Ach ja, de Liefde (na deel van A tot N, vervolg : 0 tot Z)

O.Ancestral telepathy Yesterday, I was in a village where they held a strawberry market in Newred, under the octagonal tower. The smell of strawberries let my memories to the time when I spent my youth , every stock place stood full with rows and rows of strawberries and other fruit, ready to be charged on two lorries and transported to Malines or Germany. Sometimes now days, more than 40 years later, I think back of that time and it seems that things which are happening now, and things one could not have known in those days have a strange connection because some things seemed to predict others all the time, without really knowing what is going to happen. It's a kind of feeling that you realize after things have occurred. On other occasions one realizes that one could have known before that it would happen someday.  There used to be a working man who came for some works from time to time to our place. He sometimes, like other workers said to me "I hope you will not follow in the footsteps of your father, who works to hard". Like some older workers who had spent their life in the mine, I thought the same...it is good for a growing boy to learn how to work hard, but there is a difference between working and child labor. It wasn't meant to be that I at this moment, am not a fruit cultivator or fruit trader. The first should have been more something for me, the second, trading, no way, I haven't got the soul for it. And in fact, that is what my father wanted me to be, and I would not let him down, so I started studying economy instead of taking the direction 'human sciences'. No wonder that I had do a year two times, but I did not wanted it to be two times the same 'economy' and I switched to human sciences i stead. It has taken me some time to overcome the fact that I had to do the same year twice. In fact I wanted to quit school as soon as possible. On the other hand my father proposed to me to go a year to the United States as part as a switching program for students. If I should have said yes, would my life have been so different from my life now ? My intuition said that I was not prepared to lose a year by goiing to the States and then having to start my year over in Belgium. In his youth my father wanted to go to the Congo to cultivate fruits after the war, but something kept him here. Later on in my life sometimes people who had some link with Congo, crossed my lifelines...as if 'thoughts' that people carry with them and projects that one cannot do themselves, pass on to other people who in fact in reality make the link that others did not make. My niece for example, married to a man from Congo and they are now still together with a lot of grandchildren and another niece of mine as well had a Congolese link. Both my father and his brother in law, the father of the nieces have the same first name. So why was I not born in Congo and why I was not born in the USA like in the ' Bruce Sringsteen'-song ? Looking at the political situation in Congo wright now, it isn't an environment where I would like have been grown up and not at all in those old colonial days back then. The country has seen a lot of his rural people who went to live in cities and in some areas foreign colonial policies go hand in hand with the new Congolese elite, hand in hand with private armies battling for the resources and commiting criminal acts. Coming from a village in Belgium which had lost one out of six people in the war, with a mother who was hit by a piece of a wondering bomb, I have always hated war; but who would have taught that other wars of another kind, lay ahead of me ? I was young and wanted a girl and a family, children which I indeed could talk more with about life, than I and my father did. That was practically all the time about what was to be done in the company. On the field or in the trade business. I was about to discover how society functioned and at the same time, but more and more intense, I began to understand people better and better. I did not understand why my father did not spoke so much, but as I get older I know that there is a reason for everything which one wonders about in life. I stayed in middle Europe and after working for the company of my father and his brother, I decided to look for a job. I was lucky to find one. As a child I saw people of the telephone company climbing wooden structures with irons on their feet and I knew this would be something for maybe. Study hard my mother said while watching me...if you study hard you can give instructions. I passed an exam with 9OOO people and they needed only 900. It was an essay about free time and I defended a kind of society which wasn't based on working like mad, day in day out and how people could benefit from this in their personal development. Looking back on this essay from 1978 and comparing it with now, I find that a lot of people have free time, because they are without a job due to many reasons, but do they know what o do with their time ? Because of fewer employment the State employed a lot of people and I was one of them and I really wanted to work, but I wanted to have a work with a real social function. I worked for a telecom company and we had to keep ourselves busy with the preparing work for some publicity for the company, but that was mainly to give some people an occupation , in the end they gave our projects to a private company. I learnt what unions and political parties were back then, not being aware that the policies of those institutions were more about making career then about formulating modern solutions for society. A lot in life was about having the wright connections and going along with how society is organized and what your environment wants you to do. If you refused to go in the army, well you had to obtain for civil services and one lost an entire year again once more. Once you start building a home, and have a responsibility for a wife and children, then it is not so obvious of changing work. And if the work you are doing isn't pleasing you, then you are being pushed by circumstances to change your life...otherwise one ends up like people drinking to much because they do not like their work...or because their wife loves somebody else. Why not make work a social right by creating a universal system where each person is payed the same for the same work, with one social security system ? One day, this will come if decadence is stopped in this field. In those days in the eighties, if one would have predicted that email would replace telex or telefacs...one wouldn't have believed you. Voting telematics for a social program against poverty and war, can only get possible if more and more people get conscious about things (and themselves). http://bloggen.be/conscience2008 As I got in my midlife, more and more, after having gone to the stage of understanding the material world of the workplace and everything around it, also the psychological factors (some people liked working a lot less as others), I started dedicating more time to other issues in life, psychology in human relations for example...due to the fact that I had a divorce because of my wife having somebody else...I tried to win her back for our tree children and myself, but it was no use...after a scene one wished would not have happened, one takes descions more easily, because one has an alibi. At first when one is alone, one tries to look at it at the bright side...all those new woman who are waiting for one, some people think...but that is not the way it work with energy and attraction after one is in recovery of a breaking up and even when one has recovered. In my case I came in to contact with a number of people and situations that represent the entire scale of what one does not wish that would happen to one... I have always tried to put myself in other's their place, and because I was showing to much compassion and understanding and because I wanted to do things to help others...I not only sometimes lived in difficult positions...but I, as a reward I had a lot to write about (mainly in Dutch so far) and became wise. The writing, it were moments to explain those moments and periods where one had a lot of understanding about a lot of things, not being aware of other things that waited to be happening because there still was a lot more of explaining and understanding to do, theories to be written, and literature to be made in order of the fact to make oneself more aware of why we are living our lives. But ones one has finished this stage in life, had all the different emotional stages under different circumstances, one gets older and one comes up with one’s own speculations as to how life really is in a relation with dead, under the influences off all the former human energy left behind by other generations. Read my essay-story "there was life after dead as well" therefore. (latest text below) and also on http://closertothesoul.blogspot.com The past was integrated in the present and functioning according own laws. So why continue about writing on the past, this day was the prolongation of my own karma, but not alone of mine, of many others, off all collective from the first cell of this big bang cycle and farther back. Where was it all going to in the lifelines off those closest to me ? The future was being prepared long before me and wright now, the lives who would come in to the family or else were, would be a response, a these, an anti these or synthesis or what else, to what had happened and was happening wright now...and sometimes we could understand that all these stories had a sense. In the case of the material world, evolving from tribes to modern society with no more war and poverty and quality of living and time to occupy us in a more refined cultural way. In my life, the story from hard working people that would give me more the chance to occupy myself with thinking and writing about all possible meanings of life. The number of things one can write about are limited...even as you do the most simple things, by doing them, certainly a writers mind is occupied all the time with thoughts and second thoughts and flash backs and realistic to surrealist links between a lot. It all gets too much to capture and write about...but here and there one tries to capture a detail and make a lot of words follow...and when you have described them, you've made so many new links and different perceptions and possible interpretations that even for a genius it would not be possible to bring over to the reader. The reader hasn't lived that what you want to express. That's why in real life, there are so many personages and situations one can understand best by observing, by asking yourself what really is the meaning of this or that personage in ones live, in facts, humanly and in an energetic way. Ones you've understood how this works, you can chose what you really want to do with that life of yours in a more conscience way...or is telepathy stronger than your own free will and desires ? It's a fact that life does not always makes things happen because you like this or that...but in order of your specific role to play in this or that situation. As my father said the last month of his life” 'liking'...is nothing” (he meant responsibility is all, but he due to this disappointment of having the last nine years of his life to spend in a wheel chair due to brain bleeding. He recovered and adapted to his new life, could walk with some help in the end and so on. He was a very calm man inside, but sometimes he lost his temper, due to to much work...or being attributed not the woman with the same inner calm inside and seeing things more in function of making money or thinking too much in black and white. Was it a coincidence that later on I would have my first almost platonic experiences in love with girls related to the one my had not chosen for in the end...and the third with our family name, but no family ? Strange. Another girl my father had an eye on earlier was related to the one my sister would pick as her husband, after a period of doubting they married. Due to the same resus in blood group they had some difficulties of having a baby, in the end they had one, but the second only lived for an hour after eight months. It may be sound cruel, but am I to understand by all this that as in other cases I saw in my environment that too much doubt about a person means that in later life there will be some problems genetically ? In many lives of people I know, I notice that some characteristic problems are often gone in a next generation. I was lucky, I did not want to work very hard physically all my life, didn't want to get rich as well, so I got the better of my parents out of me, combined with that always present touch of wanting to spend my life looking for the meanings of it. I was lucky as well with having children that care more about what they really want ten I do; I, who worried to much about other people, in a way I still had to learn how to handle. Of course, next to the improvements in each generation, new characteristics that come from the former generations in their broadest spectrum, arise. There can be new, but not totally new elements, wanting to have a lot of money for instance...maybe if they marry you for your money you will have a first child that doesn't care so much about money and a second that does and a third who is more in between. Also the period where one has children is no coincidence and not programmed children are no errors but, they come on the stage of life at the right time and place to play their role. One can wonder whether there is a difference in having children on the moment where there still is a lot of passion in a relationship, or later born ones...but with passion I do not only mean physical passion. Being tender and understanding to each other, having less critic, can make a good relationship. It is not likely that one will be more happy when one divorces, it might work out, but if there is a spiritual bound between two people they must chose for each other, or go on in a platonic way, if they have the room and strength for it. Having a spiritual bound is not only having a past with a lot in common, for example meeting people with different kinds of energy of body and soul then their own, sometimes even of a different sexual preference...who send of one’s life in a circle around of the real life you would have had if one had taken other decisions. But decisions are not only your owns...they depend as well on the decisions others made...or maybe one represents all those decisions, just by being you and one must not feel strange in his or hers own body, because there were and are and will be so many reasons for being the one you are. Each day, each week...is another unit of progress in one’s life. If one understands, one get' s to know in life where one is, at this or that stage of his life. This week I understood that it will be difficult continuing on a platonic base with the one who was very close to me for the last sixteen years. The first sixteen years I was married. She and me, let's call her Doubt, had started off on a platonic bases. Exchanging books about how to live on a natural way, no pharmacy, alternative healing, listening to the soul as a curer...only in pain using some medicament of the pharmacy, eating healthy, not gaining to much weight. We talked and talked about the real meaning of religion and I read books on physics which she gave me and which she did not understand completely herself. After two years our body language wanted to speak as well, one day there was a first kiss and we made love in a chalet near a wood for the first time. She would not speak of it with her husband...but she did, like she had done the first time she slept with another man, because there was not enough time for a second baby yet, as her husband always found, as she explained. All her married life, she in fact was looking for a man with another kind of energy and a kind of artist or so, the second man was to have a baby I guess. If he was indeed the father, why blame her…maybe it was genetic wisdom at work by means of ancestral telepathy ? Her hard working gentle man, a little to economically driven, got over it and they continued their live and had another child. There are two ways in making a judgment in this...whether you say this is morally wrong or you follow the explanation in this text...which partly suggests that instead of being morally wrong, it can very well be that following the genetic stories explanation and the influence of telepathy in the lives of people is very more exact. Why is the moral explanation a bit true as well ? Because making live to complex can turn in to very difficult situations...in triangles of love for example, one has to choose which person you want to life with, cause very few people I think can take the weight of having to share people in their love life. Maybe another kind of hierarchy in the scenario of life, is to be explained by the rule that the one who cause deeds, that those will return to him or her. Taking that into account one has a lot of interest in staying calm and controlling thoughts, words and deeds. We always are bussy with deciding what we will and shall tell and what not to this or that person and we want to give a picture of who we think others are, according to what others tell us...often we have some wrong points of view and things will happen between people in order to get clearer and clearer pictures. People don't want to exchange really deep emotional feelings, they are afraid of them (also because of the higher telepathic task that pushes them to stick to their lifelines and to avoid them from coming in to trouble ?) If people do not make their lives in to prisons, it's ok by doing so. Some people really need the experience of getting out of their prisons, others think they are in one, because they do not understand past and present and make false prepositions about the future. They have lost contact with their soul. They think the ones who are or the one who is, the most closed to them are deranging things and while those persons in fact hold the key to their development. It is a pity that such people normally get more jealous at that people then at others.  So in a certain stage of wisdom, after crossing al the stages in life, (if one has to),one finds out that everything is energy. It seems as if there are only seven kind of persons like colors, sounds and senses (inner organs and telepathy six and seven). Seven chakra's from one to seven...from step one, the very early instinct to a softer form, sensuality resulting in rationality and something in the middle between the earthly and the heavenly, being sound, air, light and innerlight of everything if you want to give eight a specific name as well. On your calculator, with eight everything is possible, it combines. Each of these stages, like an atom in his core, can have a proton or neutron position, in matter the neutron position is filled one can supose, in anti-matter as well ? (the last I'll have to do some research on). Ah, those women on pharmacy to control their heads, forgotten about their soul. They complain about certain things and they forget that they keep certain desires like tenderness…etc under. They, when you are having a living apart together or another relation with them, try to push you away and that' s why on moments when you want to help them a little bit financially for example they are not pleased, and you wonder why, “because in a part of their heads they already have calculated your absence and often they don't know, no, never they do know (men as well) that it is the telepathy of the ancestors who try to take revenge to the part 'ancestor' in them...that is, if it isn't the telepathy of the living ones. In that case, what does, can one do, if one still loves such a woman ? What can one do against the dead ? Stay lonely the rest of your life ? What are the consequences of such a conduct for a women who has a spiritual bound and the possibility of renewing what one had ? That she becomes a bit or a lot less a life (even if she will have again another passion in two dimensions (psychologically, cultural, biologically for some weeks, but when will she miss the spiritual connection )? What if one dies, not pleased, not fulfilled with one’ s life? One can be a better transformer when one dumps the heavy part of the genetic heritage...if not, maybe it will influence the ones one leaves in a less good way, like when doubts to much about the roads one has to take in life ? Or cannot all be explained in terms of having to carry one’s own karma to the extreme consequence ? What if her son for example, who sticks also to someone in a triangle is given the wrong example, by not choosing for the man who waited years and years (not the son, hopefully he will separate earlier, if that is in his nature, reacting a bit macho can reward him, if he finds the courage. One can continue in finding reasons that go further than the normal psychoanalysis, but this will do for the moment. Often one does not have to look so far, you might find some friends around you in the following case : it might be that the ex says, ok you can continue to live in partly my house with my child or children, but not with a lover or he or you has to pay that much or so on and so on. It can also be that I'm wrong about this and that, maybe one tries to be a virtuous child again in sight of growing old...and maybe that is a necessary for the rest (and telepathy) in peace. Writing about this in a personal way, one could say it is a kind of personal despair explanation I want to give for my own experience, but that has never been the starting point of my writing. I've noticed that people who have another partner, but not all the time, don't easily like to tell this to their children, not in the case of Doubt, who never came so far as telling her parents of my existence…not always positive for ancestral relations as well. Which hidden secrets that unite life and dead at the border is there in reaching almost a kind of meditation stage, after having head an orgasm and why only thirty percent of woman have an orgasm during coitus ? The inexperience of man or the impatience or ... ? Read a book about it and you will understand, but which other reasons can there be ? Isn't an orgasm not something like a dream and what is happening in the telepathic world at that stage ?

