzijden van man en kinderen te trotseren heeft maar dat dit fenomeen zich gewoon doortrekt in de zoektocht naar een dan toch geschikte partner voor hen. Ook voor vrouwen die niet door hebben dat ze eronderdoor zitten gaat hetzelfde op. Ook voor mannen gelden al deze dingen, alhoewel ze niet zo vlug in een gesprek zullen toegeven dat ze eronder door zitten.  Toch zijn ze niet noodzakelijk allemaal verkeerd bezig, het is hun lot, maar de keuzes zijn aan hen...zich te pletter blijven werken en voortdoen alsof er niets aan de hand is; is geen oplossing; meer tijd vrijmaken voor kennis en al eens een paar maand ziek durven zijn of voelen dat je spirituele maat de lichamelijke toer op gaat met iemand anders ook...alhoewel mijn onbewuste en niet mijn bewuste me dat gelapt heeft; ik had duidelijk in mn binnenste totaal voor jouw gekozen. Het onbewuste staat in dienst van het lot en stuurt precies vaak meer dan het bewuste aan op keuzes. Niemand ontsnapt eraan, ook de kinderen van mensen die al heel lang trouw bij mekaar zijn soms niet...vastzittende dingen duiken soms in de volgende generatie pardoes op. Het gevecht om jezelf een kwalitatief bewustzijn eigen te maken stuit op teveel greediness in materiele zaken, teveel voeding, te weinig spirituele en maatschappelijke interesse; teveel alleen maar 'afgeven op buitenwereld' met terugplooien tot gevolg. Zo wordt men niet z'n echte ik. Alle figuren die gisteren in mn leven kwamen zijn vandaag tijdens het opkuisen vd 84 en tot mijn deugdoende noenslaapje in Rill. in mn mind gepasseerd, volledig wakker en helder heb ik dan notities genomen, het toverdrankje van jouw inzichten daarbij tot me genomen...en ik vindt onze 'klein mannen' weer het resultaat van een geweldige bevruchting...alhoewel precies al volgroeid, want ze zijn nog maar een drietal maanden embryo...en de vrouw en de man in mij is tegen abortus...want de vrucht heeft al veel stormen overleefd en is kerngezond gebleven. De ene mens heeft het makkelijker zijn eigen te worden dan de andere. De meeste mensen in konflikten geraken bedolven onder wederzijdse schuld-en onschuld spelletjes...en vluchten...wij proberen te begrijpen en ons is het te doen om echt te voelen waar het over gaat. Jij wil dat echt...en nu begrijp ik waarom je in juli van mij soms hoorde dat mijn gevoelen naar jou toe in de eerste plaats met sereniteit te maken had en minder met de aristocrate met casino-neigingen in je. Even wat antwoorden op je mail. Je moet het begrip van bepaalde termen soms nog beter onder de knie krijgen...ook ik moet dat met al de nieuwe dingen die ik ontdek er nog eens bij dagelijks doen. 'Teruggeworpen in het verleden' is soms weer op het spoor van de toekomst zitten. Soms, iedereen maakt dat voor zich maar uit. Alles is inderdaad een manifestatie van energie...het materiele in een relatie is meer het ekonomische, sociale, politieke aspekt, niet zozeer het lichamelijke...ook het lichamelijke en het sexuele is voor een stuk psychologisch, spiritueel. De perioden dat het sexuele zich ook heel spiritueel kan uiten, zal je in je leven nooit vergeten...en als een koppel er niet meer bijkan, zit er één vd twee niet in zn energie door bevrijdingsprocessen allerhande te vertragen. Hart, ziel en kruis...mooie metafoor, danke zoetje...ook daar zitten zessen van je in...maar ze moeten altijd naar de negens luisteren want anders wordt je misschien door het lot te vlug of te traag(timing) naar de op jouw weg liggende keuzes geleid. Verbeteringen : die konijnen waren guinese (genezen zit in dat woord) biggetjes, geen biggetjes met veel 9 zoals de onze, maar met veel 6 van het zuiden en dat zou in ons beider levens bepalend worden. Tot slot, noem mij toch geen pvda'er omdat ik hun weekblad bij je achterlaat...ik ben op voor alle mogelijke linkse strekkingen een soort interaktief correspondent met tips in plaats van een lid. Iemand met een eigen alternatief programma trouwens. Vannacht droomde ik dat een gewezen kameraad, in politieke termen, van me na een soort staatsgreep bij mij wou komen onderduiken, het was iemand van de linkse soc.partij die in 2007 waarschijnlijk bij die nieuwe linkse lijst op komt...op mn site staat er een artikel over mijn houding tov verkiezingen. Harira, wat was dat nu weer...Hariri is een steenrijke politieker die ze in Libanon opgeblazen hebben. Terug naar MK, tegen de politiekers die onze stemmen komen vragen zeg ik allemaal dat ze in Leuven bij hun bonzen moeten gaan zeggen dat ze niet met de US op oorlogsavontuut moeten trekken als hun kinderen nog veilig de trein of vlieger willen kunnen nemen. Ik zeg hun ook waar ze als oppositie of gemeentebestuurpartijen goed werk hebben geleverd en dat goed werk beloond moet worden. HUn kinderen kunnen al geen boer meer worden...wie heeft er dertig miljoen bf om een boerderij over te nemen...dat worden op de duur allemaal NV's die op de aandeelmarkt gaan terechtkomen...er blijven alleen kapitaalbonsachtige boeren over die voor anonieme aandeelhouders gaan werken. Wat ik bij al mn politieke interessen ook opmerk aan sommige mensen die niet echt bij hun partner horen, is dat ze meestal nogal gevoelig zijn voor rechtse standpunten...meestal de mannen, maar de vrouwen nemen dat dan zo maar over. DAT ZOU PAS EEN INTERESSANTE STUDIE OVER HET WAAROM VAN RECHTS KIESGEDRAG VORMEN. In Leuven lopen een aantal interresante films, de herfst is begonnen (de 23ste t schijnt) en dan volgt KM die op om ons door de koude jaargetijden te helpen, s maandags is dat tegen vermindering bovendien...gepensioneerden letten op hun centjes, goed dat we tien keren per jaar gratis naar zee mogen reizen en zo...nee, stop, ik wil geen oude zuur worden.  Tot daar deze lezing. Ik vindt dit evenzeer liefde als het delen van het bed er een vorm van is en deze statement doet mij een verzilverd traantje wegpinken. Oeps, twee hele kleintjes die er zich het laatste moment van bewust waren van geluk te zijn, niet van spijt en verdriet. Verlangen ook...bij deze bevredigd verlangen. Die traan-story brengt me weer bij iets wat ik gisteren ook nog vertelde tegen een vrouw in t gezeldschap die begon te wenen toen ze KM na al die tijd zo terugzag en zijzelf eerder haar vroegere richting uitgaat. Die vrouw zei dat ze nog vaak over haar overleden ouders weende. Ik heb haar uitgelegd dat ze ook naar de tegenstrijdigheden en konflikten die ze met hun had moest kijken en die bleken dan natuurlijk ook te bestaan. Jij moet daar nog allemaal door...je zal zien dat ook die dingen slijten en je minder en minder je traanemoties gaat induiken...naarmate de tijd verstrijkt en je inzichten verrijken (ik heb het nog altijd over ouders)...pas op, tranen zijn gezond, maar het vuur in een mens wordt sterker ...is vuur een 9 of een 6 hoor ik je al vragen...in alles zit 9 en 6, maar in vuur in al zijn verschillende soorten zitten nog straffere dingen denk ik...als ik wist dewelke werd ik misschien on the spot hier verschroeid door die kennis...dus wil ik even soms ook niet teveel weten, gewoon dat je een heel fijn meisje bent. En slim bovendien. o

Saturday, September 23, 2006 11:13 AM o:Subject:Weet niet of ik deze eerste alinea wel mag beschrijven want er zit een gevaar in dat het verdriet weer in je lichaam sluipt. Als je het liever niet meer hebt; zeg het dan.  Verder in de morgen thee van munt uit de tuin geplukt met De morgen en een paar veldbloemen die ze onder mn neus schoof...leeuwebekjes...gele...alleen vrouwevingers kunnen die bekjes openduwen; want ik slaagde er niet in. Er gebeuren bij de andere bewoners van het huis al positieve dingen denk ik...afwachten...beetje zoals dat vissen van Jr.nu toch niet via mij gebeurdt...heb hem tal van dingen voorgesteld en toegewenst...zo zie je maar hoe dat allemaal toch uitwerkt. Door te zien wat haar dieet inhoud heb ik besloten van ook een aantal van die zaden en zo die ze soms zelf wint te gaan gebruiken en gewicht te verliezen om nog beter te draaien.

Zal moeten stoppen met schrijven; zal vanavond misschien als ik van R terugben voortdoen. Voorlopig slaap ik vr en zaterd op verplaatsing. Met 69 bedoelde ik niet zoals de Franse kama sutra...later meer...je bent minder zes en zij minder negen...toch kunnen jullie met wat jullie hebben evenveel bereiken...en ik bedoel niet hiermee 'orgasme' het is bijvoorbeeld heel tof om opzettelijk geen te willen hebben en het een dag of een week uit te stellen. De verantwoordelijkheid te groeien weer opnemen en gif weren is het beste wat je kan doen...we hebben buiten die kaars niet over je gepraat...toch waren er bij het uitrusten soms beelden van jou bij mij, in verschillende mimieken. Tot schrijfs; ga eten en afwassen bij oud vrouwtje en dan studeren in rill...goonjiny...je moet de lijn van willen genezen volgen Ik hoop dat je veel liefs overkomt; misschien nog een bloem van Jr of een inzicht of een goed gesprek... o

Saturday, September 23, 2006 7:11 PM o:Subject: Ja jij, het is inderdaad jij, een vij rondvliegend deeltje van mij en ik van jou dat schrijft.  Op een sublieme manier; die 'teerlingen' die rondvliegen is echt poezie in een proza die niet alleen analytisch maar ook vertellend is. Bij de volgende herstrukturering als je eens een paar maand aan de dop staat zal ik je een paar maand mn chalet lenen om te schrijven als ik er niet ben...want anders zouden we in de verleiding kunnen komen om nieuwe rupsen te maken waar vlinders proberen uitkomen...bij de eigenlijke ontpopping mag je trouwens niet helpen want door de arbeid vd vlinder in de rups pompt hij langzaam zijn vleugels vol, anders zou hij niet leren vliegen. Na je telefoon. Van gisteren wil ik je al schrijven dat die telefoon gisteren tot 16uur met die onthulling, gekombineerd met een deel van hoe jij als vrouw voelt en in wisselwerking met Z mij heel dicht bij de kern van het aanvoelen van vrouwelijkheid gebracht heeft...onuitwisbare ervaring die niet in woorden weer te geven is. Dagjes van kluizenaar zoals vandaag zal ik in mijn leven nog veel moeten tussenlassen...maar in feite staat mn werk in dienst vd buitenwereld...de formules om die in de buitenwereld te brengen buiten de telepathie of zo om gaan zich in de volgende weken aandienen...net zoals jij door terug klassiek 'werkzaam' te zijn wel openingen gaat vinden. Eén van de dingen die je van mij moet onthouden is niet door het leven te racen...soms eens vijf minuten iets observeren voor je in snelheid door de gebeurtenissen gepakt wordt. Van mij krijg je op intelektueel en literair vlak en nu ook op emotioneel vlak drie diploma's...filosofische en politieke cursussen kan ik ook nog geven; maar je hebt voorlopig al voor genoeg uitdagingen getekend. Je klinkt healthy en vol zelfvertrouwen. Sla je armen om je heen bij nacht en droom van Jean the dog die zoals ik bij wijlen aan je denk. Hij beziet me nu vies en zegt 'maar jij ligt niet alleen in een mand'...jank. Love-loss-fase; in ons geval de body-loss-part ervan wat mij betreft...omwille vd wet vd keuze waar ik dees week voor 't eerst in zijn eigenlijke dimmensie mee in aanraking kwam...wat zoals ik hoger al zei leidde tot de ontdekking van de eigenlijke grondstof vd vrouwelijke ziel. Ik zal je mopje eens gaan lezen bij deze. Wens een hele mooie droom voor jezelf voor je inslaapt.

Wednesday, September 27, 2006 6:15 Daar ga je weer. 'Ons archief waarmee we naar de aarde gekomen zijn'...schrijf je over het onbewuste. Ik probeer mn eigen meningen niet absoluut aan anderen op te dringen en ruimte te maken voor mensen die van het spirituele een beroep gemaakt hebben...en geen alweter te zijn maar nu is 't goed geweest...mensen eisen dat je kiest; so ok for me. Met andere woorden : ons onbewuste is niets dat met de klassieke reincarnatie te maken heeft...ons bewuste kennen we maar al te goed en de brug, het onderbewuste; geeft al wat geheimen van het onbewuste prijs soms. De ene mens is daar beter in dan de andere en de ene wil daar geld mee verdienen en de andere niet...ik wantrouw diegenen die er eld mee willen verdienen...er valt gewoon zoveel te leren in het dagelijkse toneelspel van het leven... . Vandaag nog verscheidene voorbeelden gehad, later meer daarover. In het telefoongesprek van vanmorgen heb je wel gesnapt dat met de zes en de negen niet alleen het sexuele bedoeld wordt...je kan dat ook op energie of op onbewuste, onderbewuste en bewuste plakken. De oergrond, het onbewuste mag je niet denigreren tot iets dierlijks of sexueels alleen...that's what attracts you in the beast oh belle. Het hart en het hoofd moeten ook in de zes kunnen raken en omgekeerd...het is niet genoeg alleen zowel hart en hoofd te hebben...'helderziende madammen' zijn soms al zo nefast als casino's begin ik te vrezen.

Ik heb de indruk dat je ten strijde wil trekken tegen het 'lot' of het 'verleden' of wie of wat dan ook...het is geen heroveringstocht 'sorry not for you anymore'. Je kent het versleten woord 'God' onterecht eenzelfde betekenis toe als het 'onbewuste'...het onbewuste heeft veel meer met voorzienigheid en het sturen van energieen en dus mensen van een plaats van teveel naar te weinig energie...alle soorten energie worden tijdens uitwisselingen allerhande afgemeten en dagelijks geevalueerd en op termijn(welke ook) belanden ze in bepaalde konstrukties. Hét probleem is dat eeuwige spijt hebben van de verkeerde beslissingen genomen te hebben...onder bepaalde omstandigheden moesten bepaaldee dingen nu eenmaal gebeuren...hou dus op met die vergelijkingen over die papieren van M...enz...en dat zus of zo of wel of niet gedaan te hebben en wees gewoon blij dat je leeft en je over alles mag verwonderen. We moeten nederig blijven en niet denken dat we boven alle ontwikkellingen staan en dat onze evolutie beter of slechter zou zijn dan diegenen die we op ons pad tegenkwamen...enkele generaties terug(ik zeg wel generaties en niet reinkarnaties) stonden we misschien voor dezelfde problemen. Iemand die kan schrijven moet niet neerkijken op anderen die het alfabet nog moeten leren, maar hen het alfabet leren.

Ik verdedig J en G niet om ook niet in dezelfde schuif geklasseerd te worden, maar omwille van het feit dat je begrijpelijkerwijs verbitterd (berbitterd) dreigt te worden. Jij of ik of niemand heeft het recht iemand 'spiritueel' dood te verklaren. Wat mn hart zou doen als niemand mij beiinvloedde ? Iedereen beinvloed je op een bepaalde manier, omdat alles één is...ik probeer de tegenstellingen te verbinden, zodat er een pak onbegip op de ene oever over mn brug kan stappen...om te begrijpen waarom vijandsbeelden in de geschiedenis op allerhande vlakken helemaal niet meer nodig zullen zijn. Daartoe moet ik ook dagelijks in jouw hooggeevolueerde geval definities bijscherpen...het bewuste is niet alleen je hoofd...het zit zowel in het vlinderhok als in je hoofd...en het oergevoel van de zes zit ook in je hoofd...het heeft allemaal te maken met aanvoelen, inschatten en je te kunnen laten gaan. Het onbewuste is ouder dan het bewuste van al dat je sinds je geboorte registreerde en zal soms in je leven ingrijpen...hoeveel zelfbescherming het bewuste ook probeert op te bouwen.     Ik ben niet dog die je uitlaat voor zn instinktieve behoeften en niemand heeft een chloroformspuitje nodig. Over deze teksten tussen ons diskussieer ik ook niet met diegene met niet altijd klauwen of zo...ik zal ze misschien een dag in mn testament zetten als je dat goed vindt...ze zijn ook te diepgravend om op een site te zetten of uit te geven...sommige dingen kan je niet verfilmen of beschrijven...prijs je gelukkig dat je ze mocht beleven. Ik heb al een paar romans geschreven in mn hoofd vandaag. Het verhaal van de vrouw met de typische teruggang van aan ouderdom gebonden dingen. Het verhaal van de man die ziek werd omdat zijn vrouw hem niet zou verlaten...en na zijn dood dook dezelfde minnaar van zn vrouw als tijdens zn leven weer op. Het verhaal van de cafébaas van het katholieke caféke wiens vriendelijke vriendin hem liet zitten. Het verhaal van een inmiddels verhuisde gebuur wiens zoektocht de belangrijkste orientaties daarvan niet ziet. Nog een paar andere dingen over de herstelling van de maagzweerbloeding-man uit TW... maar vooral via het doorborduren op de energie van iemand van zondag...het besef dat de energieen van het sexueel onverwerkte of over-bezitterige desastreuze vormen kunnen aannemen eens wraak of vreemdgaan juist omwille van de voorkoming of intoming van jaloezie hun intrede doen in een relatie. Gisterenavond werd het laat...het proces van Speer(architekt Adolf H en later zn minister van bewapening). Opmerkelijk was dat AH de laatste dagen in zn bunker het duitse volk in woorden begon te verachten...al heeft hij dat volgens mij altijd gedaan, de machtswellusteling...hij zei dat de Oosterse volkeren in de toekomst zouden overwinnen en wilde alles duits wat nog aan fabrieken en zo recht stond laten kapotbombarderen omdat zn volk gefaald had. Wat hij eigenlijk bedoelde was dat de toekomst aan een op een sociale manier van de samenleving te beheren was...en die wind kwam van diegenen die hem in het Oosten versloegen...zoniet waren alle afstammelingen van verzetsmensen zoals wij nu in de ene of andere mijn aan het werk in streepjespakjes...zoals er nu nog altijd mensen voor twee euro per dag werken omdat anderen hun gouden horloges zouden kunnen kopen. Zo...nu tijd voor Jeandog maken. Ik zou nog veel dieper op je geschriften kunnen ingaan en als je ooit het andere superlot wint en je een biograaf nodig hebt zal ik dat dan wel doen...en dat wil ik dan WEL tegen betaling doen.  Deze namiddag in R nam ik het weer vast. Het stuk ging over pseudo-wijzen, farizeeers. (ps ken je het Thomas evangelie, geïnterpreteerd door Barend van der Meer ?)Bon, dat van die hond. Iets over een hond die belet dat de ossen aan hun voederbak raken. Straffe taal van Thomas...hij wou zeggen dat mensen te angstig zijn om bij het geestelijk voer te raken(daardoor ossen) en dat de farizeers geen wijze mensen zijn maar de mensen beletten van zich te ontplooien...alhoewel ossen krachtige dieren zijn en de honden gemakkelijk vd voederbak zouden kunnen wegjagen. Iedere tijd zijn woorden. De tekst eindigt met de kandelaar op de kast en niet onder het bed.                                                                                                                                                           -kanker is ziek zijn is minder weerbaar worden...door tal van faktoren; straling, voeding...maar ook psych. door niet de energie te hebben van voor je eigen op te komen, door toe te laten dat iemand je door zijn of haar daden totaaal overschaduwd...geen licht genoeg gunt...of gewoon geerfde constitutie vd mens...durf me er niet over uitspreken...gaat veel te ver en het gevaar bestaat dat men gaat veralgemenen voor iedereen...niet elke uitleg is op iedereen toepasbaar. - Het is ook mogelijk dat een serieus deel van diegenen die zoals jij dat noemt in flow staan er vlugger onderdoor gaan gaan.-Over je karma-yoga-bosmens : je weet hoe ik er over denk, stuur me een mail als je moest dood zijn voor mij en nog tijdens mn leven terugkomen, in het andere geval zal ik het in augustus in Marokko laten sneeuwen aan de kust in Tanger.-diegene die de commentaren op de zinsneden uit het evangelie van Thomas schrijft komt ook al soms eens met tarrot af...don not jump to conclusions that might make you euforious. Ik ken nog zo mensen en ze laten zich door anderen naar mijn mening teveel wijsmaken...je eigen zelf heeft die kaarten niet nodig.                                                            -Ons dansen op M-kermis...weer een nieuwsgiere mens die wat inhoud aan zn dag gekregen heeft na het antwoord van Y. WIj weten beter...laat de roddel zn avontuurlijk leven maar leiden. Telkens het wordt verderverteld wordt onze saga aangedikt met weetjes van anderen van her en der...zo wij schrijven romans via anderen zonder er veel moeten voor te doen.                                                              -KM volgt taychi en gaat de 14naar een congres over fybromologie en het andere boek in Antw. Zou kunnen meegaan om eens te observeren wat een energie ik daar gewaarwordt en voor het andere boek enzo. Als je over je blessing schrijft voel ik bloesem en denk ik aan een bevrijde gender die de vogelkooi op een spirituele manier bewaakt...oef ik kan het nog; dacht een paar dagen dat ik het kwijt was. -Ik geef je bij deze een bos virtuele bloemen voor de inhuldigingsspeech van de 200ste email. Zoals in de film over de twee dat gaan trouwen...once again do not relay completly on euforie...wees blij dat de euforie op je pad komt...domkoppen hebben er extasy enzo voor nodig en dat loopt ook altijd slecht af -politiek nieuws : ik zal het buitenland en mijn docu's overslagen. Binnenland ,gisteren in discussie Noordafrikanen verdedigt tov iemand die 'wel niks tegen negers' heeft, ken je dat...en dan zijn ze ook geen racist zeggen ze dan...voord 27ste keer in mn leven heb ik de positieve zaken uit de erfenis van de cultuur vd arabieren moeten belichten en zeggen dat de criminaliteit rechtevenredig is met de sociale achterstand enz... in mn achterhoofd probeer ik niet aan de macho-hormonen te denken van zoals vandaag in de gazet stond net die Mar. die een zestienjarig zwanger meisje voor slet uitschold en haar een trap gaf; da's nog iets anders dan sociale achterstand;maar in EUropa en zeker in dat vlams landeke van ons kennen ze daar ook iet van. -Voor de rest ben ik vandaag mijn 'twaalfde zoon' tegengekomen (die 'moderne' relaties toch)en heb hem proberen te motiveren in vanalles en nogwat. Ne goeie jong... hij zit tenminste niet vol rancune zoals veel mensen. Y ook niet denk ik. -Die boom in R; ik zal hem de volgende keer de goeiendag doen.

Slaapwel o-h kameraad (komomraad) ,

 

Deel E .Harm over epilogen met Willeke

Geliefden, getrouwd of in welke vorm van samenleven dan ook, willen mekaar op momenten soms door klagen en zuren, flirten met... bewust uit een relatie duwen en tevens de indruk wekken dat het allemaal de fout van de andere is , soms net in een periode dat de andere dacht net in een onbezorgde relatieperiode te zijn beland, slaan wie weet welk een domino's van het verleden in het heden toe en lijkt de toekomst voor beiden ofwel een beloftevolle lat-relatie, vrienden-relatie, open relatie... of een eindpunt, met nieuwe vooruitzichten om van te leren ? Velen hebben soms vele hoogtes en laagtes van velen moeten delen vooraleer ze zelf begrijpen dat er verdriet bestaat waarover niet zo maar kan worden gepraat met woorden. Misschien houden tranen dan nog gezond...of…. . Helderziendheid bereiken betekent eigenlijk gewoon beseffen dat wat men met het goddelijke bedoeld (het leven in al zijn facetten eigenlijk), een staat is die men bereiken kan dooralgemene kennis, doorgronden van de eigen levensloop en inleving in de levens van anderen en de coordinatie ervan, niet alleen door het gesproken en geschreven woord, maar door de ontmoeting met je innerlijke evenwicht doorheen dit alles. Het beleven van het bewuste wezen in jezelf, ben je zelf. Dat spiegelbeeld van het wezenlijke zijn, concreet door je eigen vertaald; is ook het spiegelbeeld van de buitenwereld. Voortdurend zit je de gevoelens, gedachten, beelden daaromtrent in te schatten om de verbanden te ontrafelen, zin te zoeken en alles ten goede te proberen keren Het jaloezie- monster in vele van zijn facetten : Met een grapje beginnen : in plaats van jaloezie te hebben, gewoon de volgende beklagen. Menig één heeft er al eens last van, van miniem tot gemiddeld en veels, veels te veel. Soms klopt de intuïtie, soms zit men er helemaal naast. Het vuur van de jaloezie, eenmaal in gang, probeert alles te verorberen...met wat brandstof uit herinneringen van het verleden er op gegoten, is het soms niet te stoppen en paranoia- achtig...we hebben het natuurlijk maar niet alleenlijk over de biologische jaloezie, die soms niet moet onderdoen voor andere vormen. De biologische jaloezie heeft natuurlijk zijn redenen in de vraag welk leven nu mag en moet tot stand komen en welk niet...als of wij in onze bescheidenheid daar allemaal een volmacht voor zouden hebben om dergelijke complexe codes te begrijpen. Als men veel last heeft van jaloezie is het best niet al te zeer met het subject dat in bepaalde situaties (scheiding, ander verblijf...)niet direct 'controleerbaar' is, bezig te zijn. Alle soorten opwinding die dat met zich meebrengt schaadt waarschijnlijk de gezondheid...of activeert het de kwaliteit van de genen ? Niet alles moet en kan worden uitgetest. Ook al heeft men het monster al lang overwonnen, toch kan het op bepaalde momenten weer opduiken. Mensen die al enkele partners hadden, merken soms op dat ze maar bij een paar echt jaloers konden zijn, namelijk bij de vrouw van hun kinderen en iemand waarvan ze denken dat hij of zij best geen kinderen met die of die man of vrouw krijgt...in sommige gevallen pushen ze het door hun gedrag, in andere gevallen niet. Niet alleen 'kinderen' hebben met of willen hebben met, is een reden tot jaloezie. Het monster is op zijn best bij fantasiebeelden over de partner met iemand anders. Grappig, of helemaal niet grappig, is dat men soms duld dat de ander iemand nieuw' heeft' om ook iemand anders te kunnen 'hebben'...met of zonder onderlinge afspraak. Ijs is , zoals u weet, heel glad en het komt inderdaad bij tijd en wijlen terug. Het echte belang van fysieke trouw, buiten de genetica, heeft qua menselijke goedvoelen, bij de meesten ? niet zozeer te maken dat men bij het scheiden armer wordt, maar is vooral belangrijk om jezelf niet al die zware emoties aan de hand te doen. In sommige gevallen is 'trouw' zijn echter een aangeleerd iets dat, indien je het echt te extreem wil volhouden, ontaard in de andere pool, de slipper...die alleen langdurig verrijkend kan zijn (soms met vallen en opstaan) indien twee mensen spiritueel meer bij mekaar horen dan twee anderen. Soms wordt er alleen maar wat geflirt omdat men de andere op het belang van de eigen 'waarde' wil wijzen of dat men er een melancholisch soort aandacht mee wil ervaren. Een klein beetje meer of minder van dit of dat hormoon, zal wel gezond zijn zeker ? Een brand kan je blussen, maar soms wordt hij oncontroleerbaar. Soms is jaloezie iets dat ontstaat in voor iemand ongunstige ervaringen met ouders en de daaropvolgende soorten relaties of gewoon ook dat men zodanig geduld met iemand heeft gehad in lief, maar vooral leed, dat het dan driedubbel erg is dat je wordt ingeruild voor iemand waarmee de partner minder zichzelf worden kan. Soms kan dat niet anders en moet je je er mee neerleggen. Soms is alles aan je stiergehalte gebonden, heel gewoon in het dierenrijk, al zijn vrouwen vaak jaloerser dan mannen. Vaak potsierlijk is het als het niet zozeer om een gevecht voor de beste genen gaat, maar om materiële bezittingen bijvoorbeeld. Worden onze DNA-strengen er beter van ? Je zou ook kunnen stellen dat je niet daadwerkelijk ontrouw hoeft te zijn, om aanleiding tot jaloezie te geven. Sommigen voelen zich vaak belachelijk onnodig, of zijn verplicht van in de meeste gevallen anoniem; grote dosissen porno tot zich te nemen...als of dat ook niet meetelt in het aanvoelen van waar die energie achter af dan komt. Voor diegenen waarvoor sex pijnlijk wordt, is dat waarschijnlijk minder een probleem dan voor anderen.  Tot slot, indien je je partner achteraf vraagt wanneer 'het' dan gebeurt is en het tijdstip klopt met een soort jaloers gevoel dat je overkwam, meldt het ons en we zullen het bij onze studies rond het fenomeen telepathie, voegen. Ook het tijdstip van intieme gesprekken die men 'aan de andere kant' had, kan interessant voor ons zijn. Trouw, uiteindelijk, heeft zijn goeie en minder goeie redenen, maar is een heel valabel iets. Ergens vertrek je van een maagdelijke situatie die soms evolueert naar 'hoe zou het zijn met die of die andere'...al is het soms maar een heel klein beetje, want je bent content met je partner of gezin. Toch kunnen mensen niet altijd de opgelopen trauma's van hun partner inschatten, nog dikwijls het gestook achter hun rug van exen of schoonouders, vrienden, ouders... . Trouw heb je niet helemaal alleen in de hand, of je moet al vooraf over een soort grote wijsheid daarover beschikken. De situatie van 'je voelt je ok, alleen omdat je trouw zo vanzelfsprekend acht', kan danig uit de hand lopen. Tweede slot. Er is meer tussen hemel en aarde, hoe meer men tijdens zijn leven met alle mogelijke schaduwkanten afrekent, hoe sterker we als ziel in de geestelijke wereld overgaan...en...hoe minder problemen je ouders onderling en naar ons toe oplosten dus , hoe meer er op ons bord komen ... ? Dat zou allemaal kunnen vermits de ziel en de geestelijke energie één zijn. We zijn immers een mix van de verlenging van onze voorouders en ook de meer en mindere hoeveelheden testosteron, dopamine (op opwinding gericht) en oxytocim (meer op kalmere ervaringen gericht), spelen mee in een spel waarvoor wij een leven tijd hebben om het te begrijpen...een leven en langer. Zoals alles is alles een test...om ons weerbaarder te maken, maar dat het leven ons maar te veel jaloezie bespaart...het is niet nodig mensen die bij mekaar horen te provoceren. Hee raamvertelster, nog bedankt voor de verteldag van gisteren, doch ikke denke nitte dat gij nog droomt van samen naked in each others arms te liggen.Ik voel me juist een onnozele stalker, mailtjes sturen en er komt niks terug zal er maar mee ophouden, je hebt gewonnen. pijn overleven, ik zal het wel moeten zeker om te weten hoe mensen zich kunnen voelen De mate en de aard en het mogen beleven van lotsverbondenheid bepaalt de kwaliteit ervan. Moeten we als, voorouderlijke mix die we zijn, niet afrekenen met zoveel mogelijk negatieve emoties om tegen de tijd dat we sterven als energievorm een zo weinig mogelijk hinderlijke energievorm te zijn voor diegenen die we hebben gekend ? Wie was, beïnvloed wie is en wie is kan er door verheven of verstoord geraken en dientengevolge verheffen of verstoren. Dit is natuurlijk minder begrijpelijk dan de karma van het leven uitleg van X.(eigen schuld, dikke bult) en moeilijker dan de 'een vrouw moet voor haar nieuwe man kiezen-theorie destijds van Bb.(begin hem te geloven). Wij verstonden dat in de tijd van meet af aan en zochten onze weg en konden het beste in mekaar bovenhalen en probeerden toestanden te combineren. Naar mate dat moeilijker ging, dreven we uit mekaar met al eens een paar escapepogingen van mij tussenin. Onbegrijpelijk dat die op latere leeftijd problemen voor een begripsvol mens als ik ,naar de toekomst toe een obstakel zouden vormen om het leven ook in het bed te delen. Er zijn alternatieven genoeg om het mekaar genoegzaam te maken. Hopelijk is je houding een aan de tijd en omstandigheden diepmenselijk , evoluerend iets en heeft het geen reden waar men sarcastisch en cynisch door zou kunnen worden. Hopelijk heb je geen niet doorleefde raadgevers. Hopelijk is je besluit echt iets dat je in rust houden kan, wat ik ten zeerste betwijfel. Hopelijk ben je niet vergeten dat ik ook geduld hebben kan, al ben ik er nu beroerd aan toe. In bed had ik een beeld van hoe men stieren naar hun einde helpt...een voorspelling, want daarjuist op de post medische bijstand op tv was er een programma waarin dit voorkwam.  Bij mijn thuiskomst heb ik bijna drie uur 'hemelse' steun gehad (mijn lichaam dat snel even verzachtende stoffen aanmaakte, die en normaal door teder en lichamelijk met mekaar om te gaan aanmaakt) om een beetje uit het dal te raken en veel heldere verbanden gezien, tussen rust-slaap toestand in. We moeten echt afrekenen met schaduwkanten. Misschien moet ik uiteindelijk wel een stap op zij zetten indien ik niet je ex II wil worden die troost nodig heeft. (niets mis mee, maar voor mij zou het een dieper in de wonde snijden zijn, van troost afhankelijk te worden. Een paar troostende woorden toch misschien ? of (achtervolgt door het weer herkennen van de echte jou in jou gisteren en de koude douche vandaag)op de dag van de patroonheilige van het kunstenaarsdorp nog wel; Ik heb hele diepe en verregaande teksten geschreven, als vervolg op mijn laatste mailtje dat meer dan het oppervlakkige probeerde te zoeken, maar die zijn alleen op aanvraag te lezen, dus ik ben er redelijk gerust in dat ik er niemand moet mee verontrusten. Je kan dat trouwens niet meer aan waarschijnlijk, al gaat het niet over ons, maar het zijn meer algemene axioma's die ik eventueel nog verfijnen kan.  De teksten gaan over lotsverbondenheid en hoe die te dragen en delen en over dingen als jaloezie en zo, en kinderen krijgen, maar vooral van uit de spirituele link tussen mensen. ik dacht echt niet meer terug te mailen zoals op deze manier, sorry, ik was er bijna in geslaagd, en probeer te wennen aan het niet meer hebben van lichamelijke perspectieven. Vanwaar je besluit, ik wil het eigenlijk niet meer weten, je hebt dat losgelaten, om welke redenen dan ook. Wie ben ik om te weten hoe je gezond en gelukkig kan blijven. Ik heb je altijd geïdealiseerd omdat ik je eigenlijke kern zo goed doorhad en aanvoelde van in het begin in 1994 tot zondag in A. Maar ja, ieder mens heeft vele kanten te coördineren. Het heeft veel met het verband met leven en dood te maken en daar kan ik, zo blijkt niet tegenop en ik moet gewoon leren aanvaarden dat het hoogste dat je hier kan bereiken de helderziendheid is (niet de commerciêle) Mij werd gezegd maandag, dat ik al zo dikwijls gezegd had dat ik alleen jou wou. Bon, ik wijdt er niet meer over uit, over de periode voor I.  Ik koos voor jou en niet voor haar, zelfs al wist ik dat ik naar een huis ging in K, waar je ex nog een tijd woonde...heeft me veel kracht gevergd. Het was makkelijker geweest om bij haar in haar eigen huis te gaan wonen en spiritueel kon ze ook een eind mee. Mijn passie, het lichamelijke deel speelde toen ook mee, het zuiden trok me ietsje meer dan het noorden, onze beider levenslopen ook leken me van in het begin parallel. Verkeerde inschattingen en aanvoelingen ...nee, ik begin wel door te krijgen hoe het met mij en anderen in mekaar zit, vaak simpelder dan de uitleg die ik nu aan het geven ben. Voor de ene zijn pillen een door de voorzienigheid uitgevonden middel om het leven te kunnen blijven leven met zo weinig mogelijk hinder, ik kan daar volledig inkomen dat het soms te laat kan zijn voor andere dingen...maar iemand die je teeljuwelen streelt als ik het zo mag zeggen, is een hormonale luxe om ze in mijn geval te voorkomen denk ik, al heb ik geen veroveringsintenties. Weet je, mensen die verliefd worden, vertellen mekaar een heel stuk over hun leven, in mijn geval is dat onmogelijk geworden, deels omwille dat ik er niet wil over beginnen en het gedwongen summier zou moeten houden, deels omdat niemand op mijn hoogte zit. Misschien brengt de tijd raad en kom je op je standpunt terug, zo niet vervallen we in de periode van samen zijn op vakanties. Misschien heb je angst dat ik het met iemand anders zou gedaan hebben of zou doen of vindt je je niet mooi genoeg meer. Je stelt zo van die vragen als 'hoe zou jij je voelen als jij iemand naar bij jou thuis wilde halen’(wat niet zo is) naar hier zou halen'. En bij dieene die je bedoelt zal het ook wel iets zijn. Wat had je gedacht, dat er probleemloze mensen op mijn weg zouden komen ? Ik ben hier om verdriet te leren begrijpen, weet je wel. Vraag me geen verder uitleg meer, want ik praat mijn mond al bijna voorbij. Ik schrijf dit maar omdat ik er vrijdag niet wil over beginnen, ook niet over mijn teksten enz... . Religie, Astronomie...er zijn nog veel meer ongelofelijk mooie , maar soms pijnlijke waarheden die ik mensen niet meer moet vertellen. Ook daarover schrijf ik recent, omdat het mijn gedachten altijd fijner maakt. Maar het zijn niet alleen gedachten en gevoelens meer...het is een bepaalde vorm van helderziendheid die lijkt te zijn ingetreden door het feit dat ik al twee nachten maar twee uur geslapen heb. De eerste nacht verzette ik me tegen het niet de slaap kunnen vatten en werd er ambetant van. Gisteren aanvaarde ik het feit gewoon en dat bracht me heel ver. Heb nog altijd geen vaak, en in de dag heb ik zo van die kwartiertjes tot al eens een half uur dat ik de ogen sluit en hetzelfde als in de nacht gebeurd en als ik dan weer zonder 'alfa-golven' kom laat ons zeggen, weet ik weer hoe verder te schrijven. Ziezo, niet terugschrijven aub, serieus, ik moet het leren gewoon worden, je training werpt geleidelijk zijn vruchten en mijn sterkte af. Bovendien zou ik het toch maar kopiëren omdat ik je antwoorden soms zo uniek vond. Oh wat zijn we toch zo sterk. Bijna van je af als lief, wie had dat ooit gedacht. (lach ermee)  Voilà, vrijdag kan niet meer stuk, want dan heb je weer verhalen over enz... Mijn vuistregel wordt leren niks meer te verwachten dan mogelijk is en te weten dat een ander toch beter af is zonder mij…ik herinner mensen aan punten die pijn veroorzaken wellicht. Al kan ik natuurlijk een goede vriend zijn, in zoverre dat mogelijk zal blijken te zijn in een relatie die hoge spirituele e a toppen scheerde. Verliefd worden, laatst nog zondag en maandag met jou samen gevoeld dacht ik , maar te laat, moest het je onlangs overkomen zijn, of overkomen 't beste ermee er staat ons een heerlijke tijd te wachten, vrijelijk over onze gevoelens voor anderen kunnen praten zoals in onze twee jaar platonische tijd...  wat denk jij daarvan ? ik denk niet dat dit zo maar nog mogelijk is.  Toch goed geslapen weer na het schrijven aan jou. Na mijn ontbijt tot de volgende gedachten gekomen, als je het nog op prijs stelt ze te delen. Iedereen gaat in het leven door een reeks ervaringen.  Neem nu een driehoeksrelatie waarin de eerste zijde, de vrouwelijke zijde van het oorspronkelijke koppel afhaakt. De andere, de tweede mannelijke zijde probeert zijn partner te behouden. Aan de andere kant haakt na een tijd de derde (mannelijke) zijde los van de eerste zijde. Telkens probeert de eerste zijde de derde zijde weer te winnen, wat telkens weer lukt, want in feite houden ze van mekaar (ondanks een paar relaties naar punten buiten de driehoek en de tweede zijde die dat ook een paar keer probeert, met een niet te onderschatten invloed op de eerste zijde. Maar dan na jaren merkt de derde zijde dat de eerste zijde absoluut niks meer met de eerste zijde wil te maken hebben. Na een tijd te midden van veel problemen projecteert de eerste zijde, midden een aantal moeilijke omstandigheden deze op de derde zijde...en uiteindelijk neemt de eerste zijde eens een deel afstand van de derde zijde. Deze, nieuw met dit soort uitgangspositie, doet pogingen om de eerste zijde weer te winnen...wat onder meer tot dit inzicht leidt. Mooi toch ?  Of klopt het niet ?