  1. Closer to the spirit Personages : Bachaleoritis/Abstentia/Height /Nononsens/Pleasedaddy //Patience/Doubt/ /Observer/Trauma//Observer/Doubt//Selfish/Stuborn... Diary & Generation tales. Seems that in some peoples life, people use people to help them back on the pad of understanding their lives, but often in very strange ways. Here are some stories about the complexity of why we put up with each other. One can be attracted by someone because one had the same nasty experiences not excluding that the other person is quite the opposite of the first one in a number of characteristics. http://closertothespirits.blogspot.com/2011/05/ancestral-telepathy.html Generation Stories. Due to their parents stories and so on the grandparents started off with a certain heritage, mostly as antithesis (as a reaction or a completion of the stories before them). Take Bacheloritis, who was not married, but had three children with a wife Abstentia that lived on the farm of her parents. She refused to go and live with the father of her children un till he had and house of their own and not the house where he lived together with his brother. Once they had a new house of their own they had another child...who was told ,some times to much, that he had to build a house for his wife later. Where on earth did their son Patience got the idea that it was more important to have a house then to have children...did he feel himself not wanted ? Had he witnessed child abuse or was he introduced in to having sex with his cousin and his wife ? Did he once witnessed a known to him only, who had sex with an animal...what idea did he have of making love with these experiences ? Can one catch a kind of virus or whatever which one can pass on and become partly influenced by that in one’ s behavior ? Having too much sexual lust in life for example ? Patience was learned to work hard and to take over a farm that was too little for modern farming in the capitalist age. But he wanted to prove that it could be done, much to his credit. He wasn't much of a big talker and especially with woman he was slow. Patience met a woman named Doubt and, she was a good story teller. Her parents hid her in a catholic school for years when, as she found, her father thought her sensuality was a threat to her and maybe to him, she imagined herself, because the days of sitting on father' s knees were over. It was a fact of life that must have influenced her deeply...did she experience it as indeed being put aside or was it at the same time a test to overcome a kind of ydelness...not being fathers favorite little girl any more (with no sisters). Doubt's mother Pleasedaddy, had some doubts about marying her future husband Nononsense because the rumor went that he had someone else, but once she wanted to start looking for someone else, he came back as men often do. Why did Nononsense had another girl...maybe because his mother Height did not saw Pleasedaddy a suitable wife for her daughter ? Pleasedaddy had a southern appearance, Nononses was a northern guy. So part of the doubts Doubt had about life, came from the early conflict of her parents. Maybe that's why she fell in love with Patience, he also (who not anyway ?)had in his heritage a load to deal with. Meanwhile a man called Observer fell in love with a girl, Trauma, who was abused by her father, they understood each other because Observer has had some difficulties with a ten year older man who doubted about his sexual preference, he was ten years older and a boy between 8 and 12 had to learn how to be assertive. Doubt and Observer did not know each other yet, but one can say that their life was pushed in another direction from early on, by situations and developments and events. Observer was an understanding person, to understanding, due to that nasty experience of someone wanting to play with someone other' s private parts... his natural born system to say no had to recover strength after being attacked. Doubt had to cope with the strong and weak points of her family in law and own family, but who doesn't...she married in the first place to be away from home and maybe also because Patience was large in allowing his wife her own space, specially later on. She missed something in his sexual being, she did not know why she did not come, as she found out later that woman could as well. After the birth of their first son ,they went to a psychologist, and it was she that mainly had to do the talking. Was her husband gay or something ? They 'did' it, but something was missing. Why she kissed that girl in the school without boys, to test what kissing was, not because of no boys in school. Thought she knew Patience already then. Doubt took an interest in men that could talk about culture and other things an she experienced another kind of sexual energy with some who's willy she could 'hold' for a while, but they went no further. Doubt wanted a second child, but her man kept on postponing, just like his oldest son later on would do. Patience was a hard worker, but also a good sports player and when Doubt was in the sport clubs a lot of man and woman wanted to tell her of their problems in married life and so on. That is why Doubt started taking an interest in alternative healing...something she would later on share with Observer once he was divorced, due to the fact that Observer's wife found a solution to her child problems in starting an affair with a much older man...breaking the enemy picture of 'men', she projected in to her first husband Observer, who was, only because he was a man to blame for the abuses done by the incest of the father of Observers wife Trauma. The trauma had de -routed her and Trauma did never accuse or was angry at her father OPENLY, because of what that man, her father Selfish did. Later on, thanks to a study, Doubt came up with, Observer realized that the allergies Trauma had, were an inner over reaction on her situation whit her father...she had to keep everything inside and made to many defense mechanism which did not help each time he had his way anyhow. It was not healthy that her anger kept inside. Observer was the one who had to suffer. He knew before they were married what had happened between his girlfriend and her father. She had told him when he had asked why she was always biting her nails and sometimes even him. Observer had some doubts about having children with this women, but an inside voice 'IV', we will call 'it' whispered that it would make his kids stronger in the end. It would be some years after they married when Observer would confront his father in law with this situation from the past. Were incest fathers also a kind of homos or pedo's ? Wasn't a child in a triangle relation between her father Selfish and her mother Stuborn , Trauma in this case, condammed too much pressure from a young age ? Observer liked Trauma because she was a kind of Pipi Langkous type, not typically with to fine girly manners. Doubt worked for years together on the farm of Patience ( a farm of his own, not of his father). But after a few years she found a job. A few years went by and Doubt kept on asking for a second child. In vain. 'Later' always was the answer, so it was to be...but Doubt got to easily (moralist would say, and moralists can be wright, sometimes, but ... ) under the influence of a man who wanted something with her. A colleague at work. To go short, she had her second baby, one can wonder who is the biological father. She admitted the relation to Patience and after a new crisis they stayed together and had a third child later...who would later on have a kind of family situation as his grandfather Bacheloritis, but in a more modern way. During carrying her second son, Doubt got very confused and she wrote a psychological report about her doubts, in an attempt to come above her problems. Even if Patience was calm, what went inside his head and what was the influence of his taught-energy in house ? Surely Doubt longed sometimes for that other energy she had experienced. She started reading a lot of books and Observer would help her with it, years later, when they had a platonic relationship of two years. He would help her understand the books and learn from them as well and always separating sense from charlatanism...and a very special relationship grew. They spoke about it frankly with Patience before they started sleeping with each others of couple of times a week and attending cultural advents and travel together a period later. It was a very passionate story and it would only almost seemingly completely end sixteen years later, now, because Doubt kept on doubting and did not chose to live for Observer most part of the years. Observer did not want her to leave her children, normally it goes like that; but this was a try to have a relationship with tree in the beginning. What was Observers reason for this...he wanted to prove himself and his children that their mother was not to be blamed as 'bad' and that he, Observer reacted not as Patience did when he found out about the cheating of his wife...Observer, after trying to win Trauma back again to continue a responsible education of the children, did not succeed in this. Trauma in fact wanted to continue the relationship with Horned, her new friend, one year later her new husband already. For 4 years already that Observer did not knew about it, he was told. First, without revealing the full truth an elderly colleague of Observer10 people for a theatre monologue, Observer wrote; that it became clear that Horned couldn't have had an invitation for the play but through Trauma, and she did not tell Observer about it. .Horned' s wife maybe maybe had cheated on Horned as well, Observer did not know. Then Observer understood that he should follow the mother of his children to where she spent her midday pauze in Brussels, where Observer as well worked, but a few miles away from her. That is where probably Fat Pigeon must have seen them...or heard say from others. Observer will always remember Pigeon's words. They had a good understanding between them, because Pigeon's father had died in the resistance work of the second world war in Hainaut, province of Belgium. Pigeon also was the friend of a woman who had a pub. Suddenly when Pigeon in the middle of the problems of Observer and Trauma died of a hart attack and Observer went to his funeral; Observer felt a strange feeling in the cremation center when he set behind a drink in the waiting for the ashes room. Suddenly a kind of magnetic feeling went up, starting from his feet to above and went it reached his hart, Observer taught he was having an attack as well...but the magnetic feeling accelerated and when it has reached his head took off and Observer then saw a yellow kind of piramyd form taking of in the almost dark 'cosmos', Observer supposed...like those space-ships when they are filmed in science fiction series. It was a kind of magnetic feeling like when you hold two magnets together at a little distance or like when you put a needle on a chair and under neat you try to move it with a magnet. It would be Doubt that would give Observer his first book to make him understand this . So Observer not only was reading things about psychology to make him understand his marriage crisis, but later on, when it was too late anyhow, also things like 'the black holes', by Charon. He had started off with having an interest mainly in social and political articles and books which could help him understand why there still were wars going on and why there was so much poverty and unemployment and stress at work. But all kind of events continuously change people’ s lives. In the very early months of her relationship with Observer, Doubt slept as well with her husband as with Observer, that's how it goes, the newcomer excites the existing relationship...but that passes quickly and in the case of Doubt she grew ever closer and closer spiritually and bodily towards Observer, so in the end after some months Patience and Doubt had separated beds to sleep in different rooms, Observer was told and he found out it was in fact so. Doubt and Observer wrote a lot to each other, she was a specialist in poetry and he in essays of all kind, but writing in every kind of styles literature. The fact that Doubt and Observer worked together in the same call center, meant that they saw each other up to three days a week, due to the fact that Doubt wasn't the kind of person where making much money was important to, but managing family life was. Observer was strong enough to find himself not a kind of special extra in the relationship of Doubt and her husband and Patience was the one who suffered the most in the end, because he wasn't so good in approaching a new woman for him, but he got a little help from a friend of his, who often had a woman he had to get rid of once they came to close in his life. The first new woman Patience met, was a new experience to Doubt, as she claims, she was never jealous about Patience (but a lot of Observer if he was to lose his patience now and a while and wondered if he himself should not look for a new woman. It sometimes happened that Doubt was feeling to depressed to handle the slightly complex situation and dealing with it in time and space and emotional limits. Observer started of being extremely faithful in the begin of the triangle he now was involved in. He made sure he did not drink too much and almost followed a vegetarian diat. He was a great lover for Doubt, when you read the top 20 or so of their love making days you will notice Doubt as well was. How long would paradise last ? What did they have to learn a about human behavior and the factor 'speculation' in human relationships, according to the circumstances one is in. During sixteen years un till both of her parents were dead, she did not mention the fact that she knew another man ! Observer had no problem talking to his parents about this. Also about other private stuff, nobody knew a lot about in the family outside the house of Doubt and Patience. Observer always wondered why Doubt did not mention her two main secrets to close ones, there was one who was entitled to any how. Hard to bare for Observer, was the fact that the outside world considered him maybe a bit as someone who was taking another man wife...all be it their story ended much earlier in fact...in terms of sharing the same energy and understanding each other. One could argue that in any case a woman must stick to her man, but the heritage of the past was so heavy that things did work out in another way and also because Observer especially found that he and Doubt had a common cultural and educational task in life to carry out. This wasn't what a few female friends of the sometimes very doubting love of Observer taught, even if their relationships weren't ideal...or worse even. It depends who you are in fact, and what you come to learn here in your life of yours. Observer had come to the conclusion, that one has to make up one’s mind most of the time when a love triangle is in the making...whether you obstain wisely or you follow your passion and hart and in the case of Doubt and himself, the spiritual path they were walking. Otherwise, especially the woman, loses grip over her nearby environment. Observer had in common with Doubt, that they cared too much about all parties concerned instead of relying on the strength of each person they were responsible for and especially the children. When Doubt was enclosed between the walls of staying in the week in a school 'pensionat', there was a girlfriend who wanted to kiss her, or who did start ? In every person there is a part female and male energy, but Observer knew perfectly well that he was a pure hetero. Never mind, fact is the love Doubt discovered outdoors with her 3th lover Observer, was quite different from what she had experienced previously. Even the sounds were more masculin. In many ways, not only physical, but cultural and psychological their genes seemed to be destinated to mix...but in their young forties, she, being two years older and both of them sterilized for different psychological reasons, even with a desire to create, time and circumstances had an advantage to reality and fantasy. Patience had insisted that Doubt should sterilize herself...and maybe in a mood of feeling a bit guilty for a period of time in her relationship with Patience in the time before Observer came in to her life, she had accepted his decision. One can of course also take such a decision in the speculative projection of being able to cross the lines of monogamy. But what was the use of it in a time when aids started to get known. In any case, Observer had his sterlization, mainly because of the fact that it was one week in hospital for a women (if it was true what Trauma said) and a day for a men. That day in the hospital a man who Observer believed to easily would have lived till a hundred years, died some 25 years later. Even the chirurg who did the operation on Observer only lived for one year any more. It had taken Observer some courage to make that decision, not only because he is the kind a man who would not say no to his wife, no matter how much children she would have wanted, but also because he did not find it a natural thing to do. He even did not like the taught that seed killing products were sold in pharmacies. So he and Trauma used condoms and each time they wanted to have another child, they stopped using them. But tree children they taught it was ok now. Observer was extremely convinced that his marriage would last forever. When he awoke of his operation, Trauma sat next to the bed and Observer at least taught that she would value his gest or sacrifice, if that is more the wright word. Even dough Observer surely was the father of their three children, he was spared the fact that Trauma did not know Horned at that time, nearly on a no day to day inter minister department bases, working in separated building. If not, this well would have been a knowledge only bearable to a godlike character. If one considers the first relationship Observer had after his Trauma became his ex...one can wonder if scenario writing on the highest level in life does it's very best that those who are not meant to be born to not make it in to this life. But that is a story to be written in between the rest of this heroic and sometimes silly epos. The story of the first Gobetween. It is easy to condemn relationships outside of monogamy, but sometimes circumstances make a lot comprehensible. Many people are being pushed in other destinies, changing their real character in order to please others and before they realize it, they are being dominated for purposes they cannot find themselves in. That's one explanation. Sometimes one can realize and feel that everything that happens in life almost was meant to be that way, because of the fact that at a certain moment in time, due to the domino effect of the past, only one circumstance-situation is possible. When people often get mixed up about this axioma of 'one circumstance exactly the domino of the former situation', they find something that keeps them busy to forget about the other side of the purely material reasons of life. They forget why they would rather talk or sleep with people who like to read poetry for example then with those who like calculating to make money all day far too much. . Were Doubt and Patience married with people who mainly realized that they could capitalize the relationship because their parents had land to build on and so on ? There is also next to more sensible people a world of people who more have an economical vision upon life than a psychological one...not that they are not nice or no good people or so, on the contrary; but the cold blood rules their warm side. Strangely one often sees both types of persons having a complete opposite partner as if it was some kind of genetic law to help the genes find better combinations to continue the stories of the lifelines. In fact one can say that one should leave other people who have a relationship alone, whether it's a good relationship or and that is true; but it isn't the way it works in fact...it is a good thing to avoid complex situations but if you follow what you think, is your hart, love seduces you to bite not only in the platonic apple, but in the physical and chemical as well...and this is a very positive something if there is not only a friendship, but a spiritual band as well...then a relationship, even outside an existing one, is unstoppable...but with no guarantee for a happy ending...because the weight of the past. That is why, when one is getting older and especially starts taking care of the adult problems of the next generation, one loses the original ties with the new relationship one had in midlife times. Best would have been living together with two souls with more or less the same interests and human kind of energy, because, even what the other where you live together with thinks but not expresses, affects your personal evolution an toughts and feelings towards others. To continue. In fact Observer had all the right to dislike people who bothered other people with another kind of physical energy as their own. Holebi's should leave hetero’ s in their way of evolution...and pedophiles...what kind of reptiles were they ? Were all those experiences necessary to make a comparison between his interests in sciences, the links between atoms, protons, neutrons...and the relationships of human beings reacting to one another ? He had put all his answers to all the human fields of interest in life on a lot of blogs...mainly to help find others the meanings of life and why they should broaden their horizons. It was a too big of a work, surmounting his forces to translate all the pages he had written about all this, all those pages and people and situations, clones of godly forces of nature, we. in all our differences. Theusday 19 mai 2011 “So how will I deal with my writing in the future”, Observer taught. Last night when writing had fatigued him, he went to help put Sceptic a sleep. This very old mother of his, who he had watched evaluate to slowly taking leave from life, was helped by him and a sister called Courageous. The latter took care of her in daytime, (with social helpers as well) and sometimes at night and Observer mostly the last hour of her evenings and Sunday afternoons. The weekly church paper lay on the table. There were some interesting articles about the road downwards of religion (but ‘godsdienst’ in fact and in this case, of the classical church). A woman had spent a year in a monastery to write a book and from reading other articles it seemed that more and more ordinary church visitors were integrated in ceremonies of all kind. “Isn’t that something for you Courageous ? “ She had studied for taking care for babies, but became a fruit cultivator instead, loyal at the side of her husband and ended up for some time in the day like her mother Sceptic by taking care of elderly people. Her father Sincerity had died and she had taken his trees under her management and that of her husband Goodwill. “No” she said, “that would be nothing for me”. “Because of the fact that you cry to easily when you see someone with tears at funerals,…maybe you can do the birth ceremonies”, Observer replied ! Observer each day tried to bring a little joy in the living room and the room where Skeptic’ s bed stood. Skeptic could have marvelous bright moments when she was full of joy, but the skeptical part in her was becoming overwhelming at times. In fact she had been mostly joyful and hardworking in her life, helping where she could, but as counterpart in her existence she had a very narrow economic view on life. Ah, those parents, one must also discover the shadow sides of them. They send you to church and school and later on in life in fact one finds out that sometimes they don’t believed in eternal life themselves. “Ah, you have new shoes mother, now you can go dancing again”. (the woman sits in a wheel chair and feels pain when she is helped up her feet for more than a minute). In the morning around 05.30 Observer woke up. Before he had felt a sleep he watched some television (fewer and fewer). A bloke who gave lectures talked about discipline and perseverance in order to attain ones goal. Had not Observer reached all his goals already ? A complete work in every possible style of literature on the internet, about every possible topic in Life with a capital. As a blogartist, that’s what he calls himself, but the word is not invented yet, he used modern means to make people believe more in the lives they lead and the reasons why we are living. In the process off falling asleep he put his worries aside and made room for whatever was entering his mind. Faces he did not knew, associations without and with them, things that in his inner amused him and drove away the feeling of lying alone again in bed. All of the sudden he got this image in the left corner of his head, his son Center looked relaxed, sitting on nothing to him and said without words “the love you gave me was the most beautiful one can imagine”. This scene was followed by an agreement on this it ‘seemed’ by Observer ‘s ex Trauma and Doubt. ‘Well all mighty, now they finally understand the hell I went through sometimes, in between heavens’, Observer taught. ‘What a good feeling this was. One had to take everybody and anyone as he or she was or it was and at times show a bit or much resistance towards those who do not strengthen our weak points and make our weak points bigger…and in some cases one was to blame as well for one part. But which ? One had to find out each day. He dreamt he had five children. Grandchildren, children of his own or…his children as the different parts of his main blogs. One about history and resistance and alternatives now a days, one about philosophy full off essays about the history of philosophy and his viewpoints, one with a Dutch novel on his own experience in social-political life, a few poetry blogs, a novel about the soul of love relations, but written in the way of the soul, this what he was writing now should be more about the spirits behind it. All this work spread among some 15 blogs…could hé finish them. Often he had to rest a lot to be able to continue. He would better send his work to a progressive institution that kept stock of these kind of valuable material, he taught each time he wondered if he would wake up in the morning. Maybe it was time for him to search himself a wife to life at his side ? Or maybe the living apart thing with Doubt wasn’t so bad after all, because of the time and loneliness a writer sometimes need to perform. Even getting all mixed about things, sometimes can help him to every time progress more in consciousness. Wait and see what’s next. The living apart and some tree times a week together thing, had ended after tree year, finishing a sixteen year old relationship that went from platonic to platonic as it now was getting obvious. 21 May "And I sit and wait and anticipate what is coming", was a phrase Observer 'got' from somewhere, when he was sitting resting between moments of looking on the internet for what others had to tell. Within a few hours there was that church meeting remembering the dead of his father Sincere, who would have been 88 yesterday, but lived until 83. That is, Observer believed he was still present by in everything he left to others the day he passed away with a long deep bread. Everyone present in the room taught it was his last. But he waited some eternal seconds and took breath very deep for one last time. Holy moment, such a last breath. One would like to see the number of breaths taken in his life. The task of understanding what this life of his meant, for so many people and to himself, is not an easy one. It is quite easy, but only if you remember his soft and sweet part mainly and the moments of wisdom he tried to share on some occasions, mainly outside his life as a very hard working independent fruit cultivator and trader. He looked very peacefully in his coffin where numbers of people showed him their last respect. He was born in a house build by his father in 1935. His father had three sons and two daughters, (a tirth lived briefly). His father Mesurer wasn't the kind of man that one cannot have as a friend. He was very reliable in every way. He was a kind of wise man that tried to solve family rows or helped to lay down the dead in their coffin, so that they looked peacefully. In those days people were kept for three days at their home, befor being buried. Mesurer cultivated potatoes and lots of fruit and vegetables and was elected again and again in the council of the village, for a party that did not depend on the traditional main parties, until the 1960's where the man he appointed as his follower became the youngest ‘burgemeester’ (learn Dutch, it is easy if you know English, it’s a kind of deeper soul, closer to the spirit) ‘mair’ of the country all at ones. Mesurer had gained much credibility during world war two, as a member of an independent resistant group. As the owner of a cafe he had to be very prudent to hide all those who wouldn't go and work for the occupying foreign state. Even in 1944, in a time when he kept on warning not to take revenge by murdering collaborators, but supporting the hideaway of people and some economic sabotage, even in a time when at last, with the allies at the gates of France; when a collaborator was shot dead and there would be revenge from the part of the occupier and much collaborators from all over the country, he knew that his wife Softness had again go into hiding and his sons and him again as well...so he saved his family and the rest of his life he found it difficult that many in the village did not return from the camps of concentrations they were taken at. He had warned that even in sight of the Allies, it was not safe to let young men openly work at the guest farms they were in hiding in, young men that refused to work for the occupier and had left their homes to hide themselves. Mesurer knew that the Gestapo and the own Belgian collaborators knew too much already about the activities in the local region, because not enough security. "It must have been hell, having to take care of a family in those days, with sons that were tracked down", Observer taught. Mesurer ' s son Sincerity, who had become ill during the war, escaped enlisting in the war machine that way and a second son, sweet Calculator, got off the hook as well, by using his brothers papers under a false name...with his brother waiting at the corner of the occupier's bureau to see how this risk taking story would end, ready to go in and defend his brother if he was to be taken for arrest, when the deceit would be discovered. The brothers survived the war and began to adept themselves at the new area of being a farmer. Together with their youngest brother Traveler they had looked for a job in the steel industry of the French part of the country, but in vain. So after the war, when the brothers married, Travelar became an excellent roof repairer and much more and Sincerity and Calculator began to expand the small business of their father, who stopped going to the local markets in nearby towns, him and his horse. The brothers started out from practically nothing and bought their own station wagon car with was partly build from wood, can you imagine those days. Along with the buying of the English car, came the ’heard say’ that in England fruit trees were planted in to pots. As in Flanders, farmers had those big trees still. But that changed, more and more little fruit trees replaced some areas in Flanders to beautiful scenes, especially in springtime. Mesurer from then on only took care of his animals, cows and pigs as it was done in the days of his youth. on a small scale. He occupied himself in his old age as well with a folklore dance group and with going to funerals of people he knew, trying to forget the scars of the war. On these occasions, as well as on funerals and weddings he spoke or sang songs, and was very proud to buy his first pickup which he took to the 1958 world expo in Brussels and were the guild of Saint Sebastian danced on for an international public. It must have meant a lot for these dancing farmers, coming out of a terrible war and trying to forget about it. A big farmer in some part of the other side of the village n those ware days, was a member of the collaboration and walked around in black uniform, trying to win some poor people over for his case, then his brother was killed by the end of the war and the collaborating family wanted to take revenge by 'punishing' the entire village by taking some 78 hostages...and only 8 returned. But those days where gone, the sons of Mesurer bought their first tractor and with their first Magirus truck they started doing business with their fruit and those of other farmers in the area. First only in a town in the province of Antwerp, years later they started exporting as well to the rebuild nation that was the former occupier. Sincerity 's first idea for making a living was to go to Congo and cultivate fruit over there. He had followed colonial school and was ready to leave, but did not in last instance, some years before much Belgian cultivators were thrown out of Congo for a while. Again he had some luck one could say…as had the wife he would merry the often joyful Sceptic...during the war she was wounded high above her leg, by a splinter of a bomb thrown from a plane...she almost bled to dead...and was a war victim who almost couldn't have had children because of 2cm more to the left, one can say. Observer often wondered if he, as the riping part of an egg he ones was, did not feel her anxiety as well at the time. In any case, he had reason enough to become a war resister later on. Sincerity and Calculator and Sceptic became a trio that worked very hard in order to follow the needs of the welfare system after world war two and the ever growing scale of doing business. Starting in the sixties, everybody wanted to have a car and a lot of workers in factories, not only farmers, in their free time, when they returned from work, they started cultivating strawberries for example. So, during Observers youth each day after school he had to do a lot of work to help with getting all kinds of fruit in to up to two trucks each day, charging them at the hangers at home or going to get them at the veiling. Next to this the own plantations kept on growing as well, so more and more work had to be done and the number of workers working for the brothers grew up to 5 at a certain point. Wives of farmers came to sort the fruit and a young men who wasn't able any more to live from the carpenter workplace of his father, because ever bigger concurrence from big enterprises, joined the team, together with a few mineworkers, who stopped their activity under the ground to get back in touch with nature again. 20-21-22 may 2O11 FRISATSUN There is something strange about remembering people's birthdays of ones deceased. Normally Observer wouldn't do it in a mas, but to please his old mother, he did it not to show off for a community. After writing he went to mas and sat there as usual sometimes listening attentive, sometimes feeling kind of 'what am I doing here anyway'. According to his own theories he could understand the preachers words 'the father is in the son and the son is in the father', but when he talked about Jesus having died on the cross for our sins, no that was too much. Talking about this with friends they said to him, "oh yes, that main 'enherited' sin is the one, as we were told we enherited'. Because that conversation took place after the mas in the evening in a café, it did not came up in the mind of observer, that he had already given a large number of answers through his texts...about each generation having to deal with the previous burdens and becoming more and more strong. But why did he have to die for it, Jesus Christ ! Maybe when everyone dies, her or his energy can be a big energetic help for the ones that stay behind. Maybe they can influence life more than the not departed ones, by those small things. Take my father, he would not have wanted Observer to be unhappy for example. Observer, that day, had a week were it was tough not being able to have someone with also a need of making every chakra function...in his case he needed the chakra's of a female. On certain moments of the day it seemed that it was all he needed...therefore was not so much having sex but, having the presence of female aura around him or touching in a tantric way already should have improved his energy flows. It were those moments on which everything from chakra 1 to 3 was blocked, with as a result that some kind of boring sadness and boring enjoyment came over him. It could be in the morning after writing a first text or reading on the internet or whatever, with or without taking food or having thee or coffee. Then he had to lie down for a quarter to half an hour in the best case and meditating brought him back to what he was busy with as a writer and researcher or as the practical things he had to do towards others or himself. Sometimes he wondered if that feeling came from touching to much heavenly borders or were it just the two little golden ‘klems’ that were put to sterile him, that were in the way, as if the energy of his genetic heritage wanted to get out ? After mas, he could have driven to let's say Brussels and pick up any,a bit good lucking but smart women living on the streets, but he knew he would probably be putting himself in trouble by doing so. He could phone nobody he knew because all woman friends were in a particular situation that did not allow him to exchange chakra's with him. Later more about this maybe. So, before Observer went to help his sister put their mother in bed, he decided to do some things he had postponed so far. He visited a place with a cafe and took two beautiful pictures. When he entered the cafe a man with a to big head sat there, Observer had known him when he was little...the too big head person wasn't friendly towards Observer, who taught behind his coffee about his to long time relationships with Trauma and Doubt. In each of their families was such a person with a big head, In Trauma's case it was a child of the son of a brother of her grandmother, in Doubt's case it was a sister who did not live long. From the cafe he drove to a man who had invited him to come and take a look at his many exotic birds, but he and his wife were not at home...so Observer went for a rest at the house of his sons, which was his, but he called it that way because he himself lived near a pont (vijver, little lake) in a chalet most of the time, and also in his camper outside, depending from the season and temperatures and the energy he had left to put on his stove. That energy, the last couple of years, could do less and less without sunlight and if wasn't for the condition his mother was in and a few other reasons, he would have spent his time in winter in a warmer climate. It was may and he should hold it to oktober, he presumed another year more. Before going to his mother he send an email to Doubt, asking when he and she would have their weekly encounter to talk or write bike...but at the last moment he did not send it and saved it as a concept...because the discussion why she wanted them to be platonic friends again, she would not have any more. And even a slight question in this direction, there came no answer any more. Only who has read the Dutch text on the "'t leven liefhebben grootste kunst" blog can understand this a little...but in fact the ones concerned, the couple itself mostly, al dough outsiders can have important keys to understanding as well. But what Observer was trying to say was "why don't we go out together in the evening any more to drink a glass or so" ? One of the other taughts he had in the mas, was towards his father Sincerity...why could he not help him a little according not so much to religious, but energetic principles, that in fact are religious. As the evening fell, Observer forgot about this taught and wondered if he wouldn’t pay a visit to the priest of the village for the first time since the man had lived in the priests-home place at the other side of the village. Passing there, he saw the lights on and decided to abandon the idea. Some of the priests were of his own age know and this one had studied politics and social stuff, so it surely would have been a good idea to inviting him to a pub to talk about religion, energy and politics, if the first two would have seemed not to make sense. But Observer drove on, the man was probably preparing himself for his mas of tomorrow or the day after when he had to guide a bus of people towards a religious center. So Observer drove to the café keeper who was interested in Kabala and Budhism and there sat Doubt, usually not in the presence of her woman friend, but now next to a man Observer had talked to a couple of weeks ago...when that man was in a better state, because know he troubled Doubt a bit, because of his state of being. How did this connect with what Observer had taught about the energy of Sincerity to 'help' his son a bit ? Was it a coincidence that the place one can go to pay a women a drink and hold her or more, was closed ? Observer had in despair of missing female chakra’s, briefly considered the idea of beginning with this, he did not find it an option, but he could understand why some man did it. Ironically the name of the place was the 'confession chair'…a bit denigrating he found…he had no confessions to make in fact, it were usually other people’s live who got stuck in which he became involved, thinking he himself would be the way out for them. Doubt and Observer had little chance of talking in privately, because of the man sitting with the right part of his aura next to the left part of the aura of Doubt, kept on interrupting for most of the time...the left aura of Observer was feeding the right aura of Doubt and that seemed to be ok…Observer had noticed the importance this sometimes had for words being said. In fact , in the end, the energy who is in charge on the highest hierarchical stage seems to intervene in strange ways to prevent people sometimes, not only having a boring evening, or doing stupid things...but it uses themselves to protect each other. Or it could also be that way, that it meant that Observer had to break with Doubt and finally would stop wanting to prove that for the connections between their lives, there were more reasons to continue than most of us can imagine...and Doubt, the one who had gave him a lot of help on this journey discovering special energies and the one he therefore still loved, at least, a part of her being…did no longer want to talk about this common source. Observer from time to time told her that the reasons for not going back to have a living apart together relation lie in the unachieved story with her father, her husband, a former long hidden relationship with a special consequence and children, adults now, with their own kind of problems that were in fact replays of how the former generation or her ex had reacted to a situation of love in a triangle. His son was in the same situation in fact, waiting to long to give the wife a child or a second child or accepting a triangle situation while he needed a women to help him, not only in his professional life. Sunday dinner a Septic’s house. Sons are in good mood. Joking with each other about each other's choices in live and way of being, about problems of others, trying to understand them, but not being pushed and bullied around by them. Trying to explain the old Sceptic that a computer stick of 16GB can contain thousand books and that your own gigabyte inside you travels through another dimension ones it's ready. The older she gets the more little girl she becomes again next to her 'Sceptic' attitude...as everyone one has two sides, a soft one and a harder one. Bachaleoritis/Abstentia/ /Nononsens/Pleasedaddy //Patience/Doubt/ /Observer/Trauma//Observer/Doubt//Selfish/Stuborn//FatPigeon//Woodkeephim/Sceptic/Courageous/ Sincerity/Goodwill/Centered/Sweetcalculator/Hurt/Togay/ So Observer, how was he going to cope with the fact that it loked like he would not ever be a grandfather ? The following up of events of former generations and the responding events in his life and that of his sons, had led to a situation whereby one son (Braveheart) did not want children, (he almost had in a particulae way) another (Honnest) one wasn't motivated to have children (because of the fact that he did not meet the partner for it yet ?) and another (Neutral) did not start again with looking for another woman.Had he to meet another women and start another family, him beiing sterilised ? Had this descision anything to do with the situations of his sons today ? Didn't Observer and his wife Hurt had the a common task in life, in helping espicially Observer understands in which way genetics and special forms of energy work in life and had he to explain this to a few people who were ready to understand or are those things things one only can understand in the inner self or are these things only to be understood after passing away ? No use of recapitulating what had happened in Observers life, to many thousands of days had past. How to put it briefly in letters ? He had been misused by a few young men, some ten years older then him and had learnt to be assertive against them and when the age of falling in love came, he fell in love with a girl who confined to him that she was misused by two much elderly men as well. This was enough for him to having the idea in the back of his had that he would not start a family with her, because of her traumatic experiences. But a little voice inside his head, told him to go on because their children would have the genes necessary to confront these kind of situations better. Little did Observer know that life's energy is beiing sent to the wright places and people to interact. Little did he know that girls misused by their father or other elderly men do not overcome those things easily, like he had overcome other kind of experiences. Little did he know that misused girls tend to take revenge at their partners on the long term, just because they are 'men' as well. Later one when Observer and his wife had little children, she had difficulties just in deciding wether she was going with on a trip on a bus with other people, her man and the children...afraid of having to vomit, like that once in the car with her father and mother when Hurt ( Observers wife) who felt kind of guilty towards her parents and especially her mother was so stressed she could not take the triangle situation any more, but not speaking was not a solution, it even provoked allergic reactions with Hurt. Her father Togay run from doctor to doctor with his daughter, not knowing she suffered from him and from both their genetical heritage. When Hurt lived with Observer, she did not have all those complaints any more, specialy after having her first baby. She had told Observer that the elderly man did not penetrate her, but Togay did...and in their sixteen years of living together she kept that secret almost till the end when she admiddet that the last year of their married live she was seeiing a married men regularly. Observer tried to be patience and confince her to stay together, but is was no use. After the last time they made love, she cried very very deap tears, not because of the fact she had made love with him and she was feeling a bit guilty because of the fact she wanted to stay faithfull to her new lover and she had said to him that she and Observer slept already in seperate rooms (indeed they did for some weeks already). Later on they would life in one house with each another partner, each on one floor, something quite unusual for that time. The first weeks (Observer still had noone it was very hard, but Observer made great paintings), later on it was like Hurt had become a kind of a sister...and when Observer met Woodshirt (Wouldkeephim), he put his worries away. Hurt an her new partner after a year tried to convince Observer to move and because of not having had the experience of living in a town the social militant in Observer decided to go and live in a town where Woodshirt now and then came to sleep with him. Woodshirt was ten years younger and Observer wanted that she would be free to find herself a man who was not sterilised, aldough that was not how Woodshirt taught about it...or was that only because she was quite a to economical thinking person ? Observers father asked his son to not play games with that comitted woman. But it was not quite Observer's type of person, because her intrests in anything other then the economical struggle of life was limited. One day when Observer came home from a voyage to England she brought a elderly man home who was over to his ears only being occupied with money and money and money again...very sauer. Who knows what Observer had to prevent that night...only the energitical fields behind the scenario of what happens, know. Another time she was about to meet someone of her own age, but his parents did not think that she was wealthy enough I guess. Observer got a bit angry with her when he found out that behind his back he suported a workers newspaper fiancialy as well. But he forgave and live went on. One day she met an refugee from the Indian continent and soon she had to decide if she would keep his baby. Observer helpt with this descision. She gave birth to a beautifull baby...hopefully the Indian influence would give a bit of warmth in the colder layers of Woodshirt. The new couple stayed some years together and another child was born. In the begining when the Indian man wasn't alowed in the country yet, Observer helped to deliver their first baby . He was feeling a bit obliged to help her during this difficult periode. To save Observer from this kind of situation, the platonic relation he had with Doubt turned in to a spiritual one and then also a complete biological one...one problem dough...she was married and had children as well. In all honnesty they told her husband of their relationship...he was not suprised, because it already was the second time she had someone else (in a period where the husband was not ready to have an other child with her). She would have it with another man...and she would never tell the child about it, but to Patience, her husband she did tell. They stayed together but the same situation happened again, but this time with Observer in the role as third corner in the triangle. A certain space in Observer's nner, told him to stay out of the situation but another part felt so much warmth, where ever it came from ! Maybe from a common task of understanding life and their lives as well, with deep roots in each of their lives and those of others. What was their beside that also to be understood...that it's better especially for a woman to stay faithfull to her husband and keep on caring for the children ? Doubt, unlike Hurt, would not leave her children...and to this day, in consideration of the fact of their current problems in relationships, Observer still wonders if those children wouldn't have been better of if ther mum would have left them...maybe her children would have grown up to be more assertive towards women and not beiing to soft with them like their father was...the son who wasn't a child of that father, nor of Observer was quite asservative but tended to push aside his different girlfriends who were quite nice to him...a part that Doubt had in herselve as well. Had Doubt to inform one of her sons, the one who resambled her the most about who is father was as Observer suggested she could do ? Had she to contact that man as on a propsition of Observer she did ...but that man refused any contact with her. ? In life at each stage everything occurs corresponding with what has happened in the past...as both Doubt; but far more Observer was to discover together within their sixteen years relationship... Just a bit of writing to reach the inner again The inner, the border between matter and antimatter. A piece of egg shell lay on the ground, ready to be touched by the local chicken. She picked and picked, must have done so a million times already. The local cat licks her milk, her tongue must have done this who knows how many times. One day they both will be dead...which will be the reward for doing what they did ? Passing the software from what they could do on ? People behave strange, they all need bodily contact and yet so many of them are alone. Who nice to have a friend who offers you cherries and her friendship and a hug...not at all the cherries that some of us drink with their drinks in a bar where being has to be paid for, I taught when I saw the local pimp leaving a shop with cherries. Do not know him, don’t want to. What's the difference the pimp would say after lives of too much loneliness...inside or outside them.

Woke up a big sick. What's the matter man, too too long without the kind of bio love her on earth ? It had been more than three weeks that I was coughing and now I felt as if a fire was burning inside me. What kind of micro insects had bitten me ? A telephone call with someone from a callcenter wanting to male me a subscriber. Normally I show some patience. But now...clack the phone without answering back on the line. Another more automatic call I got, the phone company with an sms to by the wired line, asking me if I was satisfied with their recent intervention...wanting to keep me subscribed. What would the day bring ? No, I would not any more ask anyone for some 'company'...now having written what I would have liked to write...what could I do more ? I had a new idea dough. Yesterday in the library a young teacher of very young children brought two books back, one from the old and one from the new testament, she had to pass an examination to give religion to children...I told her that in the library of a monastery in Averbode they had quite a lot books in every didactic material...knowing well in the back of my head, I could explain better. Maybe this was such an occasion that I had for felt an hour ago when I was planning on writing a book about questions young children ask adults.  No, I would not go to the doctor or pharmacist, I 'will survive by going a bit in the outside world today. No hermit today. Maybe biolove was what I needed, but especially starting up a good inner dialogue with myself to reach the vibrations necessary to continue my spiritual voyage towards the questions I posed myself in life...at this stage of my existence, being today. Serenity was what I wanted to comfort me with the idea of not being a grandfather ever ? The names of the villages I met 'Bel' for example with a serene women biking through the green local bush. Someone from Ghana I felt without asking was waiting at a bus stop. Nice to see as well on this rainy day. Being to be able to tell the story of one day completely is like an impossible thing to do with letters only...to many side roads in one's mind crossing the story of events and tings to see.  When one stops to have a meal, it can be quite tasty and only sometimes the meal is much better than the friendliness of the one who serves it. Or in cafés, where a lot of people with problems often meet, a lot is to observed. It sometimes happens that one of the people present begins to talk about 'Spain' for example, when I before I came was thinking about a subject that related to Spain. Or that I am thinking a lot about India and a driver comes walking in the pub, an Indian driver who asks the way to a company with the same family name as the grandmother of the recent love one is trying to leave behind, because of her situation in her head, not mine...or because of the scenario's hanging above our heads from before we were born as a never ending consequence of things we did or not do as well. Then one arrives at home and discovers that one has got three mails without knowing what one is doing the past hours the former love sends you something about Averbode, about a church you were sitting in the sun with the same 'Nicolas'-name, but in another commune and about a foreign voyage...when at the same time practically one was in a voyage-shop to ask information about traveling abroad an rather as far away as the mail one was being send. And next to the picture of the Nicolas church was another church who had the same name as a political group with very narrow minded ideas...not the kind of 'church' to follow...not the kind of religion or philosophy to teach children. A few remarks- questions for someone who made a pps on the net A.P. About getting old. Is one indeed the one who one wishes to be ? Beauty indeed is always in the inner, no matter what age, But vanity and the wrong kind of ego takes a lot of energy away. How many real friends remain, who touch your real inner ? One can be one’s owns best friend only if one knows oneself. If that is the case, indeed one will not argue with oneself…or have sorrows. Is one really happy living alone by oneself ? No. A man, a woman, a son…can be good company… Which human touch brings the inner closer ? The superficial or the one touching one’s very being ? It’s ok to have freedom, enjoy pleasant things… Except when it is too much of away in avoiding the inner voice confronting oneself. If the inner is really peaceful, even younger people won’t have sarcasm seeing older people. There indeed are reasons why older people start forgetting things… As one gets to tires of looking for the mechanisms and lessons for eternity. What are the reasons of a broken hart ? Why does one have to say farewell to a dear one ? Having pain does not continue to give strength. Feeling the burden and joie of being of age more and more, must not indeed make oneself unhappy. Indeed, continue to be positive, and understand a yes and a no. Can one really be longing for a good day in the morning, Knowing one probably will spent the day alone … And at the same time being grateful in the evening ? Not caring about what others think of you is not always positive. How can a negative thing be good even if it hurts no one ? Do not be afraid to live with the one who fully understand you. And if one is one can only hope there are the wright reasons for it. Indeed, complaining is no use when one get’ s older, it’s the weed of our harvest. One controls more than one thinks. One can expect more than one thinks from others. One does not need to be afraid of disillusion…it’s called fear. One indeed has to learn how to have no hate, but one must be careful. One cannot always have a head without sorrows, but try to avoid them. One indeed must enjoy simple things and try to be glad. And if one has talents for understanding the more complex, develop them. It can give a very good energy inside. One must avoid being too helpful in certain cases. It can be negative to give more and expect less. Try to make each day a nice one indeed. These are a few remarks about the other side of ‘truth’ in the pps of the women who names herself Paradise.

  1. Levens en Verbanden

Heb ondertussen al wel het één en ander dat voorouders en dus inclusief ik, niet begrepen, doorleefd en doorstaan en een passend vervolg gegeven. De grootouder en oudergeneratie werden in één en twee wereldoorlogen groot en het politieke begrip van die zaken heb ik bestudeerd, bediscussieerd, er over geschreven tot en met alternatieven toe en mijn generatie en de jongeren hebben een aantal kansen de dag van vandaag, om hetzelfde te doen. Ook van waar we komen en wie we zijn, zelfs mogelijke verbanden met wat energetisch van hen die ooit leefden overbleef, en hoe de menselijke geest over leven en dood heen als eenheid werkt, heb ik geschetst. Een roman schrijven om dit te verduidelijken, ach, dat is het leven zelf, niet zomaar te verwoorden, maar in feite heb ik het via een aantal van de bovenstaande linken geprobeerd.

Warmte, intellect, intuïtie, liefde...zouden ze zonder de straling van het verleden wel kunnen bestaan...die soort van wijsheid die van straling atomen en cellen maakte en de cel een binnenweg wees om zichzelf te vermeerderen, 'het delen', aanleerde. ? Heel dat proces, bij ieder leven wordt het van bij de verwekking doorlopen en het leven zelf is ook een soort groei doorheen wat al was verworven. Veel ingewikkelder dan al die voorouderlijke lijnen, maar simpel voor wie ze doorheeft, zijn de liefdesbanden tussen mensen, en dan meer bepaald diegenen van zij die ook lichamelijk tot mekaar komen en heel in het bijzonder, de kinderen die er uit voorkomen en de wegen die zij gaan nemen.  Wanneer men goed in zijn vel zit, lijkt men wel in een bewuster en verlichter makende soort echte roman te zitten. Men merkt ook beter hoe het leven van verschillende mensen als een puzzel in één zit. Niet alleen jezelf bent een puzzel, maar ook ‘ je anderen’ in het kader van steeds grotere entiteiten. Iedereen doet dingen in afwachting van de volgende fazen van het leven en er zit enorm veel zin in dit gigantische gevecht om de onzin uit de scenario's te houden.  Op je beste momenten weet je ook dat je eigenlijk heel goed geholpen wordt in het leven...en dan wordt elke soort situatie dragelijk. Kleine dingen even belangrijk als grote. Men ergert zich niet meer aan de medemens en situaties maar begrijpt en schat in en men staat op zijn eigen strepen indien echt nodig. Het ego mag niet te groot zijn, maar is niet een negatief iets en soms moet je het heel groot laten worden; net zoals zich ergeren soms wel handig kan zijn als dynamiek die je op bepaalde momenten nodig hebt...alles past in dingen die nu eenmaal gebeuren.

Een beetje filosofisch in het leven staan helpt hier wel bij. Gewoon als vrienden met mekaar omgaan ook. Afwegen wat met wie en dingen en gevoelens eenvoudig houden…maar ja, storm en zonneschijn, het komt ook in de mensen voor.

Vroeger deelden mensen meer materiele zaken, nu moet iedereen zijn eigen boor-en dit en dat machine hebben. Het echt menselijke met mekaar bespreken is een even groot taboe geworden als het voortdurend over de dood hebben, en vermits de ware toedracht achter deze, voor iedereen gelijkaardige en toch andere evoluties eigenlijk, voor een groot deel met het woord 'liefde' in al zijn schakeringen te maken heeft; raakt men al eens teveel schaduwzijden die mensen tot confrontaties leiden, wat ook niet altijd echt wenselijk is.

  1. over de platonische en andere liefde tussen mensen En dan was er drie jaar platonica en even bleek daarna dat alles weer mogelijk zou kunnen zijn zoals het vroeger was, maar het werd weer door één van de partijen opgeborgen, niet helemaal onterecht overigens, want zovele factoren van de voorzienigheid spelen mee. Het was mooi, venkelpitten-rooibos-honing,tientallen okervlinders, honderden eenden, kleuren van velden, bladeren en wolken, gezonde lucht, drie regenbogen en zeker de Hagelandse saga's over Tuurke en zo meer, de warme soep en pataters met groenten en al wat ik vergeet x De praktische dingen in ’t leven zeggen veel over de psychologische en emotionele uitdagingen die moeten worden aangegaan, ieder in de eigen familie en zo meer naar al die andere kringen rond ons toe.
  2. Was alles maar met het hart op te lossen

                De klok tikt sneller voor vrouwen dan voor mannen. Ze verouderen vlugger en toch leven ze langer.  Met ons verstand alleen, is er niet aan uit te kunnen.

                Vanmorgen wandelde hij door de ochtendvelden en vond er een dikke peer die de plukkers laten hangen hadden, wat smaakte ze heerlijk.  Het was september en al heeft die maand doorgaans veel speciale warmtedagen, dit jaar en deze zomer was een beetje tegengevallen.  In een flits maakte het mooie landschap plaats voor de herinnering aan z'n droombeeld van vannacht...de kus die hij aan de in het dorp komen wonende weduwe gaf.

Hij had nog geen idee dat hij ze tijdens zijn wandeling zou tegenkomen, al had hij het wel kunnen denken dat het weer een soort 'voorspellingsdroom' zou zijn.  Toen hij naar aanleiding van weer een 'toeval' natuurlijk een andere dan gebruikelijke weg terugnam kwam hij haar tegen.  Net als zij, maar in een ander dorp, had zij ergens een stuk afgeschermde natuur waar ze nu aan 't werk bleek.  Buiten de familie wist niemand het nummer van het slot van het hek van de boomgaard.  Hij had een ander soort levensopvatting, was wat breder met het als eens doorgeven van het nummer van het slot van zijn domein.  Hij was al jaren gescheiden en had enorm veel ervaringen op liefdesgebied kunnen opdoen, niet alleen rozengeur en maneschijn, maar het hele gamma tussen verliefdheden, genieten, verwikkelingen, verwerkingen, loutering en zo meer.  Zij had alleen haar man gekend, zo speciaal hemzelf dat ze er nog duidelijk verdriet om had, al werd er niet over de liefde maar over praktische dingen gesproken.       Ze vertelde dat er gisteren iemand aan haar slot moest zijn geweest en daarbij had ze aan mij gedacht, had ze gezegd.  Kon niet,zei ik want ik was gisteren de hele dag in Antwerpen op de 'zuiderzinnen'.  Toch had ik vannacht een slot gekraakt, een zoen geven kan immers een slot kraken zijn, als ie smaakt.  Voor hem betekende deze zoen het geven van een soort energie aan iemand die er nood aan had...waarschijnlijk had hij die droom niet gehad indien ze gisteren niet aan hem had gedacht.  Had zij soms zijn seinen opgepikt, alhoewel hij niet aan haar dacht, maar eerder soms wel een beetje z'n deels eenzame bestaan moe was ?  Dit gebeurde natuurlijk weer om hem vanalles bij te leren en weer meer inzicht te geven.  De inzichten alleen maakten misschien veranderingen tussen mensen en in mensen zelf mogelijk zonder dat je er je veel voor te engageren had.  Het schrijven over die dingen was bijna niet therapeutisch maar tijdens het schrijven zelf werden door de concentratie weer steeds nieuwe inzichten geboren.

Het volledig gamma van indrukken die je tijdens gesprekken kan hebben is eigenlijk niet weer te geven dan op het moment van beleving zelf, de bijgedachten die je krijgt terwijl het gesprek loopt, bijindrukken...gevoelens rond wat je wel en niet aansnijdt met woorden en gebaren enzoverder...dat alles wijst zich wel verder en in de toekomst uit.


T.de voorlichtingspater

                Nonnenschool in Mont-Aigue-la-Basilique.  De pater gaf de zestienjarige meisjes van het internaat een opdracht waar ze een paar weken de tijd konden voor nemen.  Namelijk een stuk schrijven over het al of niet hebben van sexuele ervaringen vóór de huwelijksdag.  Onderwerp van gesprek natuurlijk tussen de meisjes de volgende dagen. Ze spraken af om,teneinde de pater een beetje te shockeren, allen hetzelfde standpunt in te nemen...ze zouden zich in hun teksten allemaal pro-uiten. De werken werden geschreven en ingezameld, de dag brak aan dat de pater de door hem bepaalde waarderingscijfers uitsprak.  Er zat een meisje in de klas, dat normaal altijd de beste cijfers voor godsdienst had.  Verbaasd als ze was , hoorde ze de namen van haar medeleerlingen één voor één aflezen, met allen cijfers tussen zes en tien op tien.  Als allerlaatste werd haar naam voorgelezen. "Mejuffrouw 'dwarsligster' zullen we maar zeggen, wil ik na de klas nog even spreken...en hij noemde zelfs geen punten.  Ze was er onrechtstreeks door de laffe houding van haar medeleerlingen ingeluisd...de anderen bleken voor de pater gezagsgetrouwe standpunten te hebben ingenomen. 

                De pater moest natuurlijk weten of ze al verkering had en alarmeerde meteen de ouders. Er werd afgesproken van in het weekend toch maar een extra oogje in het zeil te houden tijdens de verkering. Toch wel vreemd dat men in laatste instantie alles voor de punten en carrière doet.  Vreemd ook dat men er rond de beginjaren 19-60 ook in de westerse wereld toch nog een tijd van uit ging dat als je voor de eerste keer met iemand doet, dat je er dan maar meteen moest mee trouwen. 


  1. Wat zal ik vertellen ?

Wie zal ik vertellen ? Niet wat al is verteld. Over de diepere betekenis van woorden, gebeurtenissen, gezond en ziek zijn, gelukkig. Over hoe eigenlijk alles 'voorspellend' is misschien ? Aan de hand van welk verhaal ?

Op http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be  staat al veel en de nevenlinks zijn prachtige aanvullingen over verzet tegen onrecht en over hoe 'het leven liefhebben de grootste kunst is'. Linken maar, indien het lezen hier je niet boeit.

Mijn hele leven, een groei langs mensen om; had als betekenis van altijd opnieuw te interpreteren en er besluiten over te maken en in één of andere vorm door te geven.  Altijd opnieuw, jaren aan een stuk, gehaast soms om binnen het tijdsbestek van mijn leven datgene af te krijgen wat ik doorgeven moest, zo leek het mij.  Nu mijn werk af lijkt en ik op de volgende aanzetten om het uit te breiden wacht, richt ik me weer tot ik weet niet wie met deze woorden. Goed beseffende dat somige dingen niet met woorden meer door te geven zijn en dat datgene waar ik voor sta ook zonder woorden zijn weg zal blijven zoeken.  Het is wel dagelijks een beetje wennen om te leven op deze planeet, waar mensen zelden denken en praten over wat er toe doet, zeker als je in zeer hoge mate bewust bent van wat het leven eigenlijk is. Dit scherm van mijn oude laptop begint te bibberen, even opslagen voor ik verderga. Opslagen, altijd opslagen om door te geven, terwijl beleven eigenlijk al genoeg is in feite en de rest zijn weg wel zoekt in anderen, via zoveel levens en wegen




  1. ze’s nog geen zestig

aan ’t begin van altijd

weer bijna uitgeschreven

kwam ik ze tegen

ze leek me een zekere

een sterke,één die kon werken

met oog voor het mooie, ontspannende

plezante en muzikale

waar zou ze haar mosterd halen ?

één en ander kon haar wel serieus bezwaren

dan reed ze diplomatisch tegen mensen hun ‘kaaren’

ze schiep op haar dak een stuk natuur

uniek op de planeet

en er is veel waar ze het fijne van weet

geraakt ze aan de kook tussen pot en pan

geen smaak die ze niet aankan

en wil je nu wat weten ?

ze wordt 59 vandaag

…en is bijlange niet versleten

Moge ze nog lang de wereld willen verbeteren

Zonder bitter en ‘moet’ en moe te worden

Misschien kiest ze nu een parcours met


minder horden

Altijd heeft ze er al voor velen willen zijn

Met op grote schaal van alles willen organiseren

En ’t kleine in mens en natuur klikt ze fijn

Iets in de natuur voor haar digitale boxjes te groot

Of hier en daar een sociale opstoot ?

Met veel wist,weet ze raad zodat het meerderen baat

Wat zullen we ze vandaag nog ‘wensen’ ?

Geen gezaag met mensen, maar beweging en ‘sense’

Zin in het leven en iets wat rijmt op ‘aat’

Raad, maat,toeverlaat,tuinzaad,postulaat…

Ja waarom niet, ‘n boek schrijven over sociale zorgen

Al kruipt ze niet zo vlug in een pen

Dat ze zich maar niet te druk maakt om morgen

Altijd is er ergens een weg naar meer,

Teveel getob doet alleen maar zeer,is overbodig

Haar warmte hebben vele mensen nodig.


Duidelijkheid , U wil duidelijkheid ?

Allé hoor, men wil weer eens duidelijke taal. “Waarom een ander wel en ik niet “ ? Daar komt het bij emotineel verdriet vaak op  neer.  Wat men  soms al lang voorspelde in duidelijke en minder duidelijke taal, gebeurdt vaak opnieuw, ondanks een pak hele goede herinneringen, is men soms op een bepaald punt in een relatie de laffe, de bangerik, diegene die niet open genoeg is, diegene die de kunst van het niet kwetsen van anderen niet voldoende beheerst of probeert te beheersen (een relatie van welke soort dan ook, familieverband, werkverband, vriendschappen enz…) . Waar het in vele gevallen op neerkomt is gewoon het feit dat men niet voldoende past in het eigen plaatje zoals men dat voor zichzelf vooropstelt.  Neem alleen maar het voorbeeld van een vriendschappelijke relatie waarvan men meer verwacht; of men nu al of niet uitte dat men “van mekaar houdt”.  Vroeger was dat van heel groot belang, nu vertonen relaties meer en meer de neiging afstand van mekaar te nemen, de andere moet er wel zijn op de momenten die in het leven van anderen goed uitkomen…maar daar vallen mensen van goede wil niet eens over, U niet en ik niet…afhankelijk van de graad van vereenzaming en rechtevenredig met de problemen met nog  ‘anderen’ in iemands leven.   Mensen zouden zich wel eens kunnen afvragen of de andere al niet vaak genoeg de wens uitte niet langer als ‘living apart together’ door het leven te gaan…of die wens nu al of niet de beste optie is voor hen is een andere vraag, afhankelijk van het tegenkomen van de juiste persoon op het juiste moment, iemand die tegen alle verstandelijke argumenten in er voor kiest het leven met iemand helemaal en voltijds te delen van uit het hart.  Vaak merkt men dan na een tijd dat dat nog zo geen slechte optie was, tot er weer nieuwsoortige problemen opduiken, vaak niet eens binnen het koppel.  Gebeurtenissen en gevoelens en evolutie in dit hele spectrum is immers een ‘verbonden vaten’ iets.  Vaak is er al duidelijk genoeg gezegd dat men niet de man of vrouw is die de andere in zijn plannen voor ogen heeft. Men vergelijkt zijn eigen te veel met anderen en ziet daar van af, bij wijlen, zoveel is duidelijk soms, als het al niet een onderdeel is van een spelletje om de andere volledig voor zich te winnen.  Al heeft men voldoende gepraat en geschreven over al die dingen, het is op zich al een hele kunst om niet gefrustreerd te geraken als men merkt dat de andere er precies SOMS niet veel van begrepen heeft, of de energie of ervaring of aanleg of tijd te kort komt om dat op een voldoende intensieve manier allemaal aan te kunnen, dat soort inleving tussen mensen en diegenen waarmee ze in verschillende mate vertrouwelijk mee omgaan.  ‘Waarom er toch altijd weer zoveel energie insteken, ‘kan men zich afvragen.  Men zou bang kunnen worden van zich nog in te leven in  het deel ‘lijden’ van anderen…zelfs al heeft men hierover ook al heel duidelijk meermaals gecommuniceerd, de buitenwereld blijft maar van alle kanten roepen om ook dit of dat in het persoonlijke leven van dit of dat familielid, collega enz in te vullen, tegen wat men in feite zelf zou willen doen in eigenlijk.  Dan stelt zich de persoonlijke vraag : ‘is dit het lot, in hoeverre MAG men een eigen keuze hebben zonder een ander op de tenen te trappen enz…’ Maar later meer daarover.

Nog meer duidelijkheid ? Kan men het wel aan ? Met iemand slapen is een heillig iets en wanneer men het iemand onthoudt kunnen daar uiteenlopende redenen voor zijn.  Weinigen begrijpen dat men ook alleen maar letterlijk wil slapen met de enen wel en anderen niet, verder gaan of niet, afhankelijk in hoeverre men meedeint op wil, op de hersen –en andere golven van anderen. Men neme een fictief voorbeeld.  Men kent vijf mensen waarmee men geslapen heeft en  eventueel kan overwegen te slapen.  Neem dat er drie zijn die dat absoluut absoluut niet meer willen alhoewel men nog vriendschappelijk met hen omgaat, al ziet men ze maar een paar keer per jaar meer of gewoon eens sporadisch via internetkanalen. Twee willen eventueel wel, al weet men het van die ene waarvan het vrijen symmetrisch heel ok was niet meer, daar men koos voor een gewone hele goeie vriendschap, met veel fietsen vanaf de lente bijvoorbeeld.  Men was niet bang, men KOOS, men mocht kiezen zonder verwijten naar de kop te worden gegooid.  Men uit zelfs niet dat men ergens toch een gemis ervaart is en gaat verder. En al heeft men mekaar in een jaar niet meer gezien of bijna niet gechat…er blijft iets warm tussen mensen, dat is het ideale uitgangspunt, niet wrokkig zijn in het achteruit kijken, begrijpen waarom dingen liepen zoals ze liepen; begrijpen dat men NU op die plaats nodig is, gelukkig is zelfs, kiezen inderdaad of combineren kan ook, indien de anderen daar mee akkoord zijn…wat gewoonlijk alleen mogelijk is als de relaties tussen vrienden en vriendinnen platonisch blijven en dan nog…spelen negatieve emoties hun rol(hun soms achteraf bekeken positieve rol; maar dit is te moeilijk om zo maar uit te leggen). 

Duidelijkheid gevraagd ?  Wie is er eigenlijk bang van duidelijkheid kan men zich afvragen.  Voornamelijk diegenen die zich onophoudelijk met anderen vergelijken. Het is niet omdat men voor een paar mensen in zijn leven lange erotische gedichten of proza’s of essays schreef dat de lichamelijke beleving van de liefde uitsluitend daar uit kan afgemeten worden. Er zijn er voor wie men maar één gedicht schreef en die nooit een school bezochten die op liefddesgebied nog altijd goed aanvoelen al heeft men ze in tien jaar niet meer gezien Inderdaad, men heeft voorkeuren al naar gelang de sterkte van wezenlijk kunnen zijn waarin de ander zich bevindt, lichamelijke factoren, en noem maar op.  Zelfs al staan er mensen in iemands persoonlijke top drie betekent dat niet dat ze even actief zijn of waren als iemand op nummer vijf bijvoorbeeld…niet dat men ‘hitlijsten’ moet opstellen, want zo zit het ook weer niet in mekaar natuurlijk.  Al naar gelang ouderdom of al of niet een pintje op of teveel van dit of dat en te weing van zus of zo, heeft men inderdaad voorkeuren…maar bij het ouder worden wordt men toch geleidelijk aan meer weer het kind dat gewoon wil omgaan met anderen, zonder dat hele gedoe vaak om ‘waarom ik niet’.  Vaak praat je gewoon de ene keer liever met iemand anders omdat je mekaar al twintig aar door dik en dun probeert te steunen en dat soort anderen vaak met dezelfde problemen ooit waren geconfronteerd en zomeer…hoe kwam men tot een oplossing is dan de vraag die lang besproken wordt in wekelijkse of jaarlijkse afleveringen.  Maar wanneer men gevangen zit in vergelijkingen en jaloezie ziet men de dingen niet breder dan de dag zelf en een paar dingen die men dan op een chat schrijft worden dan heel eng geïnterpreteerd.  ‘Hoezo, weer geen tijd voor mij ?’.  De houding van het verongelijkte kind, product van dingen in het verleden duiken dan op, zelfs al is men heel intelektueel en volwassen en heeft men veel wijsheid en ervaring, charme en geduld, die dingen duiken dan weer op…en door eenzaamheid of roesmiddelen worden ze nog versterkt.  Iedereen is anders, praat anders, heeft andere gewoonten, doet dingen graag met en zonder licht, die dingen zijn compleet overkoombaar en zelfs leefbaar al die verschillen, goede wil en het zich inleven in anderen zetten zich daarover.  Maar er zijn dingen die dieper gaan tussen mensen inderdaad.  Het zijn geen dingen die ‘hoger staan’; het zijn geen verschillen over hoe men de kookkunst beheerst, niet zozeer verschillen over hoe men overal van humor en aanwezigheid kan genieten met andere vrienden of vriendinnen.  Iedereen heeft in meer of mindere mate al eens meegemaakt dt het zwarte beest van de afgunst de kop opsteekt, hoe leuk dingen ook mogen zijn geweest, zoals gezegd het gevolg van de eigen eenzaamheid vooral. De eigen projecties rond het heden en de toekomst worden verstoord door het vermeende gebrek aan duidelijkheid van de andere…of het niet begrijpen dat die andere gewoon tactvol met het leven van anderen wil omgaan.  Wanneer men aanvoelt dat anderen ergens eenzaam en afgunstig zijn dan lukt de dialoog er mee niet meer zo goed, men wordt bang iets te vertellen rond het geluk dat men bijvoorbeeld op uitstappen met anderen ervoer.  Zo dus, op termijn zondert men zich zo veel mogelijk af of vertelt men minder en heeft men minder te vertellen door het meer cocon gehalte dat men individueel beoefent, of als koppel vrienden of ‘lief-hebbers’.  Op de duur ervaart men minder en minder zin, afhankelijk van de dingen die er daarbuiten nog allemaal op je afkomen. Jezelf blijven goed voelen in jezelf, voorwaarde voor het optimaal omgaan met anderen is kunnen observeren wat er allemaal rondom je gebeurt. Een voorbeeld uit de politieke wereld…een arbeider die alleen begrijpt wat er in zijn bedrijf gebeurd en geen inspanning doet om de gescheidenis te begrijpen, zal worden meegzogen worden in alle aspecten van het wereldgebeuren zonder ze te snappen en maar gewoon alleen maar blijven jammeren over zijn ontslag bijvoorbeeld in plaats van de andere mogelijkheden die de samenleving te bieden heeft nog te zien.   Een ander voorbeeld, pacifisme is heel ok, maar er zijn te veel fascisten op de wereld om die zo maar hun zin te laten doen, maagdelijk en geweldloos toekijken en een niet te softe aanpak kunnen waardevolle aanvullingen zijn om een betere situatie te bereiken. Maar, net als in persoonlijke evoluties, vallen dingen niet op een romantische manier uit de lucht, progressieve partijen worden verweten in hun verleden sympathie te hebben gehad voor die of die strekking in de geschiedenis van de progressiviteit…en op de duur staat men met vijf man en een ‘paardenkop’ aan de kant van de toekomstige gebeurtenissen die door uiterst rechts dreigen te worden gekaapt terwijl een deel van links aan opslitsen lijdt.  Ook van persoonlijke relaties verlangen dat ze vlekkeloos zijn, kan ‘zware’ gevolgen hebben. Al die fenomenen kan je ook op de werkvloer of in sociale organisaties tegenkomen en voor je het weet frustreert men zich te veel en komt men zonder energie te zitten. In het eigen hokje, zoals in de hokjes waarin men ons op abstracter gebied wil in rangschikken ‘atheist of theist’, alsof dat een zaligmakend filosofisch uitganspunt zou zijn, ‘oost of west Ukrainier’ , zo worden vrienden gedeeltelijk tegenstanders, …we moeten boven die indeling uit redeneren; in al die perspectieven en tegenstellingen de eigen eigenheid en charme leren zien…maar ook die strukturen bekampen die anderen nodeloos onderdrukken.  Al eens durven aplaudiseren voor toespraken, alhoewel we het niet volledig eens zijn. Het niet ontvrienden van vrienden omdat ze openlijk stellling durven nemen.

Tot slot, om terug te komen op het nimmer afgewerkte item van spirituele banden die er tussen mensen bestaan, welke soort band ze ook in het verleden hadden. Kenmerkend hierbij is niet alleen die dingen die met leven en dood over de generaties heen te maken hebben, maar vooral het zich niet meer willen  opdringen in de sporen die de andere wil volgen. Niet overkitisch willen zijn naar anderen toe, samen de symboliek van gebeurtenissen leren bespreken en begrijpen, je niet te veel moeten verontschuldigen voor dit en ’t geen, gewoon aanvaarding…van het feit dat in de meeste gevallen geen mens ideaal is voor de andere, kunnen lachen met de eigen beperkingen en kwaliteiten.

Totdaar weer wat woorden die gewoonlijk ’s morgens in bed proberen vorm krijgen (een voordeel is het alleen ontwaken dan). Woorden kan men vaak alleen maar aan het papier toevertrouwen, want uitgesproken hebben soms weinigen er oor naar, alhoewel men achteraf eerst gewoonlijk gelijk krijgt, nadat men zelf de ontbrekende stadiums doorzwommen heeft. Men moet ook vermijden van teveel uit te leggen en te open te willen zijn en zich voor alles en nog wat te proberen verontschuldigen; vaak wordt openheid toch alleen maar gebruikt om de stellingenoorlogen van anderen te voeden.  

  1. Meer licht in de ‘bos’

Een boom die omwaait maakt plaats en groei mogelijk voor anderen. Is dat ook met mensen zo ? Al zien we er soms nog zo oud uit, toch is er ergens een vonk die ons tot op een bepaald moment gaande houdt en die anderen en wijzelf in de spiegel af en toe kunnen zien.  Het leven is een scenarist die er op aangeven van ons allemaal door ons samenspel voor zorgt dat alles ten gepasten tijde gebeurt.  Wat we ook meemaken op alle mogelijke gebieden, met dingen en mensen herbeginnen waar we onze lessen van kregen, is niet altijd aangewezen, hetzij dat het lot door tal van voorouderljke en andere redenen om welbepaalde redenen naar de toekomst toe, dingen en evoluties en mensen in petto heft die men nu nog niet kan bevatten.  Een positief onverschillig evenwicht aannemen in crisissituaties is aangewezen om het geheel van dat alles te snappen.          Het probleem met vele relaties is dat men schermutselingen uit het verleden met anderen of dezelfden in dezelfde en andere contexten wil verder zetten; wel moet verder zetten; eer dat men zijn eigen kent.  Men moet vooral naar zijn innerlijke leren luisteren en voorzichtig zijn met het uitspreken van woorden en het overbezig zijn met dingen die omwille van hoe jijzelf en anderen in mekaar zitten, niet in de lijn van de verwachtingen liggen in je leven.  Vaak past men maar in een aantal andere mensen hun leven wanneer en zolang dat hen goed uitkomt.    In plaats van alleen veel te academisch met uitleg bezig te zijn, zou het beter zijn tevens eens na te gaan hoe het persoonlijke leven in mekaar zit. Een fictief voorbeeld natuurlijk.

We moeten eens praten over gewone dingen bij een volgende gelegenheid, niet naar aanleiding van een gebarsten autoruit een paar maand terug, een barst in je gsm of een kachel zonder glas.  Gewoon praten van mens tor mens, niet van 'heilige' tot 'problematische gedrag vertonende.  Eenieder heeft in zijn leven van alles voor en leert ervan.  In jouw geval, weet dat het de moment is om je leven terug in handen te nemen.  Sla de computer nu niet stuk, indien ik het op een stuk papier geschreven had was je nu misschien al aan verfrommelen toe.  Hoe meer men jou wil helpen, hoe meer je je afzet tegen de mensen in feite.  Haat je jezelf, ons, waarom ? Ben je al van die spullen af, chemische troep en wiet ? Waar ga jij zondagsnamiddag naar toe ?  Je was misschien beter zondags komen blijven eten, maar dan nog , in de tijd dat je kwam eten was je ook al met die dingen bezig.  Ieder woord dat ik schrijf zal je misschien dingen van maken die ik hier niet heb getypt.  Moest ik dit allemaal kunnen zeggen tegen jou nu(op een 'slecht' moment en wie weet waarom dat dan een slecht moment is als je die momenten zelf niet uitlegt), dan had je me waarschijnlijk al vaak onderbroken en beledigt of zo.  Wat zou eigenlijk een goede evolutie inluiden in je leven...alleen wonen (het ziet er soms naar uit dat je in feite begeleiding nodig hebt of dat het nog erger wordt met je)...een vrouw ?...kan ik niet voor zorgen, en daar moet je eerst wat stabieler voor geworden zijn.  Uw oudste broer heeft eerst veel meer karakter gekweekt toen hij alleen ging wonen, als je t is wilt proberen, mijn vestigings aanbod geldt nog als je geen geld hebt.  Tot slot één ding en knoop het alstublieft goed in je oren, heel goed...er moet niet veel meer abnormaals gebeuren en heel je hebben en houden staat aan de deur of  en er komt hier een ander slot op de deur.  Dit is niet kwaad gezegd, het is met de beste bedoelingen gezegd, als iemand zich gedraagt heb ik geen problemen met samenwonen.  Pak je kans om de dingen een andere richting uit te sturen en vooral, ga niet liggen roken of slikken bij andere mensen...indien je nog niet clean bent, dit is het begin van je laatste kans, denk er maar eens goed over na voor je uit de gips bent.  Doe ons een plezier en laat ons niet bang afwachten wat er weer gebeuren gaat met jou en met anderen (denk maar aan die drie maand voorwaardelijk als je niet naar onze goede raad wil luisteren).  Nog iets...je eigen geluk is niet afhankelijk van mensen die je al of niet bezoeken (bovendien zijn ze misschien met vakantie geweest)Heb J bijvoorbeeld ook drie weken niet gezien... . Anderen niet teveel bestoken met nare gedachten, al of niet uitgesproken, is heel bevorderlijk voor je eigen geluk...en niet van het ongeluk en de miserie van vrienden afhankelijk zijn om zelf gelukkig te worden en gezond te blijven ook.---hopend op weer een paar rustige weken zoals de vorige(waarvoor dank) waar een mens gewoon normaal kan doen.  Soms is iemand iets kwijt omdat hij niet meer weet waar hij het gelegd heeft; maar ook omdat hij niet meer weet of hij het verloren gelegd heeft…en dan begint hij anderen te verdenken, misschien tot op het punt van iets ‘terug te pakken’.  Soms wordt dan werkelijk uitgesproken dat er iets ontvreemd is en de andere partij kan zich dan heel onrechtmatig behandeld voelen en het ontkennen.  Soms, en de mensen die al eens een boek of artikel lezen, weten dat; weet men bepaalde dingen niet meer omdat men ze verdringt.  Waarom verdringt men dingen over het algemeen ? ze gebeuren in een situatie waar men zich al of niet overdreven zorgen maakt rond mensen en men zelf ook al niet honderd procent is.  Je wil die mensen dan helpen bijvoorbeeld door hun kamer met dertig centimeter rommel op de vloer en in de kasten en onder het bed op te ruimen.  Als je niets verloren wil doen, kruipt daar zoveel tijd in dat je echt zorgvuldig sorteert, hout bij hout, papier bij papier, plastic bij plastic en zo meer.  Sommigen verzamelen zoveel rommel allerhande dat je er op de duur onnozel van dreigt te worden.  Hun nachtkastjes puilen uit van de tabaksoverschotten en plakboel en daar vindt je dan een geweldig grote kleurige dildo in met allerlei belachelijke attributen aan, uitstekend passend in een cultuur die rommel wil verkopen en totaal geen respect heeft voor het heilige van de mens en menselijke manieren van ook fysiek met mekaar om te gaan…rammen in de plaats van liefhebben, daar komt het op neer.  Je hebt dat in je hand en denkt, waar hoort dat nu weer ? Indien ik het laat liggen loopt er iemand kans op een infectie of vernedering alhoewel betrokkene geen lief heeft…of wie weet, de tuin ligt vol van plastieken speeldinges voor de honden (in mijn tijd speelde je met een takje hout of een been)…wie weet gooit betrokkene het niet voor de honden en zien de buren het dan in de tuin liggen…dus ‘restafval’ zak in ermee !!! En inderdaad, betrokkene zal volhouden dat ik het gepikt heb (‘iets’ waarvan hij de naam niet wil uitspreken tot nog toe, omdat de eenvoudige mens in hem er ook wel moeite zal mee hebben het ‘cool’ en ok te vinden.) Mijn geheugen is nog heel goed, dus het zal wel aan verdringing liggen, want op de duur wil je bepaalde zaken niet meer weten.   Tot je een programma op tv ziet rond het verlies van geheugen of ergens een stomme vuile mop hoort en ’s nachts wakkerschiet om drie uur, het in nu zes uur en vijf omdat je ineens weet dat betrokkene inderdaad iets kwijt is en niet (ind at specifieke geval) paranoïd en dat je onrechtstreeks bijgedragen hebt aan het vermist zijn van het luguber object ter nastreving van voldoening die je ook kan bereiken met dezelfde lichaamsdelen als met dewelke je een viool bespeelt.  Tot daar deze lezing. Normaal schrijf ik niet meer zo over het leven omdat het een te persoonlijk gegeven is en je dingen prijsgeeft over jezelf en anderen, maar miljaar de nonde, op de duur zou men je er nog gaan van verdenken dat je het zelf met iemand gebruiken wil, no way in my case, geen vervangmiddelen voor menselijke beleving, dank u wel, dat men dat maar in zijn eentje doet. Bovendien, geruime tijd platonisch in omgang met vrouwen.

  1. Verbonden Verboden

In de veronderstelling dat telepathie wel degelijk bestaat en alle genetisch overgërfde negatieve emoties hun zuivering zoeken doorheen de verhalen van de nakomelingen, kan het soms heel verhelderend zijn naar de verhalen van anderen te luisteren, en als er dan jaren tussen zitten, zie je de lijnen van die verhalen zich nog duidelijker uittekenen. Van hun ouders, die ergens begin twintigste eeuw moeten geboren zijn, weet niemand nog veel.  A.De man en B de vouw, huwden in de jaren vijftig. B had al twee kinderen bij twee verschillende mannen en met A hadden zij C.  Waarom begon A , met een eerder stabiel te noemen paar ouders, een rechtschapen werkman en zijn volkse vrouw te drinken ? Deed hij het vroeger al of nam hij de erodrang naar anderen van zijn vrouw als een te onmogelijke uitdaging te lang aan ?  B vermoordde A op den duur en nadien was C getuige van een zelfmoordpoging van B.


De eerste zoon van B, E,had? of ontwikkelde schizofrene aanleg , haar eerste dochter F huwde met iemand G waarmee ze twee dochters kreeg H en I. Niet alleen verkrachtte G zijn puberschoonzus C, maar wie weet prutste hij ook met H of I ?  C zowel als H kozen voor de lesbische liefde, maar dat ging in het gval van I gepaard met een gewelddadige relatie en in het geval van C met veel emotionele zwaarte soms, tot deze laatste op J viel, een standvastige vrouw, een werker die ook voor de lesbische liefde koos misschien ook vanwege het hebben van een vader die met haar prutste en een broer die haar op niet minder onmenselijke manieren terroiseerde.  Bij tijd en wijlen werd C al eens verliefd op een andere vrouw waarschijnlijk, een erfenis van het verlangen van B haar moeder naar andere mannen of van haar vader zijn verlangen naar ‘de’ vrouw van zijn leven…zoals er zovelen zitten te wachten op de ‘ideale’ terwijl ze niet begrijpen dat die niet of nooit kan komen voor dat je je eigen zijn en leven doorhebt. 

In de vriendenkring van C zaten ook nog mensen die op de één of andere manier ook nog deelaspecten van de problemen en familie van C ervaren hadden in hun omgeving.  Ofwel vrouwen die net zoals haar moeder ook wel van een sprong buiten het monogame hielden of mannen wiens vrouw ook het slachtoffer van incest waren geweest en zij op hun beurt slachtoffer van de mannenhaat soms van die vrouwen.  Ook partners in wiens familie ook al zelfmoord en zelfmoordpogingen waren voorgekomen behoorden tot de vriendenkring van C. 


Al deze dingen begrijpt men pas echt in de praktijk en vaak moeten er jaren tussenzitten voor je als buitenstander de draad weer kan oppikken en er nog een klarere kijk kan op ontwikkelen dan jaren terug. Dan wordt je op een nacht wakker van uit een droom die je zegt dat iedereen van A tot Z al die nare dingen van ’t verleden best op hun zolders bij de goede en minder goede dingen uit dat verleden zouden zetten en fijne dingen doen met mensen die ze graag hebben…na de dood zullen die dingen van de zolder wel gesorteerd worden en de vieze opgestookt om nooit nog weer te keren in volgende generaties…zes generaties lang volgens de bijbel kan zo een proces duren, waar haalden die profeten en zo meer hun inspiratie ?  Op basis van vorige gegevens tuimelen we van de éne generatie in de andere, van de ene dag in de andere, van de ene vriendschap in de andere en altijd worden we geconfronteerd met minstens twee manieren waarop iemand tegenover ons kan zijn of meent zich te moeten manifesteren.  Soms zou je er kluizenaar willen van worden, maar als je opdracht het verhelderen van de zin van het leven is, helpt dat niet altijd hoor.  In feite zijn we allen zoekenden, maar we gaan niet echt vordering maken als we in zelfbeklag of negatieve emoties blijven steken.  De nodige afstand nemen tegenover een duik in nieuwe ingewikkelde verbanden tussen mensen omwille van alleen lichamelijke passie is in heel vele gevallen ten zeerste aangewezen.


  1. Positief onverschillig evenwicht

Alhoewel wij wegens opbouw de natuur zijn en de natuur ons, is ons zoeken naar evenwicht anders.

Indien we afstand nemen van onze negatieve emoties en ons met mensen bezig houden die eerder het bewustzijn dan de roes zijn toegewijd gaan we minder problemen hebben.  Woorden, zielen, lichamen en alle andere spirituele fenomenen zijn machtig, spring er kieskeurig mee om, respect voor jezelf en voor morele waarden voorkomt schade aan iedereen en alles.  "Liefde", zegt men, is onbaatzuchtig, zelfs in moeilijke situaties stappen, zonder te luisteren naar de wijsheid die fluistert van 'overal tusen uit te blijven...maar is niet zo voor een stuk, de wijsheid geboren ?    Voor de natuur ligt er geen tragiek in het komen en gaan en altijd weer herbeginnen, wij hebben daar veel meer last van.  Allen willen we meestal zekerheden in onze omgang met mensen en het stoffelijke...terwijl we nog weinig oog hebben voor de dagelijkse symboliek die deze beide personages te bieden hebben. We wonen samen en proberen overeen te komen of én onze willetjes door te zetten. Om tot één quote of wijsheid te komen hebben miljoenen mensen ervaringen met mekaar gehad en diegene die ze schrijft geeft ze vorm.  Aan vele quotes mankeert altijd iets en de meeste zijn maar voor bepaalde groepen geldig.  Eenieder gaat zijn eigen wegen én of die van anderen en af en toe komen we mekaar tegen, waar men uitkomt hangt van zovele dingen af...in al die dagreizen voor 't graf.