 

  1. Wat brengen ons scheidingen ? Vrouwen en mannen, in meer of mindere mate, kunnen bij sommigen hun hart luchten en hetgeen waarmee ze zitten op tafel gooien. We zijn voor mekaar al eens een soort biechtstoel ben of een soort medium dat alle problemen van generaties terug soms via tranen en woorden van verlossing en verheldering voorziet. Net daar moeten we altijd opletten dat we niet telkens weer in opeenvolgende moeilijkheidsgraden worden gezogen. Het levert allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort staat die eigenlijk neer komt op wat je al lang wist : als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar ,want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens. Maar natuurlijk, soms lukken de levenslijnen naar inzichten niet met de ene en moet het met een andere...spijtig genoeg wordt er al eens te lichtzinnig mee omgesprongen met deze gedachte, de dag van vandaag. Net zoals met produkten die altijd nieuw en beter en anders moeten zijn. Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want je moet leren van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat je partner iemand anders heeft, ‘had’. Ergens wil je aantonen dat je wel anders kon reageren dan toen naar jezelf en haar of hem toe. Afhankelijk van het soort driehoek waar je in beland en de voorgeschiedenis van de betrokkenen er in, kom je voor andere situaties en uitdagingen te staan. Trouw blijven binnen een driehoek waar er twee onder één dak blijven wonen, als alleenstaande met of zonder kinderen, misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor de meeste mannen, neem dat maar van mij aan. Er breekt wel een periode aan van relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, gaan levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisen. Het lijkt of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid is. Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster). Je zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar het heeft ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens wel een overgeërfde of zelf opgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... . Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en zij die je geen gewenst kind zouden voelen zullen doorheen het leven wel snappen waarom ze welke rol in dit aardse toneelstuk spelen. Of niet, kan ook. Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit sommige combinaties of uit sommige relatieproblemen komen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een overdaad aan begrip en vergevingsgezindheid, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan dat zodra er hun iets niet aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan een teveel aan begrip aan de dag te willen leggen in driehoeken, alleszins. Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het is niet iedereen gegeven en het is niet iedereens opdracht van af te dalen in de pijn van de andere. Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de zogezegde vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze ‘eigen-wijze’ kinderen er van ons zijn, kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe. Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord sex, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom houden ze afstand van mensen die hun ziel kunnen peilen. Soms reageren ze niet meer op mekaar zelfs. Hoeft geen ramp te zijn. In het begin begrijpt men zoiets niet, het ‘waar heb ik dit aan verdiend’ gevoel. Het ‘waarom ben ik te min’-effect. Later begrijp het al beter. Te lang denkt men dat men zomaar die of die man of vrouw van onheil kan behoeden en gelukkig kan maken, maar eenieder moet via zijn eigen specifieke weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat bijvoorbeeld dit schrijven ooit zoals onze levens, velen tot nut kan zijn ook. Velen kunnen door iets van zich af te schrijven en te overdenken, ook beter worden in het uiten van woorden naar anderen toe. We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ?  Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatieconflikten of andere. Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes en lang daarvoor mee…we vullen ze aan met allerlei invloeden van iedereen die we in het leven ontmoeten…op zoek naar die ene iemand die ons leven zo veel mogelijk aanvult. De dag van vandaag kan dat ook via apart te wonen, maar makkelijker is het zeker niet en een open relatie vervalt vlug in de overcomplexiteit van gegevens waar mee moet worden rekening gehouden. De werking van het wezenlijke doorheen de geest en het alledaagse een beetje in kaart te brengen, kan via de ontleding van filosofie, politiek, kunst ...het allemaal als een geheel aanvoelen, moet je dagelijks oefenen. Het leven is ook een oefening in observeren wat je ziet en wat wordt gezegd. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...daar is heel veel van waar, afhankelijk van het geheel der achtergronden in het spel van positieve en negatieve emoties en verhalen van vroeger die nog niet af zijn. Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht van nog anderen die hij of zij op zijn berg ontmoet te sleuren...of over te dragen…op de duur herkennen de ezels dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomen, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen. Het beleven van het bewuste wezen in jezelf, ben je zelf Dat spiegelbeeld van het wezenlijke zijn, concreet door je eigen vertaald; is ook het spiegelbeeld van de buitenwereld. Voortdurend zit je de gevoelens, gedachten, beelden daaromtrent in te schatten om de verbanden te ontrafelen, zin te zoeken en alles ten goede te proberen keren De mate en de aard van lotsverbondenheid bepaalt de kwaliteit ervan...en beperkt soms doelbewust en daarom niet negatief...onze vrijheid...en is tegelijkertijd onze grootste vrijheid alleen Voor wie er vanwege doorleefde ervaringen voldoende interesse voor heeft en er naar vraagt Moeten we als, voorouderlijke mix die we zijn, niet afrekenen met zoveel mogelijk negatieve emoties om tegen de tijd dat we sterven als energievorm een zo weinig mogelijk hinderlijke energievorm te zijn voor diegenen die we hebben gekend ? Wie was, beïnvloed wie is en wie is kan er door verheven of verstoord geraken en dientengevolge verheffen of verstoren. Op school leerde je vooral vroeger wel veel over de sociale en politieke geschiedenis, maar zelfs indien het echt nodig zou zijn, observeren weinigen welke de wezenlijke levenslijnen waren van hen die aan hun voorafgingen. Meestal onbewust, ondergaan we de domino’s van het leven. In dit proces ontmoeten mensen mekaar en hun aantrekkingskracht staat in relatie tot die domino’s. Meer in concreto . Ooit kan je een liefesband gehad hebben met, of heb je een band met iemand die de bovenvermelde dingen ook al door heeft, of volgens een bepaalde manier probeert door te hebben. Je kan dan urenlang onder mekaar, praten over de gewoonste tot de meest gecompliceerde of artistieke dingen enz… in enkele gevallen groeit zo een band uit tot een platonische, soms een lichamelijke band ook. Als er dan één van de twee niet vrij is, kan je twee richtingen uit, verdragen of niet verdragen van de lichamelijke éénwording van het klassieke paar. De sterkste schouders, die het doorheen hun eigen ervaring op de duur konden verdragen dat er nog iemand anders een biologische eenheid had met diegene met wie ze de innigste band hebben…zal op de duur toch spiritueel en biologisch eenzaam worden en hoe langer de andere niet kiest, des te pijnlijker de gevolgen voor eenieder bij tijd en wijle tussen de hoogtepunten door. Zeker in een relatie die al heel veel lijden te verduren kreeg, is het aangewezen van niet te twijfelen, ook al zijn er kinderen; ofwel van uit te maken in hoeverre je oude partner dan toch je lotgenoot is. Wil je op de duur niet aan pillen, dan moet je voor je spiritualiteit kiezen, niet voor de domino’s…anders maak je het leven van mekaar soms tot een hel.  Het kan natuurlijk ook zijn dat de partner gewoon uit ijdelzucht verder wil gaan met het zoeken van partners onder zijn of haar spirituele waarde en niet in de lijn van de spirituele maar de zuiver aardse lotsverbondenheid. (alhoewel beide stevig vermengd verschillen de gehaltes). Of was de lotsverbondenheid een vergissing en een spoor dat voortkwam uit de eerste nare aardse ervaringen van één van de partners of alle twee. De assertiviteit om van uit mannelijke of vrouwelijke principes te ageren, gefnuikt door allerhande vormen van misbruik, uitbuiting of brute overheersing bijvoorbeeld.  De scenarioschrijvers, wetten nauw met genetica, gezondheid verwant : Kom je in contact met bijvoorbeeld ouderen dan leeftijdsgenoten van dezelfde sexe dan verlies je een deel van je assertiviteit en dat brengt op je latere heterosexuele weg in contact met mensen die op de één of andere manier ook slachtoffer waren van bijvoorbeeld incest, of mensen die eigenlijk niet heterosexueel zijn en tal van aanverwante problemen waarvan de dragers hun pijnen op anderen proberen overdragen of hun frustraties uitwerken (na een periode van bloei, wel te verstaan)(als of de schenarioschrijvers van de domino's de touwtjes in handen hebben) Andere personages op die weg, mensen die om de ene of andere niet-medische redenen abortus moeten menen plegen enz.... . Over de ware redenen van ongeluk wordt soms best niet gesproken, want die zijn te pijnlijk en pillen slikken is simpeler (al is dat in een aantal gevallen nodig, als een geschenk van de voorzienigheid, maar in hoeverre doorleef je dan het leven ?) strelen over een zak bijvb. of enz...is veel gezonder -soms is een mens van al dat emotionele gedoe zo moe dat men na een negatief einde van een positieve ontmoeting beland in een toestand waarop, door een soort fase tussen rusten en slapen in een aantal positieve telepathische energiën de ether in gaan, met uitwerking wie weet waar -de totstandkoming van nieuw leven, wanneer voorafgegaan door partners die niet meer zeker van mekaar zijn, kan (hoeft niet) later problemen meebrengen op vlak van eigenwaarde of ook een overbehoefte aan aandacht met behaagzucht en jaloerse aanleg tot gevolg)...weggeduwd worden door iemand kan misschien wel positief zijn in die zin, maar wat gebeuren met, gebeurd nu eenmaal, alleenlijkk om samen met een aantal mensen tot diepere inzichten te komen -sommige problemen in relaties zijn er omdat men de partner vreest omdat deze een heldere zicht heeft op het wezenlijke van de wederhelft (kan ook tussen niet samenwonenden of zo zijn) -men kan zijn ziel bij de overgang naar het spirituele redden door zijn of haar schaduwkanten alleen of samen te overkomen of gewoon te negeren en een andere weg te zoeken (als we die vrijheid tenminste al zouden hebben binnen de hierarchie van het spirituele)..de situaties die aan de basis liggen van de schaduwkanten, moet je telepatisch de baas kunnen (het gaat hier alleen om de levenden, vermits de dood niet echt bestaat en hun energie die van de levenden nog beinvloed) -schaduwkanten die overheersen brengen mensen in onvermijdelijk negatieve banen -de rol van de ouder wordende vrouw en man (vooral bij de vrouw mag dit geen jaloersheid meebrengen daar haar ouder worden vaak duidelijker is dan dat van de man)---ook op sexueel gebied hoef je daarom niet zo maar voor een jongere partner te kiezen -vrouwen(ook met niet heterosexuele achtergrond) kunnen een overmatige mannelijke energie aannemen; en zullen soms op zoek gaan naar de wat softere jongere of oudere man (al of niet met bijkomende feitelijke lesbische relatie). Moeders met dergelijke achtergronden hebben meer kans op homosexuele kinderen...hetzelfde geld ook voor homosexuele mannen en in 't algemeen voor alle mannen en vrouwen met respektievelijk een te hoog of te laag gehalte aan mannelijkheid of vrouwelijkheid en al de combinaties die je maar kan bedenken -man of én vrouw voeren soms gewoon uit wat de moeders en vaders niet dierven of konden via de huidige mix van de geërfde genenstrijd van vroeger. -ik schreef wel eens dat iedere partner voorbereid op de andere, maar in feite is men best met een deugdzaam iemand die zich ernstig met je verbindt en die op je vibraties van rust of kalmte zit, ongeacht (in sommige gevallen) de intelectuele vermogens of het kort bij het spirituele staan (de dingen die men zich herinnert, zegt men, beduiden altijd iets, bijvb. uitspraak van leraar destijds, iemand zoeken van eigen intelektuele kunnen)het hngt allemaal af van de gedeeltelijk voorbestemde wegen die je ingevolge je wezenlijke erfenis moet gaan -stel, men heeft een kind van één man, dan van een andere, maar men blijft kiezen voor de eerste verhouding en men leeft in begrip verder en de verhouding versterkt wel, maar bij de vrouw bijvoorbeeld blijft het verlangen naar spirituele intimiteit---gesteld dat deze wordt gevonden en men voelt inderdaad het verschil (als dat al niet het gevolg is van de aanvankelijk verhoogde hormonendans van een al of niet weggestoken driehoeksverhouding)...meestal, eens de opwinding van de eerste ervaringen met de afzonderlijke partners achter de rug én de unieke en meer spirituele band met de nieuwe partner blijft..moet er gekozen worden (welke gaat dan de geaardheid zijn van een tweede kind van de oorspronkelijke partner...niet zo zeer in de zin van sexuele voorkeur, maar in de zin van assertiviteit, mentale weerbaarheid...zal men bijvoorbeeld dan ook niet als kind ten gevolge van de emotionele toestand van de ouders bij de verwekking niet té toegeefelijk als man te zijn bijvoorbeeld...indien dit zo is, krijgt zo een zoon of dochter als eerste kind een kind dat wél de capaciteit van mentale weerbaarheid heeft (these, anthithese enz...) -lotverbondenheid in al deze voorbeelden is iets dat leven en dood verbindt, niemand zou mogen ten onder gaan aan zijn schaduwkanten en zo het mooiste van zijn ziel verliezen en in een mindere uitgangspositie na de dood terrechtkomen -soorten mensen theorie (uitwerken) -soms heeft men te laat door , al weet men het, dat men een verhouding heeft met iemand die al een driehoeksverhouding achter de rug heeft, of een verhouding in een huwelijk met iemand die in een ander huwelijk (is er daardoor geen andere verbintenis ontstaan en doet men gewoon verder, maar met het afbreken van de buitenechtelijke relatie tot gevolg, dan is de betrokkene die door de andere gedumpt wordt wel eigenaar of eigenaares van de wijsheid dat ' men in dergelijke relatie mekaar dreigt op te branden'...maar toch geneigd opnieuw te beginnen...een logisch vervolg op het niet bij mekaar passen van het oorspronkelijke koppel....de nieuweling moet dan weer zorgen voor aanvankelijk een opflakkering en later een nieuwe repetitie van spanningen tussen de oorspronkelijke partners, maar de nieuweling weet vaak niet dat hij of zij de ervaring van complexe relaties nog doormoet en eigenlijk een achterstand heeft...eenmaal die achterstand ingehaald, zal ook de nieuweling complexe relaties mijden; - in plaats van jaloezie te voelen na of tijdens een relatie kan men gewoon ook de volgende beklagen, al blijft de eigenlijke liefde voor iemand duidelijker aanwezig in één van beide...met momenten van sarcasme en cynisme tussendoor, al moet men blijven proberen van heerlijk over de liefde te schrijven en praten...op duur slaagt het tegenover sommigen om in vermaningen -wat men in de eerste kus al voelen kan (uitwerken) -de paar laatste keren dat men met iemand de liefde bilogisch bedrijft, die zeggen heel veel over de hele relatie (het begin en de toppen onthoudt men zeker) , de evolutie van de energiën en fantasieën die naar orgasmen leiden evenzeer, al zou een liefdesspel best altijd in pure aanwezigheid van heel spirituele intieme, invoelbare energie kunnen gebeuren...of de geleidelijke totale verstoring van energiën zou al moeten zijn in de sterren geschreven -het soms niet verdragen van de energie van zelfs iemand die dichtbij staat , heeft te maken soms met het te laat afbreken van een relatie (al kan lotsverbondenheid bijwijlen pijnlijk zijn, ze hoeft daarom nog niet te stoppen...de genen spelen hier als echte vorm van bewustzijn een zeer medebepalend spel in)---en eenieder die hier ter wereld komt, moet er ook zijn binnen een bepaalde evolutie van een relatie -in hoeverre is waar dat 'indien men iemands diepmenselijk probleem niet gekend had' dat dan een afgebroken relatie wel voortgeduurd zou hebben (zou meestal toch blijven meespelen hebben) -ofwel heeft men in zijn leven de verkeerde keuzes gemaakt, als dat al mogelijk zou zijn, of niet durven kiezen...ofwel is men gewoon te veel schaduwkant, met bijgevolg slechte invloed
  2. Het beleven van het bewuste wezen in jezelf, ben je zelf Cirkels zijn rond, driehoeken soms onvermijdelijk, het geheim van een pyramide onverwoordbaar* (alle drie één). Een driehoeksrelatie, zoals alles en iedereen, heeft altijd een voorgeschiedenis. Onafgewerkte situaties van voorouders bijvoorbeeld. Maar dan kom je in het leven om daar op te reageren, in feite heb je gelijkaardige energieën, maar toch dat eigene dat je vertegenwoordigd als een fundament naar de toekomst toe. Meestal is de partner waarmee je van start gaat nog zo een slechte keuze niet. Het kan ook zijn dat je al heel vroeg in het leven op een andere baan geraakt, door overheersing van je eigenlijke ik, door de tegenstellingen waarmee anderen zitten, hun twijfels, hun angsten, hun driften...die soms ook in vormen van fysisch misbruik uitmonden, maar dat hoeft zelfs niet. Zelfs al nemen ze geen fysische of psychische aard aan die de hunne niet is, bestaat het risico dat men de oorspronkelijke koers van zijn leven verlaat en de rest van het leven geleefd wordt in vaarwaters die de zijne of de hare eigenlijk niet zijn. Soms is dit te moeilijk of pijnlijk om te doorgronden, heel vaak moet het zo zijn om dat mensen leren door mekaar en de toekomst om een vervolg op ontwikkelingen lijkt te zuigen. Op een dag, na de soms moeilijke confrontaties met de ouders, besluit men te trouwen en een familie te stichten. Men valt op een partner die bijvoorbeeld in 't algemeen zacht en volgzaam is, of streng, veeleisend, tot op zeer hoogte begripvol en zo voort, of combinaties daarvan. Het samenleven zelf wijst uit in hoeverre men mekaar kan verdragen. Voor men het weet zit men in sommige gevallen bij de huwelijkstherapeut. Om allerlei redenen, waarover al genoeg is geschreven. Aan toe te voegen, is een faktor die onderschat wordt. Alle ervaringen, gedachten, gevoelens, fantasiën, intuitie enz....die niet uitgesproken worden, raken mekaar op telepatische manier en zorgen voor wrijvingen. Indien mensen, familie,vrienden...je bijvooreeld eigenlijk iets verwijten of je verwensen of wat dan ook, zal die energie ook aanwezig zijn, tussen en in mensen. Mensen die verliefd worden op mekaar, met of zonder periode van langdurige platonica, mensen die vrijelijk alles met mekaar kunnen bespreken gaan een geweldig intensieve band met mekaar aan, die in vele gevallen te niet dreigt te gaan wanneer er een lichamelijk intiem vervolg van komt, dit ten gevolge van afkeuring en jaloezie van anderen, maar ook door het niet kiezen voor mekaar en te veel zware bindingen met anderen...die een gevolg zijn, gedeeltelijk van het karma van de voorouders en het eigen opgestapelde en weid vertakte karma. Mensen die nog nooit alleen geleefd hebben, zullen ervaren dat er wel degelijk een verschil is met vorige toestanden, maar zodra ze daardoor (of, én medicatie?)weer enigszins in hun sterkte komen en met een propere lei weer aan het leven willen beginnen, zullen ze in vele gevallen merken, dat de vrijheid die ze hebben, sterk gebonden is aan wat op allerlei manieren vooraf ging aan.... . In een driehoeksrelatie kan het oorspronkelijke koppel bijvoorbeeld een tijd samen blijven leven, met vooral op gebied van dialogeren of het lichamelijke, een tijdelijke opflakkering, waaarheden die kwetsen, dingen die worden opgehelderd, al of niet leren loslaten...in zoverre dat al zou moeten. Groeit de liefde en het samenzijn met de minaar of minares en overschauwt deze soms de oorspronkelijke band in energetische sterkte op tal van manieren, dan komt er bij de meeste koppels een geleidelijke scheiding van tafel of bed of welke vorm van scheiding dan ook. Ook door de invloed van een nieuw personage (een eventueel nieuwe partner van de oorspronkelijke partner van de driehoek, die zonder minaar of minares was), leren mensen mekaar in hoeverre ze jaloers of angstig zijn en wat ze aankunnen, al beseffen ze vaak niet dat ze in dusdanig proces zitten. Indien men dit alles in bepaalde periodes psychisch heeft overleefd en fysisch heeft aangekund, zal blijken of minaar en minaares, eens er ruimte is om hun relatie vollediger te beleven, dat zonder veel kleerscheuren zullen kunnen doen. Misschien proberen ze eerst een living apart together-situatie, met of zonder kroost in de buurt, of als dat niet lukt vallen ze op een open relatie terug die vaak dezelfde wegen op kan gaan als de moeilijke wegen die het oorspronkelijke koppel had, met inbegrip van de vaak pijnlijke ervaring dat minaar of én minaares weer de etappe van een nieuwe driehoek doormoeten. Al reageert hun onmiddelijke omgeving op minaar en minares als nieuw gesetteld koppel (of in vorige etappes in de evolutie van de driehoek), neutraal of begrijpend of tolererend of afwijzend tot vijandig (is vaak alleen innerlijk en je merkt het nauwelijks, het wezenlijke resultaat kan, indien één of beide nieuwe partners niet tot rust komen, zijn dat men zijn eigenwaarde en eigenheid ondergraven heeft, ja zelfs het gemeenschappelijke soms, van levenslopen, moeilijker aanvoelen kan. Al zijn die 'toevallen' nog zo wonderlijk, verdere evoluties lijken aan dat verleden van mensen gebonden. Of men besluit het allemaal eens van bijna nul proberen over te doen, (met of zonder nieuw personage) of men verdraagt mekaars heldere inzichten van het eigen perspektief of dat van anderen niet meer... . Dan lijkt alles wel een nederlaag tegenover jezelf, mekaar en de buitenwereld, die maar al te graag heeft dat men een mea culpa slaagt, terwijl ook in minder woelige levens dezelfde problemen in meer of mindere mate spelen. Dan lijkt het als of men een overmatige dosis verantwoordelijkheid draagt tegenover de beslissingen van anderen, terwijl alles niet anders kan zijn dan een samenspel van factoren en mensen en positieve en neatieve emoties in hun interactie, verleden en projekties in het nu. Dan lijkt het of één of beide van de nieuwe partners uitstotingsverschijnselen gaan vertonen in bepaalde periodes. Wat kan ontaarden in nieuwe vijandsbeelden of hechte vriendschap, al of niet als opstapje naar het vroegere of het meer rijpere. De ene krijgt een eenvoudig dictee voorgeschoteld en maakt zeven fouten en de andere een heel ingewikkeld, en maakt ook zeven fouten. Het leven, een complex, zowel als simpel gegeven dat dan nog eens des te moeilijker wordt door alle mogelijke verschijningen van maladiën allerhande, allerlande, en alle elementen uit de cultuur die een verfijning van een echt filosofisch wereldbeeld met regelmaat blijven hinderen.  bijlagen : ZELF TE INTERPRETEREN en relativeren in de tijdsgeest , maar niet stuk te relativeren. een ietwat vergeten profeet, Jezus van Sirach (niet de man van Nazareth)  zelf op google op te zoeken---"Ontroer een verstoord hart niet verder" Sirach