Wakker worden.  Drinken met ogen.  Lucht scheppen met de neus.  Wat voorbij is heb je gewogen, alle dagen heb je de keus.  Er moeten altijd een aantal fasen doorlopen zijn eer de therapie die het leven is, voledig zijn werk kan doen.

De ene woonde altijd al alleen, de andere wil voortaan alleen wonen, en diegenen die dat niet willen en toch alleen blijven wonen kwamen soms al mensen tegen die licht op hun leven wierpen, maar dat moet je kunnen verdragen niet, zoniet wacht er weer verdriet...om toestanden uit vorige generaties of in het eigen leven. In functie van datgene wat men te ervaren heeft en doormoet zitten de meest omstandigheden van de meeste mensen wel goed bij nader uitklaren...niet te vlug medelijden mee hebben.  Wees blij en geef het door en ziet mekaar graag in zo verre dat te doen is.  Waardeer mekaar voor wat je doet, al is dat niet altijd omgekeerd waar.  Wens eenieder veel innerlijke rust; er zonder is weinig inzicht mogelijk. Wees tevreden als je iemand kent of een paar mensen met wie je alle mogelijke connecties van al die in gegevens in het leven kunt op een spone manier kunt bepraten.  Het leven, het begon al voor de helft toen we die massaspurt gewonnen hebben.  Heb je ze ?


Beste dochters, zonen, exen, ouders, broers, zusters enz…

Iedereen kan de problemen waar  hij of zij mee zit, wijten aan de samenleving of de vorige generaties en dat is ten dele zo, al zolang de mens probeert van uit het dier in hem of  haar lost te komen.            De weg naar karakter en sterkte is bezaaid met uitdagingen en daar moet iedereen door, via het verwerven van inzichten komt het allemaal grotendeels in orde.  Mensen die je willen helpen; leren uitstaan in plaats van te negeren…en je wordt weer aangenaam voor anderen; weer in staat tot communicatie zoals in vroegere perioden van je leven.     Opnemen van de eigen verantwoordlijkheden.  De ene mens heeft meer last van zijn hormonen dan de andere, de ene is minder  hebzuchtig enz dan de ander; maar het is de bedoeling dat we in communicatie en door samenleving wijzer worden.  Men moet er niet mee blijven zitten dat anderen of jezelf ‘fouten’ maakten, bijna iemand kan zonder.  Fouten zijn gewoon leerprocessen. Ontwikkeling is eeuwig en houdt niet op bij dit leven, het gaat over de generaties heen door op twee manieren eigenlijk, maar dat uitleggen zou ons te ver leiden.  Een betere uitgangspositie verwerven, tijdens en op ’t eind van het leven, is de bedoeling en daar moeten we nu al aan werken.  Niet wachten tot alles je in de schoot geworpen wordt (dat mag soms) zelf het stuur van je leven vastnemen, jezelf niet door roesmiddelen laten overnemen, ne gatieve gedachten en gevoelens omturnen tot positieve en ’t komt grotendeels in orde.  

onverschillig evenwicht

Droomloos kijk ik even voor me uit, van uit een onverschillig evenwicht.

Betrachtend dat het positieve het negatieve wel in balans zal houden.

Het uiteindelijk overwoekeren zal.

Als een slingerplant of een kruipplant met prachtige, veelkleurige bloemen, waaraan alle carnivoren zich na het drinken van hun bronnen aan verzadigen.

Als een boom die naar boven groeit met wortels die het levenssap zuiveren.

Als struiken die ruiken naar geheimen en vragen die hun zaden werpen en het licht dat de kiemende antwoorden onder zijn hoede heeft.

In mijn onverschillig evenwicht als een meetkundig labyrinth van wiskundige zekerheid, vertrouw ik op alle mogelijke vormen van intens geloof in de mens en de mensheid.

Als in een gekleurde schelp die langzaam de tijd tot ringen schilderde.

Als in de trage beweging van het weekdier, op zijn hoede voor ongepaste euforie en het wegzakken in nog maar het geringste spoor van te zware emotieAls in observatie van de sporen van het komen en gaan van generaties, deinend op eb en vloed van rust en onrust.                                                                                   

Welk verhaal blijft er te vertellen ?


Dagelijks paseren er tientallen in mijn geest.

Net niet halen ze dit forum.

De nachten brengen hun eigen surrealisme.

Met of zonder boodschap.

Het kaderen van mensen in bredere verhalen.

Soms nauwelijks nog te achterhalen.

Onbegonnen werk om in een roman te gieten.

Alleen genieten van het dagelijks ontdekte.

Van de vormen die het in je kreeg.

De energieën die je roerde, duidde.

Met geest, niet met inkt omschreef.

De woorden, als geluidsgolven doorgegeven.

De rol van jezelf in het leven van de anderen.

Af en toe wat van betekenis kunnen veranderen.

Alleen dat wat dat ooit vast en zeker doen zou.

Dat allemaal, is

Klamp je niet vast aan je eigen onheil

Onheil kan je overkomen in het geval van natuurrampen, maar je vastklampen aan diegenen die je onheil veroorzaken kan even rampzalig zijn, alhoewel de weg naar wijsheid soms daar langs geweest is.  Er zijn natuurlijk ook mensen die zich al of niet vastklampen en er toch op tal van manieren in slagen van  gelukkig en onafhankelijk te blijven, als dat ook al weer geen illusie is, bij dit inzicht houdt de behoefte op om nog verhalen te vertellen en inzichten over te brengen op ...en is men geneigd om , in het belang van gezondheid en zo, alleen nog van stilte en natuur te genieten, in het besef dat ieder zijn eigen leefwereld te doorgronden heeft, iets waarin de meesten, jammerlijk genoeg; maar soms ook gelukkig genoeg voor hen, niet zullen slagen.  Trots, achtenswaardigheid... men zou denken, ze slijten niet, maar ze kunnen ten prooi vallen aan het afbrokkelingsproces van de, niet altijd op 't eerste zicht, 'vergankelijkheid' die alles en vaak iedereen kenmerkt...het niet helder inzien, het verkeerd oordelen, de roddel, de negatieve emoties...ze maken slachtoffers, ook onder diegenen met de beste bedoelingen wees daarom in de eerste plaats maar lief voor jezelf, boor de eigen sterkte aan en weet ze te behouden...pas dan kan je delen met de andere.

Blijven geloven in mekaars groei ! Negatieve gevoelens naar anderen zoveel  mogelijk vermijden !

Over de maat. Overmaat

Tot dat over de maat schaadt.

De hoge heren aan de top cumuleren.

Die beneden, wanneer gaan ze het leren.

Andere keuzes te maken, zich engageren.

De maat is iedereen een inkomen, werk...

geen torenhoge verschillen, gewoon geluk ...

maar wat lijkt er voor velen toe te nemen : ongeluk.


Spiegelen ze hun behoeften aan al die reclame...

zo dat ze zich voor anderen schamen ?

Zet het systeem van nooit genoeg profijt

...hen al veel te lang in 't krijt ?

 Alle woorden die met 'te-' beginnen zijn ...ik ken er 1

...waar je niet bang van hoeft te zijn : 'tevreden'

Te veel, te weinig, te hoog, te laag

meer woordjes dan dit hoeven niet vandaag. Co de -blogkunstenaar


“Wat doe je”

sms te XX me.  “ Ik probeer in m’n huis te schrijven over waarom ik geloof.  Ondanks de moeilijkheden in de wereld en tussen mensen; over de uitdagingen van vroeger en nu en dewelke er in de toekomst nog te wachten staan”.  Nat en koud vandaag buiten en een leeg gevoel in de onderbuik. Zou schrijven niet beter gaan met een vrouw in huis bij momenten ?

Toevallig was ik te gast bij iemand die jaarlijks de bond steunt door een aantal kalenders te kopen, al decennia lang.  Ik wees er haar op dat de kalender dit jaar ook meertalig opgesteld was.  Terwijl ze ging kijken of dat zo was, want ze had het zelf nog niet gezien, elke veertien dagen verrast worden is leuk, en ze de kalender van de muur nam, viel er een kaartje met een Bond zonder Naam slogan van de muur…we moesten het chauffage element even verwijderen, want het was daar achterin gevallen Die avond vernamen we dat de bedenker van de zinsneden, die onze slaapkamers al jaren sierden, overleden was .  ’s Anderendaags bezocht ik haar na de kaakoperatie waar ze tegen opzag.  Verbondenheid tussen mensen is iets heel moois.  Oud worden leek ineens heel gewoon, iets zoals de mededeling ‘er zijn nog zoveel wachtenden voor U. Hoe zou het toch komen dat ik veelal met mensen wordt geconfronteerd die er eigenlijk onder door  zitten en na al mijn levenservaring meer dan ooit moet afstand nemen om  niet mee onder te gaan, in die zin dat mijn filosofisch project in de praktijk brengen er aan inboet ? De gave van het inleven in en door en door observeren en dingen voorzien is eigenlijk al de moeite genoeg om jezelf overeind te willen houden en te ontwikkelen, naast het blijven uitleggen van de hoofdredenen van het bestaan.


Is de titel van een film waarin een man zijn demente  vrouw in een home voorleest uit een roman dat hun levensverhaal in ’t echt is en niet zozeer zoals in ’t echt in de tvpagina’s staat over de liefde tussen een stel waarvan de jongen te arm is voor de ouders van het meisje.  Zij moet gaan studeren ergens verder weg en hij schrijft een jaar lang 365 brieven die haar moeder verduistert…de tweede wereldoorlog breekt uit en hij gaat naar het leger en zij wordt verpleegster en er volgt een romance met een gewonde soldaat (niet hij). De jongen restaureert het droomhuis van de ouders van het meisje en kan haar ook bij troost van een af en toe passerende oorlogsweduwe niet vergeten.  Toevallig ziet het meisje dat op trouwen staat zijn foto in de krant en ze komen weer bijeen.  Maar dan moet er gekozen worden en is zij heel verscheurd, maar kiest toch voor hem.  Opmerkelijk is het feit dat haar moeder vroeger in net dezelfde situatie zat, kiezen tussen twee mannen waarvan de één rijk. Het leven lijkt zich wel te herhalen tot er uit geleerd wordt. Er is toeval, maar soms ook niet.  Je zou soms van minder dement worden.

Zijn Boek

Hij schreef over een boek dat nog moest worden geschreven en voor een stuk al geschreven was…het boek van zijn leven met mensen.  Nee, hij mocht niet naar zijn e mails gaan kijken of over wippen naar de over de 1600 nu al vrienden die hij daar had. Ook de niet virtuele mensen die hij had gekend en kende, moest hij even aan de kant laten…op welk vlak van het leven hij er ook raakvlakken mee had. Natuurbeschrijvingen had hij al voldoende beschreven en hij beperkte zich tot af en toe een dagje reizen en zodoende van de natuur te genieten, alleen, al zou hij liever weer met twee zijn zoals dat eens het geval was, nu, in de praktijk van het leven regelmatig met anderen de laatste paar jaar, zij het kortstondig. Waar het op aankwam was niet alleen het persoonlijke leven begrijpen van zichzelf en anderen, dingen die mekaar aanvulden; was niet alleen alle mogelijke filosofische en wetenschappelijke invalshoeken op individueel en collectief gebied doorgronden, maar vooral de menselijkheid ervaren, de diepmenselijke werkelijkheden die van tussen al die persoonlijke en verbonden levens opborrelden in het leven van elke dag, en ja, dat momenteel voornamelijk iets dat niet neergeschreven geraakte de laatste paar jaren; zij het wel in afzonderlijke stukken op tal van zijn blogs die ieder een deelgebied van het leven behandelden, op elk literaire en kunstzinnige manier.  Hij kon er zo moe  van geraken en ook wel soms zo vervuld; zelfs zonder nog iets neer te schrijven; kwam het door het feit aan het gebrek aan vrouw en teveel afzondering, die hij al wel eens door een de gewone rituelen van de werkdag invulling gaf  of door biologische redenen; een op de proef gestelde maag bijvoorbeeld of door al die gaven bijeen van te diep in ’ s mensen ziel te kunnen kijken ?  Feit was dat de feiten waren zoals ze waren en terwijl hij dit schreef bezon hij zich over hoe dit langs het alfabet om duidelijker te maken.  De vermoeidheid moest maar even wegblijven non verdikke !

Toe-maatje: Je roerde alles tot diep in de kern, schreef het gebald neer, de noodzaak aan geconcentreerde vertaling, raak je niet kwijt. Hoe hoger je bewustzijn van andere mogelijkheden, hoe meer geduld om alternatieven leefbaar te houden, te organiseren. Ideeën laten groeien vereist naast het spontane, discipline en inzet, gekruid met passie en zelfkritiek, anderen met bewustzijn wapenen, streefdoelen vooropzetten. Het nieuwe dat doorbreekt geeft voldoening, 't einde ervan vaak door de ouderen niet meer meegemaakt. Het totale bewustzijn van overkoepelende kennis, blijft vrijblijvend indien er geen daden op woorden volgen. De synthese van iedere ontgoocheling werpt zijn onverwachte vruchten af en de rijpheid komt met de bereidheid om nieuwe vragen te stellen. Momenten dat je denkt genoeg gegeven te hebben, zijn de voorlopers van nieuwe initiatieven...zelfs al botst onoordeelkundigheid  voor een langere periode tegen je op. Je geeft het niet op als andermans passiviteit, onbegrip, verveling ,negatieve emoties...blijven steken in geestelijke tering. Daar waar het individualistisch snobisme de eenheidsstructuur  van het algemeen belang vergift, daar is welvaart niet ok.   

Eindelijk er acht-er gekomen !

De drijfveren van het menselijk bestaan !

Hoe kunst ontstaat.

Het kwetsen en verblijden van mekaar programmeert de levens.

Dat alles balsemt en overwoekert het sociale.

Geeft dwaze politieke spelletjes veelal vrij spel.

Eindelijk, alles valt op zijn plaats.

Al het nuttige opgebouwde even terzijde.

Woorden die beginnen met God, gewoon een denkmethode.

Wetenschap, een voertuig naar méér inzichten.

Lichamen, de echte tempels van geestelijk ontwaken.

Eindelijk het waarom van het leven zelf, onbeschrijfbaar in roman. Leven zelf…

Dat alles op zijn diepst doorwoelen kan.

Dat speelt met alle emoties, een spel. Dat het negatieve uit het positieve sleuren wil.

Eindelijk doorgrond, weer bijna tot op de bodem.

Niet de goeie ouwe fictieve God, maar de mens, bijna ondoorgrondelijk.

Niet alleen voor zichzelf en voor anderen.

Niet alleen door de voorouderlijke pijnen, de nieuwe compositie en zo.

De angst om te vergeven en vergeten, doet bloesems verwelken.

Eindelijk begrepen welke soorten vruchten, karakters dan worden geboren.

Waarom we hier rondlopen, hier horen en weer niet.

Waarom er sterke schouders bestaan.

Waarom liefde ongemerkt domineert, maar de soorten angst regeren.

De ijdelheid, het te grote zware ego, hebzucht, jaloezie à l’infinie.

Eindelijk ogen, hart, verstand, weer even op open.

Welk een afwisseling van geluk en ongeluk moeten worden doorstaan.

Welk een vermijdbaar (?)aantal paden, gejaagd gelopen.

Welk een linken allemaal afgewogen, verbanden herwogen, geschrapt, geschept.

De mens, waarom dat eeuwige te min en te onmin.

Eindelijk zowel emoties, gevoelens als eeuwige straling, kernen en elektronen verklaard.

Hun werking, zoals die tussen man en vrouw en mensen, in beelden en gedachten ook.

Hun reddend onverschillig evenwicht en heilzaam overhellen weer opnieuw.

Hun soms te lang blijven lopen achter de feiten.

Eindelijk bijna alle watertjes doorzwommen.

Bezit, wraak en weerwraak, meelij wekken, de koestering van de onmacht.

In alle soorten camouflage en alibi’s vluchten.

Onbegrepen eigenheid zogezegd, omwille van valse trots.

De andere niet kunnen luchten, de uitdagingen ontvluchten.

Concrete Redenen genoeg om op te sommen.

Altijd het onbegrepen verleden dat zich wreekt.

Niet snappen dat ook het niet uitgesproken  spreekt.

Niet geloven dat eenieder hier met zijn eigen redenen bestaat.

Het verschil tussen achterkant en voorkant, algemene lijn en detail niet zien.

De veelal onvermijdelijke driehoeken en andere kansen tussen mensen.

Het  stoffelijke en de gemakzucht laten primeren.

Bemind willen worden met teveel verliefdheid op zichzelf.

De enige, de beste, de snelste…willen zijn.

Te koud, te warm, de seizoenen in mensen niet kunnen zien.

Hun klimaat, hun ondergrond, hun overlevingsvormen, hun afschermen niet kennen.

Wacht niet op het te vroeg willen sterven om je geest te kunnen laten geboren worden.


Heerlijk over liefde pennen

In hoeverre passen we bij mekaar ? Franse lesbiennes komen naar België omdat in Frankrijk geen toestemming gegeven wordt om homokoppels aan kinderen  te helpen. Er zouden al wat Belgische Fransen in Frankrijk rondlopen. Ik wil ze ook niet tellen, het aantal niet-homokoppels waarbij de partners toch homo zijn en kinderen hebben. De dag van vandaag leven meer mensen in dat geval uiteindelijk op hun eentje nadat ze kinderen hebben. Of het kan ook zijn dat ze liever alleen wonen en helemaal niet homo zijn. Alle variaties zijn mogelijk de dag van vandaag. Ontsnappen aan de standaardregels van vroeger tijden kan gelukkig wel, maar dat wil niet zeggen dat er in deze nieuwe situaties geen problemen meer tussen mensen zouden zijn. De situaties waarmee hun voorvaderen en voormoeders vroeger werden geconfronteerd en waarover dikwijls een taboe heerste en die toen vanwege de economische situatie (éénverdieners) nog meer bestendigd werden; lijken de dag van vandaag voor een grote groep mensen aan een ontknoping toe te zijn.

Laten we er van uit gaan dat ieder kind dat hier op de wereld komt hier om tal van redenen wel moét zijn, als nieuw personage dat een aanvulling vormt op wat aan hem of haar voorafging. Ieder is immers een samengaan van diverse trekjes van zijn bloedverwanten, kunnen we wel zeggen. Doel van het spel, ervaringen opdoen, lessen leren, leren omgaan met het leven in tal van zijn facetten. Ook bij kunstmatige verwekte wezentjes speelt datzelfde spel en als de donoren anoniem zijn, wordt het zoeken naar de verschillende drijfveren van iemands persoonlijkheid voor de helft een stuk moeilijker, maar altijd duiken er dan wel personen op in het leven van deze kinderen waarin ze eerst onbewust en later meer en meer bewust, wel met een aantal ontbrekende puzzelstukjes worden geconfronteerd, zo kunnen we vermoeden.  Ze zijn immers zelf een stuk van die ontbrekende puzzel, erfelijk gezien hebben ze misschien zelf vrede met een anonieme donatie later, of misschien ook niet, want gewoonlijk ontwaken in het kind de tegenstellingen van de ouders, zij aan zij met de gelijkenissen. Niet-anonimiteit van de donoren zou het leven van velen wel een stuk makkelijker maken waarschijnlijk. Het leven is een aaneenschakeling van keuzes die je niet kan terugdraaien, kunnen we in de meeste gevallen wel zeggen. In de klassieke verhoudingen merk je in je omgeving wel dat mensen eigenlijk wel goed bij mekaar passen, zelfs al hebben ze in meer of mindere mate een aantal conflicten. Zo kennen we allen bijvoorbeeld mensen die samen graag hetzelfde werk doen of dezelfde interesses hebben, evengoed als koppels waar dit niet het geval is.

Er zijn mensen die mekaar vinden omdat ze hun band ondanks veel of weinig moeilijkheden toch sterk kunnen houden, vanwege overwegend positief ingestelde emoties. Anderen hebben dan weer meer moeite met het ompolen van de negatieve aspecten van hun emoties.  Het bij mekaar passen heeft voor een stuk ook te maken met het talent van water bij de wijn kunnen te doen. Evenzeer als om kunnen met de materiële voorwaarden van het leven natuurlijk...iemand verlaten vanwege een klein inkomen, het bestaat...maar heeft niks met liefde te maken...of het zou al zo moeten zitten dat men zijn aartsluie partner daardoor onrechtstreeks wil aanporren om van koers te veranderen.

Velen zoeken in hun partner een soort figuur die ofwel dicht bij één van hun ouders staat. In het geval dat net die bepaalde verhouding niet echt rooskleurig was, vervult dat soort partner dan de rol van personage die op lange of korte termijn de niet opgeloste conflicten verder gaat voeden. In het geval dat er wél een goede relatie tussen ouder en kind was, krijgt een dergelijke keuze dan wel een heel ander perspectief. 

De tegengestelde situatie, namelijk een totaal anders iemand zoeken dan de geaardheden van de ouder, is ook mogelijk. Wat ook vaak gebeurt is dat mensen mekaar vinden omwille van dezelfde ervaringen...of die nu in de jeugd of de rest van het leven zijn gebeurd. Wie zijn familie door en door goed kent, zal merken dat invloeden zelfs tot de generatie voor de ouders kunnen teruggaan en in feite nog verder...maar dat uitleggen zou een roman vereisen waarin een kat haar jongen niet meer herkent op de duur.  Als je leeft vanuit het besef dat iedereen zo veel mogelijk van uit eigen kracht zich goed kan voelen en een ander niet teveel moet belasten, maar vanuit een liefdevolle houding moet leren communiceren, kan er al veel minder fout lopen, al moet dat soms wel in feite omwille van aanvankelijk soms bijna ondoorgrondelijke redenen. Veel is gelukkig niet uit te leggen, want dan zou je te kort bij de pijngrens en de draagkracht komen. Voor vandaag is dit al wel zwaar genoeg waarschijnlijk. Don't worry, be happy...alles wat met verliefdheid of verlangen naar begint, heeft zo zijn redenen.  http://heerlijkoverliefdepennnen.skynetblogs.be

Liefde,een  beperkt en onbeperk begrip

1.Vaak wordt bij het woord liefde alleen aan romantiek gedacht of aan passie of zo. Het woord behelst zoveel meer. Het is allemaal zoveel meer en zit in heel veel en gaat veel verder dan we kunnen vermoeden. Er over pennen is niet alleen de roes beschrijven, maar ook de wortels, het drama en de nieuwe scheuten van dit alles. Een nieuwe poging, de volgende dagen misschien.

  1. elk koppel is ook drager van een aantal tegenstellingen en elke soort negatieve emotie die de juiste anti pool ontmoet om in de tegenovergestelde richting te evolueren 'klikt'...zonder de positieve eigenschappen van beide spelers, is de relatie geen lang leven beschoren. Passie, Romantiek, Seks, zijn de lokmiddelen om mensen in een diepere interactie te brengen. Hoe meer onevenwicht iemand in zijn eigen vindt en hoe meer hij of zij daar alleen oppervlakkig een mouw aan probeert te passen...hoe lastiger de tocht wellicht. Vrouwen, meer dan mannen, hebben vlugger de neiging onstabieler te worden als ze tussen A, B en C schipperen...behalve als de relatie platonisch blijft .

Veel heeft te maken met de voorgeschiedenis van onze voorzaten, onze aanvullingen daarop en het resultaat van de domino's die we zelf aan het vallen zetten. 

Hoeveel onverwerkte verleden tijd zit er in mensen die gescheiden zijn en meer bepaald in geheel of gedeeltelijk gescheiden mensen met of zonder kinderen ? Vaak zien mensen het niet zitten  om nog op één of andere manier contact met mekaar te onderhouden.  vanwege de nieuwe partner of een stuk onbegrepen,  niet doorvoeld verleden.     Er bestaan nog thans communicatiemiddelen genoeg de dag van vandaag.  Alhoewel het soms best is van het verleden te laten rusten, het heden heeft soms stukjes verleden nodig opdat het door ouders en kinderen zou kunnen worden begrepen en in hun leven ten volle zou kunnen worden doorleefd, geïntegreerd en daarna begrepen. Veel hangt af van de draagkracht van mensen, soms moet je niet te veel van het verleden willen oprakelen, de goeie dingen onthouden en verder.

Het lijkt er zelfs op, dat al zien, horen of schrijven..., mensen mekaar niet meer, dat er dan toch nog wezenlijke banden blijven bestaan. Verwantschap heeft zo zijn redenen in de zingeving van onze levens, biologische verbondenheid is niet zo maar een mechanisch, maar een ziel gebonden, levend iets dat te maken heeft met de symboliek van wat er met mensen tijdens hun leven gebeurt. Uit het leven van anderen herken je veel van wat er met je eigen leven gebeurt en hoe het allemaal in mekaar past en botst, een aanvulling of een tegenreactie is.

Wie kent niet de dromen waarin mensen die je een lange tijd niet meer gezien hebt, toch de ene of andere rol in 't één of ander surrealistisch verhaaltje komen spelen ? Fascinerend, vooral de korte tijd na het ontwaken, waarin je meent de zin daarvan begrepen te hebben en alles weer vergeet totdat die figuur of figuren zo maar in eens weer opduiken. Ze kunnen dat trouwens ook door een onverwacht telefoontje of een onverwachte gebeurtenis, het terugdenken aan een bepaalde herinnering of iemand die in een gesprek met één of andere belevenis van zo iemand op de proppen komt. Mekaar beter en beter leren aanvoelen en begrijpen, zal wel de bedoeling zijn zeker.  Dat kunnen is telkens weer aanleiding om nog andere personages in je leven beter te kunnen verstaan, weten wat er achter hun woorden en levens zit. Niet te ver in gaan, zou je kunnen zeggen, want op de duur wil je het niet meer weten in sommige gevallen.

Hoe ex is ex ?

Hoeveel verleden tijd zit er in mensen die gescheiden zijn en meer bepaald in geheel of gedeeltelijk gescheiden mensen met kinderen ? Vaak zien mensen het niet zitten vanwege de nieuwe partner of een stuk onbegrepen,  niet doorvoeld verleden van nog op één of andere manier contact met mekaar te onderhouden.     Er bestaan nog thans communicatiemiddelen genoeg de dag van vandaag.  Alhoewel het soms best is van het verleden te laten rusten, het heden heeft soms stukjes verleden nodig opdat het door ouders en kinderen zou kunnen worden begrepen en in hun leven ten volle zou kunnen worden doorleefd, geïntegreerd en daarna begrepen. Veel hangt af van de draagkracht van mensen, soms moet je niet te veel van het verleden willen oprakelen, de goeie dingen onthouden en verder.

Het lijkt er zelfs op, dat al zien, horen of schrijven..., mensen mekaar niet meer, dat er dan toch nog wezenlijke banden blijven bestaan. Verwantschap heeft zo zijn redenen in de zingeving van onze levens, biologische verbondenheid is niet zo maar een mechanisch, maar een ziel gebonden, levend iets dat te maken heeft met de symboliek van wat er met mensen tijdens hun leven gebeurt. Uit het leven van anderen herken je veel van wat er met je eigen leven gebeurt en hoe het allemaal in mekaar past en botst, een aanvulling of een tegenreactie is.

Wie kent niet de dromen waarin mensen die je een lange tijd niet meer gezien hebt, toch de ene of andere rol in 't één of ander surrealistisch verhaaltje komen spelen ? Fascinerend, vooral de korte tijd na het ontwaken, waarin je meent de zin daarvan begrepen te hebben en alles weer vergeet totdat die figuur of figuren zo maar in eens weer opduiken. Ze kunnen dat trouwens ook door een onverwacht telefoontje of een onverwachte gebeurtenis, het terugdenken aan een bepaalde herinnering of iemand die in een gesprek met één of andere belevenis van zo iemand op de proppen komt. Mekaar beter en beter leren aanvoelen en begrijpen, zal wel de bedoeling zijn zeker... . Dat kunnen is telkens weer aanleiding om nog andere personages in je leven beter te kunnen verstaan, weten wat er achter hun woorden en levens zit. Niet te ver in gaan, zou je kunnen zeggen, want op de duur wil je het niet meer weten in sommige gevallen.

Sfeervolle eindejaarsfeesten en sabotage Beste wensen voor uw relationeel leven volgend jaar. Of het nu in een kasteel doorgaat of in een kleine chalet  of op het werk of waar dan ook, één van de volgende wezenlijke kenmerken zullen er mekaar ontmoeten. Probeer je voorafgaandelijk niet druk te maken op diegenen die U moeilijk kan verdragen, het zal de sfeer saboteren...maar ja, als er zo van die geweldige moeilijke stiltes vallen, ...is enige voorzichtige, ingeklede provocatie misschien een ijsbreker.Tot één van de volgende bezoeken, waarvoor bedankt. Ik kom ook nog wel eens af :

Plichtsbewust en kalm, aanvaard geen overdruk Braaf, volgzaam, stille, kritische inborst Werklustig, toch neiging tot revolteren wanneer iets op gang komt Ijdel, te gevoelig en teveel imponeren uit macht en op de lust Gezapig, volgzaam Eerlijk, net en behulpzaam Plat, sociaal, maar uiteindelijk gezagsgetrouw Zachtaardig, lief, spijtig weinig klassebewust Opofferingsgezind, enorm humoristisch, soms iets te weinig karakter Goed hart, emotioneel soms verward Recht voor de vuist, nog teveel zenuwen Kloek, rechtgeaard, nog teveel afgevend op zwakkeren Preuts, te goeiig, onzeker, toch eerlijk bedoelend Ervaring genoeg, hard werkend, opportunistisch, fysiek Vervalt in sleurgedrag, indien niet emotioneel onzeker verassend Kalmerende invloed, recht door zee Grote mond, klein hart, durvend ondanks alles Sympathiek, laat zich opjagen en dan nerveus Rationeel, zich afschermend Overbezorgd, sensueel Osserig, zelfmedemijdend; best goeie inborst Zakelijk, buurchatterig Cynisch anarcho-like, no-nonsense, hierarchisch minded Gezond boerenverstand, kritisch, maar niet uiterlijk kritisch Weinig onafhankelijk ego, materialistisch, afgevend Relativerend inborst die soms nog emotionele sterkte mist Braaf met bedwongen sensuele vulkaan Kleinburgerlijk juist handelen zonder risico Proletaar in psychische groei Teveel met libido bezig, te vlug gedesorienteerd Sterk karakter, toch angst voor gezag. Stipt, ijverig, ambitieus, verwacht lof Overgefixeerd, nog teveel navel, positieve kiem aanwezig Is zoals het volgens het boekje moet zijn, toch schat met naieve schrik Gelukkig een niet-met-mij-instelling, nog gereserveerd Artistiek talent, maar geweldig onzeker soms Iemand die absoluut geen last wil zijn, plichtsbewust Te lang 't zelfde werk, heeft sociale inzet, nog geen orientatie genoeg daarin Overcomplexe reakties, soms wijs Overijverig om met z'n eigen te kunnen leven, beste kerel Te beschadigd gevoelsleven, te gevoelig Wil er tegenaan gaan, maar met reserve en belast door relatie ? Ronduit kalm, te bescheiden durf Vluchtend, probleem met vluchtmiddellen, zit toch juweel in Kan doordraaien door onzekerheid, gouden inborst Energierijk indien Overgeobsedeerd door gebrekken, toch aparte invalshoeken Rechtgeaard, soms boos als 't moet, soms nodeloos Soms onverdragzaam, zeverloos; wil geen 'komplementen' Met karakter, toch ergens onrustig Zoekend naar stabiliteit door relatie op zelfde spiritueel nivo “mijn man zegt” last van wellust, oversympathiek  enz....

Iedereen wachten zijn eigen wegen, terugkeren en weer inslaan

Wij denken onze vrienden en familie allemaal te kennen en al heeft de andere wel nu en dan een goeie, originele invalshoek naar je toe; het leven, zelf een kunstenaar zijnde; zal ons nooit al zijn geheimen prijsgeven…of we bedankten voor een aantal van zijn scenario’s waar we met zijn allen inzitten.

 Laat eenieder maar in zijn manier van bestaan en voeg er op tijd de nodige menselijke warmte aan toe, maar adviseren is vaak gelukkig een taboe.  We weten immers zelf niet al te goed hoe het met emoties aan moet.  Voordat we zelf beginnen snappen waarom onze geliefden hun angsten of frustraties op ons afreageren, kan er al wel al wat tijd in onze relatie verstreken zijn.  Bij sommigen duurt dit maanden, anderen hebben er decennia voor nodig, laat staan dat ze de oorzaken van eigen hebbenissen en ergernissen dan al begrepen hebben.                          

Er zijn natuurlijk enkele tips te geven.  Zit iemand vast in iets en de persoon in kwestie begint teveel te drinken, dan is het een moeilijk prater of een tijdelijke vlucht in een wereld zoals hij wordt gewenst, doordat sommige dingen niet geuit worden, niet alleen door gebrek aan spraakvaardigheid, maar ook door ‘schrik’ om de reactie van…en zo meer.  ‘Het luisterende oor’ dan : zonder tegenklokken te hebben gehoord, zonder je te hebben ingeleefd in voorouderlijke achtergronden, kan je gewoonlijk alleen luisteren en iets in een juistere context proberen zetten, als je het al tenminste aandurft van tegen de stroom van woorden van diegene met problemen op te roeien.  Vragen stellen is dan  dikwijls verstandiger waarschijnlijk…als je tenminste nieuwsgierig durft te zijn. 

 Raad geven vanuit je eigen verbittering is ook al geen goed raadsmens waardig.  Onbevooroordeeld zijn en van daaruit iemand een kritisch warm hart toedragen, helpt de communicatie op weg uit de alledaagsheid der dingen.  Kleine leuke dingen kunnen dan zo opborrelen en zuurstof vrijmaken voor het meer spontane en analytische dat daaruit volgen kan…er bestaan geen handleidingen voor, je moet het leren, we zijn er eigenlijk voor geboren, maar we zijn er dikwijls nog zo onhandig mee. 

We slepen ook vaak van die domme minderwaardigheidscomplexen mee.     Onze billen te dik, ons beroep te min.  We zien ons te weinig als de waardevolle mens die we allen voor elkaar kunnen zijn, we zien ons teveel als mensen die alle dagen een sleurwerk moeten gaan doen in plaats van bijvoorbeeld een team kunstenaars die een gebouw bouwen of een groepje mensen  die zo’n kunstwerk dan onderhouden.  Toegegeven, als je inpakpapier voor chocoladesnoepjes maakt, is het moeilijk van je acht uur per dag de vrolijke gezichten van de eters voor te stellen en hoe hun elan een kortstondige andere wending krijgt, maar daar komen op een dag wel sociaal betere oplossingen voor, andere keuzen voor als je het niet meer ziet zitten. 

Mensen niet meer zien zitten, is natuurlijk nog van een hele andere ‘orde’, als dit in deze materie al een toepasselijk woord zou zijn.  Want zeg nu zelf, hoeveel onder ons zijn bij partners die bijna synoniemen van mekaar zijn.  Gewoonlijk trekken mensen van verschillende pluimage elkaar om hun tegenstellingen aan, precies alsof daar dan een antithese of synthese uit moet komen om het theaterstuk van het leven echt controversieel te kunnen blijven houden. 

Kort samengevat, eigenlijk zijn we allen een bijna perfect exemplaar, het is alleen de kunst van het passende intellectuele of passionele of noem maar op…tegengewicht voor onze eigen we naast de genetisch bepaalde en biologische ontoereikendheden te vinden…waarschijnlijk de reden waarom redenen…’verliefd’ worden.  Niet pietluttige tegenspraak en kritiek is welkom in relaties, zo leren we nog iets bij en door het gebrek aan strijd in een relatie ten slotte komt er tijd om bezig te zijn met ander dingen, na de interesse in de medemens, interesse in de samenleving als groter geheel. Tijd om te evolueren we naar fijnzinniger toestanden dan die momenteel in ,onder andere het Midden Oosten ,waar al die menselijke dingen nog meer onder druk staan dan hier in ons economisch crisissfeertje dat ook niet zo onschuldig lijkt te zijn. 

De mensheid wordt geen tijd gegund om mens te zijn en dan kan ze nog zo stom zijn van te stemmen voor leiders die bommen boven samenwerking verkiezen…er moeten immers geen badkamers tot schroot worden gebombardeerd, maar er moet veel worden vernieuwd en bijgebouwd, zodat we niet telkens door de hel van Dresden tijdens de tweede wereldoorlog moeten, zoals de Duitse mevrouw  Hoppe, die ik onlangs sprak en die als kind de vuurzee aldaar meemaakte… Frau Hoppe, wiens grootvader nog uit de Belgische hopstreek naar ‘Pruisen’ uitweek, ziet nog de vlammenzee van in een school ergens in een vooroord van Dresden, ze troost zich in haar oude dag met de woorden van Sirach in de Bijbel en de hoop op geen verschrikkingen meer na de dood.  Ook die rotzooi bepaalde vele relatiekeuzen en levens gingen andere richtingen uit dan in tijden van vrede.

 liefde, een biljarttafel met cols

Aan ieder koppeltje gaat, net zoals aan de aarde, een hele voorgeschiedenis vooraf. Op het moment van samenkomst zijn de teerlingen in menselijke feiten eigenlijk al grotendeels geworpen.  Verder zetten wat voorafging. Aantrekking en versmelting van tegengestelde en bijna identieke polen, op weg langs dalen en bergop en af. Het verleden, het heden, de buitenwereld soms bepalend medebepalend voor afhaken en weer opnieuw beginnen. Net zoals de big bang en vulkaanuitbarstingen en erosie…krijgt men dan, als de druk te groot wordt en het schijnbaar zinloze wordt benaderd…het uiteengaan van de elementen soms.  Allen op zoek naar zoveel mogelijk innerlijke rust, onvermijdelijk in interactie met de dalen en pieken van zichzelf en de omgeving.

Elementen willen weer bijeenkomen echter en het verhaal begint opnieuw met dezelfde componenten en andere personages in andere of dezelfde rollen. Een panoramisch overzicht op het geheel der pogingen van velen, pogingen tot zingeving; dat zal wel de bedoeling zijn.  Protonen, Neutronen, Elektronen…het eeuwige spel van verschillende soorten ladingen en het evenwicht en evenwicht zoekend, het begon al van bij de straling na de big bang, toen het eerste atoom nog moest worden gevormd…en eindigt meer dan waarschijnlijk weer tijdelijk met de alle weer samengekomen straling vóór de eerstvolgende nieuwe big bang.  De reis van het groeien van wijsheid, bepaalt door iedereen zijn en haar weg.  Soms tragisch, soms komisch, soms beiden…als alles één is, is volledig scheiden onmogelijk.

Hoe groter je interessen en bereidheid van wie je bent echt te willen en kunnen bleven, hoe beter je het nu leert sturen.  Emoties zijn daar een belangrijke leermeester(es) in.  Ze leren ons dingen in fasen, die we alleen kunnen bijsturen als we het allemaal zeker begrepen hebben...en weten wat we willen...op dat moment kunnen we vanuit een evenwicht echt handelen of besluiten niet of nog niet te handelen...met het geloof en de hoop dat het dan positief uitvalt voor jezelf en anderen.

Weinigen kunnen voor anderen aanvoelen wat nu voor hen een positieve richting kan zijn...toch liggen de meeste antwoorden in onze kleine en grote omgeving voor het grijpen ...als we het zoeken tenminste niet hebben opgegeven.

Omkunnen met partners in een put

Het is natuurlijk niet allemaal 'heerlijk' over liefde schrijven. Pieken en dalen, niet te vermijden in heel veel gevallen. Diegene met de sterkste schouders op dat moment, moet vooral veel doorzicht opgedaan hebben in wat de signalen van de andere betekenen. Lopen ze terug naar bepaalde trauma's van vroeger. Zijn ze een logisch gevolg van de verantwoordelijkheden in het heden dat iemand op zich heeft genomen en al of niet tijdelijk meer dragen, 'verdragen' kan ? Ben jij de enige op wie dit nu uitgewerkt wordt ? Waarom vindt de andere zich niet 'mooi' meer, wil hij, zij, niet meer stralen ? Is hier ook geen ijdelheid in het spel, het niet kunnen verdragen van veroudering bijvoorbeeld...of gewoon het jaloers zijn op U, die nog wel in meerdere of mindere mate bij uw energie kan ? Kan geen enkel positief voorstel Uw partner nog boeien en moet U vijf maal uw woorden wikken en wegen voor U ze uitspreekt, om geen boel te hebben ? Is de psychische escalatie van die toestand al omgeslagen in een fysisch ziektebeeld ? Herken je bepaalde terugkerende cycli in het soort gedrag waar je van tijd tot tijd probeert mee te leven ?

Indien U ten einde raad bent, put U niet uit in medelijden, maar oefen U in begrip en neem desnoods wat afstand en uit ook Uzelf, als uw draagkracht echt vermindert is het tijd om eens uw batterij op te laden door wat afstand te nemen. U gaat er U goed bij voelen eerst.

Afhankelijk van wat het lot voor mensen in petto heeft om tot allerlei inzichten te komen, zal er al of niet weer een toenadering komen...afhankelijk ook van hoe vlug het optimisme en de bereidheid dingen aan te pakken van uw partner zich herstellen. Vaak zal dat niet gebeuren voordat uw partner weer een bepaalde mate van rust gevonden heeft. Een plant groeit niet goed met weinig of geen licht, weet je wel. Het kan in het tegenovergestelde geval al of niet tot een tijdelijke breuk komen. De sterke schouders hoeven geen 'liefdesverdriet' te hebben, niet in hun hoofd bezig te zijn met als ik 'zus' of zo' deed en wat deed ik verkeerd. Gewoon rustig proberen observeren en gepast inspelen op wat er zich in deze periode in uw leven midden anderen afspeelt.  Vaak zal je zien dat de andere dan weer om aandacht komt vragen en dat je 'bekommernis' je soms weer onnodig veel 'denkwerk' oplevert, waardoor je weer in dezelfde schuit komt te zitten als je niet uitkijkt. Vaak is alles met goede wil en een lach op te lossen. Heeft het zin om van partner te veranderen...dat weet alleen U, veel hangt  af van wat U zelf met het leven wil...en als U het niet weet, zal U het ondervinden waarschijnlijk,  als U lang genoeg leeft. Toch, al wil je van alles van het leven en hoop je in stilte op andere dingen, mensen...soms lijkt het wel of je ergens om bepaalde redenen net op die plaats nodig bent en probeer wat je wil, je raakt er niet onder uit. Bijna niet te vatten dit leven, voor wie dieper wil graven of het zich zelf aandoet om dieper te graven. Allerlei toestanden hebben altijd een bepaalde zin, maar tot waar ? Aan U de beleving en de keuze...of zullen we het maar simpel het 'lot' (gedeeltelijk genetisch bepaald) noemen. Dan had ik het nog niet over die dingen die niet met negatieve emoties (de te overwinnen schaduwzijde, de aard te maken hebben...zoals  GELD bijvoorbeeld. Allerlei materiële onzin is altijd een welkome aanleiding om de wisselwerking tussen zielen of delen van zielen van onnodige suspense te voorzien. 

Heerlijk of cynisch over liefde pennen ?

Bij momenten van overpeinzing van evolutie in gevoelens nopens hem of haar.

Bij het raken aan de donkere zones van de ziel van mekaar.

Bij het weten hoeveel men om soms verder te kunnen, heeft moeten vergeten, verdragen, verduren.

Bij het overzien van de tijd in vervlogen jaren, dat je het beste van je eigen vrouw of man zijn stak in het karma van anderen hun vervlogen jaren voorgeschiedenis.

Bij het voelen van die inspiratie, je willen laten gaan en het negatieve door cynisch schrijven willen vermalen. Kunst zou het wel opleveren, net als de roddelbladjes, men zou er willen voor betalen.

Meer hoop en optimisme, zou je er niet meer verspreiden, alleen wrang verblijden...en ja toch...als lichtpuntje : doorgeven van met al of niet door eigen doen en laten gekwetste mensen, op de hoede te zijn.



No offence to other woman or man who one has loved.

But why with one or two if one has slept with let’s say four…

There is a lot of bio-jealousy concerned ?

Are each other’ s lifelines so the same ?

Has it something to do with if the ‘dead’ energy became us, the living…

The stories of the past have to continue in a better way?

Or are it simply tests to learn us that man must be captain of the boat

When the woman is not on the wheel.

But both must learn to be captain of their own inner boat.

If ordinary emotional jealousy is childish, bio-jealousy is for grownups.

Except the bio element, has it to do as well with the energy both put in a relation ?The deep one lay in one’s feelings, one ‘s writing ?

The amount of deep bio-energy present at the bottom of the bio ?

The experienced lust in triangle relations at a first stage?

Or just plain and simple the spiritual link…

AND especially when it’s in danger.

No virus, no telepathy, no this and that can stop the connections love must make.


Relatieproblemen. Methodes van vroeger en nu.

Ergens zegt er een deel van jezelf, nadat je bij relatieproblemen voor voldongen feiten wordt gezet, ‘aanvaard en laat los’ , als troostprijs, zegt een ander stuk in jezelf, ‘krijg je je ‘vrijheid’ terug.’ Afhankelijk van je leeftijd en ervaring, laat je niet zo vlug meer toe dat allerlei hormonen, denk- en wensbeelden, de teugels overnemen. Afhankelijk ook van het aantal ‘doefen’ (dialect voor kwetsuren) dat je in je leven al gehad hebt.  En in een relatieprobleem zal je zien dat dat voor de tegenpartij in meer of mindere mate ook geldt.

Op raad van een ander kan je dan niet rekenen, want die dingen zijn te delicaat om in een ander zijn plaats te beslissen.  Waarom, dat is niet zo direct voer voor een blog,  die dingen zitten te diep en gaan te ver.       Te veel rekening houden met hoe een ander op de wendingen in je leven gaat reageren, , is ook al geen goede leidraad. Blijven geloven in je eigen waarde, des te meer…niet toelaten dat een ander je doet wanhopen. Ook ouders en grootouders hadden hun problemen en ook op basis daarvan maakt de derde generatie haar keuze om die te ontgroeien. Voor elke tegenstelling duikt er wel iemand in je leven op, die op basis van gelijkaardige ervaringen of de tegenovergestelde ervaringen uit liefde, (soms is bovenmenselijke liefde nodig,) een aantal negatieve emoties in de positievere sfeer kan trekken. Misschien is dat wel het geheim van ‘aantrekkingskracht’ in vele gevallen. Het begint altijd met verliefdheid en indien je pech hebt, heb je achteraf niet de wijsheid verworven die je zocht, maar een aantal confronterende waarheden die er toe leiden dat je je partner met andere ogen gaat bekijken…(en je eigen misschien ook),maar heb je dan pech indien die waarheden niet bijster positief uitvallen voor die partner of jezelf ?  Dit kan natuurlijk in beide richtingen werken en dan heb je pas iets aan de hand, dat door relativeren door beide partijen misschien nog wel kan verholpen worden.

 Waarom kan je niet gewoon zeggen van :

 ‘wat, heeft ze,(of hij) een ander, geef ze dan de bons ‘zoals dat vroeger misschien meer ging ?

Makkelijker als je geen kinderen hebt, zou je denken, en later zal je die mening onder andere omstandigheden misschien moeten herzien. Je wil er voor gaan en de band herstellen met diegene die er onder impuls van een andere  (of anderen) of zichzelf aan de relatie een eind wil aan maken, misschien omdat je intuïtief weet dat dat in het belang van de kinderen is en ook in het belang van hun moeder bijvoorbeeld, op langere termijn.  Eens je toch toegeeft om te scheiden vertel je wel in ’t rond dat de kinderen het goed verwerken en zo voort, maar is dat wel zo ?  Beter dan aanhoudende ruzie , zijn in de meeste gevallen een aantal van de volgende opstellingen wel aan te raden :

 "Geef mekaar toch wat ruimte verdorie.  Denk je nu werkelijk dat

ge iemand, die je 'aan 't ontgroeien is', om redenen die ge

achteraf toch eerst zult begrijpen...dat je zo iemand moet

verwijten dat hij of zij ook al eens een stukske van zijn of haar

leven aan iemand anders 'bloot' wil geven en kunt ge er niet mee

leven dat dat ook werkelijk 2 maal bloot geven en ' bloot geven'

worden kan ?  Natuurlijk , wij zijn hier om te leren waarom we

het lastig hebben met mekaar...wat ons in de andere stoort, daar

kunnen wij soms iets van leren, een mens moet zijn man of vrouw en

gezin niet zomaar opgeven, want de problemen die niet opgelost

zijn komen later toch in een andere vorm terug...

onder de vorm van een andere of hetzelfde 'liede'. 

De liefde verleidt om te

kunnen verontrusten zowel als om te ‘lusten’.

En als ge met mekaar wilt beginnen praten, dan mag er van alles

onaangenaams bovenkomen...en dan mogen er verwijten

vliegen...maar kalmeer toch achteraf, en denk en herdenk niet de

hele tijd, maar, laat los...totdat ge weet waarom de kaarten zo

en niet anders liggen.  Zit niet te denken dat het allemaal

gewoon om de seks, het geld, of het knapper zijn begonnen is...een

mens is eenzaam op meer dan 1 vlak.  Natuurlijk , als ge al

geruime tijd niet weet wat ge in feite beter kunnen weten had ('t

was misschien voor een stuk om niet te kwetsen en uit schrik)dan komt dat, zoals

alles wat achter de rug moet gebeuren, hard aan. Niet vrijelijk kunnen praten, is al een symptoom dat er ergens haren in de boter zitten. Een haartje misschien...(dat haartje kan wel een heel pak haar worden)

Maar waarom stel je mekaar in zo'n situatie begot niet voor ?

Leer toch zonder angst te praten.  Alleen als je kan loslaten is praten over die moeilijke dingen niet altijd of helemaal niet nodig.

Kan je dat niet en dringt praten zich op omdat er iets blijft doorknagen, ...dan

vliegen er op een dag natuurlijk  verwijten in ’t rond.

Moet dat nu mensen !  Zelfs uw kinderen denken dan ’t best dat er in uw

bovenkamer iets niet meer klopt en je geeft je angsten dan nog misschien eens  door.

Waarom leert men de schoolkinderen al niet welke soorten verhoudingen er in 't leven kunnen bestaan ?  Dat het voor vele mannen en vrouwen met geschonden of moeilijke vader- of moederbeelden niet altijd makkelijk is om relaties met anderen op te bouwen bijvoorbeeld.  Begin toch niet te zuipen omdat 'jij altijd zo trouw geweest bent'.  De liefde 'stop' je zo maar niet als je er door omstandigheden uit vorige generaties misschien, maar ook zeker door je eigen al of niet goede ingevingen open voor staat.  Bezin eer je begint, maar verdring geen dingen die je met iemand waar je nog bij bent oplossen kan, ze keren misschien weer. Probeer achter het waarom van die dingen te komen. Nog eens.  Ga niet beginnen zuipen, want dan komen alle hebberige en jaloerse draken uit je onderbewuste en gaan samen met je verstand een spelletje nefaste fantasie spelen. Je moet misschien kunnen drinken om te kunnen praten ? Wel dan moet je daar dringend iets aan doen en tegen eenieder waarbij  je iets dwars zit op een diplomatieke, fijnzinnige manier je leren uiten, al zal dat vaak in ’t begin zo niet lopen.  Met twee echte slippers vermijden is ’t veiligst. En wanneer begint dat slippen dan ? Moet men jaloers zijn als twee mensen buiten een koppel heel goed kunnen, praten of schrijven met mekaar of eerst als er buiten het platonische ‘gepraat’ wordt. Is niet alles taal, communicatie , al dreigt deze laatste danig verstoord te worden door het gaan van een stapje verder en voor je het weet heb je er een pak ‘karma’ van een ander bij om op te lossen. Slippers  die het gevolg zijn van een noodzakelijke evolutie, gezien het geheel der wezenlijke zielstoestanden, is een andere zaak. Een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel  kan nog lang erna wonden veroorzaken.  Beter vermijden  Ach, spijtig dat teveel mensen van hun gezicht staat af te lezen dat ze het leven een smakeloze grap vinden. Alle kanten komen op hun beurt in de zon.  Mensen die het geluk eerst in hun eigen vinden kennen echter nog een specialer soort zon.  Als je je hoofd helemaal leeg kan maken, verlies je minder met pingpong, en zo is het ook in de liefde, alhoewel je in de liefde niet bang mag zijn om te 'verliezen', want dan ben je nog niet sterk genoeg op je eigen. 

De oudere generatie heeft spijtig genoeg weinig liefdesraadgevingen aan de' overgangsgeneratie naar  meer vrijheid' gegeven. Het onopgeloste wordt doorgegeven en door tegenstellingen opgelost.  Man en vrouw mogen in de vrienden en vriendinnen of lieven van hun partners geen vijandsbeelden zien...wat ook niet wil zeggen dat ze geen trouw mogen vragen in hun relatie. Velen hebben soms vele hoogtes en laagtes van velen moeten delen vooraleer ze zelf begrijpen dat er verdriet bestaat waarover niet zo maar kan worden gepraat met woorden. Misschien houden tranen dan nog gezond...of..enz Ze zocht en vond een manier om hem te vertellen wat haar vader met haar had uitgezet...zonder het volledige verhaal daarrond te vertellen. Het leek hem ondoenbaar dat zoiets kon bestaan, dus probeerde hij het gewoon als wat ongelooflijk stomme perverse dingen te beschouwen. Eerst later zou hij begrijpen welk een gigantisch moeilijk taak het leven hem gegeven had. Wat een pijnlijke situatie moet dat voor haar geweest zijn...een driehoeksrelatie met je ouders opgedrongen krijgen...'s nachts misschien luisteren naar hoe hij het met haar moeder deed...als ie dat dan al deed omdat ze in een aanpalende kamer zonder gang sliep. Het 'overdreven aandacht leren trekken' en leren liegen wordt je zo als kind opgedrongen.

Hoe ging zij uit haar zelf aangeleerde minderwaardigheid ten overstaande van andere kinderen geraken ? Een mens verdringt wel alles wat hem of haar hindert, maar zo'n dingen werken altijd verkeerd uit als je 't geheel niet snapt...met als risicofactor dat naarmate je leven een opeenstapeling van moeilijke dingen wordt, alles zo onbegrijpelijk onoverzichtelijk wordt dat je erin dreigt te verzuipen en je heel anders dan oorspronkelijk tegen de dingen gaat aankijken. Onverwerkte emoties maken veel kapot in 't leven...of het nu gaat om een meisje dat de 'schuldgevoelens' ten overstaan van haar moeder oplost door haar te laten domineren of om iemand die op welke manier dan ook tegen zijn zin met seks te maken krijgt...onze cultuur staat er niet bij stil hoeveel leed en ziekte het gevolg is van generaties lang telkens dezelfde, hopelijk door standvastiger bloed afzwakkende frustraties te overwinnen. Het kan ook meer subtiel dan in dit fictieve voorbeeld, mensen domineren mekaar op heel veel verschillende manieren, afhankelijk van het soort negatieve emotie (s) die ze te overwinnen hebben.

Aan mekaar vastgemaakt

Je hebt al wel eens bergbeklimmers bezig gezien, met een touw aan mekaar gebonden. Een fout van één kan gevolgen hebben voor de andere. Geprojecteerd op onze relaties en meer bepaald onze meest emotionele relaties, zou men er kunnen van uitgaan dat bijvoorbeeld families met kinderen best niet buiten de familiekern passionele relaties aangaan, daar deze tot enorme ingewikkelde reacties en verwikkelingen kunnen leiden die de dingen tussen mensen te complex maken. Vaak zijn zijsprongen ingegeven door de moderne maatschappelijke achtergrond die het tegen 100 percent willen genieten van het leven promoten; ‘genieten’ in de zin van zijn seksuele horizonten te verleggen in vele gevallen. Men heeft vaak niet door dat men de moeilijkheden die men in de bestaande relaties ontmoet opnieuw op zijn bord te krijgen met anderen. En van die anderen snapt men niet voldoende waarom ze bij hun oorspronkelijke partners zijn en vaak zeker niet dat het nieuwe relaties aangaan vaak een vluchtpoging is of zich willen indekken tegen mogelijke escapades van de eigenlijke partners. Langs de andere kant zit men met de feiten van diegenen die aan onze levens voorafgingen. Wat ons overkomt is vaak verbonden met wat hen overkwam en als tegenreactie daarop nemen wij onze posities in of gaan gewoon op hetzelfde pad verder, naargelang de eigenheden waarmee eenieder in het leven zijn zin en voldoening probeert te vinden. Ook komt men soms andere partners tegen bij wie men zich beter voelt om velerlei redenen…de voorouderlijke opdrachten, incluis moeilijkheden op een andere manier willen aanpakken is de voornaamste, soms, in niet platonische gevallen verbonden aan het lichaam dat hier op langs de sensuele en tenslotte seksuele manier, gunstig op reageert.

Eens in dit stadium gaat de jaloezie meespelen, met soms catastrofale gevolgen. De oorspronkelijke band tussen mensen zal dan wel aanvankelijk aangewakkerd worden, maar hoe dieper de spirituele band, des te meer de nieuwe partners naar mekaar zullen doorgroeien. Die spirituele band, wanneer gebouwd op gemeenschappelijke interesses naar dit domein van het leven toe én positief aansluiting vindend met wat er bij de voorouders moeilijk was, zal ook de lichamelijke band tussen mensen verstevigen en indien er dan niet voor mekaar exclusief gekozen wordt, krijgen de spoken uit het verleden vrij spel om vaak op een destructieve manier toe te slaan. Of het zou het geval moeten zijn dat de taak van iemand wel degelijk bij de oude banden ligt…indien dit al niet een verlenging betekent van het op eigen benen kunnen staan van het oorspronkelijke thuisfront. Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ?  Ergens wel, want in mijn geval leerde ik van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat mijn partner, jij dus (en de moeder van mijn kinderen nog wel) iemand anders had. Ergens wou ik aantonen dat ik wel anders kon reageren dan toen met jouw en mij het geval is geweest. Het is geen verworvenheid die je voorgoed verwerft, als de paden van mensen moeten blijven gelijklopen gaan de vreemdste energieën  de kop opsteken om je nog een heel ander eind van de beklimming van bepaalde bergen in het leven bij te brengen.

Ik bewees dit dus aan te kunnen gedurende jaren...voor mijn eigen...voor mijn nieuwe partner in de driehoek misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor een man, neem dat maar van mij aan. Trouwens er zijn meer andere soorten dan de hetero die ik ben, je zou raar opkijken hoeveel mannen zich fysiek tot mannen aangetrokken voelen en met vrouwen lijkt dat ook al het geval.

Toen brak er een periode aan waarbij ik alles kon relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, ging levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisten. Het leek of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid was. Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepathische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster). Ik zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar als je tal van kortverhaaltjes in mijn werk leest zal je wel snappen dat het ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken heeft. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in de meeste mensen in andere proporties,  wel een kwelgeest van overgeërfde of zelf opgebouwde  kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... . 'Boze geesten' bestaan alleen via het niet uitgezuiverde verleden dat nog in mensen aanwezig is...maar het goede is op termijn altijd overwinnaar...de strijd er tussen leren begrijpen, vergt veel kennis, wijsheid en intuïtie  en leren observeren van je innerlijke wereld en een goed contact met wie het dichtst bij je ziel staat. Mensen die zo een innerlijk intensief contact hebben, lopen soms de kans dat contact door een niet monogaam of te gescheiden leven te verstoren.

Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en jij die je geen gewenst kind voelde, heb ik je nu overtuigd ? Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit onze combinatie kwamen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een over-begrip zoals ik, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan van zodra er hun iets aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan ‘over begrip’ aan de dag te willen leggen in driehoeken. Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien.

Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en on-evenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze eigenwijze kinderen er van ons zijn kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuïtief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe.

Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord seks, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom hou jij zoveel afstand van een peiler van de ziel zoals ik.  Mijn vorige en eerste brief na jaren, je hebt er niet op gereageerd. In het begin begreep ik zo iets niet, ik die jaren en jaren de kinderen alleen opvoedde enz... Ik begrijp het al beter, maar je wordt niet bedankt deze keer. Trouwens deze stuur ik je niet, want je reageerde niet en laten lezen of publiceren, bah nee,  who cares en een ander zou het toch niet begrijpen. Te lang heb ik gedacht dat ik langs die weg een ander van onheil zou kunnen behoeden; wat twijfelachtig is, want eenieder moet zijn eigen weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat dit schrijven ooit zoals onze levens, velen ten nut kan zijn ook. Wait and see...misschien alleen door dit al schrijvend van je af te schrijven en overdenken, misschien verbetert de visie die je anderen met gesproken woorden doorgeeft er ook door. Grootouders zijn we nog niet. Het waarom daarvan is weer eens een ander paar mouwen. Misschien bij een volgende reactie van jou, meer daar over. We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, mee geëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ? Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materieel  en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreactie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatieconflicten of andere. Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes mee. In alle geval wat mij betreft en de redenen voor mijn bestaan, andere dan verwekking van kinderen en het bouwen van ons huis en het zorgen voor bestaanszekerheid...mijn literair en vorserswerk dus...ik ben daar toch ook maar ondanks onze scheiding of misschien ook desondanks in geslaagd... en ik ken er geen die me dat op een dergelijke manier hebben voorgedaan...ik zal mijn eigen maar eens bestoefen, ik ben toch maar een krak in het inhoudelijke schrijven geworden. Het heeft me wel ook een stuk van mijn gezondheid gekost. Een vrouw die volledig achter mijn werk stond, ik heb wel heel veel steun gehad, ik ben er heel kort bij geweest...maar ook dat werd me door omstandigheden niet gegund. Rest me nog de werking van het wezenlijke doorheen de geest een beetje in kaart te brengen, na de ontleding van filosofie, politiek, emoties en mijn voetafdrukken in de kunst om dit alles nog meer duidelijk te maken. Als ik dat nog ga aankunnen ten minste. Goed dat ik een paar dingen mankeer of ik zaagde alle dagen hout en ik zou met de wijsheid die ik nu heb ook tevreden zijn. Een al bij al tevreden man, hopelijk aan het eind van de zomer van zijn leven gekomen, zodat hem nog herfst en winter resten om met een gewoon eenvoudig, ongecomplexeerd iemand van het leven te nemen en geven of de draad van mijn tweede 16 jarige relatie terug (min enkele perioden dat het af was) terug op te nemen dus...jij en ik hadden eigenlijk alleen de laatste drie maanden ruzie en iets in mij zei me dat ik je moest vergeven en terug proberen winnen, wat ik trouwens drie maand probeerde. Of, indien mijn huidige relatie stopt... zet het lot mij weer voor andere, bijna onmogelijke uitdagingen ? Ik ga er voor bedanken denk ik. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...of ik weet niet wat te krijgen...daar ben ik nu al wel een paar keer getuige van geweest...weet je nog je geknelde spier, toen ik ‘er’ nog van niks wist ? Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht naar anderen die hij op zijn berg ontmoet te sleuren...op de duur herkent die ezel dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomt, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen. Vannacht schreef ik tussen de jacht op twee muggen in door : 'velen moeten volledig door het verdriet van ook anderen heen om weer eens verliefd te kunnen worden'. En : 'normaal valt een goede, eerlijke inborst op een aardig, lief net meisje (en omgekeerd) en dat zou het begin van een gelukkig leven moeten zijn...voor sommigen lopen de dingen nu eenmaal wegens voorgeschiedenissen en het afwentelen van die geschiedenis op anderen nu eenmaal niet zo...het kan goed zijn dat de helderste wezens en de krachtigste schouders het meest te dragen hebben via een systeem waar we zelden een duidelijke kijk op hebben, voortgedreven door onze emoties en ons steeds maar willen en willen...(zelf invullen).  Wat kan je meer doen dan een vriend of vriendin raad geven, zonder je er mee te verbinden als je je niet vrij voelt. Een houding van onverschillig evenwicht, maar toch betrokkenheid, zorgt dan voor de nodige afstand. Helderziendheid is eigenlijk niet paranormaal : helderziendheid bereiken betekent eigenlijk gewoon beseffen dat wat men er mee bedoeld (het leven in al zijn facetten eigenlijk), een staat is die men bereiken kan door algemene kennis, doorgronden van de eigen levensloop en inleving in de levens van anderen en de coördinatie ervan, niet alleen door het gesproken en geschreven woord, maar door de ontmoeting met je innerlijke evenwicht doorheen dit alles____'de toekomst voorspellen kan je beter door je leven in handen te nemen', las ik eens ergens

Een driehoeksrelatie, zoals alles en iedereen, heeft altijd een voorgeschiedenis. Onafgewerkte situaties van voorouders bijvoorbeeld. Maar dan kom je in het leven om daar op te reageren, in feite heb je gelijkaardige energieën, maar toch met dat eigene dat je vertegenwoordigt als een fundament naar de toekomst toe. Meestal is de partner waarmee je van start gaat nog zo geen slechte keuze niet. Het kan ook zijn dat je al heel vroeg in het leven op een andere baan geraakt, door overheersing van je niet-eigenlijke ik, door de tegenstellingen waarmee anderen zitten, hun twijfels, hun angsten, hun driften...die soms ook in vormen van fysisch misbruik uitmonden, maar dat hoeft zelfs niet.  Zelfs al nemen ze geen fysische of psychische aard aan die de hunne niet is, bestaat het risico dat men de oorspronkelijke koers van zijn leven verlaat en de rest van het leven geleefd wordt in vaarwaters die de zijne of de hare eigenlijk niet zijn. Soms is dit te moeilijk of pijnlijk om te doorgronden, heel vaak moet het zo zijn om dat mensen leren door mekaar en de toekomst om een vervolg op ontwikkelingen lijkt te zuigen. Op een dag, na de soms moeilijke confrontaties van de ouders zelf, besluit men te trouwen en een familie te stichten. Men valt op een partner die bijvoorbeeld in 't algemeen zacht en volgzaam is, of streng, veeleisend, tot op zeer hoogte begripvol en zo voort, of combinaties daarvan. Het samenleven zelf wijst uit in hoeverre men mekaar kan verdragen. Voor men het weet zit men in sommige gevallen bij de huwelijkstherapeut. Om allerlei redenen, waarover al genoeg is geschreven. Aan toe te voegen, is een factor die onderschat wordt. Alle ervaringen, gedachten, gevoelens, fantasiën, intuitie enz....die niet uitgesproken worden, raken mekaar op telepathische manier en zorgen voor wrijvingen...OF JUIST NIET Indien mensen, familie, vrienden...je bijvoorbeeld eigenlijk iets verwijten of je verwensen of wat dan ook, zal die energie ook aanwezig zijn, tussen en in mensen. Mensen die verliefd worden op mekaar, met of zonder periode van langdurige platonische verhouding, mensen die vrijelijk alles met mekaar kunnen bespreken gaan een geweldig intensieve band met mekaar aan, die in vele gevallen te niet dreigt te gaan wanneer er een lichamelijk intiem vervolg van komt, dit ten gevolge van afkeuring en jaloezie van anderen, maar ook door het niet kiezen voor mekaar en te veel zware bindingen met anderen...die een gevolg zijn, gedeeltelijk van het GENETISCHE karma van de voorouders en het eigen opgestapelde en wijd vertakte karma.  Mensen die nog nooit alleen geleefd hebben, zullen ervaren dat er wel degelijk een verschil is met vorige toestanden, maar zodra ze daardoor (of, én de medicatie?)weer enigszins in hun sterkte komen en met een propere lei weer aan het leven willen beginnen, zullen ze in vele gevallen merken, dat de vrijheid die ze hebben, sterk gebonden is aan wat op allerlei manieren vooraf ging aan zo een gunstige periode .