ach ja, de liefde Nog maar eens een poging tot inzicht in wat men allemaal onder de liefde verstaat De verstrengeling van de emotionele banden die er tussen mensen bestaan is zo moeilijk te doorgronden omdat er vóór we allen werden verwekt er al zoveel is gebeurd dat wel onvermijdelijk tot ons bestaan leiden moest. Deze soort geestelijk-biologische bewegingen zijn enorm moeilijk te vatten. Neem nu de eerste zin in deze uiteenzetting...ergens hebben we wel onder een bepaalde hoeveelheid ook al deel uitgemaakt van het verhaal van de vorige generaties. De generatiedomino's blijven gewoon vallen. Alle moeilijke dingen waar vorige generaties niet konden mee in het reine komen, krijgen we gewoon terug op ons bord. In religieuse termen zou men dit 'erfzonde' noemen. Bon, iedereen heeft een vrije wil en mits we de verkeersregel numero uno : 'trouw' in het klassieke liefdesspel 'gehoorzamen' hoe minder 'fout' de dingen dan dreigen te gaan : jaloezie, ingewikkelde driehoeksrelaties, vlinders in de buik voor anderen die bij de oorspronkelijke partner, dan weer de slangen van zowel dégout als louter instinctieve wellust tot leven brengen. Sensuele gevoelens naar derden toe , je moet er heel erg mee uitkijken in de meeste gevallen. Chemie alleen is nog iets anders dan een voorname rol in het leven van iemand anders willen opnemen,...liefde...is ook gewoon een werktuig van de chemie in funktie van een aantal verhalen en ontwikkelingen die er aan zitten te komen of die men al of niet best vermijden kan. Dat is natuurlijk de theorie, de praktijk brengt andere resultaten voort. In hoeverre zijn we eigenlijk 'vrij' om ons eigen emotionele leven te leiden...bestaat die vrijheid eigenlijk wel, zijn we immers niet verbonden met iedereen die via oorzaak en gevolg aan ons voorafging ? Als dit sociaal-ekonomisch en politiek toch duidelijk zo is, waarom zou dat dan ook niet voor onze persoonlijke, emotionele relaties gelden ? Als maatschappij hebben we de vrije wil om armoede, oorlog en vervuiling uit de bannen en om door velen zeer duidelijke, uiteenlopend omschreven redenen, kan dit nog altijd niet...alsof de oude demonen uit de geschiedenis nog niet tot rust gekomen zijn. Ondanks alle mogelijke alternatieven voor het huidig samenlevingsbeheer, blijven we in een sukkelstraatje zitten...net als soms met onze relaties trouwens. Uitleenlopende en gelijklopende verklaringen en alternatieven genoeg, alle dagen met nieuwe, op oude ontwikkelingen gebaseerde tendensen gekruid. Als schommels die tegen een muur gevezen zijn en mekaar raken als ze in beweging komen, zetten we bij anderen iets in beweging...het leven kan vaak niet anders dan een uitwisselling tussen individuen, koppels en groepen zijn, daar ons aller lot en evolutie aan mekaar hangt. Ondanks enkele poetisch mooi verwoorden raadgevingen in de oude geschriften moeten er buiten het klassieke koppel om, de dag van vandaag nog een aantal scheefgetrokken toestanden van vroeger worden rechtgetrokken. Ook hier in kan een filosofische, veel meer dan een religieuze benadering een rol spelen. Het is vandaag de dag niet moeilijk het ontstaan van het leven wetenschappelijk te verklaren. Filosofisch komt het er op neer dat iets dat niet meer houdbaar is onder grote druk ontploft...kleiner of gelijk aan nul bestaat immers niet, spoken ook niet, wat niet wil zeggen dat we na onze laatste adem geen andere vorm van energie aannemen. Wat voor de big-bang (uiteengaan onder teveel druk) geldt, geldt ook in het emotionele leven van mensen. Voor de generatie die nog vijftig jaar getrouwd geraakte, lag dat anders, niet alleen omdat de man vaak de enige kostwinner was. Onder teveel druk van buitenuit ontploffen ook wij en onze relaties (stress op het werk, overdreven steeds opgefokter consumptiepatronen, de kultus van het sexuele genot, de commercialisering van de sex, de sensatiepers, het inhoudsloze deel van wat de media te bieden heeft : geweldfilms, geweldspelletjes, uitgaan temidden van overdreven decibels en tot in te vroege uurtjes, verkeerde voeding, milieufaktoren, geen tijd voor bezinning...het gevoel maar één eindig leven te hebben dat zo vol mogelijk moet zitten, wanhoopsgevoelens naar de eindigheid van het leven toe, politieke a-pathie die asociaal en individualistisch maakt...).De mensheid heeft zich over heel de wereld verspreid en is eigenlijk als één boom met geweldig veel vertakkigen te beschowen. Onze wortels zijn in feite ons gemeenschappelijk kollektief verleden, zij die er niet meer zijn, maken er in feite op een haast onzichtbare manier nog deel van uit. Zij zijn een deel van onze vrije wil vandaag als het ware. Wijzelf, iedereen persoonlijk staan aan de top van de pyramide, moeten het geheel dirigeren, al slagen we daar niet altijd zonder moeite in. De ware levenskunst bestaat erin dit zonder teveel af te zien aan te kunnen. Je leven in alle rust te kunnen beleven. Weten wat wel en niet kan indien je die rust behouden wil. Dit houdt in dat je aan een inzicht in al de soorten realties rondom jezelf moet werken. Konstant, elke dag en nacht opnieuw. Als individuele tak van de boom je verbonden voelen met de andere takken, met de gemeenschappelijke stam, met de wortels. Om dit op het niveau van het emotionele te doorgronden is het misschien best om het sociaal-ekonomisch-politieke deel van het bestaan even buiten beschouwing te laten en ons alleen op het emotionele te richten. Al is het emotionele moeilijk van het ekonomische te scheiden omdat inkomen en dus 'geld' en van die materiële zaken nu eenmaal ook in het emotionele meespelen, als zou dat eigenlijk niet moeten hoeven. Voor diegenen voor wie deze dingen wel een te belangrijke rol spelen zijn het gewoon gegevenheden die een opvoedkundige rol spelen in het proces van het inzien wat nu eigenlijk de zin van het leven is. De emotionele zin van het leven is veel belangrijker dan de socio-ekonomische en politieke zin van het leven...omdat het onze opdracht is van ons van alle negatieve emoties naar onzelf en anderen toe te ontdoen. Soms gaan mensen uiteen en is dat een noodzaak. Soms zouden ze beter bij mekaar blijven omdat dat in hun geval de best mogelijke kaarten zijn die het leven hen voor hun persoonlijke ontwikkeling had kunnen geven. H  Wat zijn samenlopende levenslijnen ? proloog 1. het geslacht Abraham Zomerse dag. Wijl ik wacht op een beter conditie van mijn rechtervoet, om wat hout te kunnen zagen zonder de gevolgen van een spierverrekking van enkele jaren terug te reactiveren; wacht ik op het soort inspiratie die me ingevingen levert die aanzet kunnen zijn, niet zozeer tot theoretische beschouwingen, maar tot concrete voorbeelden van hoe de in mijn theoretische essays beschreven beschouwingen in de praktijk hun gang gaan in het leven van mensen. Aangezien de geest ten aanzien van het literaire kunnen, volgens een oud wijsgeer van een grenzeloze verhevenheid is, valt elke poging om de volgende zinnen waarlijk in al hun diepte te interpreteren minder bewustzijn ten deel dan het wezen zelf van de verhalen als geheel, maar wellicht toch meer dan de personages in de verhalen hadden. Bovendien, de werkelijkheid die je niet zelf beleefde, maar die via overlevering tot je komt, valt niet volledig te reconstitueren naar waarheidsgehalte...je kan dat misschien wel rechttrekken door je intuitie te volgen, zit je mis, wordt het fantasie...als het één en ander van dit leven maar duidelijker wordt, laat ons zeggen. Neem nu Abraham, een man die anno 2010 wel een eind in de 100 zou zijn geworden. Altijd verknocht geweest aan zijn vrijheid en uiteindelijk tegen de 40 zich toch aan de huwelijksen staat gewaagd, alhoewel hij en zijn toekomstige eerst een dik decenium eerder voor die tijd 'apart', apart zouden leven. Abraham hield samen met zijn broer een boerderijtje leefbaar in de tijd dat alles nog kleinschalig kon zijn. Eufrazie, de vrouw waar hij voor koos en kinderen wilde mee hebben, wou zo graag een huis voor hem en haar alleen en bleef naarmate er 1,2, en 3 kinderen kwamen zolang maar bij haar ouders op een iets grotere boerderij wonen. Abraham pendelde tussen de boerderij van zijn schoonouders en de zijne en bij te grote eenzaamheid bezocht hij een eenzame gebuur waarvan de naam en de achtergrond in dit verhaal verder nog geen rol kunnnen spelen, daar er de schrijver tot nog toe weinig gegevens over bekend zijn.Pas toen het nieuwe huis was gezet, trok Eufrazikke bij Abraham in, met genoeg kinderen voor haar althans. Haar man ondertussen, vond dat er nog eentje onder het nieuwe dak moest worden geschapen.  Oudste dochter Lize las graag en veel en niet zomaar wat jongeren in de jaren vijftig en zestig van vorige eeuw via de traditionele kanalen aangeboden kregen. Omstreeks de tijd van de eerste hippies, werd ze waarschijnlijk platonisch verliefd op Gust, een pastoor uit de tijd dat er nog genoeg in vooraad waren om alleen les te geven in een school en niet tegelijkertijd een parochie te leiden. Voelde ze zich aangetrokken tot iemand met weinig heterosexuele neigingen...zo is een pastoor toch, al maken auteurs van bijna 2000 jaar geleden de opmerking dat er naast de twee hoofdgearrdheden ook mensen met een neutrale instelling nopens sexualiteit zouden zijn. Ze zagen mekaar regelmatig in 't geheim en wisselden van gedachten over het zijn en de geneugten en de pijn er van. Ze praten over hoe het mogelijk was dat 'God' zoveel lijden op de wereld en in de mens toeliet. Ze kwamen er samen uit dat ze er met de 'notie God' niet aan uit zouden raken. De mens zelf, had grotendeels de verantwoordelijkheid voor wat hem overkwam, voor wat hij zich liet overkomen. Veel had hij zelf in de hand, een ander deel dan weer niet. Wanneer ze dit uitgangspunt op hun eigen levens begonnen toepassen, werd het hem duidelijk dat bijvoorbeeld zijn keuze voor het celibaat en haar keuze om als ongebonden vrouw door het leven te gaan, te maken hadden met hun sexuele geaardheid...of liever het niet aannemen er van. Eigenlijk voelden ze zich niet aangetrokken tot mannen of vrouwen, vertelden ze mekaar en daardoor was het hun makkelijker om emotionele en lichamelijke boten en noden af te houden. Zo kunnen we vermoeden althans. In andere verhalen over andere mensen, duiken soms ouderen op die de geaardheid van iemand een duw geeft in een richting,waarbij ze niet weg evolueren van hun heterosexualiteit, maar toch mensen op hun verschoven baan tegenkomen die naar softere instellingen neigen dan ofwel de meer instinktievere heterosexualiteit (van de ruigste variant ervan, tot de meer hemelse) dan wel de homofiele geaardheid die misschien voor sommige mensen een bescherming is tegen een mogelijke herhaling van conflikten uit het generationeel verleden of de eigen opgedane ervaringen. Zat de enigszins afstandelijke voorgeschiedenis van Abraham en Eufrazie niet tussen ? Of die keer dat een , overwegend instinktief ingestelde oudere man, Lizy als meisje lomp bepotelde, die keer in het schuurtje, toen iedereen bij haar thuis weg was ? Misbruikte en overdonderde kinderen hebben vaak een hele leerschool voor de boeg om te leren voor zichzelf opkomen. Een aantal mensen, ook toen al natuulijk, wisten eigenlijk niet juist waarom ze niet voor het stichten van een gezin gekozen hadden en hadden slechts een vaag bewustzijn van waarom ze vanwegen hun levensweg en die van anderen, al of niet levend of dood, eigenlijk niet voorbestemd waren om kinderen te krijgen. Als dat niet zo is, lijkt het wel ergens om heel moeilijk uit te leggen redenen, zo wel te moeten zijn. Sommige mensen werden toen al om tal van redenen, overafgeschermd van het leven. Als om een conflikt of angsten op te lossen waar ouders mee zaten, verboden ouders herhaaldelijk van zich al te veel met jongens of meisjes in te laten, sex werd als iets vies behandeld of genegeerd, het was was gewoon een onbegrijpbaar iets. Bovendien, al die boerenjongens in de omgeving van Gust, zouden het in het leven niet ver schoppen, prenten zijn ouders hem als maar in. Hun droom was niet dat hun zoon boer zou worden, nee hij moest studeren en niet aan de bak komen door te ploeteren zoals zij hun hele leven hadden moeten doen in de 'tijd van toen'. 'Een goede positie aan de staat of in de kerk, dat zou al veel beter voor hun zoon zijn, zo werd gedacht'. Gust begon op de duur óók te geloven dat het zekere voor het onzekere pakken, het veiligst in dit gevaarlijke leven was en greep de kans om priester te worden. Uiteindelijk ging hij in een landbouwschool les geven en zo kwam hij toch nog in contact met boerenjongens die hij ook na hun studies opvolgde om ze voornamelijk bij administratieve moeilijkheden van dienst te kunnen zijn. Lizy knoopte tenslotte toch aan met wat van haar werd verwacht en hielp Gust al zo in zijn onzekerheid omtrent zijn maatschappelijke positie die door zijn omgaan met Lizy meer en meer bedreigd werd. De conservatieve omgeving won het van hun experiment. Hadden ze er voluit voor moeten gaan ? Kan men op een bepaald moment niet anders dan bezwijken voor de kracht van omstandigheden waaruit men al voorkomt en waardoor men voor een stuk gedetermineerd is ? Ook toen Lizy zichzelf had aangepraat dat ze eigenlijk voor de klassieke omgang met een man kiezen moest, nam ze een weg die niet de hare was, maar één die haar door genen en opvoeding ingelepeld was. Ze viel voor de vreemde charme van Dolfus, een te dominante figuur voor haar...een hemel van verschil met Gust. De vrouw in haar zei dat ze hem moest laten, de mannenstem in haar was niet sterk genoeg in deze fase en onder zijn dominante mannelijkheid om deze intuitie dan ook te volgen. Het vrouwelijk voelende XX, in de evolutie ouder dan het jongere denkende,daadkrachtige XY, liet het afweten; bleef het laten afweten. Na een hele reeks verwikkelingen zette Lizy door een wanhoopsdaad overal zelf een punt achter. Wat aan deze daad vorafging is alleen te doorgronden indien men als schrijver werkelijk over alle details van gevoelens, gebeurtenissen, gedachten en dialogen zou kunnen beschikken als grondstof...maar dat is eigenlijk het verschil tussen een document en fiktie, bij fiktie schep je een stuk kunstmatiger wereld. Deze vertellingen zijn fiktief natuurlijk.  Haar zus en broers waren danig onder de indruk van het feit dat ze zich had verdaan, hun Lizy. Haar zus legde de fout bij al die new age boeken die ze las en schakelde de pastoor zelfs in voor een heuse boekverbranding. Lizy had de kans niet gekregen om al die boeken te vergelijken en zich zelf een mening te vormen.  De oudste broer was het meest in staat de dingen wit-zwart in te schatten en de knop naar een eerder rationeler, relationeel denken om te draaien. Lizy's jongste broer Huub, ach ze had hem zo lang in bescherming willen nemen omdat hij in tegenstelling tot Abraham eerder een veel zachtere imborst had...in haar verwarring had ook hij en niemand haar kunnen tegenhouden. Het leven leek haar een dominoëffect geworden dat ze wilde onderbreken...maar dat kan je nooit, haar wanhoopsdaad was gewoon een domino meer die omviel en de levens van de andere personages rond haar op die manier zou beïnvloeden. Kinderen werden weerbaarder tegenover ouders en kozen meer resoluut hun eigen weg...met één constante...altijd was er in de families die ze stichten minstens één iemand die heel erg in spirituele zaken geïnteresseerd was. Echt dood is men nooit precies. De oudste zoon Andersen huwde Marie, die via een hele reeks toevallen die achteraf beschouwd geen toevallen waren, een hele reeks boeken verzamelde, over onderwerpen die het klassieke godsdienstige in een ander daglicht stelden. Alhoewel ze een aantal zaken misinterpreteerde zou ze op haar weg wel aanwijzingen én of personages tegenkomen om één en ander uit te klaren. Lizy's eigenzinniger en rationeler ingestelde zus Siel, zou later een dochter hebben die tegen het rationele van mamma in voor godsdienstwetenschappen koos. Thesis-antithesis, weet je wel. De ega van de jongste zoon Huub werd het pad van interesse voor het spirituele opgeleid door zijn vrouwtje, ons 'meisje' in dit verhaal... niet vanuit een academische gebeurtenis, maar vanuit de evolutie van ondermeer hun liefdesgeschiedenis zelf. Als personages op het echte toneel van het leven, waar niets is zoals het via de indrukken van een onervaren iemand lijkt, vullen wij mensen mekaar aan met onze tegengestelde en gelijkgestemde reacties op alles wat aan ons voorafging en ons overkomt...en zo maken we de bouwstenen voor morgen...voortdurend. Voortdurend vallen er personages weg en voortdurend komen er bij...maar niet zo maar toevallig...diegenen die er bij komen brengen niet zo maar toevallig hun boodschap...ze zijn de ideale aanvulling op het geheel...omdat een en ander voor een stuk vastligt en niet moeilijk anders kan dan zijn eigen te worden...waar we allemaal naar op zoek zijn ten slotte. proloog 2 : De merelnest Een meisje van een jaar of zestien had drie aanbidders. De eerste zei van een jaar op haar te wachten. Hij wou absoluut met een auto naar de dancing komen. Waarschijnlijk jaloers op z'n broers die er al één hadden en waar hij een dertig tal jaar later in onmin mee zou geraken naar aanleiding van een erfenis. Toen de jongeman een jaar later dus opdaagde, was het meisje al bij iemand anders. Iemand die om geld in onmin geraakt, zou haar toch niet gelegen hebben. Ze koos voor een man en echtgenoot die een paar flinke handen aan zijn lijf had en die ook in de smaak van haar ouders viel. Alhoewel ze eerder een voorkeur had voor filosofisch aangelegde mensen. Haar tweede aanbidder was zo'n iemand, maar toen hij haar met de ekonomisch aangelegde, latere echtgenoot zag kussen, veranderde hij van smaak en koos tegen zijn aard misschien in, voor het beroep van boekhouder. Dichterlijk aangelegde typen wiens sporttassen na het te laat voor de voetbalmatch opstaan nog naar de week ervoor walmen, zouden dat best niet doen misschien, maar ja je weet niet altijd waarom dingen anders lopen en soms is dat het meest dragelijk voor iemand. Het meisje huwde en het koppel bouwde een huis en begon te tuinieren als beroep. Een zoon werd geboren. De ouders van het meisje en Huub hadden ook al een bewogen leven achter de rug. Beide mannelijke ouders waren lang vrij gebleven en huwen, lag dat wel in hun aard ? Toen in de tijd, was het veelal de gewoonte dat men trouwde na 'het' eens gedaan te hebben, maar de mannen waarvan sprake hadden dat niet zo in hun genen zitten. Veel mannen vinden het eigenlijk spijtig dat ze niet konden blijven 'rondscharrelen' tussen de kipjes, terwijl wat mensen echt bindt eerder een opnieuw uittesten van de verhalen vóór hen geldt...maar dat hebben de meesten niet door of gelukkig niet door.  De verkering van de ouders van het meisje was afgesprongen omdat de vader van het meisje het niet zag zitten en scheep ging met een vrouw voor wie geld in haar latere leven belangijker bleek. Toen de gedumpte moeder van het meisje niet zo maar vrij wilde blijven , nam de vader van ons meisje zijn oud lief terug, zoals mannen al eens reageren kunnen. Zo belandde de vader van het meisje dan toch bij iemand voor wie geld niet zo'n belang had. Ook in het huwelijksleven van de ouders van de man van ons meisje, liep niet alles over rozen. Toen die ouders na een drietal kinderen een nieuw huis bouwden en ze eindelijk full-time gingen samenwonen, moest, zo vond Abraham, daar nog een kleine in worden verwekt, en dat werd de man van ons meisje. Die man van ons meisje had uit zijn ervaringen in zijn jeugd begrepen dat hij absoluut een huis moest bouwen voor ons meisje...alhoewel ons meisje eerder bohémienachtige zuiderse trekken had...ze volgde de plannen van haar noorderling...al bleef ze in haar hart ergens zweven naar iets anders in het leven dan de praktische kant ervan. Haar verlangen naar kinderen was ook groter dan het zijne, ook al iets dat met het verleden in zijn breedste zin te maken heeft. Maar het is er wel, dat verleden. Het duurde toch zo lang eer hij na wat strubbelingen instemde om de kroost te vergroten. Jaren later kwam ze dan toch een dichter tegen. De jaren ertussen had ze haar luisterend oor en verhalend kunnen vertellen, aan menig man of vrouw met een probleem menselijk kunnen laten ten goede komen. Een paar keer dreigde ze door haar luister-en vertelbereidheid wat van de echtelijke boot af te dobberen. Mensen zitten met een aantal dingen die ze minder lekker of goed aanvoelen en al of niet met een paar pintjes, raken ze dan nogal close, als de tongen dan toch los komen en het verhaal van de energiën mekaar raakt. Haar man was echter vergevingsgezind. Had hij niet haar nodig om te beseffen dat een man die echt sterk wil worden, zich dan niet gaat liggen beklagen in zo'n mogelijke driehoektoestanden ? Of had hij minder soft te reageren...of wat is eigenlijk de ware betekenis van trouw en vergeven...eenmaal je de ware redenen achterhaald hebt, waarom er dingen op je levensweg liggen, dan pas kan je over trouw en vergeven spreken...want dan bedrieg je voortaan je zelf. Hoe leden en lijden en verblijden we ons toch allen. Vroeger en nu, terwijl eigenlijk alles gesublimeerd is in een voortdurend nu. Ouders stoppen hun kinderen soms bij religieuzen weg, niet omdat ze te verwend zouden zijn of te veel aandacht zouden nodig hebben of uit tijdsgebrek, maar omdat ze niet willen worden geconfronteerd met hetgene hun kinderen aandragen. Niet dat kostscholen niet nuttig zouden zijn voor een pak kinderen op weg naar zelfstandigheid, maar het ene ligt dat al beter dan de andere. Zeker een kind waarvan dat zich als ouderlijke mix niet echt goed voelt daarmee, zal minder spanningen ondervinden buiten het gezinsleven misschien. Ook in een kostschool gaat het spel van aantrekking en afstoting van gelijkaardige of tegengestelde levenslopen gewoon door, vaak zo bij mekaar passend als in een gezin. Hetzelfde geldt misschien in veel mindere mate voor de nieuw samengestelde gezinnen...intuitief voelen veel moeders aan dat ze het beste bij hun kinderen blijven, alhoewel dit niet altijd opportuun is. Het leven zelf wijst dit wel uit, en laat onze het, de 'voorzienigheid' noemen, geeft plezante en pijnlijke duwtjes aan de biljartballen die we soms zijn. Het huidige jachtige samenleven met altijd meer aanwezig, de drang om te genieten en om de minste geringste redenen naar andere partners over te gaan, leidt soms tot overhaaste beslissingen. Bijvoorbeeld. “Waw, I'm expecting your baby, maar ik zie het niet zitten om samen met je te wonen.” In de ogen van sommige ouderen met gouden jubileums achter de rug, zouden de helft van de jongeren de dag van vandaag best niet aan kinderen mogen beginnen...terwijl iedereen dat hier moet rondlopen hier ook rondloopt. Anderen denken dan weer dat hun cyclus, in de rechte lijn althans best stopt. In veel gevallen is dit een miskenning van het genie van het leven. Soms beginnen er in de levens van zonen en dochters ontwikkelingen die de vorige generatie niet kunnen afronden heeft. Sommige mannen en vrouwen menen te vlug omwille van een geschil of misplaatste jaloezie, dat ze zich door vreemdgaan zo vlug mogelijk moeten revancheren. Ze hebben het totaalplaatje niet door. De genen van de mannelijke (vrouwelijke) grootouders zitten er zeker voor iets tussen, net als het wantrouwen bijvoorbeeld dat via kindermisbruik bijvoorbeeld men de rest van zijn leven in bijvoorbeeld mannen heeft. Het werkt allemaal op mekaar in waarschijnlijk. Met iemand die geen goede relatie met z'n ouders of één van de ouders had, of slechte ervaringen met volwassenen in z'n jeugd, of andere nare ervaringen...kan een mens het nog zo goed mee voorhebben en z'n best doen...vaak heb je er niet de dank voor terug die je verdient...al besef je soms niet dat iemand die met je breken wil, het hoe raar het ook klinkt...goed met je voorheeft. Vaak echter beseft men niet dat men op dezelfde verbonden levenswegen liep en de nieuwe weg in veel gevallen moeilijker, maar bijna nooit overbodige confrontaties inhoudt. Hoe langer de problemen tussen mensen aanslepen, hoe langer soms de nasleep voor diegenen die naar hen uitkijken voor een antwoord op hun eigen levensvragen. Diegenen die je het naast aan je hart liggen zijn vaak in hun kern voor een deel anders dan je zelf...of het nu om kinderen of andere familie of geliefden gaat. Soms staat men dichter bij mensen daarbuiten. Van de moment waarop problemen komen vast te zitten en een nieuwe passionele liefde zich aandient, is er altijd een grote kans dat de dingen wel verbeteren, maar evenzeer de mogelijkheid dat de problemen zich eerder verschuiven, ja zelfs uitdeinen, dan dat ze zichzelf oplossen. Voordeel is dat wanneer je te breeddenkend bent, je wel je grenzen leert kennen. Hoe beter je die dingen leert observeren, hoe meer raak je de grenzen tussen wie waren en wie zijn en wie worden.

 

  1. brief aan een afwezige Zo ontmoette hij in de wereld van het glazen vezelweb ,dat afscheidingen overbruggen en muren slopen moet, haar; in jaren niet gezien vanwege haar frigopolitiek die soms, al of niet best, de onafgewerkte ervaringen afsloot...al is dit quasi onmogelijk waarschijnlijk. Hij had haar naar aanleiding van een vaag intuïtief vermoeden opgespoord met de vraag of er niet over het nakomelingschap moest worden bijgemaild. Ze reageerde na enkele dagen optimistisch, met vooral een vraag naar de leuke berichten. “Eerlijk gezegd, het doet goed je respons, begon al te denken dat ik nog een graad erger dan oorlogsmisdadiger was. Leuke berichten, inderdaad, hoe ouder men wordt, des te meer positieve dingen je van de levensloop onthoudt. De rest, na verwerking en bij de pijn van het zijn van mensen geweest te zijn, is te ‘deleten’ (sorry dikke Vandaele). De dagelijkse update van het bestaande dat zijn groei zoekt, kan je hier en daar nog wel koppelen aan wederzijds begrip. Moet lukken. Hoe meer kennis, wijsheid, inzicht en de rest van het onaantastbare, soms een beetje zoek geraakte optimisme, hoe duidelijker de zin wordt. Ook iets dat met de ouderdom komt zeker. Alhoewel, ik ontwaar het ook hier en daar bij de nakomelingen. Enorm veel meegemaakt met hen, in de schooltijd en daarna toen ik met de frigo vullen en zo stopte. In tegenstelling tot de uiterst uiterst schaarse dingen die ik via de kinderen over jou bestaan verneem, vertellen andere kinderen soms te veel aan hun moeder, merk ik al eens in mijn omgeving. Vele mensen lijken in veel saga's van anderen betrokken te worden in deze modern times...om met andere mensen een deel dezelfde en andere wijsheden op te doen waarschijnlijk, als het met de oorspronkelijke personages niet meer kon. Zo leert een mens wel enorm veel bij, al blijft het zoeken naar steeds andere conclusies. Toch, heb je soms ook niet het gevoel dat je op een pad zit, waarvan je je op momenten afvraagd of het het jouwe wel is ? Meestal zijn dat wel vluchtige momenten, want als alles zich weer uitklaart, weet je ineens weer welke rol je in het samenspel van mensen speelt. En, je zal dat ook wel kennen, het eerste kleinkind aldaar bijvoorbeeld, peuters hebben nog niet de complexiteit van de volgende dimensies van zijn. Een mens trekt zich aan van alles op, zelfs in hoe iemand haar laatste jaren beleeft, hoe mooi, soms pijnlijk ook. Ach ouders, men heeft ze ons geleerd van te idealiseren, maar het zijn en blijven mensen met alle goede en minder goede kanten. Je moet gaan zoals je bent, niet ? Ook ik zie onze kroost al enkele jaren heel weinig daar ik elders alleen woon. Misschien weet je via de kinderen al een deel van hoe ik die opvoeding van ze vroeger alleen aanpakte, na je vertrek. Onderling communiceerden wij mannen ondereen weinig over je nieuwe leven ginderachter want telkens ze terugkwamen; in 't begin vroeg ik nog hoe het met je was, en of ze het goed hadden gehad om de zoveel weekends; veel wijzer werd ik niet van het stereoptype antwoord 'goed'. Zal ik beginnen met de jongste ? Op hem ben ik fier omdat hij er altijd in slaagt van een job te vinden en al bergen ervaring heeft opgedaan. Omdat hij, als hij wil tenminste, toch op tijd zijn handen uit zijn mouw kan steken, met kuisen bijvoorbeeld. Gewoonlijk wachtte men tijdens hun schoolperioden bij te grote kuisachterstand, om een eufemisme te gebruiken, op mij om de zaak recht te trekken. Van zodra ze gingen werken was ik niet langer zo bereid van dit op mij te nemen. Mijn mededogen en toegeeflijkheid benaderden de ideale proporties meer en meer. Nu ze alleen wonen, staan ze zelf voor hun zaken in, weten ze dat het toch allemaal niet zo makkelijk is. Al bergen goeie raad heb ik gegeven, gewoonlijk over dingen die jeugdigen en ouderen dan jeugdigen doen. Ook daar in leer je bij, vooral als het overgestelde uit de bus komt.Ik moet wel zeggen, achteraf, krijg ik vaak gelijk. Meestal nadat er bijvoorbeeld met judo, jihu-ik weet niet wat, een blessure werd opgelopen. Ook onze jongste zou nu een gevechtssport willen gaan doen. Ons ma en ik raden het hem op de wekelijkse alternatieve gezinsbijeenkomst zondags af. Zijn argument : ‘je moet je toch leren verdedigen’, het mijne ‘jij hebt zoveel kracht in je dat dat wel eens mislopen kan, als je kwaad bent’. Opvoeden is altijd kunnen afwachten en dat geldt ook voor volwassenen onder mekaar, al zijn ze 86. Waar hij nu voorstaat ? Waar hij voor staat, weten we, er zit een heel goed mens in hem, zoals in alle drie trouwens. Hij is vroeg met ervaren wat een relatie is begonnen. 15, drie jaar lang en daarna na pauze weer drie jaar. Aan de tijdsgeest aangepast natuurlijk, aimer et coucher des le début. Mijn raad, ‘als je er zo vroeg mee begint, ga je ook vroeg door de pijn moeten misschien’. Ach, in bepaalde omstandigheden is altijd maar juist dit en dat mogelijk en eenieder heeft zijn eigen weg. Op tijd zeg ik al eens dat hij de lat voor een mogelijke partner te hoog legt en probeer hem uit zijn bij wijlen pessimisme te krijgen. Door te suggereren dat hij met al zijn familiale plannen voor later beter een blinkende keuken kan laten zien. Ik heb niet de energie meer om me over dergelijke dingen op te winden en iets in een ander zijn plaats te doen. Ik ga hem wel voorstellen om indien hij volgend jaar niet direct werk vindt één en ander bij hem op orde moet stellen. Zie, ik ben weer bezig, kan het precies niet laten. Er valt natuurlijk nog veel meer te vertellen, maar ik zal het hierbij voorlopig laten”. “Hopelijk nemen ze me dit schrijven niet kwalijk, want het zijn soms echte macho’s, wat natuurlijk, als je vele mannen en vrouwen mag geloven daarom niet slechter is. Het is een makkelijkere houding en voorkomt verscheurdheid in sommige gevallen. Kwestie van verduidelijking van de macho-houding ‘…het is altijd wit ofwel zwart’, weet je wel en bij relatieproblemen moet er altijd iemand ‘de schuldige’ zijn. Nu al een heel stuk van mijn leven probeer ik ook de keerzijde van die houding een plaats te geven. Ik had mijzelf een heleboel verwikkelingen kunnen besparen door ook in alles of niets te redeneren. Misschien had ik hen dan een beter voorbeeld gesteld in de jaren dat je er niet meer was…huisje,ander vrouwtje,mannetje,tuintje…en vooral strikt te volgen regels. Wat zal ik zeggen, je kan de verantwoordelijkheden van anderen niet dragen en in het leven doe je niet wat je wil eigenlijk, het is een samenspel, een gevolg van en steeds maar reageren op wijzigende omstandigheden ook. Nogmaals, je moet gaan zoals je bent en ik hou meer van mijn wilde bos, alhoewel ik ook van een verzorgde tuin kan genieten. Ik haal dit tussen het relaas over onze nazaten door aan omdat daar denk ik het enige probleem zit tussen jou en de kids .Ergens ben je ook een stuk macho, ook vrouwen kunnen dat hebben…eens knopen doorgesneden, wijk je niet meer van je lijn af. Met twee ouders die dat ook sterk hebben, kan dat soms niet anders waarschijnlijk, en ik herhaal, dit moet niet pejoratief begrepen worden.Probleem is wel, dat ‘het water bij de wijn doen’, de kerk in het midden houden moeilijker, zo niet onmogelijk wordt. In tegenstelling tot de mij die ik nu ben, reageren onze kids anders (wie weet een verbetering?), in de liefde bijvoorbeeld… . Ze stellen of stelden (weet ik soms veel) aanvankelijk duidelijk dat bij een breuk om welke reden dan ook het volledig AF was, no second try. Je weet met de jaren veranderen mensen en ze zullen dat allemaal zelf wel ondervinden. Je zou het ze soms niet nageven, maar ze zijn slimmer dan je denkt op dit vlak. De weg naar zelfkennis en zelfbehoud en wijsheid kent wonderlijke wegen. Ik begrijp ze alle drie beter dan ze zelf kunnen vermoeden. Onzen tweede dan. Zeer te bewonderen om zijn werklust (buitenshuis vooral dan), we kunnen het hem niet kwalijk nemen, om zijn vakkennis en sociale vaardigheden met mensen ook.De weinige ruimte die hij nodig heeft, onderhoudt hij goed. Een beminnelijke mens naar mij toe, hij verstaat de kunst om me geen kwetsende dingen te zeggen. Misschien is er in zijn leven een lichte verschuiving naar andere projecten bezig.Kan er niet over uitweiden, ik weet dat hij dat niet zou pikken vanwege zijn frigopolitiek in die dingen, waar zijn mamaatje ook voor kiest. Heb geleerd van dat te respecteren denk ik toch, geen letter over jou, weet ik van hem. In zijn woelige adolescententijd hadden we soms diepere gesprekken over die dingen waar ook moeders in zijn geïnteresseerd, was ook wel nodig Ondertussen, ook deze man heeft wat gepresteerd qua gunstige evolutie, Chapeau. Goed dat het allemaal geen schrijvers worden.Je hoeft dat niet altijd te veel uit te leggen als je goed met mekaar overeen leren komen hebt. Zal je zoals gevraagd op de hoogte houden van de positieve nieuwtjes, en niet teveel zeuren over de onderliggende drijfveren van het zijn en het handelen. And last, but not least, the eldest. Naar zijn eigen mening de schoonste, de sterkste, enz… , je kent hem wel en we houden beiden ook van zijn manier van zijn. Waar is de tijd dat ik van ellende voor de humaniora-examenperiodes zijn puinhoopkamer opruimde om een ander sfeer te scheppen ! na die vakantiejob die ik hem deed doen, wist hij eindelijk dat hij moest verder studeren ! Nadat hij de keuze maakte om op kot te gaan wonen en hogere studies te doen (geen TV)meer, ontdekte hij pas de capaciteit die in hem zat. Hopelijk is het huis verlaten ook jou goed bekomen (grapje). Hij koos om mij een plezier te doen in alle eerlijkheid voor het minst dure studentenkot, waar hij heel gelukkig is geweest denk ik. Hij combineerde die studie dan nog met de jeugbeweging leiden en de zijn vriendin, diegene die zijn levensmaat wel lijkt te zijn. Het moet gezegd, deze man overtreft mij standvastigheid in bepaalde dingen des levens. Rechtschapen als hij is, kan hij ook heel hard voor mensen overkomen, gelukkig voor hen geeft hij dat dan al eens een draai.Ben ook blij dat zijn broers veel van hem houden en dat ze goed overeenkomen, heel belangrijk. Heeft ook veel goedheid in hem, maar veel gereserveerder op dit vlak dan ik, en wellicht heeft ook hij hierin gelijk, zoals we dat alle vijf wel hebben op bepaalde vlakken.Ik weet dat hij om je geeft. Ik weet ook dat je bij hem, WIE JE OOK BENT ,(pa,ma,vriend,collega…) met bepaalde dingen niet moet afkomen, als je daar rekening mee houdt, kunnen we met zijn allen door de beugel voor hem. Je kan misschien zelf eens afkomen, want hij heeft een druk leven. Dit is maar een gedachte, ik heb geleerd dat dat niet altijd nodig blijkt, anderen korter bij mekaar willen brengen, het komt best uit hun eigen of hoeft eigenlijk niet. Maar ja, ‘loslaten’, je moet het maar kunnen niet ? Teveel loslaten zal ook wel niet de bedoeling zijn op alle momenten.” "Denk niet dat je onbemind bent als kinderen niet reageren op dit of dat, ze kunnen er wat van. Eén keer per week stuur ik hen al eens iets dat hun interesseert of een vakantiefoto of zo, maar die mannen sturen zelden iets terug natuurlijk. Wij zijn gewoon de ouwe zagen geworden, laat ons zeggen. Ik vind dat we nochtans dat schitterend bezig geweest zijn en bezig zijn, wij vijf en de mensen rond ons, in onze verenigde opdracht, het doorleven van het leven dat we erfden en veel meer. Indien we tot der dood wél bij mekaar hadden moeten blijven, zal me dat nog wel een dag duidelijk worden zeker ? Dan zou ik dan toch nog gelijk hebben gehad, die keren dat ik je vroeg van niet te vertrekken, dat het op 'een ander' ook wel 'iets' zou zijn. Waar ik wel bijna zeker van ben, is dat die die vaak zeggen dit of dat absoluut niet te zullen doen, er korter en korter bij komen te staan. Maar dat is voor als je eventueel op dit schrijven terugpennen zou. 't Beste. Genegen groeten. J. Wat bracht ons de scheiding-II ? Van jou weet ik het dus niet. Wat mezelf betreft, aangezien ik toen op jou na nog maagd was en ik nu wist wat ik al wel een tijd onbewust via de uitwisseling van niet alleen het gesproken woord, maar ondermeer ook gedachtenenergiën vermoedde; leefde er voortaan iemand in me die zo snel mogelijk ook een andere partner wou hebben. M'n nieuwe 'ze' dus. Een twee, drietal keer per week konden we samen na ons werk op kantoor dingen doen en keerde ze daarna na haar gezin weer...de nacht doorslapen bleef ze niet de eerste jaren. Seizoenen lang ontmoeten we mekaar in m'n vorige chalet in het woud. Het deed de relatie aan de andere kant wel opflakkeren (maar na een tijd gaat dat ook door, zo hebben jij en ik ook wel gemerkt), maar nog een tijd later vond ik dat ik zelf iemand bij me wou hebben om het leven terug op de klassieke manier te delen. Hoe kon ik toen vermoeden, dat al mijn pogingen sindsdien om met die manier van leven te beginnen,(op momenten dat ik de zwaarte soms van een vrouw in een situatie met meer dan één man nog moeilijk kon dragen),hoe kon ik vermoeden dus dat deze nood aan ongecomlexeerde situaties, mij de volgende 16 jaar (16 jaar van mij monogame jaren was ik bij jou) dat deze nood mij in contact zou brengen met een toonladder aan vrouwen waarbij elke nood aan vrouw en noot aan vrouw stond voor één specifiek achtergrondprobleem waar een vrouw in haar leven eigenlijk niet mee wil worden geconfronteerd.(Niet dat elke relatie sexueel werd.) Niet chronologisch, gaande van incest, tot een kind van iemand anders, over verstoting door de ouders, abortus, geldzucht en geldtekorten, geweld, drankprobleem van iemand en noem maar op. Zodoende leerde ik via jouw afhaken alle andere vrouwenproblemen dan de jouwe kennen, oh moeder van m'n kinderen...die misschien wel gelukkig kan blijven zolang er geen confrontatie over de dingen des levens met mij moet gebeuren. Want dat heb ik ook al wel geleerd. Vrouwen mogen mij omdat ze bij mij kunnen uithuilen en hetgeen waarmee ze zitten op tafel mogen gooien, een soort biechtstoel ben ik of een soort medium die alle problemen van generaties terug via tranen van verlossing voorziet. Net daar moest ik altijd opletten dat ik niet weer in opeenvolgend moeilijkheidsgraden werd gezogen. Ik aanvaardde de situaties wel altijd een tijd, maar gelukkig of niet op andere momenten ook wel, was er bij perioden het getrek van de vrouw in mijn eigen driehoek om me terug voor haar te winnen, waardoor ik de tijd bleef hebben om me nog met andere dingen dan de loonslavernij bezig te houden. Het leverde allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort verlichtte staat die er eigenlijk op neer komt dat ik hetgeen ik in het begin al wist (als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens)dat dat ook op 't eind van de reis als paal boven water stak (meestal). Toch hou ik nog altijd van de vrouw met wie ik een spirituele reis begon, alhoewel ze het complete plaatje niet meer ziet...in plaats van op moeilijke momenten in platte, ordinaire bewoordingen te vallen, probeer ik dingen te ontleden en begrijpen...mensen met een bepaald bewustzijnsniveau hebben dat nodig om niet in apathie te vervallen. Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want in mijn geval leerde ik van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat mijn partner, jij dus (en de moeder van mijn kinderen nog wel) iemand anders had. Ergens wou ik aantonen dat ik wel anders kon reageren dan toen met jouw en mij het geval is geweest. Het is geen verworvenheid die je voorgoed verwerft, als de paden van mensen moeten blijven gelijklopen gaan de vreemdste energiën de kop opsteken om je nog een heel ander eind van de beklimming van bepaalde bergen in het leven bij te brengen. Ik bewees dit dus aan te kunnen gedurende jaren...voor mijn eigen...voor mijn nieuwe partner in de driehoek misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor een man, neem dat maar van mij aan. Trouwens er zijn meer andere soorten dan de hetero die ik ben, je zou raar opkijken hoeveel mannen zich fysiek tot mannen aangetrokken voelen en met vrouwen lijkt dat ook al het geval. Toen brak er een periode aan waarbij ik alles kon relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, ging levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisten. Het leek of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid was. Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster). Ik zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar als je tal van kortverhaaltjes in mijn werk leest zal je wel snappen dat het ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken heeft. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens (mij in hoge mate uitgezonderd, hetgeen de probleemproporties van sommigen op mijn weg, jouw inbegrepen, verklaard) wel een kwelgeest van overgeërfde of zelfopgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... . 'Boze geesten' bestaan alleen via het niet uitgezuiverde verleden dat nog in mensen aanwezig is...maar het goede is op termijn altijd overwinaar...maar de strijd er tussen leren begrijpen, vergt veel kennis, wijsheid en intuitie en leren observeren van je innerlijke wereld en een goed contact met wie het dichtst bij je ziel staat. Mensen die zo een innerlijk intensief contact hebben, lopen de kans dat contact door een niet monogaam of te gescheiden leven te verstoren. Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en jij die je geen gewenst kind voelde, heb ik je nu overtuigd ? Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit onze combinatie kwamen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een begrip van overbegrip zoals ik, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan van zodra er hun iets aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan overbegrip aan de dag te willen leggen in driehoeken. Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze eigenwijze kinderen er van ons zijn kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe. Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord sex, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom hou jij zoveel afstand van een peiler van de ziel zoals ik. Mijn vorige en eerste brief na jaren, je hebt er niet op gereageerd. In het begin begreep ik zo iets niet, ik die jaren en jaren de kinderen alleen opvoedde enz... Ik begrijp het al beter, maar je wordt niet bedankt deze keer. Trouwens deze stuur ik je niet, want je reageerde niet en laten lezen of publiceren, bah nee, who cares en een ander zou het toch niet begrijpen. Te lang heb ik gedacht dat ik langs die weg een ander van onheil zou kunnen behoeden; wat twijfelachtig is, want eenieder moet zijn eigen weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat dit schrijven ooit zoals onze levens, velen ten nut kan zijn ook. Wait and see...misschien alleen door dit al schrijvend van je af te schrijven en overdenken, misschien verbetert de visie die je anderen met gesproken woorden doorgeeft er ook door. Grootouders zijn we nog niet. Het waarom daarvan is weer eens een ander paar mouwen. Misschien bij een volgende reactie van jou, meer daar over. We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ? Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatiekonflikten of andere. Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes mee. In alle geval wat mij betreft en de redenen voor mijn bestaan, andere dan verwekking van kinderen en het bouwen van ons huis en het zorgen voor bestaanszekerheid...mijn literair en vorserswerk dus...ik ben daar toch ook maar ondanks onze scheiding of misschien ook desdanks in geslaagd... en ik ken er geen die me dat op een dergelijke manier hebben voorgedaan...ik zal mijn eigen maar eens bestoefen, ik ben toch maar een krak in het inhoudelijke schrijven geworden. Het heeft me wel ook een stuk van mijn gezondheid gekost. Een vrouw die volledig achter mijn werk stond, ik heb wel heel veel steun gehad, ik ben er heel kort bij geweest...maar ook dat werd me door omstandigheden niet gegund. Rest me nog de werking van het wezenlijke doorheen de geest een beetje in kaart te brengen, na de ontleding van filosofie, politiek, emoties en mijn voetafdrukken in de kunst om dit alles nog meer duidelijk te maken. Als ik dat nog ga aankunnen ten minste. Goed dat ik een paar dingen mankeer of ik zaagde alle dagen hout en ik zou met de wijsheid die ik nu heb ook tevreden zijn. Een al bij al tevreden man, hopelijk aan het eind van de zomer van zijn leven gekomen, zodat hem nog herfst en winter resten om met een gewoon eenvoudig, ongecomplexeerd iemand van het leven te nemen en geven of de draad van mijn tweede 16 jarige relatie terug (min enkele perioden dat het af was) terug op te nemen dus...jij en ik hadden eigenlijk alleen de laatste drie maanden ruzie en iets in mij zei me dat ik je moest vergeven en terug proberen winnen, wat ik trouwens drie maand probeerde. Of,indien mijn huidige relatie stopt... zet het lot mij weer voor andere, bijna onmogelijke uitdagingen ? Ik ga er voor bedanken denk ik. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...of ik weet niet wat te krijgen...daar ben ik nu al wel een paar keer getuige van geweest...weet je nog je geknelde spier, toen ik nog van niks wist ? Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terrecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht naar anderen die hij op zijn berg ontmoet te sleuren...op de duur herkend die ezel dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomt, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen. Vannacht schreef ik tussen de jacht op twee muggen in door : 'velen moeten volledig door het verdriet van ook anderen heen om weer eens verliefd te kunnen worden'. En : 'normaal valt een goede, eerlijke inborst op een aardig, lief net meisje (en omgekeerd) en dat zou het begin van een gelukkig leven moeten zijn...voor sommigen lopen de dingen nu eenmaal wegens voorgeschiedenissen en het afwentelen van die geschiedenis op anderen nu eenmaal niet zo...het kan goed zijn dat de helderste wezens en de krachtigste schouders het meest te dragen hebben via een systeem waar we zelden een duidelijke kijk op hebben, voortgedreven door onze emoties en ons steeds maar willen en willen...(zelf invullen). Wat kan je meer doen dan een vriend of vriendin raad geven, zonder je er mee te verbinden als je je niet vrij voelt. Een houding van onverschillig evenwicht, maar toch betrokkenheid, zorgt dan voor de nodige afstand. K. Vriendenraad We doen niet altijd zoals we denken dat het moet, want je leidt vaak niet alleen...al heeft een dansende vrouw graag een leidende man. Vorige volle maan was je heel euforisch toen iemand je schreef dat hij zich vergist had in weggaan. Weer breekt een nieuwe periode aan en we zijn nog niet op den hoek, moet je maar denken. Ik had het je willen schrijven dat de reunie in die richting ging gaan, maar dacht dat het meer met mijn eigen reilen en zeilen te maken had dan met jou. Namelijk, niet lang na de revisionistische uitspraak van die man, overviel me dat diegene waar ik ok veel ups en downs mee doorleefde weer in een periode kwam dat ik niks meer goed kon doen en onder de druk dan maar weer gewoon kameraadschappelijk deed, al trok zich dat proces al wel al maanden door. Ik dacht dat ik kon leren leven zonder veel passie der lichamen, wat waarschijnlijk weer een wortel voor de ezel is naar de toekomst toe. Nochthans heb ik weer veel geleerd. Sommigen hebben de pharmaceutica nodig om zich aan de gevolgen van hun voorouderlijke en eigen voorgeschiedenis te onttrekken (ik gebruik niet graag het woord 'karma' (tijdens ook hun leven en dat van die andere voorgeschiedenissen opgebouwd). Het lijkt er wel op dat veel mensen omgeven zijn door al of niet door hun mimiek zichtbare of onrustige zielen. Ik probeer er afstand van te houden maar val er soms wel weer, zoals je zegt middenin. Ik schrijf nog wel , korte zinnen of stukjes, maar meer om het te kunnen opslaan en er misschien achteraf mee te doen. Mijn bloggen beschouw ik grotendeels als een afgewerkt kunstwerk. Het vervolg zal zich wel weer vertalen op de één of andere manier.  Mocht het een troost wezen...je sterkere vibraties gaan je er wel doorheen sleuren...we hebben geen keuze, het is dat of de de waanzin en de apotheek. Waarschijnlijk is dit schrijven gelukt. Krijg er lichamelijk ook een beter gevoel bij. Een mens moet geven om te overleven, maar aan waar en wanneer enzoverder...dat zal het universum wel schiften zeker...wij, gevoelige zielen moeten alleen zien dat we niet geschift worden. Zien dat we niet teveel uitweiden over dingen die niet-ingewijden in de kern van het leven niet verstaan, of we komen nog geïsoleerder te staan. En jij denkt nu 'weer iemand die mijne kop zo probeert zot te maken'. Ergens, spijtig genoeg, op sommige gebied beleef ik het leven momenteel zonder gebruik te maken van mijn talenten op dat gebied. Het zal de onderhuidse vrees zijn om mensen waarvan je denkt dat je hen zou kunnen gelukkig maken na een periode je horen te verwijten dat je eigenlijk de oorzaak van hun ongelukkig zijn bent... .  Ik schrijf het nog maar eens :helderziendheid is eigenlijk niet paranormaalhelderziendheid bereiken betekent eigenlijk gewoon beseffen dat wat men er mee bedoeld (het leven in al zijn facetten eigenlijk), een staat is die men bereiken kan dooralgemene kennis, doorgronden van de eigen levensloop en inleving in de levens van anderen en de coordinatie ervan, niet alleen door het gesproken en geschreven woord, maar door de ontmoeting met je innerlijke evenwicht doorheen dit alles, 'de toekomst voorspellen kan je beter door je leven in handen te nemen', las ik eens ergens  Velen hebben soms vele hoogtes en laagtes van velen moeten delen vooraleer ze zelf begrijpen dat er verdriet bestaat waarover niet zo maar kan worden gepraat met woorden. Misschien houden tranen dan nog gezond...of..enz Alle ervaringen, gedachten, gevoelens, fantasiën, intuitie enz....die niet uitgesproken worden, raken mekaar op telepatische manier en zorgen voor wrijvingen...OF JUIST NIET Indien mensen, familie,vrienden...je bijvooreeld eigenlijk iets verwijten of je verwensen of wat dan ook, zal die energie ook aanwezig zijn, tussen en in mensen. Mensen die verliefd worden op mekaar, met of zonder periode van langdurige platonica, mensen die vrijelijk alles met mekaar kunnen bespreken gaan een geweldig intensieve band met mekaar aan, die in vele gevallen te niet dreigt te gaan wanneer er een lichamelijk intiem vervolg van komt, dit ten gevolge van afkeuring en jaloezie van anderen, maar ook door het niet kiezen voor mekaar en te veel zware bindingen met anderen...die een gevolg zijn, gedeeltelijk van het GENETISCHE karma van de voorouders en het eigen opgestapelde en wijd vertakte karma.  Mensen die nog nooit alleen geleefd hebben, zullen ervaren dat er wel degelijk een verschil is met vorige toestanden, maar zodra ze daardoor (of, én de medicatie?)weer enigszins in hun sterkte komen en met een propere lei weer aan het leven willen beginnen, zullen ze in vele gevallen merken, dat de vrijheid die ze hebben, sterk gebonden is aan wat op allerlei manieren vooraf ging aan zo een gunstige periode . In een driehoeksrelatie kan het oorspronkelijke koppel bijvoorbeeld een tijd samen blijven leven, met vooral op gebied van dialogeren of het lichamelijke, een tijdelijke opflakkering, waaarheden die kwetsen, dingen die worden opgehelderd, al of niet leren loslaten...in zoverre dat al zou moeten. Groeit de liefde en het samenzijn met de minaar of minares en overschauwt deze soms de oorspronkelijke band in energetische sterkte op tal van manieren, dan komt er bij de meeste koppels een geleidelijke scheiding van tafel of bed of welke vorm van scheiding dan ook. Ook door de invloed van een nieuw personage (een eventueel nieuwe partner van de oorspronkelijke partner van de driehoek, die zonder minaar of minares was), leren mensen mekaar in hoeverre ze jaloers of angstig zijn en wat ze aankunnen, al beseffen ze vaak niet dat ze in dusdanig proces zitten. Indien men dit alles in bepaalde periodes psychisch heeft overleefd en fysisch heeft aangekund, zal blijken of minaar en minaares, eens er ruimte is om hun relatie vollediger te beleven, dat zonder veel kleerscheuren zullen kunnen doen. Misschien proberen ze eerst een living apart together-situatie, met of zonder kroost in de buurt, of als dat niet lukt vallen ze op een open relatie terug die vaak dezelfde wegen op kan gaan als de moeilijke wegen die het oorspronkelijke koppel had, met inbegrip van de vaak pijnlijke ervaring dat minaar of én minaares weer de etappe van een nieuwe driehoek doormoeten.   Al reageert hun onmiddelijke omgeving op minaar en minares als nieuw gesetteld koppel (of in vorige etappes in de evolutie van de driehoek), neutraal of begrijpend of tolererend of afwijzend tot vijandig (is vaak alleen innerlijk en je merkt het nauwelijks, het wezenlijke resultaat kan, indien één of beide nieuwe partners niet tot rust komen, zijn dat men zijn eigenwaarde en eigenheid ondergraven heeft, ja zelfs het gemeenschappelijke soms, van levenslopen, moeilijker aanvoelen kan. Al zijn die 'toevallen' nog zo wonderlijk, verdere evoluties lijken aan dat verleden van mensen gebonden. Of men besluit het allemaal eens van bijna nul proberen over te doen, (met of zonder nieuw personage) of men verdraagt mekaars heldere inzichten van het eigen perspektief of dat van anderen niet meer... . Dan lijkt alles wel een nederlaag tegenover jezelf, mekaar en de buitenwereld, die maar al te graag heeft dat men een mea culpa slaagt, terwijl ook in minder woelige levens dezelfde problemen in meer of mindere mate spelen. Dan lijkt het als of men een overmatige dosis verantwoordelijkheid draagt tegenover de beslissingen van anderen, terwijl alles niet anders kan zijn dan een samenspel van factoren en mensen en positieve en neatieve emoties in hun interactie, verleden en projekties in het nu. Dan lijkt het of één of beide van de nieuwe partners uitstotingsverschijnselen gaan vertonen in bepaalde periodes. Wat kan ontaarden in nieuwe vijandsbeelden of hechte vriendschap, al of niet als opstapje naar het vroegere of het meer rijpere. De ene krijgt een eenvoudig dictee voorgeschoteld en maakt zeven fouten en de andere een heel ingewikkeld, en maakt ook zeven fouten. Het leven, een complex, zowel als simpel gegeven dat dan nog eens des te moeilijker wordt door alle mogelijke verschijningen van maladiën allerhande, allerlande, en alle elementen uit de cultuur en het sociale en politieke leven, die een verfijning van een echt filosofisch wereldbeeld met regelmaat blijven hinderen.


Drie kwartier is't hier oud, dat nieuwe jaar 24 uur duurt het, eer het overal geboren is in 't uiterste oosten 13 uur eerder in 't uiterste westen 24 uur later en ik zit hier sober, gelukkig te wezen zonder kater Van Kiritimati tot Hawai scheen de zon vandaag niet op 1 vrouw die wil zijn waar ik nu ben wil delen dat bed hoe ging dat liedje weer verloren hart verloren... als nooit tevoren echt de laatste keer