In een driehoeksrelatie kan het oorspronkelijke koppel bijvoorbeeld een tijd samen blijven leven, met vooral op gebied van dialogeren of het lichamelijke, een tijdelijke opflakkering, waarheden die kwetsen, dingen die worden opgehelderd, al of niet leren loslaten...in zoverre dat al zou moeten. Groeit de liefde en het samenzijn met de minnaar of minnares en overschaduwt deze soms de oorspronkelijke band in energetische sterkte op tal van manieren, dan komt er bij de meeste koppels een geleidelijke scheiding van tafel of bed of welke vorm van scheiding dan ook. Ook door de invloed van een nieuw personage (een eventueel nieuwe partner van de oorspronkelijke partner van de driehoek, die zonder minnaar of minnares was), leren mensen mekaar in hoeverre ze jaloers of angstig zijn en wat ze aankunnen, al beseffen ze vaak niet dat ze in dusdanig proces zitten.

Indien men dit alles in bepaalde periodes psychisch heeft overleefd en fysisch heeft aangekund, zal blijken of minnaar en minnares, eens er ruimte is om hun relatie vollediger te beleven, dat zonder veel kleerscheuren zullen kunnen doen. Misschien proberen ze eerst een living apart together situatie, met of zonder kroost in de buurt, of als dat niet lukt vallen ze op een open relatie terug die vaak dezelfde wegen op kan gaan als de moeilijke wegen die het oorspronkelijke koppel had, met inbegrip van de vaak pijnlijke ervaring dat minnaar of én minnares weer de etappe van een nieuwe driehoek door moeten.

Al reageert hun naaste omgeving op minnaar en minnares als nieuw gesetteld koppel (of in vorige etappes in de evolutie van de driehoek), neutraal of begrijpend of tolererend of afwijzend tot vijandig (is vaak alleen innerlijk en je merkt het nauwelijks, het wezenlijke resultaat kan, indien één of beide nieuwe partners niet tot rust komen, zijn dat men zijn eigenwaarde en eigenheid ondergraven heeft, ja zelfs het gemeenschappelijke soms, van levenslopen, moeilijker aanvoelen kan. Al zijn die 'toevallen' nog zo wonderlijk, verdere evoluties lijken aan dat verleden van mensen gebonden. Of men besluit het allemaal eens van bijna nul proberen over te doen, (met of zonder nieuw personage) of men verdraagt mekaars heldere inzichten van het eigen perspectief of dat van anderen niet meer... . Dan lijkt alles wel een nederlaag tegenover jezelf, mekaar en de buitenwereld, die maar al te graag heeft dat men een mea culpa slaagt, terwijl ook in minder woelige levens dezelfde problemen in meer of mindere mate spelen. Dan lijkt het als of men een overmatige dosis verantwoordelijkheid draagt tegenover de beslissingen van anderen, terwijl alles niet anders kan zijn dan een samenspel van factoren en mensen en positieve en neatieve emoties in hun interactie, verleden en projecties in het nu. Dan lijkt het of één of beide van de nieuwe partners uitstotingsverschijnselen gaan vertonen in bepaalde periodes. Wat kan ontaarden in nieuwe vijandsbeelden of hechte vriendschap, al of niet als opstapje naar het vroegere of het meer rijpere. De ene krijgt een eenvoudig dictee voorgeschoteld en maakt zeven fouten en de andere een heel ingewikkeld, en maakt ook zeven fouten. Het leven, een complex, zowel als simpel gegeven dat dan nog eens des te moeilijker wordt door alle mogelijke verschijningen van maladiën allerhande, allerlande, en alle elementen uit de cultuur en het sociale en politieke leven, die een verfijning van een echt filosofisch wereldbeeld met regelmaat blijven hinderen.

Levenswijsheden, het internetcircuit

Er liep vandaag een bericht binnen over iemand die aquarelschilderijen van tweetalige levenswijsheden voorziet en langs die weg ook de zin van het leven meer bespreekbaar voor anderen probeert te maken. Mooi initiatief, net als de beelden van landschappen die circuleren. Je kent dat wel, soms ben je het eens of half eens met de tekstjes en een andere keer ben je het niet eens of is het gewoon een waarheid als een koe. (vanwaar die uitdrukking ook moge komen). De op zijn eigen mooie muziek past eigenlijk niet altijd bij dergelijke bezinningsmomenten, ook al gemerkt ?

Men hoort al eens de uitdrukking "20 is de leeftijd van het willen, 30 van het verstand en 40 van het genieten"...is het niet beter van die dingen van jongs af aan al te leren integreren ? Dat "je geen 80 kan worden als je je tijd verspeeld om 40 willen te blijven" daar kunnen we inkomen. Maar wijs zijn zoals men zegt "kost dat wel minder inspanning op ervaren leeftijd" ? ...in sommige gevallen wel in andere niet waarschijnlijk. Natuurlijk heeft de "waarde van jeugdig initiatief een enigszins dezelfde waarde als dat van de oudere ervaring", maar beide generaties kunnen die deugden blijven aanwenden op altijd wisselende en evoluerende wijzen...zonder dat oud worden een "evolutie van passie naar medelijden zou moeten zijn".  We moeten ons niet ten alle tijd blijven verwonderen over "de ernst van het spel van het kind", maar van de ernst en humor en tragiek in het spel van alle generaties.  Bestaat de uitdrukking of het gezegde 'om aan kinderen te kunnen beginnen moet men eerst zelf van het leven kunnen houden' al wel...en in hoeverre zit het leven zo  altijd wel in mekaar ?    Hebben kinderen in het geval dat dat niet zo moest zijn, misschien als één van hun levensopdrachten van diegenen die niet genoeg of niet genoeg meer van het leven of met te grote maten van het leven houden, daarmee te confronteren ?         In hoeverre bezitten ze zelf niet een deel van het gene dat in anderen nog moet worden gepolijst ? Iedereen die hier geboren wordt, moet hier om een aantal redenen die ook met 'de anderen' te maken hebben, ‘zijn’. Door de tijd heen, in onverbrekelijke eenheid en verscheidenheid;met dank aan aanbrenger en tipgever





hetgeen ik van deze, mij vreemde mens onthield, was dit

Geminacht door haar vader.

Gelukkig geen gelijke van haar moeder.

Genomen door de juiste verkeerden. Gevangene van haar knopen.

Genaaid aan de jas van genetica.

Geconditioneerd door maatschappij. Geteisterd door niet meer mogen hopen.

Gedwongen tot half-moeder zijn.

Gezopen tegen de pijn.

Gevierd midden teveel lawaai.

Gehangen voor het vonnis.

Getrouw aan het proberen zorgen voor haar kroost.

Gehuwd, maar voor hoelang nog ?

Geleefd, veel te bang.

Gehunkerd naar teveel bezitten

Geld maakte alles nog ingewikkelder.

Geloofd in het leven, niet meer.

Gelachen, dat doet geen zeer. Geluk, af en toe nog eens.

Geteisterd door op den duur haar eigen.

Ge weet niet wat ge voor zo iemand nog kunt doen.

Luisteren, alleen een halfuurtje luisteren.

Geen perspektief, toch één, de toekomst van de kinderen.

Gek, voor eens stuk althans. Zou ze het overleefd hebben ?

Dat het iedereen bespaard moge blijven. Goed dat ik naar de pen greep toen ik thuiskwam.

Al pennend begon ik er meer van te begrijpen. Misschien heeft U er iets aan.

Laat maar komen !

Gesterkt door gehavend. Inzicht door vaak niet te weten.

Geluk door al eens gebrek eraan. Voorspoed omdat het al eens tegen zat.

Niet opgeven om niet weer in dezelfde cirkels te lopen.

Doorgaan met waarmee je stoppen wilde, alleen de keuze van met wat en wie en waarom en hoe geeft al eens problemen.

Verwachtingen en euforie perfect in evenwicht door weinig uitzicht en ervaring.

Gunstige ontwikkelingen zitten vaak in kleine vriendelijke dingen.

Hoe minder je er soms nog van snapt, des te korter komt de volgende stap.


Liefde, tegenovergestelde van lijden en wanhoop Veel kunst komt voort uit liefde, maar ook uit lijden en al hun seizoenen.  Van seizoenen gesproken, je zal hun loop niet kunnen veranderen, dat is iets wat het heelal beslist.              Op plaatsen waar het alle dagen lekker weer is en veel licht, zijn er ook liefdesproblemen, en dan bedoelen we die in menselijke relaties.  Maar wat is dat toch met dat woord liefde ?       We kunnen een ontzaggelijke liefde hebben voor het leven, een voorwaarde voor het kunnen liefhebben van mensen.  En wat is dat dan ?  Het liefhebben van de natuur en zijn ontstaan en evolutie. Reeds op dat punt kan er een kink in de kabel komen.  Er kunnen natuurrampen tussenkomen die je aan het wederzijdse van de liefde voor de natuur doen twijfelen als je huis bijvoorbeeld door een rotsblok is vernietigd.  Zo werd lang geleden de angst geboren, denken we.  Bliksem, koude, hitte, misoogsten…het zat er allemaal voor iets tussen.     Het bovenmenselijke in de mens, de bovenmenselijke liefde had als taak die angst te lijf te gaan.  Men probeerde de verstoorde verhouding met rituelen, godsdienst en later filosofie te herstellen…of werden deze niet gelijktijdig uit primitieve verwondering geboren, en is ‘godsdienst’ een filosofie met een korset van vroeger tijden ?  Wie deze dingen lief had, niet zozeer om het grote gelijk maar eerstens uit verwondering om het scala van meningen en om het proces, de evolutie ervan zelf, kwam niet verbitterd uit deze, vaak door de politiek misbruikte, beslechtte en besliste strijd. Het liefhebben van alles wat het leven langs het dagelijkse bestaan om, te bieden heeft, is een ander aspect van de liefde.  Te veel liefde, te veel eten, te veel drinken, te veel bier, te veel werken; uitdrukkingen met ‘te’ ervoor , zijn nooit wijze raadgevers, behalve ‘tevreden’ dan.  Maar dan, los van dat alles, als punt bij paal komt, als paaltje bij puntje komt en we het woord liefde gaan gebruiken als symbool om aan te geven wat we bedoelen met die aandacht van de ene ziel voor de andere…dan dreigt alles om velerlei redenen na de periodes van euforie ineens om velerlei redenen al eens ingewikkeld te worden en om te slagen in lijden en langs het lijmen om weer in liefde, dat valt ook nog wel voor. Waarom deze grillige curven vaak, zo grillig als bepaalde weermodellen ? Om de mens zelfvertrouwen bij te brengen, angsten af te leren en het belang van de liefde als buitenhouder van het lijden doen in te zien. Het belang van een dosis eigenliefde ook, die vaak bij te veel ‘liefdesbereidheid’ het aangaan van te moeilijke levensopdrachten voorkomt.  Is de liefde iets dat je kan bezitten, heb je het of heb je het niet en als je ze niet hebt, kan je ze dan ontdekken en vergroten en met al zijn gevolgen en verantwoordelijkheden  leren mee omgaan ?  Alhoewel ‘ze’ genoemd, is ze niet specifiek vrouwelijk.  Is ze ‘medelijden’ of zijn het andere dimensies dan negatieve emoties ? Is ze verlossing van negatieve emoties, die via positieve emoties ‘gevoelens’ werden en zo verder en zo verder. Of is de liefde niet eerder het passen van levensverhalen bij mekaar, als ware het aanvullingen die al generaties onafgewerkte dingen op mekaar aanvullen ?  In die zin heeft de liefde al veel minder met ‘schuld’ en ‘boete’ te maken.  Op dit punt in de redenering aangekomen, is het even de tijd om aan de titel van de redenering te herinneren.  Liefde is het tegenovergestelde van lijden en wanhoop.  Alleen met allerlei inzichten in je zelf en de wereld, met relativering  en humor, met blij zijn en gewone aandacht voor de medemens te hebben, zonder hem of haar te idealiseren, kan het lijden overwonnen worden.  Alleen met het hoe en waarom van relaties te begrijpen en doorgronden, hoe pijnlijk soms ook, alleen vooral met alleen de goede, aangename dingen ervan te koesteren, alleen met de anderen niks kwaads toe te wensen, alleen met vooral veel afstand te nemen en te kunnen loslaten…ruimt de wanhoop dan plaats voor vrede in het hart dat dan weer liefde geven en ontvangen kan, in plaats van bitter te blijven.  Dan komt er weer ruimte voor onbevreesd zijn in plaats van angst, begrip in plaats van jaloezie, delen in plaats van egoïsme, nederigheid in plaats van ijdelheid.  Overdreven dominantie en lust krijgen dan weer meer leefbare proporties. Kennis en begrip worden dan weer belangrijker en veel meer de moeite waard dan afzien.  Theorie en praktijk, fysica en chemie, vinden mekaar weer terug. Iedereen loopt hier om welbepaalde redenen rond en daar moeten we zelf en samen zien achter te komen waarom dat is.  Niet altijd vanuit de stellingen onder de bovenste regel beschreven, gewoon vanuit aandacht van mens tot mens.  Waar is die andere mee bezig, wat vindt hij of zij belangrijk, jij niet of niet meer.  In hoeverre draag je iets bij in het leven van anderen of draag je misschien te veel mee van anderen ?  In hoeverre ben je niet té voorzichtig met anderen, te gul en zelfs dat nog onderschattend, te weinig je mening rond de essenties in hun bestaan of dat van anderen kwijt kunnend.  Daar heb je dus de ‘te’ weer, hersteller van het evenwicht  in jezelf.   Te veel of te weinig tussenkomen, helemaal niet tussenkomen…basiselementen van allerlei beslissingen die  de psychologische toestand van mensen mede helpen bepalen en waar ze de gevolgen van te dragen hebben.  Herstellen van de eigen draagkracht om al of niet verder te kunnen met anderen en om niet in een cirkel van steeds weerkerende stemmingswisselingen terecht te komen.    Liefde, de aandacht van de ene ziel voor de andere, met eventueel uitzicht op spirituele verrijking----zodra voorbije negatieve emoties geen uitwerking meer hebben.

Zanguur of Klaagmuur. Intens gedicht

Te zoet, te zuur.

Te veel, te weinig; suiker, maagzuur, zanguur, klaagmuur.

Niet  weerbaar, niet begripvol genoeg.                         

Te veel, te weinig ondergaan, onderdaan, niet gedaan.

Te weinig, te veel ongedaan gemaakt.  

Te hoog, te laag gemikt, doodgeknuffeld, verstikt. 

Te diep, niet diep genoeg gegraven, doorgedraven. Te veel, te weing gezweefd, gestreefd.

Te veel, te weinig gebleven, te snel, te laat vertrokken.

Niet genoeg, te weinig, het juiste, het verkeerde verteld.

Te vlug, te laat, juiste, verkeerde conclusies getrokken.

Te veel, weinig, de juiste, de verkeerde derden betrokken

Niet genoeg, onvoldoende geschrokken, teruggetrokken,

Te vroeg, te laat, beter niet, beter wel teruggekeerd.

Te veel energie, te weinig en met tijd van 't zelfde.

Te veel euforie, beknelling, bevrijding, wijding, ontwijding

Te veel, te weinig gemeden, opgezocht, windstilte, tocht.

Te veel, te weinig positief, negatief, balans, kans.

Gesukkel, hoogten, laagten.

Perfect voorspelbaar evenwicht ?

Of onvermijdelijke leerschool ?



Laatst hoorde ik een woord, uitgevonden door vrouwen.

HUIDNOOD, na lang gebrek aan lichamelijk contact.

HUIDNOOD, zo dicht bij HUILNOOD en HUILT NOOIT. Als spreken over alleen het praktische eindelijk afstoot.

Als je niet echt dichter bij iemand raakt.

Als je je zelfs al afsloot van te weinig buitenwereld. Als je het domme daarvan inziet. Het geluk hebt een opening te vinden naar lotgenoten.

Dan de draad van het zware weg te praten weer vindt.

Dan te weten dat aanraken mag, kan, niets moet.

Dan te voelen dat een streling fijn kan zijn.

Het vertrouwen te delen van hoever je wil gaan.

Geen opdringerigheid, geen medelijden, samen voelen.

Geen euforie, geen depressie, gebalanceerd zijn.

Geen puriteinse schrik, maar gedeeltelijk delen.

Soms de knuffel voorbij, en meer hoeft niet daarom.

Wel voelen dat voelsprieten gezond kunnen zijn.

Wel ervaren dat er wel degelijk bloed door je loopt.

Wel het lente sap voelen stuwen. Met 'sublimatie' van vorige woorden soms samen verder.

En af en toe alleen erdoor. Wie weet volgende keer een zoen.

En dan een kus. Er zijn er zo veel als er vingerafdrukken zijn.Twee zijn anders dan één.

De ene seks is de andere niet. Laatst was er zo één van die voortreffelijke BBC documentaires over het dierenleven te zien op onze venster naar de wereld.  Echt ongelofelijk knap, maar vorige donderdag, was voorlopig de laatste in de serie met altijd een pak super originele beelden en gegevens rond bepaalde van de tienduizenden soorten leven op deze planeet.   Een enorm weekdier, een inktvisachtige, dacht ik, zwierf er over de oceaanbodem op zoek naar het veel kleiner wijfje.  De mannetjes zijn er onder deze soort met veel meer en het is dus met alle mogelijke tentakels vechten geblazen in de paartijd.  Het patroon in de huid van vooral de mannetjes kan enorm dreigende vormen en kleuren aannemen om af te schrikken en als dat niet helpt, wordt er gevochten.  Het gaat hier om een blijkbaar heel geëvolueerde soort, want het mannetje kijkt het vrouwtje strak in de ogen, voor hij ‘er’ aan begint en bovendien geven ze mekaar een lange zoen, waarbij het wijfje haar hoofd in zijn muil steekt en hij zijn spermazakjes in haar mond deponeert.  Daarna gaat zij haar eitjes leggen en gebruikt ze de zaadzakjes in haar mond om haar eitjes zelf één voor één te bevruchten alvorens ze de embryo’s ergens onder aan een rots kleeft.      De vrouwtjes houden zich van de domme, maar zijn veel ‘verneukter’ (dialect voor listiger) dan je hen zou nageven met hun onopvallende kleuren en veel kleinere gestalte.         Er bestaan namelijk ook mannetjes die niet veel groter zijn dan de wijfjes en die ook nageslacht willen hebben…de vrouwtjes willen zowel zaadjes van de kleinere mannetjes als van de grotere in hun mond (waarschijnlijk omdat kleinere nazaten zich soms beter kunnen verschuilen en aan prooidieren ontkomen, waardoor de overlevingskans van de soort stijgt). Dat  Ingenieuze Leven toch.   Het wordt nog listiger als je het gedrag van de kleine mannetjes bestudeert…ze nemen opzettelijk geen krijgshaftige kleuren en provocerende gedragingen aan en doen als of ze qua kleur een vrouwtje zijn. Die kleinere mannetjes zwemmen dan wat onnozel weg rond in de hoop geen zaadzakjes te moeten slikken van een vent en terwijl de grotere sekse -en soortgenoot na het uitstorten van zijn zaadbakjes dan boven op het vrouwtje waakt tot zij haar eitjes legt, slaagt er al eens; zo een als vrouw gecamoufleerd mannetje; er in om stiekem wat zaad in de mond van het vrouwtje bij te storten.  Dit terwijl de zelfingenomen macho, grote, krijgshaftige, soort inktvis denkt dat hij geluk heeft, want dat hij na het vrouwtje dat hij bewaakt nóg dra een tweede vrouwtje zal kunnen met ZIJN zaadblokjes bevruchten. Bijkomend dilemma : in hoeverre heeft het vrouwtje weet van welk zaad van wie ze neemt om die aan haar eitjes te kunnen plakken ?  Spuwt ze alles tegelijk op goed geluk uit of is het handwerk met voorkennis van zake…wordt vervolgd door een volgende ploeg onderzoekers en filmmensen-duikers, zoölogen … . Misschien had je met dezelfde titel van dit stuk iets totaal anders verwacht, maar het verschil tussen de ene en de andere keer, schrijft U daar maar een stukje over

Erotisch ballet in dicht in acht delen

Zalige voldoening

Viool en bloem foto 's morgens.

De wandeling te midden de boswezens.

Wortel en kruinverlangen van en naar het groen van haar ogen.

Na de drieknikkermassage in hout, metaal,

glas in blauw, rood, geel, groen om haar lekker goed te doen.

Wie weet wat los te maken of op zijn plaats te zetten.

Wat niet zo de bedoeling was groeide uit het kijken van uit het raam.

Het donkerlichtbloemige kleedje was het en de mooie benenethiek.

Haar vrouwewarmte die de koele zomerruimte met een vleugje erotiek vulde.

Later aan de rand van het water.

Neer gevleid, een paar okkernoten naast haar

de andere paar niet om te kraken.

Na het slaapje aan de waterkant,

ontwaken ter opwekking veler electrodeeltjes

op een aantal plaatsje op te sporen en te verwekken

dan de hele diepe sensitiviteit van het seksuele

dat een feest werd door haar

zachte manier van genieten

en toch heel diep gaan

25 werd ze terug die uren, meer dan een paar decennia jonger

dat meen ik, is moeilijk te verklaren,

is precies weer klaar zijn voor het smeden van een jonge kern

Nog later, de hangmat werd een acrobatenboot

in de lucht waarin zij na het zwevend vrijen heerlijk lag na te genieten.

Intens ademen, leven was ons deel,

ook gezellig aan de tafel met de ananas en nabeschouwingen...

maar vooral het stijgend gloeien van de cellen in de paar uur na haar vertrek...

bleef me bij, zalige voldoening.

De delen van dagen dat er op volgenden en dan vooral die waar op we mekaar weerzagen,

gevuld met natuurobservaties en gesprekken van uit warmte en delen.

Woorden die tot lichamelijkheid leiden, met hele energierijke schepping er om heen.

Erotische uitwisseling en hele fijnzinnige concentratie.

Het counteren van dingen die te vast zaten.

Queen and King in the wood

Koppel liefhebbers

Namiddag in zomer.

Warmte en bries.

Stoeien zwoel over ’t land.

De vrouw, in tooi, betoverend mooi.

Zorgvuldig gekozen textiel, nee, kunst…

Met artieste ogen gekozen.

De man om haar een fijne namiddag te bezorgen.

Wandelen in een bos of aan een vijver.

Allerhande wezens in en aan het water.

Hij, achter haar, handen in mekaar verstrengeld.

Zo stappen ze samen met vier benen boom beminnend.

Komen aan een oude zitbank.

Met nog metalen vering.

Waar vingers alle spiertjes bijna overal ontspannen.

Allerlei rijmpjes vergezellen het fijnzinnige gamma

Van spontane kunsten met woord en beeld en huid…

tot in het onderhuidse en zo meer.

Groen werd het water

Alle wier weg zomaar.

Eendenkroos dat zijn kans ziet.

Waterlelies al liggen wachten op de volgende lente.

Duizenden gedichten zijn er over geschreven.

Over mensen en dingen.

Alle feiten die hen omringen.

Over verbanden en details

En groter lijnen.

Over de energie die ze bijeenbrengt en verwijdert,


Tot alle verhalen zijn voltooid

En alles weer in een nieuw melkwegstelsel

Ergens weer ontstaat.

Missen en de vrouwelijke eros

Paar dagen er tussen, soms al veel.

Een hand, een tweede op zoek naar een derde, vierde.

En naar alle andere eleganties.

Speuren naar verborgen tekorten en kracht.

Tussen heuvels, randen, lelletjes, rondingen.

Langzaam opgebouwd feest dat sappen losmaakt.

Intense emotie en dan voelen dat versmelt.

Twee wezens.

Zijn concentratie bij de regie.

Haar innerlijke verlangen en ontvangen. Van geest die het lichamelijke mee verheft.

Zelfs deze woorden brengen het mystieke al boven.

Vibrerend op volgende keer weer

Aantonen dat liefde in al zijn vormen

Niets mechanisch is…en hemelen raken kan

In het spontane beminnende verborgen.


Geen haartjes, soms stoppelveldje.

Rond het beekje dat

Kabbelend op aanraking

Zingend rond woorden

Ontspringt, stroompje wordt

Glijbaantjes ontlokt

Van vingertoppen ballet

Rond het groeien van het topje

Van niet de ijsberg,

Maar het ondergrondse eros verlangen

Wellust ontdaan van donkere ruimten

Langs het sensuele groeiend naar erotisch delen

Het maken van opwinding ook omwille van de kunst

Men doet het niet maar zo, mechanisch.

Maar wacht tot het aanzuigen je seinen geeft.

Of het aangezogen worden wieltjes krijgt.

Seinen die zingen dat ze niet langer wil wachten.

Liefje, met de gladde flamoesjes

In je vallei met de geheimpjes van je zalige kloofje;

De lekkere kleine binnendeurtjes

Vinger kietelend beroerd voor even maar

En dan weer langer, weekdiererig op weg

Naar je paleisje dat af en toe liefdevol omknijpt

Schalks ook wel, naar gelang het gevoelen

Minuut per minuut, seconde per seconde

Alle deeltjes van je ‘ze’ aldaar aanraken,

Speels beminnen

Even omhoog achter de lieve kleine klepjes

Iets hoger vanboven, doorzweefglijden

Naar het plaatsje van ontstaan van leven toe.

Lange, trage, draaiende, afgewisselde bewegingen

Monotoon traag zelfs of plots of geleidelijk versnellen

Over alle schijnbaar weke delen.

Zo vrouwelijk sterk.

De essentie echter,

Zonder lief te hebben

Voelt men dit alles niet.

De ziel, ze laat zich niet misleiden.

Al beeldt ze zich soms wel dingen in.

De geest, laat zich mede drijven op het pure.

De liefde, ook die met het lichaam

Houdt van aanzuivering.

Die goede energie tussen mensen in de eter brengt.

Soms ook anderen met het gevoel van leegte achter laat.

Daar ze niet meer bij hun lichte herinneringen kunnen.

Woorden, minnen en zinnen

Liefdesspeeltje liefdesspel liefdesspelonkje

Wordt er niet moe van

Weet niet van waar woorden, inspiratie blijven stromen

Het geestelijke speelse op het lichaam enten

Handen die overal lijken te willen komen

En tongen in alle mate penselen

In drift en zachte golf.

Aanraken, glijden, ondersteunen, knijpje of beetje

In alle formaten tot wat juist op die moment nog mag

Wie zal vertellen van waar de stromen ontspringen ?

Die men van bij de bron ontspon

Om uiteindelijk te drijven weer naar waar ’t begon.

Geen koppel of twee zijn de zelfden

Soms dromen, drogen stromen op

Als onpeilbare roerselen der ziel te zwaar worden

Of de illusie vaak van andere te ontdekken hemelen

In de weg komt te staan

Van zij die er wel willen voor gaan.

Het hebben van zin om nieuw leven te scheppen

Niet de cellen met 23 chromosomen die buiten moeten

Nee niet zozeer, een beetje wel…

Maar het zich willen blijven laven aan de bron.

Vaste banen om ons heen

Hoe rustiger men wordt

Hoe meer ook alles om ons bloeit.

Meer kansen voor hetgeen geneest

Weinig zin heeft het, zich slecht te voelen

Niet in eigen of dingen van anderen

En daar in te blijven al helemaal niet.

Omgaan met je waardevolste deel

Tussen andere waardevolle delen van mensen.

Waar je niet nerveus van wordt, je kent ze immers

Voelt ze goed aan.

Hun codes zijn soms sleutels van jou rust,

Ook de codes van hun onrust

Net als planeten en sterren

Beschrijven we ook banen

En al voelen we pijn of geluk

Het zijn wetmatigheden samen

Wie vermag er iets echter

Tegen meteorieten die inslaan ?