Als een vrouw kiest voor de echt vrouwelijke kant in haar, kan je haar de hemel bieden. Kiest ze, ten gevolge van veel, voor een extreem mannelijke, onaantrekkelijke kant in haar, dan kiest ze voor het omgekeerde, zeker met iemand die de hemel in haar hielp ontdekken. Al lijkt het haar soms een triomf en geeft het haar een zelfzeker gevoel, het is niet de weg naar afrekenen met veel 'gewoel'. Hoe de levenswegen ook samenliepen. De sterkte en liefde van een man wordt dan op korte of lange termijn een ergernis voor haar. Het vervolg van haar liefdesleven een herhaling van hemel en hel.ik voor al diegenen wier leven niet 'vol' genoeg is...bedenk...een fijne man en vrouw zijn voor en met mekaar, is al een heel heel hoog voldoening gevend iets . me. Weet je wat het mooiste moment van zaterdagavond was : toen je linkerarm mijn rechterarm in een arm- in- arm nam toen je dichterbij wou komen, omdat jij en xy mekaar iets wilden zeggen,(weet niet meer wat), maar het gebaar was geweldig mooi, zo van, dit is mijn 'xx'..., 'mijn o, ik vond het een heel fijn statement van je en vond het normaal, wilde niets liever...goed dat ik me niet volledig liet gaan en een reserve inbouwde na vorige uitstap ...dat maakt de diepte vandaag overbrugbaar na weer zo'n fijne uren met zo een dom einde na al die ontmoetingen met de warmte in je, niet de kilte en afwijzing en apathie,berekening in je... uren die op een sisser afliepen, net zoals toen de laatste keer terug uit vakantie; ik kon voortaan, na mijn niet gevraagde 'invrijheidsstelling' maar diegene leren missen die bij momenten in die recentste 3LAT-jaren soms zo van wegduwen hield, de complicaties opstapelend. Vandaag weer, "weekje naar ? met xy misschien", voor mij geen probleem, altijd maar voorrang geven aan de gevoelens van anderen, story of my life, begrijpen, alleen het beste zien in anderen, niet de andere realiteiten en de praktische haalbaarheden enz...die waarschijnlijk nog altijd een gevolg zijn van bijvoorbeeld iemand in een vorige generatie, die absoluut een nieuw huis wou onder andere. In essentie hebben mensen die weinig met onze kern te maken hebben ons leven in een hele andere richting uitgestuurd dan wij in de kern in potentie bezaten. Indien dit niet klopt, is de patriarchale Sir8 en de voorzienigheid wijzer dan ik en kan ik mezelf in het vervolg intieme ontboezemingen over de codes van vocht besparen...dingen die ik niet van gisteren of onlangs weet en nooit neerschreef voor anderen (maar goed zo) en voor mezelf hield of voor een speciaal iemand als jij. Weer klopt ,voor mij althans ,mijn theorie van het onverschillig evenwicht...volgt iemand speciaal als ik die niet, dan wordt zijn ziel vertrappeld en vernederd met als argument dat het mijn bedoeling is anderen onzeker te maken.  Dat iedereen voor zich zelf maar zijn eigen deugdzaam leven uitstippelt, mijn uitleg, tips en inzichten en perspektieven, ...altijd achteraf krijg ik gelijk op de meest onwaarschijnlijke manieren, ben het ondertussen gewoon aan 't worden.  Jiny en Willeke, ze hadden het meisje in hen al zo lang zelf verdrongen en probeerden een hersteld evenwicht in de relatie uit...ik moest hen zo nodig zoveel jaar terug in de tijd gooien, hun schrijverskunsten tot leven wekken.  Dat iedereen maar alles doet wat ze nodig hebben voor hun evenwicht, ik ben een te mijden iemand...of zou ook kunnen zeggen 'niemand zal me missen'. Verdorie toch. De zin van met iemand diepgaande gesprekken te kunnen hebben, waar is het allemaal voor nodig, vraag ik me af. she : “wat wil je nu bereiken ? dat ik antwoord waarschijnlijk,  wat wil je dat ik zeg ? Net nu ik mijn diploma in het me kunnen inleven in alle mogelijke problemen die vrouwen kunnen hebben, ging behalen en uit liefde en inzicht en uit geen enkel ander motief, bereid was me aan te passen aan fysische problemen op latere leeftijd, komt men mij vertellen dat mijn liefde nou net niet groot genoeg is om al die opgesomde tekortkomingen goed te maken. Ik kan er ook een paar van jezelf opsommen. Een overdosis aan aandacht nodig (met dank aan de kostschool vd nonnen en zo, jouw fout niet), maar vooral, in alles wil je de 'bovenhand' houden,(zal genetisch zijn) het moet en zal gaan zoals JIJ het in je hoofd hebt. Anderen moeten zich vooral aan jou aanpassen. Je merkt het, ik probeer je weer te sparen in mijn analyse... Maar toch, even niet nu, nu je me nog de kans geeft. Bijvoorbeeld, ' B. die was eventueel nog iets voor jou geweest' zei je over laatst. Tuurlijk, door haar geduld kon jij de thuissituatie toen beter laten verder duren. Misschien een volgend ideetje voor de vriendin van je weet wel, die ook niet kiest ten kostte van je zoon. Je gaf me een boek over Engelen en je beseft niet eens meer dat je toen een Engel tegengekomen was. Nu wordt je geconfronteerd, (gekweld ?) door iemand met verdriet om het verlies van de moeder van zijn kind, wel, weet je wel hoe materialistisch de wereld in mekaar zit de dag van vandaag ? Indien je bijvoorbeeld al een paar jaar bij mij had gewoond, was mevrouw R nu misschien de lieve vrouw des huizes bij jullie. Heb dat lang gewenst, in het huis vd ex en jij, daar hadden jij en ik niets meer verloren, dat was je ex zijn idee. Ben iemand die je geen frank zou hebben gevraagd om in te wonen en alhoewel jij ook zo in mekaar zit, had ik in het omgekeerde geval, dat weet je uit ervaring zeker, alles in twee gedeeld indien de LAT naar samenwonen, waar dan ook, was geëvolueerd. 'Je kan je ook goed voelen zonder dat ik erbij ben...', natuurlijk, daar heb ik geen probleem mee, al denk je dat. Mijn probleem is verwant met dat van je eerste kind ...(alleen tot nog toe reageerden hij en ik er anders op, hij meer als je ex) en welk is daar de oplossing denk je ? Je blijft voor een overwegend stuk verstrikt in het verleden en je kiest er dan ook voor om je er in je geest aan te binden. Op post blijven, bovenal op post blijven en de touwtjes in handen houden, zelfs met volwassen kinderen. Ik heb jaren veelal teveel het geduld gehad om te wachten. Buiten de huwelijksschuit was je levensdraad voor een stuk de zoektocht naar iemand die niet was als je de ex. Met je derde dus,ondergetekende, begon een zoektocht naar het waarom van dit alles...een spirituele en lichamelijke reis, nooit eerder op aarde vertoont qua diepgang. Een nieuw soort testament, een voortijdig testament, want de wereld is er niet klaar voor...de wereld brandmerkt de 'gevallen vrouw', ik vond dit spijtig van de wereld, mijn engelmanschap belevend; ik zette me in met al mijn talenten om dat te weerleggen in woord en daad. Dat woord noem jij nu verraad. Iets waar niemand iets kan mee doen. Gedichten en gedachten en raadgevingen van het hoogste goed, iets om weg te steken. Jaren mijn woorden gewikt en gewogen om je niet overstuur te maken en niets te veel of te weinig te zeggen, duizenden kilometer gereisd als geen ander duo en nu die voorwaarden van : eventueel dan als indien en vermits. Van pure eenzaamheid drie keer (twee keer vluchtig) ook lichamelijk troost en een oplossing bij iemand anders gaan zoeken. Ik zag je nooit als iemand die klassiek medisch erfelijk belast met het één of ander was, maar het leven van uit zijn moeilijkheden en pracht wilde beleven en verwoorden. Moesten we nu nog 25 jaar jonger zijn, zou je misschien je volgende geliefde kunnen uitleggen dat je ex bijvb een tweede kind steeds wou uitstellen...ik heb die intieme dingen heel goed aangevoeld en je geloofd en in de ziel van je vorige relaties gekeken (je had niet liever, je moest het aan iemand kwijt) en ik heb altijd zeer goed aangevoeld hoe je in heel je levenscontext verzeild bent geraakt, net als jij voor een stuk andersom. Afgemeten aan de openheidsnormen van de dag van vandaag en aangezien literatuur literatuur is, moet je niet afkomen met het feit dat je me niet meer zo kunt liefhebben omdat ik je privacy geschonden zou hebben. Wees gerust, niemand zal na mijn dood zeggen dat ik je vertrouwelijkste dingen, die enkele, die écht heel privé zijn, doorverteld hebt. Daar ben ik fier op en dat hou ik zo. Als je me die niet verteld had, ik bof nog, had je me waarschijnlijk al veel eerder de halve of hele bons gegeven. Maar weet dit, had je in dezelfde put gezeten als voor het middenkind, ik had je er wél uitgetrokken en vooral niet bang geweest van een tweede. In het kader van het leven als eeuwig gegeven, kan dit nog wel eens van pas komen, deze soort wijsheden, voor ons of andere nieuwe mixen. Maar we zijn nu, in de herfst van ons leven hopelijk...en dezelfde uitdagingen stellen zich nu niet meer. Waar het nu op aankomt is innerlijke rust...en die heb ik in overvloed, maar blijkbaar valt ze niet meer te delen als je niet met twee in evenwicht kan blijven. Veelal als we samen zijn lukken we er in en is het mooi. Het is ook mooi voor jou als je je geborgen voelt mét of zonder familiehuisgenoot (niet ik) en ik gun het je ten zeerste, als je er maar gezond en wel door blijft, is alles ok voor mij. Voor mij betekent het echter eens te meer onnodige eenzaamheid soms en langer dan ik weet niet hoeveel tijd nog, kan ik dit niet langer dragen, vooral onder invloed van die dingen van de laatste tijd. Hoe je het ook draait of keert, ik lijk bij tijd en wijle meer op een gevaar, een bedreiging, dan op een vriend. Excuseer me dat ik maar niet vlug genoeg wil begrijpen dat jij nu 'minder' voelt voor mij...dan ik voor jou...ik verwacht van jou niet de jaren geduld die ik met je had van uit de andere uitgangspositie die zich van tijd tot tijd tussen ons voordeed(de keren dat ik wilde stoppen en jij aan me trok). Hopelijk, indien je eens weer een paar armen mist of meer enz... val je nu eens op een hele strenge klassieke man...dan zal je het verschil wel merken tussen mannen (streng patriarchaal, het enige wat ik niet echt was, maar ook kan zijn, maar men heeft liever mijn softe kant, handiger voor de eigen perspectieven) Wat het lichamelijke deel der liefde betreft, bonne chance, want ons lichamelijke liefdesleven had, wie weet onder een andere vorm, nog steeds dat van de Engelen daar in het woud kunnen zijn, zonder al die overcomplicaties die een driehoeksexperiment of niet gewoon klassiek samenwonen meebrengen. Maar enorm te betreuren is vooral wat ik in een paar mails terug schreef over de zin van hele diepe gesprekken kunnen te hebben. Een mens zou er zo de pijp van aan Maarten geven, gewoon in de wetenschap dat alles zo simpel zou kunnen zijn als men maar lief is voor mekaar. Ik heb bepaalde lijnen in je mail voor mij eens goed uitvergroot, omdat ze toch maar door zouden dringen tot mij. Wat er nog over zeggen...wat zou ik er op tegen hebben dat je energie hebt en zo, hallo...dat was iets van in de tijd dat je van mij terug keerde naar je ex weet jenog en nu krijg ik dat over mij uitgekapt omdat ik ook al niet meer aan je eisen voldoet. Terwijl ik juist vaak beter dan je zelf beseft wat je nodig hebt om je goed te voelen. Maar ja, ik moet ook alles in wit en zwart en goed en kwaad en schuld en boete gaan bekijken, net als al die 'normale' mensen. Terwijl oorzaak en gevolg gewoon mijn leidraad was (weliswaar heel zwaar uitgewerkt soms, soms ook niet)...maar voor al : de liefde voor een bepaalde vrouw, voor wie ik veel over heb gehad, zou gehad hebben...en het was me beter gelukt indien niet dit en dat en dees waar ik toch geen vat op heb en krijg.  Weet je, liefste (sorry), ik zal het maar weer moeten aanvaarden wat me door mijn halsstarrig geloof aan onze gezamenlijke levensopdracht overkomt, hoe oerspijtig ook de consequenties voor één of beiden ook eventueel gaan zijn. Maar, daar zal je ondermeer mijn tekst 'er was dus toch leven na de dood' en anderen moeten voor begrijpen...en dat doet er maar één, ik...en dat is tevens mijn geluk en ergens mijn ongeluk. Ik heb je alleen maar willen behoeden voor alle mogelijke vormen van sterven, omdat je ergens iets onnoemelijk waardevols in je draagt. Berg en Poel, nooit was er een meer zinvoller epos...en de berg, hij zal er nog vaak tevergeefs om treuren en geïnspireerd worden hopelijk, tot ook de aarde een dor maanlandschap zal zijn van uitgestorven bergen en geen poelen meer...maar mijn ziel alleszins moet overleven om anderen nu en later van nut te zijn, en ook om te getuigen van alle soorten leven dat mogelijk wordt door houden van en kiezen en WILlen, Willeke. Ik hoop dat ik dit leven een dag in innerlijke rust kan verlaten, innerlijke rust die ik ondanks alles een heel groot stuk van mijn leven kon ervaren en delen, ook dank zij jou. Ik ben geen enkele uitdaging uit de weg gegaan en zelden de gemakkelijkste oplossing gekozen. Ik wens ook niet te eindigen als een gedoogde ambetanterik en de oorzaak van iemands ongeluk, zoals mensen goedkoop zeggen over mensen die tussen getrouwde mensen komen. Alleen jij weet beter, maar zelfs daar kan je niet meer aan. Misschien is dat na heel het parcours wel gezonder voor je...dat is mijn enige troost, niet het vooruitzicht van 'vrij' te mogen zijn. Wat rest me : de vrijheid van denken, schrijven, voelen tegenover het steeds weer opnieuw ondergedompeld worden in het vagevuur van de mensen die ik in dit leven mag liefhebben. Of moet liefhebben ( vanwege de wegen der Voorzienigheid zal ik maar zeggen). 'Neig bedankt Heilige Geest, kiest in 't vervolg maar iemand anders, ik wil niet meer worden ingezet voor zo een moeilijke gevallen' is het dat dat Men mij probeert te leren" ? Godmiljaardegodvernondevlammes, als je nu nog niks méér meer voelt, zal je het nooit WILLEN verstaan...of is dit alles iets van een puur mens met een hele hoge graad van een hogere bewustzijnsdimmensie, waar een ander toch geen boodschap aan heeft . Dat iedereen me nu maar met rust laat, ik heb het wel gehad met al die idiote toestanden op deze bol. Geen kus, wie door mij gekust wordt, verstard op termijn. Had ik hier en daar dan toch niet strakker in de aanpak van mensen moeten zijn ? Ik weet één ding zeker, achter alle logica hier, ziten andere, onverbiddelijker waarheden, men moet alleen eerst doorheen alles en iedereen leren kijken. Ook daar had ik eens toch één bondgenoot. in het minst in het aanleren van niet zo maar spontaan te veel liefde te voelen. Hogere Bewustzijns Dimmensie ps. nog een troost : je woont nu toch terug voor een stuk met je ex, (de helft allé, heel mooi met een stuk van je zelf gekruid) wordt of blijf gelukkig en loop nooit meer achter een filosoof aan), "je zou jullie beiden verbranden" (gedenk je woorden, had ik er naar moeten luisteren , na je tekst over de biljarter ???? Die vraag zul je voor je eigen moeten beantwoorden. Ik wou wel met tegenzin afstand houden,intuïtief kon ik afstand verantwoorden, in mijn hart moeilijker na 2 jaar platonika du jamais vu dans le monde, maar de levensvragen en knopen doken op, vooral vanaf die zomerse kermisavond op de trap, toen je je ex van mjn bestaan inlichte... . Hopelijk val ik inderdaad snel in slaap (2u34) en ben ik niet een paar uur bezig met schrijven in mijn kop over of ik nu in feite al of niet een positieve bijdrage in het leven van je ex en jij ben geweest op een aantal vlakken. En eindigen, met een grapje : ik wil niemand met mijn eigen meer opschepen, maar als je schaduwkanten opduiken wil je je eigen inderdaad ook niemand tot gezeldschap zijn. 11/01/2011 mooie einddatum zeker, 't is in de chacoche voor die vreselijk jou in jou  Een vogeltje, wil naar binnen en maakt me wakker...het wil toch weer niet op mijn valies gaan zitten zeker ?  of me onrechtstreeks aanzetten toch nog deze lijnen te schrijven voor je de rest leest...of me weer te zeggen 'waarom ben je niet op reis',  Een dag kan totaal, ontsporen, ...  er hoeft maar iemand toevallig binnen te komen...dat was misschien 'de trigger', en een 'trigger' hoeft niet altijd letterlijk van buiten binnen te komen, het kan ook iets zijn dat ik zeg en doe, maar er is meer aan de hand; want kort daarna veranderde je compleet van manier van doen en zijn. Je weet dat in ogenschijnlijk de sympathiekste mens soms enorm veel negatiefs kan schuilgaan, en dat komt niet alleen van wat er tussen geboorte en dood gebeurt, er is meer aan de hand. Je zal zeggen, daar gaat ie weer met zijn nagepluis...maar zou het niet de moeite lonen  dat te proberen snappen, niet om te verkondigen, maar omdat je er in ruil een betere GEZONDHEID kan door krijgen en het positiever is voor diegenen die na ons komen, voor we zelf 'rondspoken' !!!!!!   Heb nog wel enkele uren in bed doorgedacht, niet zozeer over onze recente schrijven( kwam vanzelf één na één vooral over de tekst van leven na de dood) .  We moeten zien dat we ons blijven goed voelen, want hetgeen ik in het 'houten ruimteschip'-gedicht schreef en niet op de bq-poeziehappening durfde voorlezen BESTAAT. Boze geesten bestaan. (niet op de klassieke manier, maar via wat ik nog wel eens zal uitleggen) Ik beschrijf daar de SJW-woudplek als '...daar waar de zwakkere doden je niet kunnen raken'...  Het heeft ook met telepathie te maken en misschien is die hele heisa van gisteren wel nodig om me het één en ander duidelijk te maken daarrond, maar ik kan er niet over schrijven, want ik ben veel te moe nu. Wij hebben gewoon hele goede antennes, maar bij jou is dat nog al eens meer in je nadeel. Maar het moet zo zijn, om te snappen dat er meer is tussen leven en dood. Niet te zeer aan de vorige mail tillen, want die is gewoon een voertuig naar deze ...dat weten we allemaal al, het is maar op een rijtje zetten om niet te vergeten. Vogeltjes, ze komen je gewoon verwittigen dat er nog een mail moet geschreven worden die eerst gelezen moet worden, voor men zich in de andere uitput. Grapje : ik ben gewoon een betere exorcist als de meeste mensen. Waarom vogeltjes op onze ruiten tikken : ...en alles en velen om ons heen aangaven en aangeven wat we moesten weten...  ...heel veel hangt samen en is in verbanden te begrijpen ...te onthouden is dat.... later meer, eerst rusten ,‘ze kunnen op ruiten tikken, ze kunnen in een dubbel illusionair moment ,zich tegen een ruit te pletter vliegen’ Een nieuw hoofdstuk, liefst niet met de oude ingredienten Weinig reactie van je. Je volhardt in je controlefreak standpunt. Je lijkt wel gekidnapt door je genetisch en levenskarma. Maar aan de andere kant, ben je goed op weg om heel deugdzaam te worden. Vanmorgen zond ik je een sms om te weten of ons tweewekelijks ontbijt doorgaat : "hoe wenselijk is het op een schaal tussen 1 tot 10 dat ik langskom ?". Was belangrijk voor mij vermits het uitdoofscenario of het alleen vriend zijn dat je hanteert. Je zal je overslapen hebben, als je tenminste geen kopbrekens voor het beantwoorden van die vraag nodig hebt gehad. Ook ik pakte gisteren een bad, zoals je in je antwoord-sms zelf zei, samen met de vraag om iets later te komen, maar geen cijfer vermelde. Mijn antwoord hierop was dat ik de laatste week maar drie uur per nacht sliep en wat wilde inhalen en in de namiddag nog een verplichting had. Zoals ik op de toetsen van mijn golvenaparaatje intikte is het inderdaad zo dat ik je ook daarom die vraag stelde. Wat ons gesprek vandaag kunnen worden had ? Vermits je niet op die laatste twee omvangrijke mails van mij hebt geantwoord, zouden we deze karmamaterie ontwijkt hebben. Ontwijkt is echter niet ontwaakt, dat wordt je hopelijk nog in de rest van je leven duidelijk.  We zouden het gehad hebben over mijn bezoek met mijn makker S aan het Meerdaalwoud en contreien en hoe we water haalden. Ik zou vermeden hebben om een paar onschuldige goeie herinneringen die ik daar aan jou had en af en toe met een knipoog met S deelde te vertellen, omdat je die heerlijke tijd van vroeger toch niet meer wil herbeleven. Ik zou geluisterd hebben naar je wedervaren en weer veel hebben geleerd en verbanden gelegd naar andere mensen toe. Vanmorgen echter, zou ik dit niet hebben aangekunnen. Eerst rusten, weet je wel. Een gewoon gesprek met je of één met een geweldige diepgang, komt er vandaag dus niet. Daarom eerst wat geschreven vervanging daartoe. Zal ik je mijn wedervaren vertellen van de laatste dagen...of enkele belangrijke dingen daaruit, want de details zijn zo omvangrijk en de energie waarmee deze ontmoetingen gevuld zijn, zo behorend tot het domein van de innercommunicatie, dat ze haast onverwoordbaar zijn. Ik vraag me trouwens ook af of je dit allemmaal nog wel wilt weten en of ik het nog met je wil delen of je versturen. Laat me beginnen met een droom misschien, ik zal het een droom noemen, want in de helderziendheid van het aanvaarden van wakker te liggen zijn de grenzen niet altijd duidelijk. In mijn droom kwam je naam en 'cassée', ik vroeg 'waardoor dan' en het antwoord was 'door 'alles te samen'. Ik droomde ook van je reis met de vriendin, die als funktie schijnt te hebben dat wanneer je naar een vakantiesalon trekt of van een reis terugkomt, dat je daarna zonder mij wil verder gaan of op een andere manier. De eerste keer kwam je in de problemen, ondermeer via die pillen en reisde ik je 2000km achterna (enekl richting) op jouw vraag, maar ook wel mijn verlangen.  Is het echt de bedoeling in dit leven van mij, dat wanneer een vrouw niet verder meer wil of in welke onvolledige combinatie dan ook, van ook 'nee' te zeggen en los te laten en iedereen de gevolgen van zijn leven en keuzes maar laten te ondergaan ? Nu, 2011, zeven jaar later, zal het jou en mij misschien wel lukken, no hard feelings. Ik zal mijn gezondheid moeten in het oog houden en het lichamelijke is daar een belangrijke faktor in. Ziellijk en geestelijk heb ik het wel op een rijtje, het lichamelijke beweging en gezond eten, zal wel volgen. Het andere lichamelijke, daar moet ik nog mee wachten, denk aan het verhaal van de jongeman die na verlaten te zijn door iemand die van een reis terugkwam, holderdebolder een nieuwe dame tegen kwam met hetzelfde medisch probleem. Ik heb in mijn, gelukkig niet altijd 'volledige'omgang met enkele vrouwen, die het volledige spectrum van wat een vrouw wil overkomen, wel alles gehad waarschijnlijk, de volgende symbolische bevestiging van al mijn theoriën en ze aanvoelen en beleven in de praktijk, staat al klaar wie weet, ik vraag er niet om; men vraagt mij. Als ik er wijsheid kan mee op doen, ok, als ik er wijsheid kan mee verspreiden, nog beter. Wijsheid. Sofia. Mijn werkkader voor de rest van mijn leven is bijna af denk ik...van alle beroepen die ik tot nu uitoefende, inbegrepen schrijver, advocaat voor wereldverbeteraars, ergens een soort doctor en psycholoog enz...ben ik nu precies aanbeland bij een soort profeetschap. Oh ja, en ook schrijven houdt me gezond, hoe jij daar ook nog weinig voeling mee hebt (lees je zelf nog wel eens jouw dichteressenblog en de mijnen af en toe). Je zal toch iets aan je aversie tegenover een zinvol gebruik van een bepaald deel van het internet en je apathie tegenover veel moeten doen. Ik vraag je niet van om het even welke pillen te laten of te nemen, in een bepaald stadium zal je die wel nodig hebben om geen te diepe geestelijke gevoelens of wie weet, 'libido' meer te voelen. Maar dat je bang bent van gewoon integraal huidcontact zonder meer, is je afschermen voor veel...en ik leg me er bij neer, al moet ik de letterlijke interpretatie daarvan precies maar langzaam voor bekeken gaan houden. Ik blijf het heel gezond vinden, maar die dialogen hebben we al gehad, en ze monden soms uit in dat knopje van jou dat omschakeld en mij ineens als een soort vijand ziet, niet iemand die je confronteert met je eigen. Mijn eerste relatie, zestien jaar oud eindigde ook met een confrontatie die de andere partij niet meer aan wou knopen..ze is er misschien ook deugzamer en gezonder van geworden. De risico's van vreemd gaan zijn, zijn te groot als mensen dingen van mekaar moeten leren. Maar ja, soms is het zo dat mensen beter af zijn van de karmas van anderen (je weet het, niet in strikt in Boedhistische zin bedoeld). Ik blijf bij mijn stelling, ten opzichte van het eeuwigheidsvraagstuk dat we naar onze dood toe, zo bewust mogelijk moeten worden, niet alleen om zo lang mogelijk gezond te blijven, maar ook omdat we als integrerend deel van de nog klassieke levenden blijven funktioneren en hen dat dan ook nog goed uit kan komen om de vervolgen op alle verhalen verder te leven. Moeilijk om in te komen, maar het is zo...net zo waar als dat ziekte levenslopen soms, niet altijd, veel met mekaar te maken hebben. Wie weet ga ik niet iemand tegenkomen die dicht bij de dood heeft gestaan of gestaan heeft ? Oh ja, ik droomde ook nog, dat toen je op reis was, dat je je dan heel mooi maakte en je goed voelde, energie uitstraalde, maar toch bepaalde mensen moest afweren. "Ik had pastoor moeten worden", zei ik eergisteren tegen een dame die wat teveel gedronken had en naast haar man zat, idem dito in de wind". Ze bleken me te kennen, want iemand die ik ken werkte in hun bedrijf. Een vrouw die wat teveel op heeft, heeft ook zo een knop waarbij vanaf een bepaald moment geen zinnig gesprek meer mogelijk is en waarbij ze je in het bijzijn van haar man te gretig in het oog heeft. Eerst wat kenningsmakingswoorden over de duurte van het leven, het moeilijk boven water kunnen blijven financiëel en zo verder. Daar ik dat allemaal zo beu ben, begin je dan over andere dingen. Doen ze hun werk wel graag, dat is toch het voornaamste. Daarna wat uitwisseling over de geboortedorpen en weer een directe vraag van mij aan haar : "dan was U eerste lief misschien van daar ?" Ik moest die vraag wel stellen, want ze wilden te veel over mij den de mijnen weten...en daar wil ik niet intrappen...zeker niet naar mensen toe die vinden dat je niet kan 'werken' als je van een vervangingsinkomen leeft. 'Vervangingsinkomen', goed idee, zo kan ik mij er van af maken en hoeft het verhaaltje over wat ik deed en te oud en te duur en niet snel genoeg niet meer. Uiteindelijk kwamen de redenen waarom ze de drank die avond en naar ik hoor ook andere avonden zo lief hadden, op de proppen. Hij heeft een nakomelinge in de twintig en zij een zoon...alleen hij en die zoon kunnen mekaar niet goed verdragen en daarom kwam hij niet bij hun. Wat moest ik daar op, met mijn verleden en altijd trouw aan de vrouw van mijn kinderen, die uiteindelijk ons verliet, daar op antwoorden ? Wel, dat 'men kan leren van mensen die ons ergeren, en zo lang we dat niet doen..komt hetzelfde probleem via andere mensen weer op ons bord. Ze moesten in eens naar huis, naar een echte pastoor luistert men niet zo...maar misschien werkt dit tafereeltje toch wel positief uit. En tot slot, dat de kennis die daar werkt, maar een beetje op zijn hoede is om voltijds daar te gaan werken. Maar ja, naar wat ik hoor is het die man zijn levenslot om te gaan werken tussen mensen die het moeilijk hebben met mekaar. The story of my life ook een beetje...het is misschien erfelijk. Mijn slotboodschap van vandaag ? Gezondmakend is met dingen zoals in mijn twaalf geboden beschreven, intensief bezig zij.  Over werken gesproken, ook nog twee leraars ontmoet aldaar, die avond toen ik dacht dat twee pinten me dan toch beter gingen doen slapen. Uit geleerd dat zelfs progressieve mensen het moeilijk hebben met mensen die vrijwillig of onvrijwillig uit het klassieke arbeidscircuit stappen...en er wel bij varen Goed dat mijn makker S in zijn levensloop andere keuze maakte. Je hoort nog van me wellicht.

 


Remedie ter voorkoming verstoorde harten



Laat de kinderen hun onschuld De huismoeders in evenwicht De huisvaders met rust De ouderen in hun vrede De kringlopen uit het verleden herhalend of doorbrekend is dit niet voor eenieder een makkie. Laat niet teveel zwaars op je nek of wankelen doet die anders rustige innerlijke plek. Veel ligt vast, weinig kan al eens worden doorbroken. Tijdelijk of meer permanent... altijd op weg naar het woord 'content'. Maar soms zonder zichzelf nog te kennen.

 


Misschien zit je intuitie goed. Misschien ben je de voeling met een deel van je lichaam voor een stuk kwijt en bang van mijn lich-aam, en brengt dit twijfel over graden van liefde Gewoonlijk ga ik ook voort op mijn intuitie : 'vrijen onder 't eigen dak is een gemak' Leuk dat je een lentedraai vindt. Ik zal je in je innerlijke evenwicht op automatische piloot laten voor je hersenkronkels weer toeslaan door de mijne. Anders eindig je nog als ouwe vrijster

Na m'n LAT met de vrouw van 10 jaar jonger, die ik omwille van haar eventuele kinderwens haar vrijheid gunde, (de mijne had ik afgeklemd voor jou gemak, in de veronderstelling dat we altijd bij mekaar zouden blijven, dank je wel), kwam ik iemand tegen die getrouwd was...ik kon er een paar jaar een platonische verhouding mee hebben, we wisselden heel veel boeken uit en ik probeerde haar meer uit te leggen dan er in stond. Na een paar jaar werd de verbondenheid te groot en alhoewel we na de eerste fysieke toenadering (een vluchtige streling van een arm) nog een tijdje afstand hielden, verried de energie in een vluchtige lippenkus, dat er meer zat aan te komen. Toen dat nog niet volledig geconsumeerd werd en dan toch volledig, wilden we het voor ons eigen houden. Het bleek niet de eerste keer poging om een aanvulling te zoeken op de gegevens uit haar leven. Toch bleven ze bij mekaar. Brave hardwerkende man, maar ook als ieder in meer of mindere mate een heel stuk genetische en andere voorgeschiedenis af te werken. Het leven van de vorigen vertaalt zich voor een stuk door de tegengestelde, de eigen originele en de gelijklopende reacties van de nakomelingen. Maar om kort te gaan, ik zondigde tegen mijn eigen principe (neem nooit iemand die niet vrij is...hoe goed ze ook kan schrijven of wat dan ook). Je moet maar iets dikwijls genoeg herhalen, dat je iets niet zal doen.De redenen waarom zijn te privé voor anderen en alle wegen naar en van haast even ondoorgrondelijk als een gedetailleerde kaart van elk stukje op aarde kennen. Mijn nieuwe 'ze' kon het niet verzwijgen, dat van mijn bestaan, en dat wilden we beiden ook niet. Vreemd genoeg kende ik hem toevallig via een collega die een viertal collega's op een etentje had uitgenodigd. Mijn eerste indruk was dat dat nu eens een goed mens leek. Ongeloofelijk maar waar, ik aanvaardde een uitnodiging om onder ons drie eens te praten en dat verliep vrij gemoedelijk...maar ik herinner me nog dat ie zei dat ze het een tweede keer eens moeten kunnen proberen had of zo, vreemdgaan. Nadien ben ik met onze kinderen ook nog eens naar een barbeque van hen geweest. Om de situatie aan te kunnen als single in een driehoek, weet ik nog dat ik bijvoorbeeld er op lette van geen alcohol te drinken en niets negatiefs uit te sturen naar de officiële man...ik vroeg eigenlijk niet dat het gezin zou ophouden in de normale bezetting te bestaan. Ik vermoede wel dat een onenigheid tussen hen nog niet was verwerkt en dat ik een soort herrepetitie was voor de verschillen tussen hen. ZIj meer op het spirituele en artistieke gericht, hij eerder de harde werker die zijn zelfstandigenbestaan als tuinierder had moeten opgeven. Ik bewonderde in haar het feit dat ze loopbaanonderbreking had genomen om hun kinderen op te voeden en was verslingerd op haar poezie (en warmte). Ze hadden kinderen, die er voornamelijk waren gekomen door haar aandringen tegen zijn planning met voorlopig geen tijd in. Sommige feiten herhalen zich de volgende generatie op een andere of dezelfde manier. Zoals ook het feit dat men na zijn scheiding in een driehoek terrecht kan komen, waarbij de echtgenoten feitelijk niet verhuizen, maar in hun eigen woning blijven wonen. De story van tafel en bed waarschijnlijk. Ik kan me niet inbeelden dat je als twee nog vruchtbare mensen, waarvan in de driehoek twee er nog een kinderwens hebben, dat er dan niet samengewoond wordt met twee...zelfs in tijden van de pil. Als je beiden gesteriliseerd bent is dat een andere zaak. M'n nieuwe 'ze' dus. Een twee, drietal keer per week konden we samen na ons werk op kantoor dingen doen en keerde ze daarna na haar gezin weer...de nacht doorslapen bleef ze niet de eerste jaren. Seizoenen lang ontmoeten we mekaar in m'n chalet in het woud. Het deed de relatie aan de andere kant wel opflakkeren (maar na een tijd gaat dat ook door, zo hebben jij en ik ook wel gemerkt), maar nog een tijd later vond ik dat ik zelf iemand bij me wou hebben om het leven terug op de klassieke manier te delen. Hoe kon ik toen vermoeden, dat al mijn pogingen sindsdien om met die manier van leven te beginnen,(op momenten dat ik de zwaarte soms van een vrouw in een situatie met meer dan één man nog moeilijk kon dragen),hoe kon ik vermoeden dus dat deze nood aan ongecomlexeerde situaties, mij de volgende 16 jaar (16 jaar van mij monogame jaren was ik bij jou) dat deze nood mij in contact zou brengen met een toonladder aan vrouwen waarbij elke nood aan vrouw en noot aan vrouw stond voor één specifiek achtergrondprobleem waar een vrouw in haar leven eigenlijk niet mee wil worden geconfronteerd, op één situatie na(Niet dat elke relatie sexueel werd.) Zodoende leerde ik via jouw afhaken alle andere vrouwenproblemen dan de jouwe kennen, oh moeder van m'n kinderen...die misschien wel gelukkig kan blijven zolang er geen confrontatie over de dingen des levens met mij moet gebeuren. Want dat heb ik ook al wel geleerd. Vrouwen mogen mij omdat ze bij mij kunnen uithuilen en hetgeen waarmee ze zitten op tafel mogen gooien, een soort biechtstoel ben ik of een soort medium die alle problemen van generaties terug via tranen van verlossing voorziet. Net daar moest ik altijd opletten dat ik niet weer in opeenvolgend moeilijkheidsgraden werd gezogen. Ik aanvaardde de situaties wel altijd een tijd, maar gelukkig of niet op andere momenten ook wel, was er bij perioden het getrek van de vrouw in mijn eigen driehoek om me terug voor haar te winnen, waardoor ik de tijd bleef hebben om me nog met andere dingen dan de loonslavernij bezig te houden. Het leverde allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort verlichtte staat die er eigenlijk op neer komt dat ik hetgeen ik in het begin al wist (als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens)dat dat ook op 't eind van de reis als paal boven water stak (meestal). Toch hou ik nog altijd van de vrouw met wie ik een spirituele reis begon, alhoewel ze het complete plaatje niet meer ziet...in plaats van op moeilijke momenten in platte, ordinaire bewoordingen te vallen, probeer ik dingen te ontleden en begrijpen...mensen met een bepaald bewustzijnsniveau hebben dat nodig om niet in apathie te vervallen.

Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want in mijn geval leerde ik van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat mijn partner, jij dus (en de moeder van mijn kinderen nog wel) iemand anders had. Ergens wou ik aantonen dat ik wel anders kon reageren dan toen met jouw en mij het geval is geweest. Het is geen verworvenheid die je voorgoed verwerft, als de paden van mensen moeten blijven gelijklopen gaan de vreemdste energiën de kop opsteken om je nog een heel ander eind van de beklimming van bepaalde bergen in het leven bij te brengen. Ik bewees dit dus aan te kunnen gedurende jaren...voor mijn eigen...voor mijn nieuwe partner in de driehoek misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor een man, neem dat maar van mij aan. Trouwens er zijn meer andere soorten dan de hetero die ik ben, je zou raar opkijken hoeveel mannen zich fysiek tot mannen aangetrokken voelen en met vrouwen lijkt dat ook al het geval. Toen brak er een periode aan waarbij ik alles kon relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, ging levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisten. Het leek of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid was. Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster). Ik zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar als je tal van kortverhaaltjes in mijn werk leest zal je wel snappen dat het ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken heeft. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens (mij in hoge mate uitgezonderd, hetgeen de probleemproporties van sommigen op mijn weg, jouw inbegrepen, verklaard) wel een kwelgeest van overgeërfde of zelfopgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... . 'Boze geesten' bestaan alleen via het niet uitgezuiverde verleden dat nog in mensen aanwezig is...maar het goede is op termijn altijd overwinaar...maar de strijd er tussen leren begrijpen, vergt veel kennis, wijsheid en intuitie en leren observeren van je innerlijke wereld en een goed contact met wie het dichtst bij je ziel staat. Mensen die zo een innerlijk intensief contact hebben, lopen de kans dat contact door een niet monogaam of te gescheiden leven te verstoren. Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en jij die je geen gewenst kind voelde, heb ik je nu overtuigd ? Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit onze combinatie kwamen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een begrip van overbegrip zoals ik, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan van zodra er hun iets aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan overbegrip aan de dag te willen leggen in driehoeken. Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze eigenwijze kinderen er van ons zijn kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe.

Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord seks, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom hou jij zoveel afstand van een peiler van de ziel zoals ik. Mijn vorige en eerste brief na jaren, je hebt er niet op gereageerd. In het begin begreep ik zo iets niet, ik die jaren en jaren de kinderen alleen opvoedde enz... Ik begrijp het al beter, maar je wordt niet bedankt deze keer. Trouwens deze stuur ik je niet, want je reageerde niet en laten lezen of publiceren, bah nee, who cares en een ander zou het toch niet begrijpen. Te lang heb ik gedacht dat ik langs die weg een ander van onheil zou kunnen behoeden; wat twijfelachtig is, want eenieder moet zijn eigen weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat dit schrijven ooit zoals onze levens, velen ten nut kan zijn ook. Wait and see...misschien alleen door dit al schrijvend van je af te schrijven en overdenken, misschien verbetert de visie die je anderen met gesproken woorden doorgeeft er ook door. Grootouders zijn we nog niet. Het waarom daarvan is weer eens een ander paar mouwen. Misschien bij een volgende reactie van jou, meer daar over. We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ? Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatiekonflikten of andere. Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes mee. In alle geval wat mij betreft en de redenen voor mijn bestaan, andere dan verwekking van kinderen en het bouwen van ons huis en het zorgen voor bestaanszekerheid...mijn literair en vorserswerk dus...ik ben daar toch ook maar ondanks onze scheiding of misschien ook desdanks in geslaagd... en ik ken er geen die me dat op een dergelijke manier hebben voorgedaan...ik zal mijn eigen maar eens bestoefen, ik ben toch maar een krak in het inhoudelijke schrijven geworden. Het heeft me wel ook een stuk van mijn gezondheid gekost. Een vrouw die volledig achter mijn werk stond, ik heb wel heel veel steun gehad, ik ben er heel kort bij geweest...maar ook dat werd me door omstandigheden niet gegund. Rest me nog de werking van het wezenlijke doorheen de geest een beetje in kaart te brengen, na de ontleding van filosofie, politiek, emoties en mijn voetafdrukken in de kunst om dit alles nog meer duidelijk te maken. Als ik dat nog ga aankunnen ten minste. Goed dat ik een paar dingen mankeer of ik zaagde alle dagen hout en ik zou met de wijsheid die ik nu heb ook tevreden zijn. Een al bij al tevreden man, hopelijk aan het eind van de zomer van zijn leven gekomen, zodat hem nog herfst en winter resten om met een gewoon eenvoudig, ongecomplexeerd iemand van het leven te nemen en geven of de draad van mijn tweede 16 jarige relatie terug (min enkele perioden dat het af was) terug op te nemen dus...jij en ik hadden eigenlijk alleen de laatste drie maanden ruzie en iets in mij zei me dat ik je moest vergeven en terug proberen winnen, wat ik trouwens drie maand probeerde. Of,indien mijn huidige relatie stopt... zet het lot mij weer voor andere, bijna onmogelijke uitdagingen ? Ik ga er voor bedanken denk ik. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...of ik weet niet wat te krijgen...daar ben ik nu al wel een paar keer getuige van geweest...weet je nog je geknelde spier, toen ik nog van niks wist ? Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terrecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht naar anderen die hij op zijn berg ontmoet te sleuren...op de duur herkend die ezel dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomt, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen. De mate en de aard van lotsverbondenheid bepaalt de kwaliteit ervan...en beperkt soms doelbewust en daarom niet negatief...onze vrijheid...en is tegelijkertijd onze grootste vrijheid. (alleen voor wie er vanwege doorleefde ervaringen voldoende interesse voor heeft en er naar vraagt)

Moeten we als, voorouderlijke mix die we zijn, niet afrekenen met zoveel mogelijk negatieve emoties om tegen de tijd dat we sterven als energievorm een zo weinig mogelijk hinderlijke energievorm te zijn voor diegenen die we hebben gekend ? Wie was, beïnvloed wie is en wie is kan er door verheven of verstoord geraken en dientengevolge verheffen of verstoren. Op school leerde je vooral vroeger wel veel over de sociale en politieke geschiedenis, maar zelfs indien het echt nodig zou zijn, observeren weinigen welke de wezenlijke levenslijnen waren van hen die aan hun voorafgingen. Meestal onbewust, ondergaan we de domino’s van het leven. In dit proces ontmoeten mensen mekaar en hun aantrekkingskracht staat in relatie tot die domino’s.

Meer in concreto

Ooit kan je een liefdsband gehad hebben met, of heb je een band met iemand die de bovenvermelde dingen ook al door heeft, of volgens een bepaalde manier probeert door te hebben. Je kan dan urenlang onder mekaar, praten over de gewoonste tot de meest gecompliceerde of artistieke dingen enz… in enkele gevallen groeit zo een band uit tot een platonische, soms een lichamelijke band ook. Als er dan één van de twee niet vrij is, kan je twee richtingen uit, verdragen of niet verdragen van de lichamelijke éénwording van het klassieke paar. De sterkste schouders, die het doorheen hun eigen ervaring op de duur konden verdragen dat er nog iemand anders een biologische eenheid had met diegene met wie ze de innigste band hebben…zal op de duur toch spiritueel en biologisch eenzaam worden en hoe langer de andere niet kiest, des te pijnlijker de gevolgen voor eenieder bij tijd en wijle tussen de hoogtepunten door. Zeker in een relatie die al heel veel lijden te verduren kreeg, is het aangewezen van niet te twijfelen, ook al zijn er kinderen; ofwel van uit te maken in hoeverre je oude partner dan toch je lotgenoot is. Wil je op de duur niet aan pillen, dan moet je voor je spiritualiteit kiezen, niet voor de domino’s…anders maak je het leven van mekaar soms tot een hel.                      Het kan natuurlijk ook zijn dat de partner gewoon uit ijdelzucht verder wil gaan met het zoeken van partners onder zijn of haar spirituele waarde en niet in de lijn van de spirituele maar de zuiver aardse lotsverbondenheid. (alhoewel beide stevig vermengd verschillen de gehaltes). Of was de lotsverbondenheid een vergissing en een spoor dat voortkwam uit de eerste nare aardse ervaringen van één van de partners of alle twee. De assertiviteit om van uit mannelijke of vrouwelijke principes te ageren, gefnuikt door allerhande vormen van misbruik, uitbuiting of brute overheersing bijvoorbeeld.

De scenarioschrijvers, wetten nauw met genetica, gezondheid verwant :                                                                   -kom je in contact met bijvoorbeeld ouderen dan leeftijdsgenoten van dezelfde sexe dan verlies je een deel van je assertiviteit en dat brengt op je latere heterosexuele weg in contact met mensen die op de één of andere manier ook slachtoffer waren van bijvoorbeeld incest, of mensen die eigenlijk niet heterosexueel zijn en tal van aanverwante problemen waarvan de dragers hun pijnen op anderen proberen overdragen of hun frustraties uitwerken (na een periode van bloei, wel te verstaan)(als of de schenarioschrijvers van de domino's de touwtjes in handen hebben). Nog anderen ontmoeten personages op die weg, mensen die om de ene of andere niet-medische redenen abortus moeten menen plegen enz.... . Over de ware redenen van ongeluk wordt soms best niet gesproken, want die zijn te pijnlijk en pillen makkelijker (al is dat in een aantal gevallen nodig, als een geschenk van de voorzienigheid, maar in hoeverre doorleef je dan het leven ?) strelen bijvb is veel gezonder.                                                                                                                                                                     -soms is een mens van al dat emotionele gedoe zo moe dat men na een negatief einde van een positieve ontmoeting beland in een toestand waarop, door een soort fase tussen rusten en slapen in, een aantal positieve telepathische energiën de ether in gaan, met uitwerking wie weet waar                 -de totstandkoming van nieuw leven, wanneer voorafgegaan door partners die niet meer zeker van mekaar zijn, kan (hoeft niet) later problemen meebrengen op vlak van eigenwaarde of ook een overbehoefte aan aandacht met behaagzucht en jaloerse aanleg tot gevolg)...weggeduwd worden door iemand kan misschien wel positief zijn in die zin, maar wat gebeuren moet, gebeurd nu eenmaal, alleenlijk om samen met een aantal mensen tot diepere inzichten te komen                            -sommige problemen in relaties zijn er omdat men de partner vreest omdat deze een heldere zicht heeft op het wezenlijke van de wederhelft (kan ook tussen niet samenwonenden of zo zijn)                  -men kan zijn ziel bij de overgang naar het spirituele redden door zijn of haar schaduwkanten alleen of samen te overkomen of gewoon te negeren en een andere weg te zoeken (als we die vrijheid tenminste al zouden hebben binnen de hierarchie van het spirituele)..de situaties die aan de basis liggen van de schaduwkanten, moet je telepatisch de baas kunnen (het gaat hier alleen om de levenden, vermits de dood niet echt bestaat en hun energie die van de levenden nog beinvloed)                    -schaduwkanten die overheersen brengen mensen in onvermijdelijk negatieve banen                              -de rol van de ouder wordende vrouw en man (vooral bij de vrouw mag dit geen jaloersheid meebrengen daar haar ouder worden vaak duidelijker is dan dat van de man)---ook op sexueel gebied hoef je daarom niet voor een jongere partner te kiezen                                                                       -man of én vrouw voeren soms gewoon uit wat de moeders en vaders niet dierven of konden via de huidige mix van de geërfde genenstrijd van vroeger.                                                                                          -ik schreef wel eens dat iedere partner voorbereid op de andere, maar in feite is men best met een deugdzaam iemand die zich ernstig met je verbindt en die op je vibraties van rust of kalmte zit, ongeacht (in sommige gevallen) de intelectuele vermogens of het kort bij het spirituele staan (de dingen die men zich herinnert, zegt men, beduiden altijd iets, bijvb. uitspraak van leraar destijds, iemand zoeken van eigen intelektuele kunnen)het hangt allemaal af van de gedeeltelijk voorbestemde wegen die je ingevolge je wezenlijke erfenis moet gaan                                                        -stel, men blijft kiezen voor de oorspronkelijke verhouding en men leeft in begrip verder en de verhouding versterkt wel, maar bij de vrouw bijvoorbeeld blijft het verlangen naar spirituele intimiteit---gesteld dat deze wordt gevonden en men voelt inderdaad het verschil (als dat al niet het gevolg is van de aanvankelijk verhoogde hormonendans van een al of niet weggestoken driehoeksverhouding)...meestal, eens de opwinding van de eerste ervaringen met de afzonderlijke partners achter de rug én de unieke en meer spirituele band met de nieuwe partner blijft..moet er gekozen worden (uit te werken-deel geschrapt,herwerkt-uitwerken)                                                           -lotverbondenheid in al deze voorbeelden is iets dat leven en dood verbindt, niemand zou mogen ten onder gaan aan zijn schaduwkanten en zo het mooiste van zijn ziel verliezen en in een mindere uitgangspositie na de dood terrechtkomen                                                                                                          -soms heeft men te laat door , al weet men het, dat men een verhouding heeft met iemand die al een driehoeksverhouding achter de rug heeft, of een verhouding had in een huwelijk met iemand die in een ander huwelijk zit (is er daardoor geen andere verbintenis ontstaan en doet men gewoon verder, maar niet met het afbreken van de buitenechtelijke relatie tot gevolg, dan is de betrokkene die door de andere gedumpt wordt wel eigenaar of eigenaares van de wijsheid dat ' men in dergelijke relatie mekaar dreigt op te branden'...maar toch geneigd opnieuw te beginnen...een logisch vervolg op het niet bij mekaar passen van het oorspronkelijke koppel....de nieuweling moet dan weer zorgen voor aanvankelijk een opflakkering en later een nieuwe repetitie van spanningen tussen de oorspronkelijke partners, maar de nieuweling weet vaak niet dat hij of zij de ervaring van complexe relaties nog doormoet en eigenlijk een achterstand heeft...eenmaal die achterstand ingehaald, zal ook de nieuweling complexe relaties mijden;                                                                                                      - in plaats van jaloezie te voelen na of tijdens een relatie kan men gewoon ook de volgende beklagen, al blijft de eigenlijke liefde voor iemand duidelijker aanwezig in één van beide...met momenten van sarcasme en cynisme tussendoor, al moet men blijven proberen van heerlijk over de liefde te schrijven en praten...op duur slaagt het tegenover sommigen om in vermaningen                                                  -wat men in de eerste kus al voelen kan (uitwerken)                                                                                                        -de paar laatste keren dat men met iemand de liefde bilogisch bedrijft, die zeggen heel veel over de hele relatie (het begin en de toppen onthoudt men het beste) , de evolutie van de energiën en fantasieën die naar orgasmen leiden evenzeer, al zou een liefdesspel best altijd in pure aanwezigheid van heel spirituele intieme, invoelbare energie kunnen gebeuren...of de geleidelijke totale verstoring van energiën zou al moeten zijn in de sterren geschreven                                                                                   -het soms niet verdragen van de energie van zelfs iemand die dichtbij staat , heeft te maken soms met het te laat afbreken van een relatie (al kan lotsverbondenheid bijwijlen pijnlijk zijn, ze hoeft daarom nog niet te stoppen...de genen spelen hier als echte vorm van bewustzijn een zeer medebepalend spel in)---en eenieder die hier ter wereld komt, moet er ook zijn binnen een bepaalde evolutie van een relatie                                                                                                                                                        -in hoeverre is waar dat 'indien men iemands diepmenselijk probleem gekend had' dat dan een afgebroken relatie wel voortgeduurd zou hebben (zou meestal toch blijven meespelen hebben)          -ofwel heeft men in zijn leven de verkeerde keuzes gemaakt, als dat al mogelijk zou zijn, of niet durven kiezen...ofwel is men gewoon te veel schaduwkant, met bijgevolg te veel slecht humeur

Luister eens naar de mooie geluiden in deze link :   … . mooie geluiden nu veel tot stilstand gekomen is,

dit is geen smeekbede, wees gerust

…………the master of resistance

stelt zich overwegend neutraal op tegen alles en iedereen

het in je eigen genieten van dingen zoals dit

sublimeert het lijden en genereert inzicht

maar te prefereren is de warmte van de ontmoeting

die de beste energie in iemand bovenhaald

om soms op wrede en dan weer zachte manier

de weg naar achtergronden en wijsheid te duiden

moeilijke partners, ideale uitdagingen Atlas ?

 

Eigenlijk was hij veelal voor haar de ideale man, waarbij een vrouw gewoon gelukkig kon zijn, indien ze zelf maar innerlijk tevreden was. Maar hij kreeg altijd vrouwen op zijn pad die dat eigenlijk op beslissende momenten niet waren vanwege de genen, het bloed, de voorouderlijke voorgeschiedenissen, de ervaringen als kind, tiener en zo meer. Om tal van redenen ontdekten ze allemaal zelf wel toen ze van hem af waren, welke kansen het lot hun gegeven had en welke niet...en wanneer ze hem daardoor toch dienden los te laten. Hun verlatingsangst of wat dan ook wat een vrouw eigenlijk niet wil meemaken, zetten ze op hem over omdat hij nogal licht het leed van anderen op zich nam. Dingen moesten op hem worden gewroken op de duur, want men is dan op eens na alle goeie ervaringen, de bokszak. Moeilijk om uit die spiralen van het verleden te geraken en moeilijk te ontdekken hoe je eigenlijk zelf in mekaar zit. Alles begint met opgaven waarin in de meeste gevallen, alles al vervat zit…dat vooral zij die een gezin hebben dat maar niet vergeten. Al hebben mensen echt mensen nodig om te groeien, eens gezin, is het best om goed GEZINd te leren blijven...anderen betrekken bij de levensopgaven is alleen heilzaam als de taken in het leven die van anderen overstijgen, maar men moet er wel de goede en minder goede consekwenties en gevolgen bijnemen. Zij die door het door het verleden, de eigen gedachten, woorden en gedragingen gestuurde lot, na het scheiden der wegen niet op een oncomplexe manier weer in rustige plooien vallen…roepen niet de HEeLheid maar de hel naar zich toe…op aarde… en nadien …nadien ? Nadien is altijd weer hier, geïntegreerd in het heden…men moet alleen zien dat je in rustige wateren geraakt met de hulp van de sterke delen van zij die er niet meer zijn, ze zijn in feite je eigen of liever, ze zijn zo zichtbaar niet meer. Dat is wat ware religie is. Al is het je lot om de wegen van mensen met zwaar emotionele uitdagingen te delen, en gebruikt de liefde je daarvoor…al krijg je het beste in hen boven, en help je hen voor een stuk hun voorouderlijke erfenissen te begrijpen zodat ze hun opdrachten en kansen beter zouden verstaan, al schrijven ze teksten van spirituele waarde, soms loopt het allemaal niet zo zoals men zou kunnen hebben gehoopt en verwacht…omdat een hoger plan het al allemaal anders heeft bedacht. Men noemt het dan voorzienigheid, maar mensen zijn mekaars voorzienigheid. Het eindigt met 'tot gauw' en wie weet ziet men mekaar nooit meer terug. Men is het dan aan mekaar verplicht om het innerlijk evenwicht te leren vinden, ook zonder mekaar...veelal vanwege de banden met het verleden, niet die van de eigen perspektieven. Men wenst mekaar sterkte en reist verder, want wrange nagevoelen werken nefast.

maybe not continued, or only in the mind, who knows :

Alleen het dagelijkse leven maakt, veel duidelijk en soms is daar een neerslag van :

Ga even kijken naar de bond zonder naam kalender. De lach van een kind. Dat is het voornaamste, dat kom ik in mijn eigen tegen, naast de 'lelijke mens' die al eens dingen zegt vanwege de humor en relativering die niet meer begrepen wordt. Bindt ik mij met iemand, zo is mijn levenservaring, komt er altijd het tegenovergestelde van uiteindelijk.

Mensen met hevig realtioneel verleden zijn eigenlijk veelal een gordiaanse knoop die altijd door anderen moet worden geheeld...als ze hun pure zelf niet terugvinden. Wat ons en vele anderen overkomt ? Inzichten dicteren alles, ze leiden ons waar we moeten zijn, maar ik kom gewoon in opstand tegen dat proces als dat met pijn van anderen gepaard gaat, zoals ook tegen dat politieke proces...totdat ik me ook verplicht neer moet leggen bij een gewoon bestaan zonder diepgang. Voor mij betekent dat wat natuur en rusten en alles en iedereen die zegt mij nodig te hebben, maar laten te doen en ook een gemakkelijk mens als ik hpen tegen te komen, want 'zoeken' en 'jagen' om uit complexe relaties weg te geraken, heb ik al gehad, dank u wel. Tragisch doen om het minste geringste ondermijnt, net als andere dingen mijn gestel. Als is mijn laatste inzinking grotendeels toe te schrijven aan té diep gegaan in mijn werk, zal ik maar zeggen.  Gisteren niks gepost...toch nog 250 bezoeken op 24 uur...ook dank zij face-book. Ben er vandaag weer bovenop ondanks maagervaring eergisteren,zoals op callcenter maar zonder bewusteloosheid.

'Nieuw vlees in de kuip'?, nogal plat gezegd; waarschijnlijk onderdeel van de complexe redenen waarom je zo chagrijnig kan zijn, dat verleden van ons...het heeft allemaal zijn redenen gehad in die niet geringe uitdaging met drie die we toen in openheid aangingen, maar de complexiteit van dingen rondom ons nu zal ook wel meetellen. Nieuw vlees zou toch alleen maar in het beste geval vooral een tijdelijke lichamelijke heropflakkering en dan een hoop nieuwe narigheid meebrengen. Heb het voorlopig wel gehad. Jou zou het misschien goed doen, je hebt teveel van je downs met mij beleefd en denkt dat ik je niet meer als de dichteres en zo van in de tijd kan zien en daarom voel je je ook niet aantrekkelijk meer, dat kan misschien alleen maar met een nieuwe, andere geest die meteen ook andere stimulansen en meer zekerheid en aangepastheid aan properheid, huisregels, burenverhoudingen... geven kan. Hij hoeft daarom niet eens over de vloer te komen, wat nog belangrijker zou zijn om spanningen te vermijden. Voornaamste is dat je, je als herboren en nieuw en altijd even vriendelijk en charmant zou kunnen presenteren.

Good Luck, maar vergeet niet, het zijn de inzichten die alles dicteren en die heb ik teveel volgens mij en te weinig volgens jou. Ik zie wel te overleven. Als de warmte na de zomer zal zijn verdwenen, ga ik waarschijnlijk op zoek naar een warm land en een nieuw chalet...dus daarom moet ik niet zo nodig op zoek naar nieuwe verliefdheid hier om achteraf de mensen weeral pijn te moeten doen, door ze met het eigenlijke te confronteren,niet noodzakelijk omdat ik toch weer voor jou zal kiezen en hen laten vallen. Hopelijk komt dit niet over als een beledigingen en beschuldiginen uitdragende mail...het is het oude overgeërfde negatieve deel in ons dat we moeten kunnen doorzien en overwinnen of we gaan veel te snel verouderen. Einde mail, je zelf teveel blootgeven, moet ik ook nog afleveren, levert mij waarschijnlijk weer een hoop narigheid op Hoe groter hart én inzichten, hoe meer je naar je kop krijgt uiteindelijk, dat is mijn ervaring. Terwijl er vroeger uit openheid in brieven en mails zoveel ver reikends en verrijkends volgen kon. Nu moet je soms zwijgen, wil je niet in een soort verbale vuurlinie komen te liggen.  Zal maar verder werken aan mijn model met alles tussen 1en 7, tussen oer, sensualiteit, rationaliteit,midden,spreken,lucht, licht...en innerlicht...het eeuwige zijn en niet willen zijn van plus min, vol en leeg cirkeltje...zoals bij de geboorte van de cosmos(bij benadering van nul komt er te veel druk en bigbang en opnieuw...of het daarmee corresponderende huis van de homo sapiens in zijn twee geaardheden en iets boven het omschreven o.

 


Nood aan vrouw

Een huisgenoot doet een vrouw genieten.

Ben ik blij voor voor hen.

Menig vallende nacht, eenzaam in mijn tuin.

Het artistieke, filosofische werk ging voor.

Dus het lichamelijk- emotionele soms flink in puin.  Je kan van het leven veel leren.

In afwachting dat het tij toch wel een keer zal keren.

Waar heeft men een mens eigenlijk in gedropt.

Een huwelijk dat de laatste drie maanden door overspel van mevrouw stopt.

Beu van wat haar vader met haar deed, de man voortaan als vijand.

Vrijheid ligt dan te lonken, eens de banden doorgesneden.

Naast het geluk bij momenten…

Andervrouws verdrieten altijd maar uitzweten.

Te veel van die momenten van je kas opvreten.

In lyrische bewoordingen schrijft men dan zijn wedervaren neer.

Maar het leven leert in de praktijk, naar een theoretische leerschool vraagt de mens weinig.

Het moet me maar vergeven zijn, dat ik wordt zowaar azijnig.

Ligt niet in mijn aard en dat is wat me zorgen baart.

Het feit dat men veel liefde heeft te geven en de nood aan delen.

Lijkt zo oppervlakkig en zo makkelijk voor velen.  Mij is het niet meer gegund.

En ik vraag me af, of het wel anders had gekund.

Je krijgt in ’t leven voornamelijk je kaarten van anderen.

En daar valt weinig aan te veranderen.

Het lijkt wel of die ene in allerlei nood, haar hemelse achterban

Mezelf heel goed van een andere afschermen kan.

Tot het moment, de dag dat alles weer mooi draait zoals vroeger…

Of hoef ik daar niet om te wachten…hebben we allen niet onze eigen opdrachten…

Veroorzaakt door wie-wat we allemaal reeds tegenkwamen en onszelf.

Een opdracht, opdrachten liever, van voor we geboren waren.

Hadden we moeten blijven het onmogelijke te verzoenen ?

Zo zijn er die echt bij andere geaardheden vallen… En er blijven tol voor betalen.

Geef mij dan toch maar meer assertieve verhalen.

Er werd ons geleerd dat we oneindig goed en medelijdend moesten zijn.

Doe maar wat minder, want er rest je anders te veel pijn.

Geniet met mate van het leven en blijf in eenvoud bij de goeie inborst…

Die jou inzet verdient. Man, vrouw of kind...

altijd iemand die dat verdient

Samenvloeiende omstandigheden, spel van aantrekken en afstoten,

evoluties van het ‘Waarom’ vervolg “Ach ja, de Liefde” Harmpie enz…?

Emoti was nauwelijks twintig en midden jaren negentienveertig heel verliefd op iemand uit de Alpen, in het tijdperk dat het niet geapprecieerd werd dat je als vrouw op iemand van de taal van Goethe viel.  Hoe emotioneel deze knappe bruin ogende passionele vrouw ook was, ze was ook buitengewoon getalenteerd in het bekomen van hetgeen ze via wie bekomen of binnenhalen wou.  Fritz Tanzgipfel hield van dergelijke begeerlijke vrouwen; maar dan vooral van ze tijdig voor een andere soortgenoot in te wisselen.  Voor romantiek en het vaderschap echter, voelde hij zich nog niet geroepen.  Met een dergelijke logische, maar passioneel gerechtvaardigde misrekening kon Emoti wel leven, zeker omdat ze op het begrip van een twintig jaar oudere vriend rekenen kon.  Sobero hield van de natuur en werken in zijn tuin en weldra ook van het wijze vader zijn van het avontuur in de Alpen. Hun bruine ogen vormden een voor ‘hun’ kind rustige omgeving om op te groeien.  Maar oh lot en zijn bond- genoten !  Het spaak geraakte huwelijk van ‘Ijzeren Bok’, noemden zijn vrienden hem; zette de Bok op het spoor van Emoti.  Sobero was niet bepaald een macho die veel weerwerk tegen het kapen van zijn ega bood en de tijd dat hij werken was, nam Ijzeren de plaats van hem in; en waren ze als eens gelijktijdig daar gedroegen ze zich als een voorbeeldige manage à trois…wat vooral Sobero’s verdienste was, den Ijzeren was wel vrijgevig voor de familie en zijn lief voor na en tussen de uren met zijn ‘wettige’ vrouw, maar zoals een ieder of de meesten onder ons, had nog onvoldoende aan zijn schaduwkant gewerkt :  het chanteren van diegenen voor wie hij gul was, tot intimidatie en stalken toe.  Eerst jaren later zou een passionele liefdesvrucht van den blauwogige Ijzeren en Emoti de ‘Bok’ teveel aan de deur zetten bij Emoti die tijdens die jaren daar tussen toch ook nog drie kinderen kreeg van haar ‘rustige’, twintigjarige ‘tuinman’, maar wettige echtgenoot eigenlijk. Het krijgen van kinderen lijkt door de menselijke natuur wel zo opgevat het resultaat van wat op genetisch vlak vooraf ging zich samen met de huidige stand van zaken vertaald in een daar aan aangepaste nieuwe genetische compositie, met in zich al begenadigd (of behept) de nodige tegenstellingen of én gelijkenissen tegenover de personages die het nieuwe personage gaat tegen komen.  Het moge U niet verwonderen dat er al op verschillende andere plaatsen, dan in het kader van dit verhaal een aantal personages die mekaar nog niet kennen in het kader van de hierboven geschetste personages aan evolueren en het verhouden zijn, zodanig aan het voorbereiden zijn eigenlijk op de ontmoeting met de personages in dit concrete verhaal, de personages rond Emoti, Sobero, den Ijzeren en hun kinderen.  Eén van de levenslijnen waar het leven zelf constructies rond bouwt, is immers het bij mekaar brengen van mensen, jong en oud, wier stukken puzzel op een bepaald manier op een bepaald moment in de tijd toch in mekaar lijken te passen, of ze nu familie zijn of aangetrouwd of broer en zus of opa en kleinkind of hoe dan ook.  Een echt goed observator van dit soort levensecht theater zal niet alleen de gebeurtenissen zien of deze alleenlijk in ‘goed’ of ‘slecht’ indelen, maar eerder de verschillende bij mekaar komende ‘waaroms’ en ‘waardoors’ en ‘waarvoors’ en ‘hoe-s’ kunnen onderscheiden en ontleden.  Vaak zien de personages zelf  niet de tredmolen waarin ze lopen of wie ten onrechte té dominant of te onderdanig over wie is; omdat ze nog teveel in hun overgeërfde negatievere deel van hun ervaringen vast zitten.  Tegen sommigen zeggen dan meestal buitenstaanders “begin toch ergens opnieuw of ontworstel je ten minste aan de te grote invloed van persoon X of Y zijn of haar intriges, alleen bedoeld om het eigen ego te veel te bevoordelen op financieel of welk ook ander menselijk relationeel aspect.  Of, leer ook alleen te bestaan en denk niet altijd dat iemand wiens bestaan emotioneel te zwaar op dat van jou leunt, iemand die te veel op je zenuwen werkt eigenlijk, (hoe hemels alles aanvankelijk ook leek) , dat die man of vrouw of wie dan ook totaal niet zonder je kan.  Zoals geschreven, meestal beseft men niet welke tredmolens we voor ons zelf bouwen en welke andere anderen voor ons bouwden.  Feit is dat des te meer complex relaties omwille van hun voorgeschiedenissen zijn, des te meer kans er is dat het afbreken van tredmolens een makkelijke evolutie zijn zal.  In welke mate zijn zulke op de duur sterk vertakte ontwikkelingen eigenlijk te voorkomen ?        Kan een kiem van een boom voorkomen dat hij via kruin en wortels enorm ‘vertakken’ zal ?  Al hetgeen er doorgegeven wordt, zit bij aanvang al ingebakken en komt tot leven niet alleen door deze innerlijke genetische informatie, maar ook door de uiterlijke factoren, de strijd om het materiele en affectieve mogen en kunnen bestaan bijvoorbeeld, levensomstandigheden, voeding, solvabiliteit, cultureel en sociaal politiek bewustzijn, een aanleg tot spirituele gevoeligheid ook. 

Hoe wordt je eigenlijk een observator die bepaalde evoluties in één van de micro theaters van het leven zoals in dit kortverhaal geschetst, duidelijk herkend ?  Omdat je eigenlijk ook al een zekere achtergrond in die richting hebt.  Omdat je weet dat de basiswet van het leven “iets zonder zin kan niet bestaan” (parallel met de fysica wet “iets kleiner of gelijk aan nul-zinloosheid- kan niet bestaan, want ontploft…ook voor onze relaties geldig is.  Bovendien, alhoewel we mekaar niet zien, zelfs nog niet van mekaars bestaan op de hoogte zijn,  gebeuren er al dingen langs telepathische weg of gedachtenoverdracht tussen mensen die mekaar kennen of niet kennen; maar die energetisch dezelfde aantrekkende of afstotende ‘ladingen’ hebben.      Soms moeten ze mekaar een dag wel ontmoeten, soms ook niet; soms blijven ze bij mekaar, soms ook niet.   Daar gaat ‘de ontdekking van de hemel’ zoals door Harry Müllisch beschreven eigenlijk over, niet zozeer over hoe alle voorvallen van uit een hemel worden geregeld, maar zich binnen de wereld van de materie en antimaterie afspelen. Saint Laws Reign.  Ga je er tegen in krijg je een boomerang effect eigenlijk. 

Dus, concreet genomen, op welke manier raakt de verteller observator van hierboven bij de hierboven geschetste geschiedenis betrokken?    Zoals hij reeds in zijn eerdere werken schreef :  “de hiërarchieën van de spirituele wereld bedienen zich van het leven en de liefde om de innerlijke dialogen en de andere en de totale zin van het leven beter te begrijpen”. 

Harm, maar eerst Harmpie, een jongen die veel van zijn latere gezinsleven verwachtte, kwam sinds zijn begin dertiger jaren in hele andere toestanden terecht.   Het economische gerichte aspect van opgroeien in een gezin van keihard werkende middenstanders wiens zaak altijd diende te groeien om te overleven en waarin hard mee gewerkt moest worden; maakte een andere soort communicatie rond de meer subjectieve of overspannende objectieve dingen in het leven nogal quasi onmogelijk. Of je al of niet goed met je partner of later met de kinderen kan praten en goed blijven praten hangt niet alleen van je partnerkeuze af zo zou op korte, lange en heel lange termijn gaan blijken.  Hij had zich toen al wel afgevraagd of de voorgeschiedenis van zijn ega wel van die aard was om aan kinderen te beginnen. Zou daar uit voortvloeien dat de verhouding van zijn latere kinderen naar de andere sekse toe ook al niet zo moeilijk zou verlopen als deze dewelke zich tussen Martina en haar vader ontspon ?    Evenmin als Harm zich geneigd voelde de zaak van zijn vader over te nemen, toonden zijn latere kinderen in de feiten weinig of geen interesse in de dingen waar de vader mee bezig was, mede dank aan het feit dat de media en het grootkapitaal, hand in hand met de politiek, het leven op aarde tot koopwaar en plat amusement heeft gemaakt, met als steun in de rug niet het zinnige gedeelte van sommige godsdienstige teksten, maar eerder van de stomme gedeelten er van, opgefleurd met een aantal rituelen waar je geen donder meer mee kunt beginnen. De vragen die Harm zich al die jaren later van uit kwalitatief hogere ‘trillingen’ van de verschillende frequenties van het zijn begon te stellen, waren : a) had hij dan toch nog zijn huwelijk kunnen redden indien hij bijwijlen, na het bedrog van waarschijnlijk al wel enkele jaren niet wat langer geduld gehad in plaats van voor de eerste keer in zijn leven, als een soort revanche of onbewust ouder verlangen reeds,  ook een tweede seksuele partner te hebben ? b) zou dat niet gunstiger geweest zijn voor de emotionele ontwikkeling van de kinderen c)indien zijn eerste langdurige relatie er voor gekozen had om samen met hem en zijn kinderen te komen wonen, had Harm dan niet minder problemen gehad bij de opvoeding van zijn kinderen ?  Harm had zijn nieuwe geliefde toenmaals niet opgeëist en aanvaarde de hem opgelegde driehoek van het de eerste jaren wat op afstand blijven, wel met medeweten van haar echtgenoot, die al eens eerder dan voor Harms tijd geconfronteerd was met het feit dat zijn vrouw, in tegenstelling tot hem, een nieuw lief had’.  Het siert een schrijver niet van zoals al doorheen de hele oudheid, de ‘overspelige’ vrouw te gaan veroordelen.  Waarom gaat een vrouw vreemd ? Wil haar man geen kind meer of te lang nog geen kind…zijn de praatniveaus te verschillend geworden ?  Zijn er holebi ondergronden die meespeelden ?  Waarom voelde ze zich eigenlijk zolang ze hem kende eigenlijk al altijd meer aangetrokken tot een meer filosofisch dan praktisch ingesteld iemand ?      Het sierde haar eigenlijk dat ze verantwoordelijkheid wou dragen voor de kinderen die ze op de wereld had gezet, maar aan de andere kant wou ze ook teveel controle op iedereen rondom haar, teveel beredderen in anderen hun plaats en zo; zelfs tot op een leeftijd dat die al hadden moeten uitvliegen.  Teveel over bemoeienis maakt anderen onzeker zegt men al wel eens niet?