Altijd weer interpreteren van het observeren

Hoe nieuw leven ontstaat.

erotisch ballet

°°°°voor ' t eerst, in het hare


beetje rustig in mekaars armen

bijna inslapen

dan als een snaar hier en daar

de erotische ziel wat uitdagen

zachtjes, vinger als ruitenwisser

zonder programma, haar lijnen

van energie volgend, heel langzaam

opbouwen tot weer alle sappen stromen

en 2 als eenheid ervaren wordt

drijven met altijd nieuwe inspiratie

op haar stille soms versnelde genieten

niet prijsgeven waarheen de nieuwe aanrakingen gaan

momentjes kort en lang even laten wachten

maar vooral diep doorvoelen

laten blijken dat je echt lief hebt

waardeert wat je met haar delen mag

likken is niet zo maar likken maar

ritme en muziek in tonen van druk en verschuiven

en mond niet het enige wat kan worden gezoend

de valleien onder het oor waar zuigen zoenen en likken

samen het effect van eeuwig zalig gevoel smaken

wijl handen zoeken naar de delen van de ziel

die al enkele minuten niet werden beroerd

per verassing afdwalen naar plekjes waar de aard van een greep, het zoeken naar de handen en alle andere branden de opgang naar diepgang doen aanzwellen

aanzwellen zoals al die vrouwelijke deeltjes in je hand

die zo gezond aanvoelen wijl het hele harpje met alle mogelijke dansjes van de vingers worden gemasseerd tot de intuitie met die vandaag ene lange haal door natte verticale lippen, aanwijst dat je jongen klaar is om wat voor het poortje te komen plagen en gewoon af en toe te beginnen met misschien wel naar binnen te komen schuifelen,

maar alles niet ineens en mechanisch op dezelfde manier , nee, erotisch ballet komt er aan...

erotisch ballet

ontblote eikel van gezwollen liefdesacten

lichtjes in de opening van nat fluweel vertoeven

millimeters traag beetje naar voren

draaien en terug als op verkenning

maar wentelingen in het voortuintje van gecontroleerde smacht

seconden minuten laten duren dan

en oeps doorgestoten met vulling die wezens in mekaar penetreren laat

niet zomaar de ene in de andere maar beiden gelijk

en toch gescheiden, ontvangst en gift

opperste moment van eikel richting oervrouw

gaan en weerkeren met en zonder woorden

al gelang de dag

gepeuld worden en hoofd ontbloot langs nauwe wand

olie op het innerlijke en erotische vuur

wijl er tijd en ruimte blijft om boven haar te blijven zweven

en toch nog handen om haar hoofd te strelen

haar voorhoofd liefdevol aan te raken

licht door het punt tussen ogen te laten schieten

wijl ergens op de top van een tepel een elektrische vonk ontsnapt

en in de lichamen overgaat

benen volledig opgetrokken en diep ontvangen

of een been naar links of rechts over één van de haren

of alle vier gestrekt en glijden met wisselende intervallen

tot geklit gevoel tussen twee vingers van diepe tevredenheid verhaalt

en alle rondingkjes van gebil gekneed en zachtjes gemasseerd

nog meer gesmeer loslaat tot nog meer smaak en zin

dan, zit je eerst echt in

en maak je ook tijd voor uitstapjes naar beneden

na veel genieten van altijd weer het verjongde gelaat

zabberen en vleiend vrijen met de tong op de mond van venus

je leert het niet, het wordt uit je gezogen

want zij slurpt je op en vertelt zonder woorden waar te wandelen

te likken en hoe en slokt gretig ook een vinger binnen

wijl vier anderen de billentjes een andere mimiek aanmeten

na dat spel van iedere keer weer een beetje anders

stevent je stijve lid dan weer naar ontvangenis

alle plooien vervult

in volle geest en helder lichaam op naar een uitbarsting

begeleid met muziek uit rugge -en longepijpen en aurastoomstroom

oh wat is dat schoooooooooooon

uitdeinen kan dan eeuwig duren en intens verkluisterd vervulling vieren

binnenin, nagenieten kan beginnen

ommekeer, zij vanboven, alle cellen vanbuiten weer masseren

zodat de boodschap vanbinnen weer eens te meer duidelijk wordt

beminnen is concentratie en zweven, is leven en beleven

de oneindige samentrekkingen en uitzettingen van het ons

‘Dutje doen’, zei ze en binnen de vijf minuten waren ze één naakt, de tijd ertussen moest even samenvloeien tot zalige intromomenten, waarbij zijn handen haar hele wereld rondreisden.

Vijf vingers genoten heel langzaam van die beloftevolle prachtige beelden van toen ze zich ontkleed had getoond,  nu geen twee meter tussen, maar heel dichtbij begon hij met haar eigen noten te bespelen, muziek die haar sapjes deden vloeien leken zijn vingers nog meer uit te nodigen tot verkenning.


Nog was er voorlopig geen beweging te krijgen in zijn hand die een intens gesprek van zich goed voelen bij haar poesje voelde.   Even wat spelen en lijntjes trekken rond haar roze zachte spleetje, dat wel; beetje plagend haar Mieke tussen twee vingers beet nemen wijl de vingers haar harde oestertje eigenlijk zoenden en welkom heten in deze nieuwe prelude van hun spel midden de herfstkleuren buiten.  Het oestertje vertelde de vingers dat het wilde dansen en springen en de vingers vervulden haar wens wijl het zich heerlijk op en neer in het pas ontgonnen bronnetje liefdessap liet soppen.

Soms stevig beetgenomen, dan weer even gelost zodat een andere naar liefde verlangende vinger haar verticale mondje met een penseelaai als van een schilder, aaien kon.

Veel te vroeg voor welke soort andere penetratie in de bio van haar ziel, want haar slanke benen riepen om te worden gestreeld en de binnenkant van haar dijen heette me hartelijk welkom terwijl in haar driehoekje de spanning steeg.

Ergens in de warme kamer at het vuur zich een weg door de houtblokken van de zomer, houtblokken die nog getuigen waren geweest van hun vrijen in hangmatten met Indiaanse kleuren. Ze wreef zo heerlijk met haar tengere vingers door zijn haren en liefde sprak uit de plaatsje waar haar vingerafdrukken zo maar even teder langs waren geweest.

Heerlijke ogenblikken van diep erotisch bewustzijn delen, de nimf en de filosoof dachten het gelijktijdig zonder het met woorden te beklemtonen, overspoeld door allerlei auratinten en drijvend op frequenties waarvoor men eigenlijk op de wereld komt om ze te beleven. Dit was geen mechanische akte van dingen die moesten worden afgereageerd of van allerhande frustraties of gemis, dit was uitwisseling op een hoger niveau, een plek in tijd en ruimte zoals de concentratie voor dat men aan de uitvoering van een vioolstuk begint.

Het was een tijdje geleden, maar hij verlangde naar haar zee van leven en kuste haar langzaam in de richting van de levensbronnen. Zijn tongetje verwende haar oestertje dat passioneel om zijn tong leek te dansen.  Kussen en gekust worden in de verticale zone van de vier monden, het voelde bijna niet meer als te onderscheiden aan, wie verwende wie, wie was het, zijn mond die het oestertje in de zevende hemel zoog of het oestertje dat zijn mond opslokte ?  De oevertjes van haar billen blonken onder de oogst aan liefdesvocht en zijn duimen hadden ongelofelijk veel voldoening aan de draaibewegingen op die natte glimlachen van haar achterste rondingskens.

Net op dat moment verlangde hij vurig naar haar lachende groene ogen en aan grote kussen op haar beide buiken klauterde hij weer naar boven waar hij steunend op zijn mannenarmen beetje boven haar werd verwelkomd door zij, vrouw, badend in liefdesaura, verlangend naar totale verstrengeling.

Hij greep zijn jongeheer, inspelend op hun beider willen van meer, bewoog hem traag en dan weer sneller op en neer tussen haar vurig vlammende maar toch natte lippen groot en klein en Venus en al haar godinnekes van beneden likten zijn piemel nog meer en meer steeds heviger op zoek naar nog passie van een mysterieuze aard  Volkomen ontspannen bleef mijnheertje eikel in het halletje van haar kleine lipjes toeven, draaide wat, tijd zat, want genot volkomen op het moment zelf zonder zomaar snel snel om t even wat te doen.

Even wat oorlelletjes ambeteren en haar heerlijke nek in zijn palm laten rusten wijl herinneringen aan de aanrakingen van haar borsten hem voor de geest kwamen. Ze hielden zo van spanning en ontspanning, haar borstjes met hun gevoelige tepeltjes, die hem soms framboosjes, soms harde braambessen leken.

Hij stootte door en vertaalde letterlijk haar goed voelen door een respons van liefde naar haar innerlijke toe gericht, de respons, een beeld van haar lach van een paar dagen terug, vergezelde hem de hele tijd dat hij nu volledig binnen haar danste en stootte op zoek naar de gepaste noten en uithalen die bij de toonladder die ze mee opbouwde wel zou passen. Kreunen werd muziek en de ingehouden climax werd toch nog wat uitgesteld

Alle hemelen waren open nu en tijd voor een intermezzo van mekaar strelende benen en vingerwerk op een bedje van liefde. Doch weer wilden dra beide werelden zich echt weer één voelen en nu doorgaan tot beider climaxen doorheen hun lijven sidderde.  Dan het dessert nog, innig stelen, strelen , blijven strelen en door haren dwalen en kijken en kijken naar gelukkige blikken...tot haar blijk op het digitale blauwe horlogeklokje viel. the end

Heerlijk wijfje met prachtig aanvoelende lijfje

tijdens het hele vrijen wil je me precies dingen vertellen , ik probeer alleen maar heel goed te luisteren

doe al je geheime plekjes maar de groeten van de mijne

ik ga nog een erotische wees gegroet bidden voor mijn lieve vrouwke en slapen

wees gegroet Nimf,

volledig ontkleed met alleen je zedige spleetje al schalks op me lachend, laten we mekaar blijvend geneugten verschaffen, nu en in het uur van onze dood, amen.

Een vrouwe uit het noorden

Kam bij me op bezoek

Bracht haar warmte mede

Haar liefde en gewoon wat vrede

D’er hartje om samen met het mijne te delen

Ontspannend wentelen en keren

Mensje kneden onder golven van lavendel

Genieten van het leven als duiven aan zee

Praten over onze zelven en mensen nauw aan ’ t hart

Als vrienden en vrijers hebben we mekaar nooit getart


Liefdes verliezen en zielen die heengaan

Grote liefdes verliezen.

Staat kort bij zielen die heengaan.

Of bij zij die niet kunnen of mogen komen

Levens die men een stukje of veel moet afstaan.

Ze dan hier en daar nog herkennen.


Liefdes verliezen.

Negeren soms, redenen uitvinden…

Over waarom het zo moest.

En soms kloppen ze.

Verdriet en weemoed met dezelfde en andere inhoud.

Opluchting soms, maar van wie of wat of wanneer ?

Men denkt, na deze, geen deel lijden meer.

Terwijl het vuur soms nog wat na smeult.


Altijd op andere toonhoogten, dimensies.

Andere situaties van noden van anderen.

Van de eigen verhalen ook.

Moeten ervaringen ons nog komen bezoeken ?

Moet men er zelf nog naar op zoek ?

De gevoelige snaren van mooie en unieke raakpunten.

Blijven herinneringen met het hart verbinden.


Grote liefdes verliezen.

Staat kort bij zielen die heengaan.

Verdriet en geluk en middenmoot, nooit dezelfde inhoud met die of die.

En voor passie zijn er ook zeven kleuren en tonen.

En vele liedjes in zeven stijlen.

De eenvoud van de witte ridder en de prinses.

Naar het land van  mythen en legenden verwezen de dag van vandaag.

Pipi Langkous en Peter Pan bestaan niet in de volwassenen wereld.

Indien er twee het blijven kunnen, het weze hen gegund.

Hou vast en geniet…en kies voor mekaar.

Complexere situaties…minder goed handteerbaar.


Grote liefdes verliezen.

Staat kort bij zielen die heengaan.

Hoe ouder men wordt, soms hoe zwaarder de optelsom.

En op de duur…

Licht blijven, altijd licht proberen blijven.

We waren het, zijn het en blijven het…

Althans letterlijk en in filosofische zin.

Tussen mekaar hangt af van dag tot dag.

Na al die ontelbare, niet meer verwoordbare periodes.

Grote liefdes die weer vriendschap proberen zijn.

Opluchting en ook wel een beproeving.

Zoals bij alles dat men niet is gewoon.

De bio negeren, valt te leren of integreren of niet.

Men is gewoon ook niet meer wie  men was toen men losliet.

Weet niet zeker wat te houden.

De eigen voorvaderlijke spelingen.

Het vervolg dat men er zelf aan breide.

Alle steken die men wel moest laten vallen.

Want breien aan het leven doe je niet alleen.

Het niet gemaakt zijn door het verleden…

Voor het volgen van een te sterk stramien…

Ondanks de brede schouders en een zee aan begrip…

Ondanks verdragen en weinig of geen last van jaloezie…

Raar bij wie wel en bij wie niet en wanneer.

Goede vrienden… en worden als kinderen en wijzen.


Grote liefdes verliezen.

Zoals de vreugde, nodig om via de kunst.

Weer dichter bij de ziel te geraken.

Maar het lijkt meer op dichter bij de geest geraken.

Die van iemand die men niet meer verstoren kan.

En houdt van blije dingen.

Wetend dat het leven meer met mensen voorheeft

…dan alleen romantiek en allerhande passie.


Erotische poëzie deel II

een essentiële Mis.

beminde Parochianen,

In Uw midden leeft een hele bekwame

In het samen met twee

Beleven van de Heilige Geest

In het scheppen van cosmos

U snapt er niet veel van ?

Ga in vrede

Het thuis maar eens proberen.

Haar innerlijke rust, de mijne,

bezorgt de Liefde, die van deeltjesmaterie en golvenether

, hoge Golven, frequenties met Muze;

op tal van ritmes.

M'n mondelinge verzen lijken wel vertaald uit erosgolven.

Geen zin technieken van liefdebeleving te beschrijven

Zou afdoen zijn aan spontaniteit

Terwijl het gaat om een wonder van eenmaking ,zich bedienend van twee geesten,

Kan niet zo maar aangeleerd, moet 2x matchen

Onnoemelijk veel losmaken in mekaar

Importance of intense sensuality slowing down senses

Piemku   door Uwe Muze

Als je vrijt zoals Uwe en Muze samen

doe, doe, doe; leef je zoveel meer

't wordt heel langzaam van magie tot toverij

4 borsten worden energie, verwekkend

zalig lang op zoek naar honing en honingin in jou en mij

oneindig diep gevoel

balans tussen hemels gewicht

aards exotisch fruit

engelenmelk die ruimte zwevend vult

bliksemschichten van daar naar onderbuikjes beneden

sofaatjes van sensualiteit

vingers, gedirigeerd van uit een geest, een galaxy

daarboven in de cosmos;

zoeken subliem traag haar topje van

al die verborgen wezentjes onder het,

gedeeltelijke stoppelveldje in groei

Een arm absorbeert in stilte

het soort energie dat op bevrijding ligt te wachten

Neem vooral de tijd

Ook armen kunnen zuigen

Maar anders

Miljarden jaren evolutie maakten er

een tot in het clitje bekabeld netwerk van

, verbonden met al dat andere


Nu is't goed, er is een hemelse vrede tussen ons.

Blikken die maar blijven genieten van mekaar.

Plots, wijsvinger cirkelt klein rondje rond het punt C

Een signaal dat naar overal vertrekt en vertakt

Even maar, dan weer meer tussenpauze

Verwachting schept groei & dauwdruppeltjes van verlangen

Geil animeert de ontluikende lust

met de elexiertjes van 't beminnen

Op tijd even polsen naar het knusse, het kusgehalte

De aura overal rond lichaam; nodigt tot intense massage uit

Niet te veel vergeten plaatsjes meer,

weer in een zee van tijd, het mag allemaal heel lang duren

Als een penseel met één haal, reist van beneden nu,

onverwacht, van onder aan het kloofje,

een vastberaden vinger door twee luikjes van voorlopig...zacht en wachtend opborrel genot

het oerleven wenkt, gefluister & nog niet te luide kretentaal

een groeiend aanzwellende aandrang

gevolg van diepere driehoeksmassage

gladde bochten, kuiltjes onder de huid ontdekkend

terwijl haar tengere vingers duizenden cellen

tussen eikenlipjes naar steeds meer buiten lokken

op een heel klein traag ritme van ebbe en vloed

dat nieuwe muze naar mijn vingertoppen stuurt

wijl ik zacht haar borst streel en zalig laat wegen

wijl 2 van m'n vingers een voorproefje van

zachtjes tussen Venushuid en Clitje gekneld scheppen

een soort met vrouwelijke mini rukjes aftrekkertje spelen

maar dan wel heel zachtjes

en na een tijdje, haar rustige gretigheid

door alle mogelijke vingerdingenfantasie ontvlamt

in passie die alle goede feeën uit haar buik je tovert

de liefde die de drake verslaat;

in een spel op één van de vele manieren die je ontdekt

tot ontdekkingsreiziger riddert

maar blijven minnen, kozen, praten met klanken alleen

en woorden uit vreemd poëtische oorden

fluisteren wat de hemel zich aan poëzie laat ontvallen,

heel lang voor er van penetratie sprake is

roezen beide wezens al samen op eros golven

reeds lang mekaar eerst spiritueel gepenetreerd

de biologische feiten,

geboren uit de diepere verlangens en zoektochten

van het mens zijn, ieder de vroegere en huidige verhalen

in tantra gietend tot een nieuwe unieke vorm

de biologische feiten, volgen,

het binnenkomen en de ontvangst

te intiem om in taal doen over te komen

weer vertraagd eerst het voelen

immer weer van uit andere uitgangspunten

door het wezenlijke van Piem en Ku zorgvuldig aangegeven

de diepere verlangens van die lagen van 't leven

bepalen de versnellingen in ritme en stijl;

wijl alle ledematen en 't al er rond

voluit meespelen

Wandelen bij avond

Wandeling in het land van

kanalen, sluizen, bossen

waar her en der konijntjes hossen

een zeldzaam huis

door sprookjeshanden ingericht

wandelend naar het volkscafé aan 't Sas

de diepere lagen

van de werking van de geest peilen

gewoon langs gesprekken heen

gedachtenenergie uit de lucht plukken

Ero Roezen

Opbouw van het inner innige intiem zijn

Een geduldig wachtend  bed krijgt bezoek

Oranje gloedje aan aura luiert nog in de kamer

Donker rood de Johannesolie

Minutenlang de tijd nemend

Om alle deeltjes, ieder wezentje van haar zijn

Zalvend te beroeren

In laten dringen de hemelse

In de aardse liefde

Na de lange avondwandeling

Wijl lichamen zelf

Ook weer druppelsgewijs

Hun olie oppompen

En er even en weer opnieuw even

Ten volle gevreeën wordt

Tot een ongekend oord van rust

Hun deelachtig wordt

Op grenzen van Boven en Onder

Neigen ze in mekaars armen in te slapen

Ontwakend weer bij zonsopgang

De roes van gisteren als ochtendgroet

De eerste pöezie en vertelsels komen vanzelf

Onvermoeibaar lachend genieten van mekaar

Lijkt het wel

Tong op tong, aardkorstverschuivings gewijs

Likkend alle deeltjes gebruikt om te spreken

Om van het leven te proeven, ook zo

Een lichaam heeft veel om spelenderwijs te ontdekken

Twee plussen, twee minnen, steeds doorgaan met minnen

Verschillende rollen en leuke verhaaltjes

Zielen als magneten, spelend een spiritueel helend spel

Naar mekaar en in mekaar gezogen

Tantra opbouwend om alle onnodig karma

Weer tot zuiver licht en energie te maken

Overal intensief tegelijk bezig, verassend soms,

op zoek naar uiteinden van wervels en vezels

Een hand die haar weer eens intenser beetneemt

Daar of daar en iets meer of minder druk ginder

Spelend met opgewekte energie

Laat ik me de kunsten van haar vingers welgevallen

Tot ruimte en toestand afwisseld met ander genot

Het besef voor uren één te zijn bij wijlen

Gloeden en symbolen die samenkomen

Langs de genen om nieuw leven makend

Al blijft dat voorlopig naar aardse normen virtueel

In de hemel weet men beter

Dagelijks voortbordurend op andere en dezelfde info

vertakken zielen en geesten zich verder

via het spel der liefde,

scheppende bio toestanden

vol van Volt en zo van die Ohm dingen

De wijsheid der genetica baart voor heel passende aura's

technieken en spielerei

we waren er beiden maar al te graag bei

Lijkt of er in de verte Indianengezangen klinken

Of zijn het dolfijnen in hun zang

Of zangers van het woord

Dat geliefden mochten beleven

Ero Angel Vibes : The room was filled with heavebly creatures, naked angels with all kind of marvelous colors of eyes and shapes. The only angel eartly present looked for my root above which my bio heritage and my penatrator arose. Her prune took some liquid from my bodily oil wel and made him swell even more whilst I started playing with her violin. All strings waiting to be put in the right vibration. Viibrating emerged from every ozon layer surounding each planet of every cell. Now spirtis slowly started exploding from within their nucleus. Spring setted in , producing summer, with lot's of waves of heat and roaring thunder. Words went looking for an intense dialogue with her and his most intimate parts. I, the poet remembered the essence on this very moment where he lay them down. octaaf


Friese paarden en Volle maan

2stoelen, aardbeien, drankje

Wandeling naar de donkere trotse paarden

Witte Manen in de Wind

Kregen gras van buiten de draad

Van De wijde wereld door hen bemind

Wisten dat van zodra onze kussen…

Hun voederen was van de baan

En ’s nachts in een voorouderlijk bed

Hebben we het in alle toonaarden weer gedaan

Met zicht op volle Mie Maan

Speels tussendoortje

Zacht roffelend met vingertoppen

Langs kleurige tepelvelden

Stroompjes welven naar het buikje

Maken even een ommetje langs ruggemerg

Om via de geest uiteindelijk

Op de Venusberg aan te landen

Alwaar wie weet alweer

Wat zal doen branden


L’amour sur l’herbe au bord du pont

L’orchestre des grenouilles de multiples sortes

Nous accompagnait

Le jeu du lumière parmis les feuilles

Nous encouragait

L’orchestre s’arrêtait

Au carrefour ou caresses devenait penetration

Tout d’un coup un oiseau chantait tout une autre chanson

Que la sienne



Caresses érotiques

Elle le rend si fort si doux

Me veut dans son corps

Pour sentir encore et encore

Dans nos yeux, jeus on s’ex-plore

Il veut, désire qu’elle vient

Sur cent façons avec ses mains

Aussi les pensés, pensées jouent avec

Quelle femme, quel mec. C’est plus que se faire plaisir

C’est sentir qu’aimer la vie c’est aussi jouir

Ce n’est pas banale C’est comme un grand orchestre et un bal

Pasé et présent tout, toutes, tous unies

Cherchent à se combiner dans un lit.   Octave


Eindelijk schijnt de zon weer op m’n gat

Eindelijk schijnt de zon weer op m’n gat

Eros heeft weer heel wat gepland

M’n edele delen geklemd in haar hand

Ze kent haar poes nu zoveel beter

Staat van tijd tot tijd meer dan wat heter

Eindelijk schijnt de zon weer op haar billen

Verzinnend vele leuke woorden en verhalen

Soms vraagt ze zich af waar ze ze blijven halen

Heerlijk dat lange minnen met zinnen en zinnen

Lekker ontspannen over ’t leven te bezinnen

Eindelijk schijnt de zon weer op m’n Pi

Dit hebben we veel te weinig gehad

Zo buiten vrijen in de natuur

Wat een genot, alles zo puur

Ieder plekje op huid met een stand gecombineerd

Alle dagen veel van mekaar geleerd

Eindelijk schijnt de zon weer op haar kruis

Strak gezwollen borsten, eikel bonst bronz


Moge steeds opnieuw worden

Vermoeidheid Rust

Rust Relaxatie

Relaxatie Sensualiteit

Sensualiteit Erotiek

Erotiek Lichamelijkheid

Lichamelijkheid Spiritualiteit

Spiritualiteit Versmelting

Versmelting Opgaan

Opgaan Doorgaan Doorgaan Doorgenieten      je Deu(s)-genieter

Gewoon gezwind haar zelve

Uit het land van hele rode lekkere steen kwam zij terug om me aan de lichtere kant van het rood en de donkere kant te laten likken en ruiken.  Na een week met bos en dieren en pamfletten en wandelen en al eens sociaal zijn met mensen werken aan het literaire en persoonlijke ‘voortijdig testament’; reed hij weer in de richting van haar noordelijker blauwe ogen en rode bos.  Ze kwam bij hem en ze hadden het over Afrika.  Blij haar verhalen vertellend, moeder, zus baby, d’ Afrikaanse familie, een land in chaotische ontwikkeling vol contrasten.  Babel-en met de plantage arbeidsters en uitgeweken Belgen, het beleven van de rijkdom der erediensten uit een andere tijd, maar vol hoop en wijze lessen. Hoe mensen doen en zijn met al het grappige eromheen.  Een lach en een traan en alle uitdagingen in het leven van elkeen, elkaar leren begrijpen en de eigen rol in het klauwen van relaties leren inschatten.  Het begaan zijn met mensen van uit haar pure lach, haar grote goede hart dat velen goed doet, siert haar ten zeerste. 

Wij houden van ons

De draaiende duim in haar of mijn handpalm. Teken van onze verbintenis.

Na de proloogfietstocht in het woud maanden geleden

En ons eerste privéfeest in mei.

De boswandeling tot het buskot, natte regenkussen

Weer thuis, de gelukte BH ontcodering van het sluitseltje

Zalig gewicht van aan gezogen borsten gewogen.

De hand naar beneden en de bio elektriciteit

Vele totaal nieuwe gevoelens op de menulijn van ’t erotisch appel

Keer op keer

Moest ik zo dikwijls komen

Ik ging van mijn stokie

Tussen ons is het nooit zo maar fokie-fokie

Het zijn paardansen

Van strelende voeten en handen vandaag

Een huid, verjongd, haast fluweel

Van exotisch fruit of zacht meel

Scandinavië ging eens in het land van oersprong oorsprong

Langs en keerde weer

Naar Centraal Europa

Weer waren haar kussen anders

Nog dieper willen proeven

Peuzelen, inzuigen, belicht willen worden

Niet alleen via de zon

Wat dan ook na een halfuurlang overal tegelijk bijna gebeurde

Alles in ons opfleurde, openging

Nooit zomaar ‘bespringen’,

Behendig klauteren van armen en benen

Handen altijd vol van alles van mekaar.

Paren om heel gezond te blijven

Voelen hoe lichaamstocht met hartstocht

Hemelstocht wordt

Ervaren hoe een spirituele band kan zijn Allerlei beelden, plaatsen van samen op reis

Flarden van medemensen

Begeleiden sporadisch onze minneliederen

Concentratie en de bonzend broze harde punten

Soms omgetoverd tot een heus klein clity pikie het ene

De andere, blijvend kloppend steigerend

In gedachten een ode prevelend

Ode voor een eerlijk liefhebbende verzorgende vrouw

Het doen trillen van de kleinste rondingen van   de billetjes

Strepend met de vinger door haar streepje

Glijden de vingers mekaar aanvullend, aflossend

Kleine lippetjes en passant heel alert wakker makend

Genietend en verzuchtend even achterlatend

Om hoger wat rondjes met de zon mee, soms tegen te maken

Af en toe wat druk en extra druk  op zacht en hard

Luisterend naar adem en inspelend op haar reacties

Aan proberen voelen welke volgende zetten te overwegen

Lijkt wel of we 2 continenten tussen 7 en 11 hebben bevredigd

De tel kwijt hoeveel keer ze ,wel 7x7 de hemel in ging

Om dan weer terug naar de ontspanning te glijden

Naar een mimiek van toen ze nog jonge vrouw was haast

Zalig, wetend dat je iemand op vele manieren gelukkig maakt. Wij houden van ons.  Het was de nacht van de dag waar ze van in de ruimte met de 7878  weer naar me toe vloog. Weer naar onze fysieke ruimte toe.  Wijl het geestelijke er altijd is

So now you reader, sit down and tell me your story :  Ga zitten en vertel me je verhaal  :





  1. Laat ons Proberen ’t Leven ‘t overleven 1.Het leven als eindeloze test Het leven is een levenslange test in het zoeken naar mogelijkheden om op alle mogelijke manieren het leven te overleven, genetisch, individueel, sociaal.  Een link naar het totaalwerk onder bijna iedere kunstvorm gebracht, zal dit verhaal van wat ik hier tot nog toe in ieder domein over schreef afsluiten.     De verwondering om wat in een ver in het nu opgelost collectief en individueel verleden aan ons allen en mezelf voorafging blijft me dagelijks vergezellen.   Soms begrijp je huidige sociale toestanden of individuele relaties met mensen heel goed en veel van die dingen evolueren op vaak grillige manieren naar meer bewustzijn.   De straling die aan het wordingsproces van atomen en moleculen voorafging had ook zo zijn manier van worden en zijn op zijn palmares…en alles en iedereen zal er uiteindelijk terug naar wederkeren, we zien ze wel niet, maar telefoneren er dagelijks mee. .   Organen zijn eerst kunnen ontstaan en hebben leren functioneren van zodra de natuur, wij dus, een massa aan tijd in het experimenteren met de allereerste kleine micro organismen in het water  gespendeerd hadden.   De eerste wereldgemeenschap zonder oorlog en zonder op speculatiemechanismen gebaseerde uitbuiting kan pas geleidelijk aan het licht zien naar mate er meer een totaalbewustzijn over dit alles komt en andere politieke organisatievormen de oude manier van aan politiek doen gaan vervangen.  Ondertussen blijven we zitten met een systeem dat we door ons door een deel van de media gevoed ‘ingedommeld’ zijn verdienen.  Tal van levensgewoonten en emotioneel onrijp reageren houden ons tegen om zowel persoonlijk als sociaal te groeien.  Als we er in slagen om inzicht in al het hierboven opgesomde door te geven, zullen we uiteindelijk ook rijper worden om de verwarring die onze instincten en negatieve emoties en sterfelijkheid soms met zich brengen niet meer als onbegrijpelijk en onoverkomelijk te ervaren…maar vooral lang onze persoonlijke en collectieve inzichten om te groeien in levenswijsheid.  Het in detail snappen van micro en macro situaties is wetenschappelijk al heel ingewikkeld, maar objectief best te doen…als het op ons subjectieve leven aan komt kunnen die inzichten ook wel heel gecompliceerd lijken en nauwelijks nog bij te houden als je met alle combinaties en verwikkelingen in relaties geconfronteerd wordt.  Van simpele constataties  vertrekken als je aan ’t observeren gaat, via boek of woord, dialoog of innerlijke communicatie.            2.Woord zoekt beeld  : Fotofilosofie Kwam heel mijn leven mensen die met een bepaalde kunsttak bezig waren.  De essentie waar mijn levensgezellin-fotografe en ik naast het praktisch leven mee bezig zijn, hebben we proberen te vatten in een tentoonstelling ‘woord zoekt beeld’.  Ook te zien via de link op het einde van dit werk.  Onze canvas reeks schetst het ontstaan van het zijn van af de oerknal en zo verder de schepping in, Fysica die Chemie en die dan weer Biologie deden geboren worden.   De mensheid is op een punt gekomen dat alles wat objectief kan worden begrepen in kaart gebracht is.  Het is allemaal zo fenomenaal en toch is er relatief gezien niet zo veel interesse voor.  Terwijl er nog zoveel wereldproblemen aan een oplossing toe zijn; is een te groot deel van de wereldbevolking om allerlei redenen niet echt bezig met de oplossing er van, gevangen ook in hun subjectieve situaties.  Wat hebben ze aan mijn bij de foto’s horende woorden veelal ?  Indien er geen woorden bij hoorden zouden ze nog minder hun belangstelling trekken. 

ZIN.  Zin, als jij Onzin tot zijn ware proportie kan herleiden zal ik je soms ‘God-te-ergens’ noemen en je vragen of je die hele reis van straling tot atoom en cel wél nodig gehad had voor een bewustzijn als het onze”.  Hiermee probeer ik gewoon te zeggen dat de tegenstelling tussen theïsten en atheïsten eigenlijk maar een ‘denk’-tegenstelling is…te verkiezen valt een neutraal beschouwen en observeren van wat nu eigenlijk de bedoeling van het leven is…door veel kennis op te doen en zelf te ervaren wat het leven nu met het heelal en ons wou, wil, zal willen.   De theorie heb ik in deze al voldoende behandeld, de praktijk al op tal van manieren proberen aan te tonen.  Ik zal via de teksten die bij de canvassen horen nog het één en ander op een rijtje proberen zetten en nog wat bijhorende uitleg geven, voor dat ik met het verhaal van dit schrijven concreet doorga; want als je wil lezen, moet je wel weten wat letters zijn.  Zo ook met inzicht via denken en begrippen.  De volgende teksten of delen van teksten, gedichten,  zijn zo van die axioma’s, letters, woorden die veel studies en wijsheden samenvatten en die helpen bij beeldvorming rond de zin van het leven.  Best probeer je bij filosofische vragen door te dringen tot de kern van wat iets is, wie iemand is, wat van waar komt, wie wat achter de rug heeft, wat er met wie nog te leren valt.  Op de achtergrond van wie we nu zijn, speelt tegelijk de melodie van wat was.  Collectief bezien betekent dat :

 “Vader Fysica en Moeder Chemie : opa Big Bang keek naar dochter Straling, verliefd op het atoom, Fotonen vlogen om haar oren er kwamen Moleculen van.  Oma Mater, vond haar draai rond Ster Zon.  Ze smolten hun goedjes in mekaar, de eerste celletjes waren klaar.  Ma Organo deed het in zee volgens XX.  Organos werden Organisimos en toen kwam ’t voortplantingssysteem systeem van Pa XY.  Samen kropen ze aan land om aan recentere kunst te beginnen.  Nu is alles precies af dacht de familie natuur.  Er is genoeg voor iedereen.  Maar zie het grote geld daar en daar toch oorlog voeren om meer.  Gedenk het principe van de Cel, was oorspronkelijk DELEN.”  De hele evolutie, niet alleen van uit de fysica naar de chemie toe en van daar naar de biologie is één ontzagwekkend gebeuren, iets wat we zelf zijn en in tot in onze vezels kunnen leren aanvoelen door ons er meer en meer bewust van te worden; wij maken er deel van uit, wij zijn het !  We zijn ondertussen al veel minder de aap die de anderen domineert (alhoewel) maar toch, ondanks al onze ontwikkeling staan we nog maar aan het begin van het totale plaatje van onze collectieve maar ook vooral individuele evoluties te begrijpen.  De mate waarin we verstrikt zitten in allerhande dingen die onze persoonlijke relaties geen goed doen en daardoor soms uiteindelijk wel; bepaald onze zin om daar allemaal mee bezig te zijn, ook met ons sociale betrokkenheid naar het sociale en politieke stuk van die relaties met de buitenwereld toe.  In feite is er nog oorlog tussen multinationale firma’s eigenlijk en landen in de tweede plaats omdat velen onder ons geen weerbaarheid aangeleerd hebben tegen de heersende ideologie van plat brood en spelen; waardoor we ons hoogstens in verspreide slagorde organiseren om de grote wereldproblemen aan te pakken.  Later meer hier over. 