In ieder geval, te veel zwaars kan je niet blijven dragen.  Op de duur dus, na alleen gelaten te zijn met na een jaar of drie ook weer mét de kinderen alleen door zijn eerste vrouw, en na de episode met diegene die gedeeltelijk voor voltijds haar gezin koos, zelfs nadat de te timide en geduldige echtgenoot eindelijk iemand anders had en iedereen van de kinderen werk en zo had…en na nog een aantal ervaringen met op zich heel goei vrouwen, maar in hun leven geconfronteerd met ook één van de zeven dingen waarvan vrouwen absoluut niet willen dat hun overkomt…komt den Harm dan toch op een dag iemand tegen die hetzelfde ongeveer overkomen was dan wat hem was overkomen.  Op een dag door de vader van haar kinderen verlaten voor iemand anders.  Menselijke zaak.  Begrijpelijk ook, geen kwestie van goed te praten of niet, het zijn gewoon feiten die volgen op een aantal voorgeschiedenissen; waarmee we, drie jaar na die feiten in ons verhaal belanden bij Imagie, de inmiddels ex dus van een zoon van Sobero.  Twee platonisch geworden vriendinnen van Harm wilden die avond niet naar een tentoonstelling op toch wel een uur rijden, maar zij waren wel in de buurt indien ze dat hadden gewild…dus besloot Harm er dan toch maar alleen naar toe te gaan.  Diegene die hem had uitgenodigd, eens te meer, wist Harm niet, had door haar als moeilijke dingen ervaren praktische en andere dingen  met haar partner, ook aanwezig.   Imagie had iets echt puurs nog, was Harm’s eerste gedachte.  Wat in feite achteraf gezien gewoon wilde zeggen, dat een toegewijde vrouw zich best niet te veel problemen op de hals moet halen, dingen die zich opstapelen en haar alleen maar onzeker en weinig stabiel maken. Een vrouw wil gewoon eerlijk geluk.

voorlopig einde-----wat volgt, L.een Engelse gedeeltelijke vertaling van het begin van de roman; erotische poëzie, aanvullende schetsen en kortverhalen en theorieën over de Liefde en zo meer

Droomtoestanden          

Zag ze in enkele scènes terug, niet in de tijd, maar in het nu eerder…of een nu dat ergens aan een andere kant wordt opgebouwd.  ’t Kwam erop neer dat er eerst nog wel die felle lot band van onze onderscheiden voorouders ook vroeger was, bindingen die we destijds rond 2006 meer tot de krijtlijnen van het realisme terug brachten; het soort realisme dat mensen die vroeger buren waren, later bed deelden en nu weer buren.  Maar reeds na deze enkele seconden durende droomopname kwam er al een verkoeling, teweeg gebracht door de illusies waar haar leven haar had laten in verzeilen.  Je kan iemand wel in ’t leven wel laten proberen van wezenstoestanden doen te vatten (en andersom) maar je reist gewoonlijk verder naar een andere bestemmeling of bestemmelinge die het volgende deel of het definitieve deel van de puzzel is.   Over generaties heen blijven eerst emotionele evoluties naar spirituele inzichten verlangen.  Ging iemand té patriarchaal met zijn kinderen om gaan die kinderen allen hetzelfde of anders reageren, weg gaan, zich te soft opstellen of al wel eens als frustratie bij stres zich zelf van zijn te kwade kant laten zien…en dan een generatie daar achter ga je dan weer een toestand hebben waar kinderen te veel vrijheid krijgen en de ouders navenant een pak problemen er bij.  In het geval van de droom was het niet zo zeer iets van vorige generaties, maar eerder iets tussen haar en haar te strenge ex…hij, te streng, zij later te zacht.  Ingewikkelde droom, bij het opstaan wist ik er nog weinig van, maar na een fietsrit in het bos met de honden kon ik dit blad toch wel weer iets verkonden. 

Nog een wonder dat ik niet van iemands schoonmoeder droomde, nadat ik in de week iemands verhaal daarover had gehoord.  De schoonmoeder kon niet luchten dat de man van haar dochter haar niet totaal gehoorzaamde zoals haar eigen man dat uit schuldgevoel over het zich vergrijpen aan de jeugd van zijn dochter deed.  Zij maakte de dochter en later haar kleindochters wijs dat de hun man en pappa niet naar vergaderingen of sporten ging maar op café zat of een ander had of zelfs voor anderen betaalde, geweldige tactieken om mensen uit mekaar te krijgen.  En dan moet dat allemaal achteraf vergeven worden ?  Dat moet dan bovendien dan nog allemaal opwegen tegen de goede dingen die ze wél deden ?  “Wat er dan wel van waar was “, zei me de vriend, “toen mijn vrouw een andere vrijer had en door hem onder druk kwam te staan en onze ménage achteruit ging, heb ik ooit eens gezegd bij het aanvoelen dat er iets loos was “zal ik dan maar naar de bar gaan” ?  Dat ene zinnetje zal na onze scheiding wel opgeblazen geweest zijn en een eigen leven gaan leiden zijn, met weinig stichtelijks tot gevolg…. “.   Wat een ellende er soms uit mooie dingen kan komen, het lijkt wel of de liefde in vele gevallen gebruikt wordt om ons met de neus op de feiten te drukken. 

Heb genoeg van die dingen die men doorheen een toegeven aan negatieve gevoelens… toch zoooo  complex maakt in plaats van gewoon te doen. Tegenstrijdigheden ook als aanvulling te zien, net als gewoon goed bij mekaar passen.          De kaarten liggen niet voor iedereen hetzelfde op vlak van emotionele evolutie en hoe anderen daar al of niet in passen. Gekoppeld aan de leefomstandigheden en het tevreden zijn met gewoon genoeg of het nooit tevreden zijn en geconfronteerd met die en die personages die wel lijken ‘op het lijf geschreven te zijn’ in hele mooie soms tragische soms komische theaterstukjes of stukken (naargelang tijd en inhoud); loopt het persoonlijke  leven voor eenieder anders, maar vertaald zich ook voor een stuk naar de sociale en politieke leefwereld toe : met hoe velen gaven we om het feit dat er teveel armoede en al die oorlog is en hoe sterk waren we er mee bezig opdat dat zich in een gunstiger kiesgedrag of een andere manier om aan verkiezingen te doe, zou vertalen ?                                                

Wakker worden. Met respect voor jullie en anderen binnen links hun inzet, maar verder doen binnen het huidige democratische systeem van in de tijd van het oude Griekenland ? We hebben iets aangepaster nodig. Eerst een programma voorleggen te stemming, dan de dirigenten, internationale eisen om militaire productie te ontmantelen, taks systemen eenvoudig te maken en rechtvaardig, lonen die mekaar niet beconcurreren, speculatie afschaffen, goedkoop wonen enz...het is dat of de afschaffing van de loonarbeid en de handel, gewoon produceren en verdelen met een internationale munt als ruilmiddel gewoon http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be

 

L.Ties needing to be purified

It was in those days of the Vietnam war, where the seemingly strongest army in the world destroyed the daily life of the Vietnamese people. End of the fifties of the 20th century that process already started, you know the age when the Belgians build their Atomium in Brussels, that was to become the capital of Europe. Observer followed basic school. The ruins of the war were cleaned up and mainly there was a strange silence about that war. The traditional religious education and what happened in the times of the old Roman empire were more important in school then what had happened a decade ago. Observer found some of those ancient stories quite good for a part, but there were things missing in them or not correct. He wanted to give the old culture some credit, but he liked most searching for his own truth, while with his eyes a bit closed he watched the sun penetrating the window of the classrooms he spend the first part of his life partly in…he loved that bundle of rays penetrating his subjective world that looked for connections with the objective realities around him. The message that religion seemed to have, was that a human being had to be almost perfect, like if that mister God did not tolerate imperfection…wasn’t it the other way round sometimes ? He Himself, ‘God’, did not tolerate imperfection. One could not point a finger at his shortcomings : eternally good, eternally charitable, eternal this and that. How could this be ? Everything came to an end, every school day, every live. Nobody understand the meaning of it all. One could not go to deep into this, one had to obtain points to pass each year to the next study year. There were the friends in the village and school, family…just making one’s way into life, the ‘practical’ life was one part of existence. The connection between life and dead; wasn’t that something for priests ? The score of ‘who owns what, was kept by the office of notary. The state of being ill or not was the task of doctors and pharmacists. Who that was entitled on having a job or income, was a cause for politicians and companies; or with a bit of luck one had his own little independent occupation. But in what condition one’s soul life was, not calculating the former things in this condition, independent from material things (if that was by any means possible), was one’s own concern, measurable by the fact of feeling happy now and then and doing what one was doing and doing it with the people one liked. Not a lot of people were able to look in to their own soul or even less in the souls of others. One could share one’s soul life with someone, but it sometimes led to complications one had to understand again and again…because of the fact that the past of everyone, even before one was born, seemed to be continuously looking for a way to purify itself. The past was working it’ s way through the present regardless of the distance one was able take towards that past . So it seemed that over the border of dead things in the past and present were influenced by both ‘stories’. As a little boy, Observer stood with his grandmother near the bed where Huske’s wife was dying, an old bent little farmer with almost a dozen children. Observer’s mother went to give the cows of her father in law to drink on the farmyard of Huske and Marieke it was, if Observer remembered her name correctly. The wife of Huske, yes indeed it was Marieke, was a soft one. As pipe smoking Huske often walked with his hands behind his back on the street, he used to tell Huske something funny sometimes. Much reason to laugh he hadn’t if one knew what troubles he had with his children and those ones with theirs. Observer didn’t knew at the time that it is not because someone seems happy and tells funny stories, that he is very happy and wise and has had a life where nothing was to blame him or her. Without knowing it, there at that bed of the dying Marieke, (or, wait a minute, was it Huske ?) he stood at the beginning of a long journey through human psyche. The sister of Huske would be, or in fact already was (can be important energetically spoken) the grandmother of the later wife of Observer. The first child from Bertha, so Observer heard, the sister of Huske, was not from her later husband with whom she would have another 3 children…this could explain the later unrest in relations between that first son of Bertha and the other children. Dough being pregnant from another man, Livine married Bertha any way…so Bertha married into the same family name as Observer had. Al dough Livine was not closely genetic related to the boy who was going to have 3 children with the daughter of his second son. The first ‘love’ Observer would have, was 18 and then 3 year older than him and under the tones of one of those to melancholic and emotional tango-songs, he would feel his Willy’s urge on reacting on their movements. The young woman was a the daughter of the first son of Bertha (Huske’s sister remember, Huske the man with a dozen children in a house to small). Observer thought about that day when his grandmother Clothilde and his mother and he as a little boy stood around the bed of the then dying person when they came to get water for the cattle…can the software of energies who died, still have an influence on events over generations ? Or was it their ‘God’ where practically almost alone the priest talked about, that was busy trying to write a scenario to give the past away rest and some of the living one’s happiness and conflicts as well to purify the past ? Or wasn’t every move one and didn’t the living in the present ones just played the roles whom they simply had to play because of their character and inner being; the roles which they played accordingly to their own nature and that of the ones who proceeded them maybe for a large part were their own fate. Can one take over energy from someone who is dying and can that energy become part of yours ? He did not knew it yet, but on all his conscious and unconscious questions he would get an answer one day. Why did Observer’s mother stood by that bed of that little old bony old lady…because the fact that his mother also had a nephew and niece with a hump like Huske ? A child of Huske’s son had a water on the brain head like the sister of a women Observer would meet later on, after his divorce. Why would his mother also would end with legs she could not bent or spread anymore because off the hard working in her life ? Maybe the latter was too far away from making useful comparisons or connections, but there were remarkable observations to be made in life. Did one carry partly the same fate as certain with the partly the same features and if one was too compassionate one would get too involved with these developments…adding them to a part of the fate of others in one’s environment ? The Church preached to have compassion…but taking all the burdens from the ones who suffer in any way, without giving them the change to accept the truth of their lives and growing more on their own strength…was that kind of philosophy preferable to keeping a distance from genetic obstructions and looking for stronger partners in life ? In the bus on a voyage with the youth movement followed the giving hands and feeling with Gaby, (ga-go-pass-by) the niece of Huske. In fact Observer found her legs a bit too large. They forgot each other’s first experiments and the sympathetic women not long afterwards, married an even cheerful man as Huske. In Huske’s genetic baggage or in that of his women or their ancestors, there is a gene present that gives children a water head or a leg tat is a bit to small or great or a hump. Huske’s grandchild had a water head and a niece of his a leg that was shorter as the other. It was not clear to Observer, from what he was been told, if the boy with the water head was intelligent…so why was he put in an institution, because off his appearance ? The man with the large head did not have a long life. Another family member of Huske was called heshe, because it was not sure which sexuality heshe had, strong as a man, but officially a women. Huske’s sister Bertha married when she was pregnant of who know who ? It was, like mentioned before, someone with the same family name as Observer, but not closely related, the later grandfather of Observers wife on the family side of her father. That altruistic man took the change of sharing partly the genetic risks involved in marrying Bertha and taking care of her first son that wasn’t his. The grandfather of Observer, on his father’ s side, played a mediating role in this marriage. In the village where they lived he was known to conciliate people with relation problems, or not seldom was he called in to help resolve quarrels between people or lay the dead off. “You are going to have a good wife, never mind if she is a bit in panic because off the fact that she is pregnant already”, he said both to the real or unreal fathers. That was where that bible was partly about, wasn’t it ? The holy Mary was pregnant of the holy Ghost (no child comes in too this world without a reason)…and Joseph accepted responsibility. So, after a few platonic loves, Observer , still a virgin at 16, went to engage himself with the after niece of Huske. She did not have her ‘flower’ any more, he felt while penetrating while sitting on him in that chair in her room and watching her intensively on his first ‘visit’ in her not so sacred place. He did not meet the resistance that was mentioned in biological books while she let herself downwards. She couldn’t have met a better boy to understand the situation, he did not care so much about it when she said to him that she had not done it with another boy…some women lose their hymen (hey men-joke) riding on a horse for example, he had read somewhere and told so…much to the satisfaction off his girlfriend. Observer did not yet know what jealousy was and his girl, Traum, had a Trauma, which she was trying to hide, because the next time they met she told him a story about some blood stains she found in her underwear. He had smiled with her explanation…and he should not have…because it would hunt her , not him the rest of her life. She searched and found a way to tell him what her father Selfish had done with her…without telling the complete story around it. It seemed unimaginable to him that a father could do such a thing, that such a thing could exist…so he pushed it away as one does with stories one does not like. Only a years later he would realize what an enormous and gigantic task life had given to him. What a pain full situation it must have been for her, being involved in a physical love triangle with one’s parents. Listening at night how he did ‘it’ with her mother as well in the room with one wall in between. Trying to attract attention in an abnormal way and learning how to lie, one can learn quick in life. Observer did not understand in those days why people told lies to each other. How was she to escape from the feeling of being ‘less’ than other children ? By behaving a bit like boys between girls ? People, children can push away to their unconsciousness some things in life, with the risk that that what not came in too an open discussion with the originators of malicious deeds, can become too heavy to carry in life. Difficult side consequences started to build up because the victim, Traum(a) in a certain way, could not make a difference between her father and an innocent man, Observer in her case…he was a man as well and man do terrible things. Unsolved emotions destroy a lot in lives…whether a girl keeps on cultivating a guilty feeling towards her mother and allows her to dominate her or whether other examples of adults or children who are dominated by sex without mutual agreement. Our culture does not realize enough that a great deal of suffering and even disease, is the consequence of generation stories seeking to be purified by stronger blood, steadfast attitudes…in order to overcome weakening frustrations. Observer was a good lad, with an important degree of softness inside, bold as he could be in other situations. He was often trying to live himself in in to how other people were. This capacity of his was so enormous, that he, as a boy, let a ten year older man do things with him, he himself as being so young, was not attracted to. This maybe was the reason why he and Trauma understood each other and could talk about this for a while, before they pushed this issue away from them as ‘resolved’. Trauma would convey her secret after Observer told his. They both seemed to have put those stories about the genetic and educational sad things behind them, but in fact they kept on infiltrating. The shadow of the past was so big, also because of the story of Trauma’s mother her parents and their past. The father of her mother had married her after she got pregnant after a rape…so also in this case that father (which was a cousin of her mother) had started off in the same way in a marriage as Trauma’s grandfather on her father’s side had). The funny, but not so funny thing is that that grandfather (Livine) his son would end up marrying a wife whose father was in the same case, as explained. Why things happen according to those strange rules ? Why did Observers mother in law and all the brother and sisters the cousin and his niece had in that (also) to little house…did not show more respect for the decision of their father to help his niece…maybe to show that man that one does not have to have too much compassion as to where those wrongly called ‘love’-things are concerned. Idealism and romance and poetry…and so on …values Observer tried to hold high…live did not always seem to use or follow these paths alone. To be continued in every day life.

 Love and the spiritual world

The spiritual world, one cannot understand by dogma’s alone We have a lot of love inside us. When love often has been undergoing some painful tests and we still try to understand the reasons why people sometimes don’t get the real meaning of certain situations in a relationship and we keep on continuing trying to raise their understanding about the way life works…then there really is a spiritual connection between people, a thousand links to our daily lives and those of the ones before us. What is that love and were does it come from ? Should one continue the relationship (s) or not ? Sometimes one has no choice, because the other side wants to stop the relationship partly or complete. Even if one does not continue to meet each other, relationships of all kind continue; most of the time it isn’t even clearly noticed by the different degrees of consciousness. You probably know about the moments when you can reach a high level of communication or contact with someone. One even does not have to fall in love with them in each way. It’s a strange thing that one can lose one’ s love for someone and if one is lucky friendship and respect remain to chase away the nasty thoughts and images the darker side of the beloved provoked. The darker side is all about the unsolved heritages of the past and the ones one added to them in responding from the same or other situations. When one touches the real nerve of the condition of someone, that someone begins to defend some cultural or personal dogma’s that not always correspond with the truth about someone’s roots. (Listen to both words, ‘truth’ and ‘root’…they have a lot in common.) Each time, in each area other words are used to enlighten bits of what life is about. One only can talk about the practical things of life and add some humor while maintaining the relationships that need no digging in too one’s soul. But when the discovery of one’s soul happens spontaneously, another approach becomes necessary. The sentence ‘ one has got to know one ‘s self’, is often used and clearly this passes through others; this can become a very intensive process with a lot of avoidable and not avoidable consequences…for better and for worse. One can chose for a celibate life, like for example priest do, or one can chose to find out what the soul of a woman or a man really contributes in discovering what life and your life is all about. Each kind of relationship, whether as a colleague, a child, parents, grandparents, friends, lovers…invites us to really understand the different meanings of life. In the case of lovers, what are they really searching for next to the pleasant things body-contact can offer and not feeling alone ? When spiritually connected people can overcome their negative emotions their fingers become like camera’s reading each other cells…surely an almost ideal situation…making love with a lot of concentration and understanding how to really activate each other’ s body…and soul in a spiritual way…but it isn’t a guarantee that things work out all right, because of the karma who preceded that kind of relationship isn’t understood or one does not dare to understand. This can cause a lot of troubles…and indeed if there are other family members involved on both sides and if one tries to please everyone without understanding in which situation they find themselves in. It isn’t easy trying to tell other people what to do…especially if they aren’t ready for it, or if they are too stubborn. Also, when the relationship with ancestors and others isn’t understood it can become difficult to unwind the wires. Like in the telecom connections in the boxes on our streets there are certain connections between people and they get disturbed when things in our live occur that shouldn’t have happened to avoid complications, but in a lot of cases things couldn’t haven’t gone in another way. We experience things and we forget things, but when we reach the deep truth about a lot, we can tend to push it away, with a feeling of missing something as a consequence or we can try not forgetting the lessons and their feeling anymore and carrying it as a power in our consciousness…thus telepathically influencing things positively, all dough that SEEMS not to be the case sometimes. We cannot play ‘God’, but we can near the divine energy that make things happen mostly in an unconscious way. People who are aware of this should not try to escape by means of believing superstition or using unnecessary pills that burry a part of their body and soul and prevent a contact with their spiritual inner communication or dialogues which they could have had if they had overcome themselves and others. Often they cut ties with the one who really cared lots and lots about them, because the confrontation with their roots was to heavy emotionally loaded for them. Then they have the choice to enjoy life in a way they can handle, but in many case they make it worse. Sometimes the more distance one keeps after finishing a relationship or turning it in to friendship (if still possible), the better it will go with oneself or the other…if this means that one of the two for example will not take some medicine any more, the longing for the one he or she had to miss can come back and if that person is lucky she or he will not have to repeat the same road with more suffering then joy. Suffering surely will come when one discovers one has lost someone with the same roots. True roots, roots of truth. (almost poetry those related sounds in these words). What was the next stage in the platonic friendship Doubt and Observer once again had ? One of them or both of them having someone else to have a bio relationship with as well ? How would they begin the last stage of their lives ? Go on like that in the knowledge they had not completely fullended what they had started, because the consequences the reasons for coming together or going out of each other, or starting again, their ancestors had, were to big to overcome ? When would she finally understand. Or did Doubt want just a friendship because she felt guilty about not accepting the traditional role of a wife towards her husband ? Then she would agree with her ex husband vision that something was out of controle with her emotional system, due to... . Observer would not start all over again thinking about it all. In a probably last large email he pointed out that he had need of skin contact as well and had worries of his own close ones enough to try to understand and deal with. It was this or leaving every one on their own destiny and following his own without looking back to much. Still there was a lot of fun an spiritual insights that were understood while they met each other from time to time to catch op with events.

  1. Further personages in the ancestral and present telepathy sphere A woman named Sharp, had a disturbed relationship with her mother, in whose eyes she could not do a lot of special things. Inside sharp was somebody who liked a more artistic man with a sense of adventure. She married one and after some years her husband had another woman and for ten years she agreed with their relationship, focusing up on her own career, staying without children. She liked to go out and chat with people in pubs, man and women. She met another artist but he was too difficult to live with in the end. Then she went on holiday with another man some time later…but he cheated on her during the voyage. A few months later she met a businessman, and intuitively few people knew it was not going to last all dough she was a good mother for his kid and so on. The accumulated telepathy of the couple and their past, was too heavy to carry in the end. Sharp and a female friend of hers went on a voyage, talked a lot, discovered common lines in their life and when that friend came back from the trip she decided not to sleep any more with her male friend. She had a lot of reasons which this man only could guess, but in fact he understood the whole picture at last. Some months later Sharp would leave her male friend as well. Sharp and the friend of her woman friend, had in common that they supported for a very long period that their lovers had someone else or were not completely free. That male friend had the kind of feeling Sharp had known when he was young, that he could that not do enough for his parents to get their recognition. Attraction among friends, due to telepathy of a lot of kinds ? Handsumstuborn had her youth before the second world war and she could chose out of tree boyfriends…one went to war and never came back and he was too quick in wanting to be under her dress, one was not kind enough too kids and the second oldest she could not have from both her father and mainly his mother…she chose him anyway. Her future mother in law accused her, such a good hard working women of being no good…but that ‘would be mother in law’ kept her mouth when it became clear that someone saw her being taken by someone who was not her husband…and Handumstuborn told her mother in law that she knew about it. The marriage was allowed by the parents and they went to live in the city and by doing so they escaped perusal in the war. They had a son together, who all of the sudden at the age of 15 got paralyzed. Ancestral and present telepathy and, or a boy that was conceived during and growing up with the most barbaric of wars as a theme in his life ? Who could Handsumstuborn blame, thrown in life as she was, like anyone ? Gardensoftness ‘s mother was told to be a very rational woman and she had married gardensoftness ‘s father who was coming out of a family with an intense second chakra, which is the prolongation of the real biological stuff of life in it’ s instinctive way. She grew up with a brother who was a more rational type and they got to have some material differences by the end of his life, because he did not live to get very old. She married at a rather late age and took care of her husband well, trying to cope with her being a bit nervous. She could forget all about this as she took care of her plants and herbs…if she put something in the ground, one could be sure it would flourish. Her husband was a good guy who helped a lot of people in a social way…but as he said to his closest friend, he was getting nervous of her. She knew she was a bit nervous from time to time, but did this came from her feeling a bit guilty from the rumor that was told about her widowed mother, as if she would have made love with a man working at her farm witch she kept going all along with the help of her children ? Her husband was he really very much in too having a woman as livelong friend in the house ? Did she for an important part, had the same instinctive and genetic roots as a man named Obvious, the only one who could understand why she had sleepness solitary nights ? Now that her husband had become severally sick, Gardensoftness even felt guilty about the whole situation…because she got the blame for it. Was she indeed thinking too much of a live without a husband that wasn’t tender any more…was that the reason why he could not feel her love any more…wasn’t the real reason a mix of the things mentioned here above ? On the boarder of ancestral and present telepathy…if there is one. It sometimes is remarkable that in the face of dead people who have unfinished stories with other people and where the real underground of feelings never have been discussed; that those people or one of them that dies let go of their anger all of once. One can see no real morning in somebody after someone’s dead or while dying one shows no more interest in giving a pit of good feeling to the ones one leaves behind…as if those one’s are to blame for someone’s misfortune…that might be, but mostly it is a shared task, exchanging the negative and positive parts. It is not a good thing not supporting anyone anymore and wishing he or she were gone…in which way this could become possible anyway, one has to talk openly about one another’s feelings, so that everyone knows what to aspect or take attention at. Looking for a religious experience That’s what he thought while driving on the road towards meeting two friends at different places. He was a bit early because of the fact that his usual Sunday scheme was different, he did not need to take care of elderly persons today. The appointment was at seven pm, so what would he in the meantime do ? Visiting a spot in nature with trees, was his favorite, because the game of light and the height of trees restored ones energy circuits and levels. As do the visits in places with high walls, like churches, who can replace the trees in a way, because their energy circuits pull up one’s energy as well, or it should be very noisy inside, noisy in a chaotic way. The thought of having a religious experience did not mean something having to do with a religion, but with deeper truth (roots) in life itself as it is to most of us. So he didn’t drove to the city yet, or to nature, but followed a sign leading to an abbey. At least that was what he thought…it seemed to be a home for elderly. There was an abbey, but hard to find because of many road works. No, finding a religious experience in dealing with elderly, that was another story to be told later, not in his spare time. So he drove back to town and stopped at a café with people in it, but which main entrance was closed. The lady pointed to another entrance, which at the inside someone unlocked. He saw some young men, smoking in a corridor with not much space and where normally nobody entered, due to some objects that where put there. He recognized someone in the hallway, but that’s another story from another place. When he asked whether he could enter, he was told by a young guy that the people owning the café had not paid some taxes, so that there was a police visit on its way. So Eco did not decide to enter, he was lucky again. In a more normal pub he recognized an old woman, who had a kind of artistic aura as well. He recognized her from those days when he had to take the train in the city to go to work, she always held the hand of a young child. He asked her how the child was, if she as an elderly mother had brought him up. “It is a woman, age 23 know”, she said and complained a little about not seeing her often al dough she lived in her neighborhood. But that is another story, Eco didn’t had the need to talk about why her daughter was living with two other women sharing an apartment with a large living. He only encouraged the woman to take up her painting again and instead of painting from postcards what the great painters had painted, invent some themes herself. That was Eco alright, always inventing things which could inspire people with talent to use it. It was a good advice for him as well, because he hadn’t come to writing lately, but it takes time and experiences and a panoramic view on life…and therefore one has to climb daily. So, was this the religious experience of the day, packed in to a brief encounter with someone at age already, who liked her beer, maybe a bit too much and the brief attention of a far younger man. Maybe she was just glad to be noticed as a mother who took care in those days long ago, …did she take care…no, this was no job for Eco anymore, al dough life had given him a lot of difficult tasks, he didn’t accept them anymore, after having understood the messages in the why of people meeting people. He was about to understand another lesson. The appointment of 19 pm did not show up. Her house was probably empty. The appointment of 20 pm was in a little pub where people only get worried when the cable transmission of the football match loses connection. But, it can be said, there was a kind of friends amongst each other sphere hanging, if one does not have the ambition of looking to profound in men’s soul any more. They seemed to look at the t v , but in fact they sometimes look at the strangers in the café, but when those strangers then look back, they pretend not having looked…only when we are small children we don’t play those games. Eco’s rendez vous came in and gave him a book from a friend poet as a present. He wanted to talk about his journey to the pub, about his inner life, but that had to wait a bit. Some friends where introduced and Eco could appreciate the parts from their souls they tried to represent in an honest way. There was the young men with Russian roots, who looked forward of being mail men every day and a teacher of history who was bit to realistic about life…and then one starts being too severe about judging people or one loses ones enthusiasm for one’s role as a teacher. But, the teacher, had drunk already some wines, so that made his mind express himself a bit rougher the usual Eco supposed. The RV (rendez-vous), lost touch with her real beautiful female inner part, after a couple of beers and began word attacking Eco, with some emotional negative things she was running away from a good part of her life. That was Eco’s life again, dealing with unsolved parts of the history of women mainly, because men did not talk about those things. Think of every possible thing or situation a woman does not want to happen to herself and Eco had met someone who had had this or that kind of experience. Women told Eco a lot and he was a good listener, but when Eco then explained what probably had gone wrong and why… afterwards women tended to take revenge on him for exposing the truth in themselves, that they themselves, could not face any more in fact. Strangely the women Eco had got to know better in his life, had each one some artistic or intellectual talents, but they lost feeling with it because of those to heavy emotional things in life…Eco from time to time was a trigger for them to get restarting being busy with the more essential things of life. Under each other they got mixed up about him because one can as well be jealous of words or an innocent touch…and due to circumstances that he did not always chose, when there was more…it could be explained not in a guilty way. Women he had met in his life, had been damaged by circumstances of their life, al dough they each had some talents on certain fields (even a lot of talent in artistic or other way). It seemed like they had to meet him, not only t have an exchange of the truly valuable parts in themselves, but to confront them with a certain degree of anger, fear or jealousy in them. And even dough one offers them the change of a lifetime to get a more conscious life and a practically more happy one…it seemed not to be the purpose in his life to live this with them…at least as living together on a daily basis was concerned. Weren’t they in a strange way, punishing themselves in fact ? Was it to be like that because of the preceding stories (their own and the genetic heritage) ? Isn’t it also to be like that because of the hidden energies of feelings and thought who prepare dialogues, decisions and events ? Strangely these things also happen even dough there is a very good dialogue between his and their souls in the beginning (or even later on when the relationship has lost it’ s bio-aspect). Even dough if one can offer them on a bio level a good feeling, or if one continues this line; even if one discovers how to lead them to their specific way of having an orgasm (or wondering sometimes what blocked this) …this was no guarantee that they would not try to project their inner uncertainty on him. Which where the strange reasons for all those different ‘energies’ in people ? He could be a plausible as he could, there were always reasons, often outside of his person, why they wouldn’t share their life with him. Sometimes one wondered if they were of different sexual nature, or both, sometimes they had too much trust in pharmacy which let them to lose connection with their physical desires, or cut them off from their feelings sometimes being sad because of the aging process and family problems of ‘former’ lives. They sometimes made plans when they felt better, but they seemed to undergo and hide for their own lives…which often they themselves had made to complicated…and when they run into someone to explain this to them, in the end it was to confronting for them, due to things that happened. So in some case they stayed alone or where pleased with a lesser conscious person.
  2. Island with a symbolic meaning On this day I think about a conversation I had yesterday with a woman visiting my mum, who went to an island with her ex friend, because at the last moment her girlfriend could not go with her. Once and a while she visited the ex friend who felt kind a lonely…should she keep on doing this or not, people around her and herself wondered, the boy had a bit of a drinking problem, a bit spoiled perhaps or whatever reason. They had been living together for a couple of years and then separated. Traditional religious people or others would say…that the girl is taking her responsibility as a woman, ‘stick with him, stand by your man’ as long as possible. They seem to have a point, but one cannot compare everyone like you compare varieties of potatoes. Ancestral Telepathy moves in strange ways. I remember when I was dating my ex-wife, she also went to the same island with school. They did not stay on one place, but continued their journey from hotel to hotel. Normally we wrote each other one time a week, because I was often staying in another country for a year. I taught that it was no use sending her a letter, because of the distances, but the first hotel would send the letters for the schoolgirls to a few other hotels for two weeks (it was in those days when the cellphone did not exist. When my ex came home, she was mad because of the fact that the other girls had received mail and she didn’t. So she wanted to finish the relationship I guess ? Psychologically, this is what happened : my ex had a troublesome relationship with her father, but she did not get in the open with him, because of what she did not liked what her father did to her. She kept her anger in side, which probably was the reason why she was very allergic. Later on when we were living together, she had no more allergy. But to continue the story, what happened ENERGETICALLY was that she was away from her father for two weeks, so there was a different kind of waves in the air, another kind of telepathy. Being not in the neighborhood of someone she had a big problem with (her father) and not in her mother’ s as well, (my ex had a big guilty feeling towards her mother)…she finally was ‘free’ in fact and therefore she could less feel the need of a boyfriend who had some trouble with an older man abusing him (no penetration) and who understood her. She was another person as to speak, with new horizons…no need to keep on dragging the past and moaning about it inside. (or maybe she had a Greek lover, who knows) In Germany where I was staying at that time, I had a good feeling energetically as well…because by means of telepathy I understood her mood and was glad in fact that I did not have to write two long letters, which I in fact liked doing, but considering the circumstances I did not miss the writing…in fact because of energetic conditions in the inner of us both…I would not have to sacrify having a life with a women with a heavy heritage. And she would not have to live a life with someone who was a kind of a genius, explaining to much everything. But as she got back we continued the relationship for the next sixteen years. All dough telepathically spoken, something doesn’t stop…one only can neutralize it some of the time at least. So what makes the island symbolic ? With other decisions my life could have changed there. Now the young women who went to the same island, within a some months she will go with a group to visit another place and maybe this island can be a turning point in her life, if her ex friend no longer goes with her, who knows, who shall tell. But what I can tell is that the same day she told me her story I think my ex woman friend I presume, took the decision of not seeing me even on a platonic way anymore…maybe she is going to announce it to me the next time we meet ? ‘She must let it sink in the mind a bit’, I can understand this, but she does not understand my complicated explanations. By the way, when she came back from her last out of the country voyage, she decided we should go for platonic as well, due to a lot of all kinds of reasons, but having ‘cheated’ wasn’t one of them. We still till this day see each other regular as platonic friends again, but that might change from now on…due to the kind of alibi people with separation needs (in cooperation with the two kinds of telepathy) construct : my condition and mood and some misunderstood feelings around a pub table where a woman friend of her and a male friend of mine sat. That friend of mine had visited that same island last year for three months. Next time a relationship in trouble cause lifelines of people who have been on the Island cross, I’ll watch out…I will not name the name of the Island, because each place maybe has the same symbolic memories for other people in other situation…and maybe it is only my intuition ( present and ancestral telepathy) who wants me to help understanding a bit. The trigger who started my bad mood at the pub came from someone who hasn’t been touched in a very long time and maybe has some problems with his or hers identity…and even if one does not drink a lot, one to many and sharing not understood deep inner feelings (not much use talking about them between man by the way)…and the present telepathic energetic stage of the four of us, did, by interacting and saying the wrong things, the rest. But often saying the wrong things get you out of a situation where you no longer belong. Being completely honest is something that a lot of others cannot support.

 

24-10-16

Ach ja, de Liefde (na deel van A tot N, vervolg : 0 tot Z)

O.Ancestral telepathy Yesterday, I was in a village where they held a strawberry market in Newred, under the octagonal tower. The smell of strawberries let my memories to the time when I spent my youth , every stock place stood full with rows and rows of strawberries and other fruit, ready to be charged on two lorries and transported to Malines or Germany. Sometimes now days, more than 40 years later, I think back of that time and it seems that things which are happening now, and things one could not have known in those days have a strange connection because some things seemed to predict others all the time, without really knowing what is going to happen. It's a kind of feeling that you realize after things have occurred. On other occasions one realizes that one could have known before that it would happen someday.  There used to be a working man who came for some works from time to time to our place. He sometimes, like other workers said to me "I hope you will not follow in the footsteps of your father, who works to hard". Like some older workers who had spent their life in the mine, I thought the same...it is good for a growing boy to learn how to work hard, but there is a difference between working and child labor. It wasn't meant to be that I at this moment, am not a fruit cultivator or fruit trader. The first should have been more something for me, the second, trading, no way, I haven't got the soul for it. And in fact, that is what my father wanted me to be, and I would not let him down, so I started studying economy instead of taking the direction 'human sciences'. No wonder that I had do a year two times, but I did not wanted it to be two times the same 'economy' and I switched to human sciences i stead. It has taken me some time to overcome the fact that I had to do the same year twice. In fact I wanted to quit school as soon as possible. On the other hand my father proposed to me to go a year to the United States as part as a switching program for students. If I should have said yes, would my life have been so different from my life now ? My intuition said that I was not prepared to lose a year by goiing to the States and then having to start my year over in Belgium. In his youth my father wanted to go to the Congo to cultivate fruits after the war, but something kept him here. Later on in my life sometimes people who had some link with Congo, crossed my lifelines...as if 'thoughts' that people carry with them and projects that one cannot do themselves, pass on to other people who in fact in reality make the link that others did not make. My niece for example, married to a man from Congo and they are now still together with a lot of grandchildren and another niece of mine as well had a Congolese link. Both my father and his brother in law, the father of the nieces have the same first name. So why was I not born in Congo and why I was not born in the USA like in the ' Bruce Sringsteen'-song ? Looking at the political situation in Congo wright now, it isn't an environment where I would like have been grown up and not at all in those old colonial days back then. The country has seen a lot of his rural people who went to live in cities and in some areas foreign colonial policies go hand in hand with the new Congolese elite, hand in hand with private armies battling for the resources and commiting criminal acts. Coming from a village in Belgium which had lost one out of six people in the war, with a mother who was hit by a piece of a wondering bomb, I have always hated war; but who would have taught that other wars of another kind, lay ahead of me ? I was young and wanted a girl and a family, children which I indeed could talk more with about life, than I and my father did. That was practically all the time about what was to be done in the company. On the field or in the trade business. I was about to discover how society functioned and at the same time, but more and more intense, I began to understand people better and better. I did not understand why my father did not spoke so much, but as I get older I know that there is a reason for everything which one wonders about in life. I stayed in middle Europe and after working for the company of my father and his brother, I decided to look for a job. I was lucky to find one. As a child I saw people of the telephone company climbing wooden structures with irons on their feet and I knew this would be something for maybe. Study hard my mother said while watching me...if you study hard you can give instructions. I passed an exam with 9OOO people and they needed only 900. It was an essay about free time and I defended a kind of society which wasn't based on working like mad, day in day out and how people could benefit from this in their personal development. Looking back on this essay from 1978 and comparing it with now, I find that a lot of people have free time, because they are without a job due to many reasons, but do they know what o do with their time ? Because of fewer employment the State employed a lot of people and I was one of them and I really wanted to work, but I wanted to have a work with a real social function. I worked for a telecom company and we had to keep ourselves busy with the preparing work for some publicity for the company, but that was mainly to give some people an occupation , in the end they gave our projects to a private company. I learnt what unions and political parties were back then, not being aware that the policies of those institutions were more about making career then about formulating modern solutions for society. A lot in life was about having the wright connections and going along with how society is organized and what your environment wants you to do. If you refused to go in the army, well you had to obtain for civil services and one lost an entire year again once more. Once you start building a home, and have a responsibility for a wife and children, then it is not so obvious of changing work. And if the work you are doing isn't pleasing you, then you are being pushed by circumstances to change your life...otherwise one ends up like people drinking to much because they do not like their work...or because their wife loves somebody else. Why not make work a social right by creating a universal system where each person is payed the same for the same work, with one social security system ? One day, this will come if decadence is stopped in this field. In those days in the eighties, if one would have predicted that email would replace telex or telefacs...one wouldn't have believed you. Voting telematics for a social program against poverty and war, can only get possible if more and more people get conscious about things (and themselves). http://bloggen.be/conscience2008 As I got in my midlife, more and more, after having gone to the stage of understanding the material world of the workplace and everything around it, also the psychological factors (some people liked working a lot less as others), I started dedicating more time to other issues in life, psychology in human relations for example...due to the fact that I had a divorce because of my wife having somebody else...I tried to win her back for our tree children and myself, but it was no use...after a scene one wished would not have happened, one takes descions more easily, because one has an alibi. At first when one is alone, one tries to look at it at the bright side...all those new woman who are waiting for one, some people think...but that is not the way it work with energy and attraction after one is in recovery of a breaking up and even when one has recovered. In my case I came in to contact with a number of people and situations that represent the entire scale of what one does not wish that would happen to one... I have always tried to put myself in other's their place, and because I was showing to much compassion and understanding and because I wanted to do things to help others...I not only sometimes lived in difficult positions...but I, as a reward I had a lot to write about (mainly in Dutch so far) and became wise. The writing, it were moments to explain those moments and periods where one had a lot of understanding about a lot of things, not being aware of other things that waited to be happening because there still was a lot more of explaining and understanding to do, theories to be written, and literature to be made in order of the fact to make oneself more aware of why we are living our lives. But ones one has finished this stage in life, had all the different emotional stages under different circumstances, one gets older and one comes up with one’s own speculations as to how life really is in a relation with dead, under the influences off all the former human energy left behind by other generations. Read my essay-story "there was life after dead as well" therefore. (latest text below) and also on http://closertothesoul.blogspot.com The past was integrated in the present and functioning according own laws. So why continue about writing on the past, this day was the prolongation of my own karma, but not alone of mine, of many others, off all collective from the first cell of this big bang cycle and farther back. Where was it all going to in the lifelines off those closest to me ? The future was being prepared long before me and wright now, the lives who would come in to the family or else were, would be a response, a these, an anti these or synthesis or what else, to what had happened and was happening wright now...and sometimes we could understand that all these stories had a sense. In the case of the material world, evolving from tribes to modern society with no more war and poverty and quality of living and time to occupy us in a more refined cultural way. In my life, the story from hard working people that would give me more the chance to occupy myself with thinking and writing about all possible meanings of life. The number of things one can write about are limited...even as you do the most simple things, by doing them, certainly a writers mind is occupied all the time with thoughts and second thoughts and flash backs and realistic to surrealist links between a lot. It all gets too much to capture and write about...but here and there one tries to capture a detail and make a lot of words follow...and when you have described them, you've made so many new links and different perceptions and possible interpretations that even for a genius it would not be possible to bring over to the reader. The reader hasn't lived that what you want to express. That's why in real life, there are so many personages and situations one can understand best by observing, by asking yourself what really is the meaning of this or that personage in ones live, in facts, humanly and in an energetic way. Ones you've understood how this works, you can chose what you really want to do with that life of yours in a more conscience way...or is telepathy stronger than your own free will and desires ? It's a fact that life does not always makes things happen because you like this or that...but in order of your specific role to play in this or that situation. As my father said the last month of his life” 'liking'...is nothing” (he meant responsibility is all, but he due to this disappointment of having the last nine years of his life to spend in a wheel chair due to brain bleeding. He recovered and adapted to his new life, could walk with some help in the end and so on. He was a very calm man inside, but sometimes he lost his temper, due to to much work...or being attributed not the woman with the same inner calm inside and seeing things more in function of making money or thinking too much in black and white. Was it a coincidence that later on I would have my first almost platonic experiences in love with girls related to the one my had not chosen for in the end...and the third with our family name, but no family ? Strange. Another girl my father had an eye on earlier was related to the one my sister would pick as her husband, after a period of doubting they married. Due to the same resus in blood group they had some difficulties of having a baby, in the end they had one, but the second only lived for an hour after eight months. It may be sound cruel, but am I to understand by all this that as in other cases I saw in my environment that too much doubt about a person means that in later life there will be some problems genetically ? In many lives of people I know, I notice that some characteristic problems are often gone in a next generation. I was lucky, I did not want to work very hard physically all my life, didn't want to get rich as well, so I got the better of my parents out of me, combined with that always present touch of wanting to spend my life looking for the meanings of it. I was lucky as well with having children that care more about what they really want ten I do; I, who worried to much about other people, in a way I still had to learn how to handle. Of course, next to the improvements in each generation, new characteristics that come from the former generations in their broadest spectrum, arise. There can be new, but not totally new elements, wanting to have a lot of money for instance...maybe if they marry you for your money you will have a first child that doesn't care so much about money and a second that does and a third who is more in between. Also the period where one has children is no coincidence and not programmed children are no errors but, they come on the stage of life at the right time and place to play their role. One can wonder whether there is a difference in having children on the moment where there still is a lot of passion in a relationship, or later born ones...but with passion I do not only mean physical passion. Being tender and understanding to each other, having less critic, can make a good relationship. It is not likely that one will be more happy when one divorces, it might work out, but if there is a spiritual bound between two people they must chose for each other, or go on in a platonic way, if they have the room and strength for it. Having a spiritual bound is not only having a past with a lot in common, for example meeting people with different kinds of energy of body and soul then their own, sometimes even of a different sexual preference...who send of one’s life in a circle around of the real life you would have had if one had taken other decisions. But decisions are not only your owns...they depend as well on the decisions others made...or maybe one represents all those decisions, just by being you and one must not feel strange in his or hers own body, because there were and are and will be so many reasons for being the one you are. Each day, each week...is another unit of progress in one’s life. If one understands, one get' s to know in life where one is, at this or that stage of his life. This week I understood that it will be difficult continuing on a platonic base with the one who was very close to me for the last sixteen years. The first sixteen years I was married. She and me, let's call her Doubt, had started off on a platonic bases. Exchanging books about how to live on a natural way, no pharmacy, alternative healing, listening to the soul as a curer...only in pain using some medicament of the pharmacy, eating healthy, not gaining to much weight. We talked and talked about the real meaning of religion and I read books on physics which she gave me and which she did not understand completely herself. After two years our body language wanted to speak as well, one day there was a first kiss and we made love in a chalet near a wood for the first time. She would not speak of it with her husband...but she did, like she had done the first time she slept with another man, because there was not enough time for a second baby yet, as her husband always found, as she explained. All her married life, she in fact was looking for a man with another kind of energy and a kind of artist or so, the second man was to have a baby I guess. If he was indeed the father, why blame her…maybe it was genetic wisdom at work by means of ancestral telepathy ? Her hard working gentle man, a little to economically driven, got over it and they continued their live and had another child. There are two ways in making a judgment in this...whether you say this is morally wrong or you follow the explanation in this text...which partly suggests that instead of being morally wrong, it can very well be that following the genetic stories explanation and the influence of telepathy in the lives of people is very more exact. Why is the moral explanation a bit true as well ? Because making live to complex can turn in to very difficult situations...in triangles of love for example, one has to choose which person you want to life with, cause very few people I think can take the weight of having to share people in their love life. Maybe another kind of hierarchy in the scenario of life, is to be explained by the rule that the one who cause deeds, that those will return to him or her. Taking that into account one has a lot of interest in staying calm and controlling thoughts, words and deeds. We always are bussy with deciding what we will and shall tell and what not to this or that person and we want to give a picture of who we think others are, according to what others tell us...often we have some wrong points of view and things will happen between people in order to get clearer and clearer pictures. People don't want to exchange really deep emotional feelings, they are afraid of them (also because of the higher telepathic task that pushes them to stick to their lifelines and to avoid them from coming in to trouble ?) If people do not make their lives in to prisons, it's ok by doing so. Some people really need the experience of getting out of their prisons, others think they are in one, because they do not understand past and present and make false prepositions about the future. They have lost contact with their soul. They think the ones who are or the one who is, the most closed to them are deranging things and while those persons in fact hold the key to their development. It is a pity that such people normally get more jealous at that people then at others.  So in a certain stage of wisdom, after crossing al the stages in life, (if one has to),one finds out that everything is energy. It seems as if there are only seven kind of persons like colors, sounds and senses (inner organs and telepathy six and seven). Seven chakra's from one to seven...from step one, the very early instinct to a softer form, sensuality resulting in rationality and something in the middle between the earthly and the heavenly, being sound, air, light and innerlight of everything if you want to give eight a specific name as well. On your calculator, with eight everything is possible, it combines. Each of these stages, like an atom in his core, can have a proton or neutron position, in matter the neutron position is filled one can supose, in anti-matter as well ? (the last I'll have to do some research on). Ah, those women on pharmacy to control their heads, forgotten about their soul. They complain about certain things and they forget that they keep certain desires like tenderness…etc under. They, when you are having a living apart together or another relation with them, try to push you away and that' s why on moments when you want to help them a little bit financially for example they are not pleased, and you wonder why, “because in a part of their heads they already have calculated your absence and often they don't know, no, never they do know (men as well) that it is the telepathy of the ancestors who try to take revenge to the part 'ancestor' in them...that is, if it isn't the telepathy of the living ones. In that case, what does, can one do, if one still loves such a woman ? What can one do against the dead ? Stay lonely the rest of your life ? What are the consequences of such a conduct for a women who has a spiritual bound and the possibility of renewing what one had ? That she becomes a bit or a lot less a life (even if she will have again another passion in two dimensions (psychologically, cultural, biologically for some weeks, but when will she miss the spiritual connection )? What if one dies, not pleased, not fulfilled with one’ s life? One can be a better transformer when one dumps the heavy part of the genetic heritage...if not, maybe it will influence the ones one leaves in a less good way, like when doubts to much about the roads one has to take in life ? Or cannot all be explained in terms of having to carry one’s own karma to the extreme consequence ? What if her son for example, who sticks also to someone in a triangle is given the wrong example, by not choosing for the man who waited years and years (not the son, hopefully he will separate earlier, if that is in his nature, reacting a bit macho can reward him, if he finds the courage. One can continue in finding reasons that go further than the normal psychoanalysis, but this will do for the moment. Often one does not have to look so far, you might find some friends around you in the following case : it might be that the ex says, ok you can continue to live in partly my house with my child or children, but not with a lover or he or you has to pay that much or so on and so on. It can also be that I'm wrong about this and that, maybe one tries to be a virtuous child again in sight of growing old...and maybe that is a necessary for the rest (and telepathy) in peace. Writing about this in a personal way, one could say it is a kind of personal despair explanation I want to give for my own experience, but that has never been the starting point of my writing. I've noticed that people who have another partner, but not all the time, don't easily like to tell this to their children, not in the case of Doubt, who never came so far as telling her parents of my existence…not always positive for ancestral relations as well. Which hidden secrets that unite life and dead at the border is there in reaching almost a kind of meditation stage, after having head an orgasm and why only thirty percent of woman have an orgasm during coitus ? The inexperience of man or the impatience or ... ? Read a book about it and you will understand, but which other reasons can there be ? Isn't an orgasm not something like a dream and what is happening in the telepathic world at that stage ?

  1. Closer to the spirit Personages : Bachaleoritis/Abstentia/Height /Nononsens/Pleasedaddy //Patience/Doubt/ /Observer/Trauma//Observer/Doubt//Selfish/Stuborn... Diary & Generation tales. Seems that in some peoples life, people use people to help them back on the pad of understanding their lives, but often in very strange ways. Here are some stories about the complexity of why we put up with each other. One can be attracted by someone because one had the same nasty experiences not excluding that the other person is quite the opposite of the first one in a number of characteristics. http://closertothespirits.blogspot.com/2011/05/ancestral-telepathy.html Generation Stories. Due to their parents stories and so on the grandparents started off with a certain heritage, mostly as antithesis (as a reaction or a completion of the stories before them). Take Bacheloritis, who was not married, but had three children with a wife Abstentia that lived on the farm of her parents. She refused to go and live with the father of her children un till he had and house of their own and not the house where he lived together with his brother. Once they had a new house of their own they had another child...who was told ,some times to much, that he had to build a house for his wife later. Where on earth did their son Patience got the idea that it was more important to have a house then to have children...did he feel himself not wanted ? Had he witnessed child abuse or was he introduced in to having sex with his cousin and his wife ? Did he once witnessed a known to him only, who had sex with an animal...what idea did he have of making love with these experiences ? Can one catch a kind of virus or whatever which one can pass on and become partly influenced by that in one’ s behavior ? Having too much sexual lust in life for example ? Patience was learned to work hard and to take over a farm that was too little for modern farming in the capitalist age. But he wanted to prove that it could be done, much to his credit. He wasn't much of a big talker and especially with woman he was slow. Patience met a woman named Doubt and, she was a good story teller. Her parents hid her in a catholic school for years when, as she found, her father thought her sensuality was a threat to her and maybe to him, she imagined herself, because the days of sitting on father' s knees were over. It was a fact of life that must have influenced her deeply...did she experience it as indeed being put aside or was it at the same time a test to overcome a kind of ydelness...not being fathers favorite little girl any more (with no sisters). Doubt's mother Pleasedaddy, had some doubts about marying her future husband Nononsense because the rumor went that he had someone else, but once she wanted to start looking for someone else, he came back as men often do. Why did Nononsense had another girl...maybe because his mother Height did not saw Pleasedaddy a suitable wife for her daughter ? Pleasedaddy had a southern appearance, Nononses was a northern guy. So part of the doubts Doubt had about life, came from the early conflict of her parents. Maybe that's why she fell in love with Patience, he also (who not anyway ?)had in his heritage a load to deal with. Meanwhile a man called Observer fell in love with a girl, Trauma, who was abused by her father, they understood each other because Observer has had some difficulties with a ten year older man who doubted about his sexual preference, he was ten years older and a boy between 8 and 12 had to learn how to be assertive. Doubt and Observer did not know each other yet, but one can say that their life was pushed in another direction from early on, by situations and developments and events. Observer was an understanding person, to understanding, due to that nasty experience of someone wanting to play with someone other' s private parts... his natural born system to say no had to recover strength after being attacked. Doubt had to cope with the strong and weak points of her family in law and own family, but who doesn't...she married in the first place to be away from home and maybe also because Patience was large in allowing his wife her own space, specially later on. She missed something in his sexual being, she did not know why she did not come, as she found out later that woman could as well. After the birth of their first son ,they went to a psychologist, and it was she that mainly had to do the talking. Was her husband gay or something ? They 'did' it, but something was missing. Why she kissed that girl in the school without boys, to test what kissing was, not because of no boys in school. Thought she knew Patience already then. Doubt took an interest in men that could talk about culture and other things an she experienced another kind of sexual energy with some who's willy she could 'hold' for a while, but they went no further. Doubt wanted a second child, but her man kept on postponing, just like his oldest son later on would do. Patience was a hard worker, but also a good sports player and when Doubt was in the sport clubs a lot of man and woman wanted to tell her of their problems in married life and so on. That is why Doubt started taking an interest in alternative healing...something she would later on share with Observer once he was divorced, due to the fact that Observer's wife found a solution to her child problems in starting an affair with a much older man...breaking the enemy picture of 'men', she projected in to her first husband Observer, who was, only because he was a man to blame for the abuses done by the incest of the father of Observers wife Trauma. The trauma had de -routed her and Trauma did never accuse or was angry at her father OPENLY, because of what that man, her father Selfish did. Later on, thanks to a study, Doubt came up with, Observer realized that the allergies Trauma had, were an inner over reaction on her situation whit her father...she had to keep everything inside and made to many defense mechanism which did not help each time he had his way anyhow. It was not healthy that her anger kept inside. Observer was the one who had to suffer. He knew before they were married what had happened between his girlfriend and her father. She had told him when he had asked why she was always biting her nails and sometimes even him. Observer had some doubts about having children with this women, but an inside voice 'IV', we will call 'it' whispered that it would make his kids stronger in the end. It would be some years after they married when Observer would confront his father in law with this situation from the past. Were incest fathers also a kind of homos or pedo's ? Wasn't a child in a triangle relation between her father Selfish and her mother Stuborn , Trauma in this case, condammed too much pressure from a young age ? Observer liked Trauma because she was a kind of Pipi Langkous type, not typically with to fine girly manners. Doubt worked for years together on the farm of Patience ( a farm of his own, not of his father). But after a few years she found a job. A few years went by and Doubt kept on asking for a second child. In vain. 'Later' always was the answer, so it was to be...but Doubt got to easily (moralist would say, and moralists can be wright, sometimes, but ... ) under the influence of a man who wanted something with her. A colleague at work. To go short, she had her second baby, one can wonder who is the biological father. She admitted the relation to Patience and after a new crisis they stayed together and had a third child later...who would later on have a kind of family situation as his grandfather Bacheloritis, but in a more modern way. During carrying her second son, Doubt got very confused and she wrote a psychological report about her doubts, in an attempt to come above her problems. Even if Patience was calm, what went inside his head and what was the influence of his taught-energy in house ? Surely Doubt longed sometimes for that other energy she had experienced. She started reading a lot of books and Observer would help her with it, years later, when they had a platonic relationship of two years. He would help her understand the books and learn from them as well and always separating sense from charlatanism...and a very special relationship grew. They spoke about it frankly with Patience before they started sleeping with each others of couple of times a week and attending cultural advents and travel together a period later. It was a very passionate story and it would only almost seemingly completely end sixteen years later, now, because Doubt kept on doubting and did not chose to live for Observer most part of the years. Observer did not want her to leave her children, normally it goes like that; but this was a try to have a relationship with tree in the beginning. What was Observers reason for this...he wanted to prove himself and his children that their mother was not to be blamed as 'bad' and that he, Observer reacted not as Patience did when he found out about the cheating of his wife...Observer, after trying to win Trauma back again to continue a responsible education of the children, did not succeed in this. Trauma in fact wanted to continue the relationship with Horned, her new friend, one year later her new husband already. For 4 years already that Observer did not knew about it, he was told. First, without revealing the full truth an elderly colleague of Observer10 people for a theatre monologue, Observer wrote; that it became clear that Horned couldn't have had an invitation for the play but through Trauma, and she did not tell Observer about it. .Horned' s wife maybe maybe had cheated on Horned as well, Observer did not know. Then Observer understood that he should follow the mother of his children to where she spent her midday pauze in Brussels, where Observer as well worked, but a few miles away from her. That is where probably Fat Pigeon must have seen them...or heard say from others. Observer will always remember Pigeon's words. They had a good understanding between them, because Pigeon's father had died in the resistance work of the second world war in Hainaut, province of Belgium. Pigeon also was the friend of a woman who had a pub. Suddenly when Pigeon in the middle of the problems of Observer and Trauma died of a hart attack and Observer went to his funeral; Observer felt a strange feeling in the cremation center when he set behind a drink in the waiting for the ashes room. Suddenly a kind of magnetic feeling went up, starting from his feet to above and went it reached his hart, Observer taught he was having an attack as well...but the magnetic feeling accelerated and when it has reached his head took off and Observer then saw a yellow kind of piramyd form taking of in the almost dark 'cosmos', Observer supposed...like those space-ships when they are filmed in science fiction series. It was a kind of magnetic feeling like when you hold two magnets together at a little distance or like when you put a needle on a chair and under neat you try to move it with a magnet. It would be Doubt that would give Observer his first book to make him understand this . So Observer not only was reading things about psychology to make him understand his marriage crisis, but later on, when it was too late anyhow, also things like 'the black holes', by Charon. He had started off with having an interest mainly in social and political articles and books which could help him understand why there still were wars going on and why there was so much poverty and unemployment and stress at work. But all kind of events continuously change people’ s lives. In the very early months of her relationship with Observer, Doubt slept as well with her husband as with Observer, that's how it goes, the newcomer excites the existing relationship...but that passes quickly and in the case of Doubt she grew ever closer and closer spiritually and bodily towards Observer, so in the end after some months Patience and Doubt had separated beds to sleep in different rooms, Observer was told and he found out it was in fact so. Doubt and Observer wrote a lot to each other, she was a specialist in poetry and he in essays of all kind, but writing in every kind of styles literature. The fact that Doubt and Observer worked together in the same call center, meant that they saw each other up to three days a week, due to the fact that Doubt wasn't the kind of person where making much money was important to, but managing family life was. Observer was strong enough to find himself not a kind of special extra in the relationship of Doubt and her husband and Patience was the one who suffered the most in the end, because he wasn't so good in approaching a new woman for him, but he got a little help from a friend of his, who often had a woman he had to get rid of once they came to close in his life. The first new woman Patience met, was a new experience to Doubt, as she claims, she was never jealous about Patience (but a lot of Observer if he was to lose his patience now and a while and wondered if he himself should not look for a new woman. It sometimes happened that Doubt was feeling to depressed to handle the slightly complex situation and dealing with it in time and space and emotional limits. Observer started of being extremely faithful in the begin of the triangle he now was involved in. He made sure he did not drink too much and almost followed a vegetarian diat. He was a great lover for Doubt, when you read the top 20 or so of their love making days you will notice Doubt as well was. How long would paradise last ? What did they have to learn a about human behavior and the factor 'speculation' in human relationships, according to the circumstances one is in. During sixteen years un till both of her parents were dead, she did not mention the fact that she knew another man ! Observer had no problem talking to his parents about this. Also about other private stuff, nobody knew a lot about in the family outside the house of Doubt and Patience. Observer always wondered why Doubt did not mention her two main secrets to close ones, there was one who was entitled to any how. Hard to bare for Observer, was the fact that the outside world considered him maybe a bit as someone who was taking another man wife...all be it their story ended much earlier in fact...in terms of sharing the same energy and understanding each other. One could argue that in any case a woman must stick to her man, but the heritage of the past was so heavy that things did work out in another way and also because Observer especially found that he and Doubt had a common cultural and educational task in life to carry out. This wasn't what a few female friends of the sometimes very doubting love of Observer taught, even if their relationships weren't ideal...or worse even. It depends who you are in fact, and what you come to learn here in your life of yours. Observer had come to the conclusion, that one has to make up one’s mind most of the time when a love triangle is in the making...whether you obstain wisely or you follow your passion and hart and in the case of Doubt and himself, the spiritual path they were walking. Otherwise, especially the woman, loses grip over her nearby environment. Observer had in common with Doubt, that they cared too much about all parties concerned instead of relying on the strength of each person they were responsible for and especially the children. When Doubt was enclosed between the walls of staying in the week in a school 'pensionat', there was a girlfriend who wanted to kiss her, or who did start ? In every person there is a part female and male energy, but Observer knew perfectly well that he was a pure hetero. Never mind, fact is the love Doubt discovered outdoors with her 3th lover Observer, was quite different from what she had experienced previously. Even the sounds were more masculin. In many ways, not only physical, but cultural and psychological their genes seemed to be destinated to mix...but in their young forties, she, being two years older and both of them sterilized for different psychological reasons, even with a desire to create, time and circumstances had an advantage to reality and fantasy. Patience had insisted that Doubt should sterilize herself...and maybe in a mood of feeling a bit guilty for a period of time in her relationship with Patience in the time before Observer came in to her life, she had accepted his decision. One can of course also take such a decision in the speculative projection of being able to cross the lines of monogamy. But what was the use of it in a time when aids started to get known. In any case, Observer had his sterlization, mainly because of the fact that it was one week in hospital for a women (if it was true what Trauma said) and a day for a men. That day in the hospital a man who Observer believed to easily would have lived till a hundred years, died some 25 years later. Even the chirurg who did the operation on Observer only lived for one year any more. It had taken Observer some courage to make that decision, not only because he is the kind a man who would not say no to his wife, no matter how much children she would have wanted, but also because he did not find it a natural thing to do. He even did not like the taught that seed killing products were sold in pharmacies. So he and Trauma used condoms and each time they wanted to have another child, they stopped using them. But tree children they taught it was ok now. Observer was extremely convinced that his marriage would last forever. When he awoke of his operation, Trauma sat next to the bed and Observer at least taught that she would value his gest or sacrifice, if that is more the wright word. Even dough Observer surely was the father of their three children, he was spared the fact that Trauma did not know Horned at that time, nearly on a no day to day inter minister department bases, working in separated building. If not, this well would have been a knowledge only bearable to a godlike character. If one considers the first relationship Observer had after his Trauma became his ex...one can wonder if scenario writing on the highest level in life does it's very best that those who are not meant to be born to not make it in to this life. But that is a story to be written in between the rest of this heroic and sometimes silly epos. The story of the first Gobetween. It is easy to condemn relationships outside of monogamy, but sometimes circumstances make a lot comprehensible. Many people are being pushed in other destinies, changing their real character in order to please others and before they realize it, they are being dominated for purposes they cannot find themselves in. That's one explanation. Somet