Een volgende canvas : “Filosofische Invalshoek.  Niet-bestaan is onmogelijk.  Alles bestaat.  Niks kan niet bestaan.  Als een situatie, iets, iemand, van veel bijna niks wordt, ontploft ze.  Big-Bang van materie en relaties.  Bestaan, voortdurende beweging, strijd tegen onzin…inhoudsloosheid.  Doordat alles iets en niemand niet ‘iemand’ wil zijn…is er ook veel venijn.  Teveel willen bezitten, te jaloers, te ego, te vol zelfbeklag, teveel angst, te rijk, te arm…en te arm van geest.   Niet waarom denk of doe ik dit of dat…maar ‘heb ik al genoeg van dit of dat gehad’…beheersen ons leven.  Sta soms eens even stil bij wat een mens als nu eigenlijk gewoon wil. “  Een mens als nu, de heden ten dage mens, produceert en distribueert niet gewoon logischer wijze in functie van wat nodig is, hij zit in een systeem van loonarbeid gevangen; een speculatief systeem dat de arbeidende bevolking, de zelfstandigen en middelgrote ondernemingen tot en met tegen mekaar opzet en tot overconsumptie en oorlogen om grondstoffen en strategische posities leidt.  Nooit wordt hem in een telematisch referendum gevraagd of hij militaire productie en onrechtvaardige belastingen wil.  In feite wil hij op zijn gemak werken, een beroep doen wat hij graag doet, afwisseling, reizen, leren in ’t beste geval…maar het oude korset van de dingen maakt hem oh zo afhankelijk van misschien volgens onder meer Oxfam en andere studiebureaus 1% van de wereldbevolking hun bankrekeningen.  Eigenlijk speelt hij dat domme spel mee omdat het zich uitstekend leent tot mekaar domineren en onderdrukken en zich afreageren op diegenen die het zogezegd ‘beter’ hebben.  Het is ook een filosofisch niet begrepen gevecht met de eindigheid van het persoonlijke bestaan, genieten, genieten maar, tot zuipen en zwelgen en geld over de balk gooien toe: zo min mogelijk lezen, relaties uitdiepen, de wereld helpen verbeteren.

“In order to …Feel what life is about…have a love for matter and it’s history.  One has to use all one’s senses, obtain knowledge as well to feel.  To see how everything is alive.  One has tob e in close encounter with all the living, dating back to radiation and our cells.  In order to… Be alive, one has to understand a great deal about each and everyone’s role and evolution.  One has to have an idea of further stories to be prepared.  One has to be prepared for future developments.  In order tob e happy one has to give and enjoy the receiving.  In order to be eternal one has to know a lot of the stuff… eternity is made of.”  Dus, “ Om te voelen wat het leven is, ontwikkel een liefde voor de ontstaansgeschiedenis van de materie, die uit de eterie, straling…voortkwam.  Men moet al zijn zinnen gebruiken, kennis verwerven ook om te kunnen voelen hoe zeer alles van leven doordrongen is.       Men moet in nauw contact staan met al het levende, teruggaand tot de straling en onze cellen.  Om echt te collectief en individueel het leven te verstaan moeten we een groot stuk van de evolutie van alles en de rol van velen in ons huidige nu daarin begrijpen; want alles heeft zin tot het onzin dreigt te worden.  We moeten onze intuïtie  verfijnen en toekomstige evoluties kunnen aanvoelen en ze met geduld leren voorbereiden.   Men weze best op toekomstige ontwikkelingen voorbereid.  Om gelukkig te kunnen zijn moet men kunnen geven en genieten van het ontvangen.  Om eeuwig te kunnen zijn moet men veel weten van de materie en eterie waar de eeuwigheid van gemaakt is en dat allemaal leren aanvoelen. “

“Intuitie staat symbool voor waar de ziel het spirituele raakt”   Toen ik  een jaar of negentien was schreef ik de volgende tekst, waarvan ik mij nu ik verleden week zestig geworden ben afvraag, ‘hoe dat ik dat toen al kunnen weten had, met bergen kennis en ervaring minder. Nu begrijp ik hem ten volle eerst.  Leg dat maar eens uit : 

“Ode aan een punt. Vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven in het punt van waarheid, echtheid, waarrond alles cirkelt, dacht ik zo…behoed het willen weten van verscheurd raken…behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven…kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant.  Troebel witte stilte, vertel me van het luisteren, sterre verre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling, kijk uit naar een brug naar ergens, vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen, leef, mens leef, weef mens weef, te midden het stille, eenvoudige en goede; dankbaar voor al het goede en mooie, zelf te zien, zelf te zoeken; dwars doorheen kortzichtige onwetendheid. “  Bewustzijn is iets  alom tegenwoordigs dat wie weet te maken heeft ook met vergane biologische energie, terug te herleiden tot straling, mineralen, de microwereld… .  Daar bij komt dan nog eens de wisselwerking met het individuele bestaan en zijn relaties en het voortdurend inschatten hoe een situatie is en wat je er mee kan doen.  Het spel van logica en intuitie, de gevoelswereld, de positieve en nog te overwinnen negatieve emoties bepalen het bewustzijn voor een groot stuk.  Wit kan opeens troebel worden, luisteren moet je leren. Weten wat je te doen staat, woorden wikken en wegen…je zou er voortdurend beter in moeten worden, dan ga je minder in onzinnige gedachtengangen gevangen zitten.  Over de moeilijker lagen van dit gedicht later in het verhaal zelf meer.

“Doorgeven.   Wat licht aan mekaar…om kunnen blijven verder te leven…van dat licht, verwant met de glans in ogen die door onze woorden en aanrakingen geboren wordt.  Doorgeven.  Wat lucht aan mekaar…om ons blijvend fris te houden.  Van die lucht, vol van geesten die nog graag beneden mee feesten. Doorgeven.  Wat stilte, weinig of veel; om onze kalmte te bewaren.  Van die kalmte, verwant aan het alles, verstrikt in het niets.  Doorgeven.  Wat water en mineralen…om ons te laven en ‘ t overbodige weg te spoelen.  Van dat laven, niet te veel of te weinig, juist wat nodig is. “   Zelf leren beseffen op welke wijzen je best bij dit soort mediteren over al die wondere constataties die er bij het leven te maken zijn, raakt.  Je gaat er het dagelijkse leven intenser door beleven.

“Roodborstje noem je Veel meer dan met je naam.  Duik je al eens op.  Op een uitgekozen moment.  Op een tafeltje in herfstzon.  Maar elders ook, altijd onverwacht.  Lijkt wel of je blijft staan of hangen.  Om dialoog aan te gaan.  Die korte momenten tussen ons.  Even geluk in mij en jou vangen.  En vrijer kan niet.  Je staart en pikkebekje zo  fijn.  Met al je opgepoetste kleuren.  Ben je aanmoedigend nieuwsgierig zijn.  Je lijkt wel een postbode uit de hemel.  Spaarzaam met ook jouw unieke lied.  Ons aan domheid van onrust herinnert. Ons met je danspasjes op een andere voet zet.  Voor je weer je hoofdje draait.  Om je volgende luchtduik uit te meten. “ Dichten is het resultaat van én mediteren…zoals een fotograaf de lens op het juiste moment open zet.

“Machtig gevoel op momenten dat alles achter je waarachtig zin heeft gehad” zo van die momenten dat alles in mekaar lijkt te passen, des te beter observeerder je wordt, des te meer van die momenten ge je hebben en des te kalmer je wordt…en hoe meer kalmte, des te betere inner-communicatie, meditatie, wijs geluk en binnenpretjes.

“Dit is ons leven Dit is jouw leven.  Teruggeven onmogelijk.  Zijn heeft vele redenen.  Er doorheen en beleven.  Het zware op tijd achterlaten.  Omvormen tot het ware van binnen.  Zijn, verhelende, verhelderende rijkdom.  Afzondering en reünie.  Maar steeds uitwisseling.  Zij het met wijsheid gewogen.  Zij het uit toorn geboren.  Terecht of onterecht.  Uit liefde en blesserend zegen. Bless your blessings. “

“Ga zitten en vertel me je verhaal   Wil vandaag niet weten wat je van het weer vindt. Wil weten wat je denkt over wat je hier komt doen. Wil inzicht in met wie je het leven waarom deelt. Wil dat je over je dromen in de dag en het donker praat.  Wil vernemen welke wegen je opgestuurd werd.  Wil levendig voor me zien, de paden die JIJ koos.  Wil er in komen van welke routes je veel verwacht. Wil delen wat er echt in je omgaat onder zon en maan. Wil komaf maken met wat je niet leuk vindt aan bestaan.  Wil uit je laten vloeien wat telt in jouw wezen.  Wil voelen wat er je echt beroerd.  Wil geen prijzen of lonen bespreken.  Wil op jou zelf afgaan en jou laten komen. Wil de mensen kennen die je me voorstellen wil”.  Eigenlijk, spreekt voor zichzelf, wij zijn zo een gesloten boeken voor mekaar omdat onze schaduwzijden en drijfveren niet altijd in het licht mogen komen misschien, en altijd dat schrik hebben om mekaar te kwetsen.  In vele gevallen maar beter zo, er zijn altijd uitzonderingen; niet alles moet omgespit en uitgelegd worden, ’t leven oppervlakkiger beleven kan ook best leuk zijn waarschijnlijk, hangt van eenieders persoonlijke opdrachten af.  Moet eenieder alleen en met mekaar proberen uitvissen hoe dat ligt.

“Speels tussendoortje Zacht roffelend met vingertoppen.  Langs kleurige tepelvelden.  Stroompjes welven naar het buikje.  Maken even een ommetje langs ruggenmerg.  Om via de geest uiteindelijk.  Op de Venusberg aan te landen.  Alwaar wie weet alweer. Wat zal doen branden. “Caresses érotiques. Elle l e rend si fort si doux.  Me veut dans son corps.  Pour sentir encore et encore. Dans nos yeux, jeus on s’ex-plore.  Il veut, désire qu’elle vient.  Sur cent façons avec ses mains.  Aussi les pensés, pensées jouent avec.  Quelle femme, quel mec.  C’est plus que se faire plaisir.  C’est sentir qu’aimer la vie c’est aussi jouir.  Ce n’est pas banale. C’est comme un grand orchestre et un bal.  Passé et présent tout, toutes, tous uniuies.  Cherchent à se combiner dans un lit. “   Ook een pak erotische gedichten geschreven ooit,  gedichten over dieren, mensen, fysica, filosofie, doden, natuur, spiritualiteit, politiek, wereld van de arbeid… .  Over de eigenlijke en symbolische zin van de erotica later en in een aantal linken via de link achteraan meer.  Als je ’t allemaal door hebt schrijf je een gedicht als dit maar weer : “Zonneschijn schijn maar zon, op het schijnbare en het echte, op de herwonnen deugdzaamheid van de hij en zij ziel, op alle onnodige en nodige omwegen, op het niet opofferen van integriteit, op mensen die alle soorten emoties nodig hebben, om dit telkens anders te zeggen”. 

“Na de dood Stilte, is allen die niet meer bestaan, is opkomen en overgaan, is terug naar onze essentie, in stille beelden blijven we voor de levenden achter, wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt, wat blijft, onze menselijke waarde; licht, schijnend in licht, Licht, is ook die die er niet meer zijn…Lucht, doet niemand pijn. Tijdens de zwaarte van het leven reeds even stilte, lucht en licht zijn, ze zijn wie de heengeganen waren”.  Ruimte en Tijd, relatiever dan we zouden kunnen veronderstellen.   Waar kosmologen en andere wiskundigen en fysici, biologen,filosofen en zo meer mee bezig zijn…ze vergeten te vatten dat ze eigenlijk het bestaan van het eeuwig leven aan ’t bewijzen zijn.  En wat dan de achterliggende bedoeling is :  Je kan iemand tips geven, maar het stuur van je leven heb je zelf vast. Een aantal wijsheden moet je via je eigen leven zelf zien te beleven en vatten.  Hoe meer mensen dit doorhebben, hoe meer bereidheid er gaat komen om problemen zoals oorlog en armoede en vervuiling en uitbuiting aan te pakken; omdat de ideologie die zegt dat leven tot produceren en winst maken te herleiden is, dan onzinniger wordt.

“Questions for workers  Waarom worden we nog altijd door de wereld van de geldspeculatie geregeerd ? W werken er zo velen te hard en mogen anderen niet aan de slag ?  W is  recht op werk geen recht ?  W kunnen we niet makkelijk een nieuwe job vinden, er is toch werk genoeg, zoveel te doen, zoveel onnuttige bureaucratie en productie in stand gehouden ! W zijn grote economische sectoren zoals telecom en vervoer en energie en de bankwereld en zo meer niet collectieve eigendom ?  W geen productie gebaseerd op de primaire behoeften om te beginnen. W te weinig ecologisch verantwoorde productie ?  W hebben sommigen onder ons de ideologie van de discipline door de zweep van de loonarbeid nodig ?  W moeten wij, niet de 1% schrik hebben van één administratief , niet speculatief te gebruiken wereldmunt ?  W is armoede een officiële vorm van slavernij ? W controleren zo weinigen zoveel weelde ?  W bevelen enkele politiekers en militairen hele legers ?  W zijn godsdiensten niet zo spiritueel als onze eigen te ontdekken innerlijke energie ?  Waarom noemt imperialisme oorlogen ‘humane hulp’, ‘vrije wereld’ en ‘democratie’ brengen ? W kunnen criminelen delen van de economie controleren ? W volgen vakbondsleidingen de spelregels van het grote geld ? W begrijpen we te weinig dat ‘vreemdelingen’ ook werkzoekenden kunnen zijn ?  W worden er nog steeds massaal wapens gemaakt om onze klassegenoten te doden ?  W bestaan er nog altijd koningen en koninginnen ?  W de technologie en technocracie niet gebruike om een mooier wereld te maken ? W betalen we taxen om mijnen te leggen en te ontmijnen ? W sluiten bedrijven en diensten wanneer de vraag  er naar op wereldgebied toch nog groot is ?  W worden er boeren betaald om niet te produceren terwijl er zoveel honger is ?  Waar om worden boeren verplicht tot het kopen van niet hun zaden ?  W is er zoveel tekort aan woningen .  W eten onze honden en katten meer dan sommigen verdienen ?  W overleeft Hun systeem door crisis en oorlogen en uitbuiting en speculatie…en hoe lang nog ?  W blijven we colaboreren via de klassieke stembus terwijl het moderne fascisme zo sterk is ?  W berichten de grote media in Hun voordeel ?  W is het klassiek model van verkiezingen het recht om JA te zeggen tegen het oude systeem ?  W leggen we geen eigen programma te rstmming voor ?  W verdedigen we onze alternatieven niet in de bedrijven waar we werken en bundelen we alle deeleisen in de plaats van te staken, kunnen we misschien trager gaan werken en minder gaan kopen, de regeringstelefoons gaan roodgloeiend rood komen te staan.  W de joblozen niet top de vergaderingen van de werkenden uitnodigen?  W geen nieuwe strategie ontwikkelen om aan rechtvaardigheid te kunnen doen :  http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be

http://filosofischverzet.skynetblogs.be    http://bloggen.be/conscience2008 (verkiezingsblog)///de bij de teksten horende foto’s en meer niet afgedrukte fototeksten zoals hierboven ?   http://fotofilosofie.skynetblogs.be  of Facebook Fotofilosofie                    en 24 ANDERE blogs  Gedichten : http://snarenenwoorden.skynetblogs.be

OVERKOEPELENDE BLOGs  http://blogfilosoof.skynetblogs.be

Actueelst en nieuwe overkoepelende blog http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be

Filosofie http://deblogfilosofen.skynetblogs.be


everybody has a name

My name is combination.  I combine.  The innocent aspirations of youth,

with the illusions and disillusions of reality, of growing up,

with the hopes for new illusions to believe in,

with the fate that we evolve to the real lessons, to the real feeling,

to the best act in real art's NOW

                                      I combine. 

The pains and joyes of the past,

with understanding the present ones, with the aspirations of tomorrow

with all the energy deep inside me

                                    I combine.  The political theories

with the working conditions,

with te real emotional world of daily people,

with wanting to change things

                                    I combine.  The news on war, poverty, famine,

with all kind of wealth diseases,

with all kinds of unhappiness that reigns,

with breaking the solitude of the individual

                                    I combine.  The living and the dead,

with the longing for fulfilment

with wanting to recognise , who in fact I am,

with observing all kinds of forgotten energies

                                    I combine.  Friendship and Love and Lust

with satisfaction and negative emotions,

with solutions and new problems , with rest and unease

                                    I combine, I combine, I combine.

I cannot do otherwise, all dough I try, I always have to combine.

Because combination shall be my name until it's no longer necessary...

and I'll become ...another  world ?   


Let  us try to survive Life

Life is a test in the search for ways to survive life in all ways, genetic, individual, social. Beneath you will find my total work about every domain in life, in almost any art form. The in the now dissolved collective and individual history of all of us and accompany us every day. Sometimes you understand current social conditions or individual relationships with people very well and a lot of those things evolve on often erratic ways to more awareness. Organs learned to function as soon as nature, we therefore, were ready experimenting with the very small microorganisms in the water. The radiation at the genesis of atoms and molecules also way of politics. Meanwhile, we are left with a system that we ourselves fed because a part of the public opinion is being fooled by the big business media. Numerous habits and immature negative emotions stop us to grow both personally and socially. If we succeed in understanding all the display listed above and learn to overcome it, we will eventually ripen above the confusion that our instincts and negative emotions and our fear of mortality sometimes cause. Our personal and collective insights must grow in wisdom. To snap detailed micro and macro situations scientifically, objectively or subjectively is very complicated, but is at its best starting from simple observations and evolving to analyses, and in the end …inner communication.

Laat ons het leven proberen te overleven     3. Een vooronderstelling

Vermits elektronen onvernietigbaar zijn, zijn mineralen en straling dat in essentie ook.  In de veronderstelling dat er reeksen van big bang cyclussen zijn, zou het kunnen dat alle verzamelde essenties van alles weer bijeenkomen als straling en na teveel druk weer aan een alfa-omega reis beginnen…straling…atoom…planeet…cel…straling…voortplanting door deling.  Straling, evolutie van straling tot onze ziel en weer geest…straling. Wat valt er zo al te observeren en filosoferen ?  Ongelooflijk veel individuen zijn als mix van voorouderlijke composities reeds door het leven gegaan en vergaan…toch werden hun verhalen genetisch, sociaal, politiek, emotioneel en spiritueel verder gezet in reeksen van nieuwe verbindingen die soms wel heel verdacht veel lijken gebaseerd op tegengestelde karakters die mekaar beurtelings aantrekken en afstoten, storen en beminnen; resulterend in weer pro en contra manieren van tegen of voor mekaar stelling te nemen.  Op grote collectieve schaal mondt dit uit in partijen en klassenbelangen, vrede en oorlog.  Al van vóór het kapitalisme is deze waanzin al aan de gang, de eeuwige begeleider van het wezenlijke in dit leven; het overkomen van onze negatieve emoties, samen met anderen.  Dit heeft niet alleen een economisch en sociaal luik (in die volgorde), maar daardoor juist ook een politiek verlengstuk.  Je kan je helemaal terug trekken uit deze werelden en op je eentje gaan leven, maar net zoals in de micro fysica werelden zal je perioden van absoluut evenwicht en neutraliteit moeten afwisselen met verbindingen maken met de buitenwereld, dingen ondergaan, leren, beïnvloeden. In iedere situatie liggen een aantal antwoorden waarnaar je bewust of onbewust op zoek naar bent.  Gewoonlijk blijf je in die situaties zitten tot dat je door hebt waar je je blind op staart…of wat je nauwelijks opmerkt.   Iets in ons geeft begeleiding bij al hetgeen we doen.  Lucht heb je nodig om te kunnen leven, dat ‘iets’ hebben we ook nodig.  Zoals lucht een samenvoeging is van elementen die lucht vormden, zo zijn wij ook het resultaat van splitsingen en samenvoegingen waarvan de componenten op iedere verschillende situatie via de samenwerking van die componenten gaan reageren…(of via de afzonderlijke ego’s gaan handelen).  Het zich inleven in groepen of individuen, de goede en de minder goede ervaringen; leiden op de duur tot het aantrekken van diegenen die je nodig hebt voor de dingen die jou specifiek te doen staan.  Vaak al voor je geboren wordt is de voorbereiding eigenlijk daarvoor al bezig.   Sommigen komen hier om strijdbijlen op te graven en oude rekeningen van vroeger te vereffenen, er zijn er ook die gewoon de sfeer op een boerderijtje nodig hebben om weer in hun onschuldige kindertijd te belanden en zoveel mogelijk omwegen kunnen vermijden; kalme mensen tegen over te drukke; ze vullen mekaar aan; maar bij mekaar… .  Door aandachtig te observeren weet je meteen wat je te doen staat en met wie en met wie voorlopig niet.   Net zoals je probeert voor een nest jonge honden met ieder hun verschillend karaktertje een gepast baasje te zoeken, zo lijkt iets groter, een voorzienigheid ook wel met ons bezig en gebruikt, liefde, vriendschap, handel en wandel hier bij als zoetigheid om ons uit onze tent te lokken.   Aanvaarden zoals de andere is, geeft mooie dingen als dat ook in de andere richting toegelaten wordt.   Krijgen en geven, leven en laten leven, complimenten en kritiek, een lach en even doorbijten.  Heb je zelf voordelen ?  verdraag dan dat een ander er ook heeft…(overdrijven wordt wel te veel toegestaan in de huidige samenleving).  Niets is voor eeuwig, maar wat je goed gedaan hebt, dat geeft pas echte rente ! Ach, je mag nog zo duidelijk en beknopt of uitgebreid iets uitleggen aan iemand; alleen jij weet hoe het geweest is; maar ben jij geen wijs en bewust iemand, weet je zelf ook niet echt helemaal waarom wat wanneer met wie was wat het was en in welk kader wat voorviel niet vermeden kon worden, …gebeurde. Een talent moet je leren vervolmaken, het is iets dat niemand op jouw manier voor jou kan invullen.  Men zegt wel eens “kon ik maar op meerdere plaatsen tegelijk zijn”. Onze voorouders van duizenden jaren terug , zijn zij niet op meerder plaatsen tegelijk onder al die deeltjes die wij nu samengesteld zelfstandig zijn ?  Cellen die groeien kan vermoeiend zijn, want jonge honden slapen veel…cellen die ouder worden, kan ook vermoeiend zijn.  Zijn onze huisdieren niet te verwend ?  Maar ja, wie kan er de deur open zetten en zijn honden en katten terug laten jagen met al dat verkeer en de kippen van ook de buren…voor sommige dingen is het te laat, want we zitten zelden in een omkeerbaar verhaal.   Altijd is alles vol van zijn en verandering, opkuisen, hervormen, verder gaan …ieder moment is als zomers warm, opzettende wind, regen of bliksem op weg naar donder. De personages die je kende, kent, ken je niet zo maar; ze zijn symbolen van wat individueel en collectief in een aantal levens gebeurde…het begrijpen van de symboliek er achter moet je zelf uitzoeken.

“Van straling naar cel en weer naar straling, geest.  Innige deelneming”, schreef ik daarnet aan iemand, “iedereen heeft een andere mysterieuze verdwijndatum”.  Gewoonlijk verwijs ik dan naar één van mijn blogs; doch niet alles is uit te leggen; maar als we ons niet meer kunnen verwonderen, zien we de magie niet meer.



Het Nieuwe Schrijven


mensen die absoluut in godsdienst willen blijven geloven zouden zich beter meer op de wetenschap en het filosofische agnostische denken oriënteren en maatschappelijk aan een ander model van verkiezen en beheren beginnen denken dan het 2500 jaar oude model van burgerlijke verkiezingen ...nog een beetje en overal komen er nu ook "islamitische" partijen op die net als "onze" 'christelijke' partijen, bepaalde klasse belangen maskeren                    

De vernuftige wijze waarop  veel toch werkelijkheid wordt    

het voortijdig testament  , de blogs, story of, l’histoire de, die Geschichte vom, ontstaansgeschiedenis 'the premature testament'

http://blogfilosoof.skynetblogs.be  panorama-blog--overkoepelende blog in sommige blogs komen schrijfsels uit andere blogs terug, sommige zijn vertalingen http://users.skynet.be/octo/index.html  oldest blog after http://www.geocities.Athens/Olympus998 SOCIO http://filosofischverzet.skynetblogs.be/   about 200.OOO visits from 2006-2016 last 5 years worked less with it due to facebook  http//filosofischverzet2.skynetblogs.be  friends, hosts, gastauteurs ook en vrienden en hun artistiek werk http://blogverzet.skynetblogs.be hosts,me,   vooral gastauteurs socio politiek  http://bloggen.be/conscience2008 referendumblog  http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be  facebook : Octaaf Coeckelberghs  Octo Filo Verzet (mainly French Posts)  Philosophical Resistance  English -- Fotofilosofie (with Thea S) http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be   newest socio-politico blog

SOUL  http://deblogfilosofen.skynetblogs.be/  filosofische essays rond wetenschap en spiritualiteit, limited visitors http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be   zieletoestanden, spiritueel-scientific interpretation of ‘religion’, pretty well visited http://heerlijkoverliefdepennen.skynetblogs.be  en linken http://achjadeliefde.skynetblogs.be   visions on the role of instinct, emotion,love http://closertothespirit.blogspot.be  psychological analyses and so  http://zoveelsteromanidee.skynetblogs.be   special energies

ARTS http://blogkunstenaar.skynetblogs.be/http://deblogkunstenaar.skynetblogs.be/  http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be/ 3 blogs with mainly own films, PHOTOS (like every blog) to illustrate own poetry and short stories  main poetry blog :  http://snarenenwoorden.skynetblogs.be  other alike blogs  :http://octosfilopoeziepaginas.skynetblogs.be/  http://blogkunsten.skynetblogs.be/ stories and so   artblog photo-words –‘diepzinnig letterzetten’---      :   http://poezietievefotoquotesvertelsels.skynetblogs.be          Facebook   poetry on music thanks to Frank L. and a Kido Sjorre Medium Havare Film  :    https://archive.org/details/Mediumhavare2010Walden http://closertothesoul.blogspot.com   old story and so http://talespoemsessays.blogspot.be  artblog  with los of wisdom        http://bloctaafblogartist.webs.com/   main English texts http://lovinglifeanart.blogspot.be  schetsen,stories,oldest blog in this branche  filosofisch verzet and philosophical resistance op Google en Google plus & Facebook , YouTube and Vimeo and Daily Motion  : search via Google zoeken—de blogfilosoof-theblogphilosopher  less used blogs, rather collection blogs, less reviewed : http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be OVERKOEPELEND http://deblogfilosooftheblogphilosopher.skynetblogs.be  http://voortijdigtestament.blogspot.be (oldest collection blog,more  free style) http://voortijdigtestament.blogspot.be http://bloggen.be/philosophicalresistance  Overkoepelend :  http://blogfilosoof.skynetblogs.be 

Op z’n Thea’s

In een dorp aan een gracht

Na 9 maanden zachte dag -en nachten dracht

Bracht een Hollandse Ooievaar zowaar

Een flinke baby, helemaal klaar

Speels en graag lachend zou ze worden

Soms doordacht of nodig hard

Eigenlijk was een jongen besteld

Zo kon je haar tot een jaar of vier…In een kleedje slechts zien

Nee, deze fijne Fien, werd geen diva queen

Haar kon je vinden in jongens -out -fit

Op de boerderij, in beken en bossen

Zag je d’er ravotten en crossen

Vissen met de papaa

Vijf Zussen een beetje zo controleren

Werken op de boerderij

Net zoals het volkje in d’er vader’s korven…

Een bezige honingbij

Van waar ze d’er gulle lach heeft gehaald

Is gelukkig nog niet wetenschappelijk verklaard

Uit volle mond, aanstekelijk gezond

In welke situatie ze zich ook bevond

Voor velen een hele goeie vriend-in

Medeleven en er voor haar mensen zijn.  Onderschat ze maar niet

Ze voelt van te voren wat er mis zou kunnen gaan

En kan ze dat dan al voorkomen

Zal ze kordaat handelen, even niet dromen

Ze heeft een hele creatieve energie

Via wat ze met beeld heeft en bijhorend woord

Heeft ze er al velen laten filosoferen. Veel werk aan geweest

Al meer dan 50 keren !  Want weet je, ze wil  ’t allemaal zó laten kloppen

Dat, éénmaal een canvas af, een nieuw soort wezen is geboren

Een in beeld gebrachte boodschap

Rond zijn en worden, die nu eenmaal bij onze échte momenten hoorden

Zorgzaam en voorzichtig springt ze met ons om

Veroordeeld niet te vlug

Wacht geduldig op ieders evolutie

Eén en al oor van uit haar stille luisteren

Groeien haar ingetogen of onstuimige gedachte en speelse fantasie

Van het begrijpen van mekaars taal

Maakt ze voor ieder een apart verhaal  In  Thea-taal

Ik vind ze  Thea-t-raal geniaal ! xxx  ne gelukkige 49

  1. Elke dag weer een dag na een andere

Zevende van de zevende in het jaar 2016. Omwille van het begrijpen van wat vooraf en wie vooraf aan me ging bevind ik me nu waar ik me nu bevind en probeer ik aan de hand van de verschillende soorten puzzels me door diegenen die ons zogezegd verlaten hebben en de nog effectief levenden aangereikt te oriënteren. Of ik dat nu alhier moet doen bij de Nederlandse grens ongeveer of al reizende, wat voorafging legde dat al grotendeels vast. Heeft er iets absolute prioriteit in het deel leven dat me nu op mijn zestigste nog rest ? Wat zou je hier de aarde nog willen meegeven ? De internationale stopzetting van alle militaire productie denk ik. Alle oorlogen van nu zijn een gevolg van het imperialisme van vooral een aantal grote staten. Toch zijn er al vóór het grootkapitaal oorlogen ontketende oorlogen geweest, ook onder andere samenlevingssystemen, net zoals honden onder mekaar ook wel eens vechten zeker. Hier achter de statige dennenbossen met het loofwoud terug in opmars is het mooi vlak met geografische verassingen toch fietsen of langs de kanalen heen. Niet alleen het loofbos begint terrein te winnen; ook de militarisering van de planeet, de fabrieken die men wil doen blijven draaien door de zogezegde ‘tegenstelling’ met Rusland via de NATO aan te wakkeren. Oude anachronistische tendensen, net als de oefenvluchten van de bommenwerpers vliegtuigen boven deze grensstreek en de toename van de verwerking van de radioactieve afval alhier in een tijd waar zonne- en windenergie in alle behoeften zouden kunnen voorzien indien men maar op andere basis dan die van de vlugge maximumwinsten aan planning deed.   Goed dat ik in ’t Meerdaalwoud een paar bronnen weet met heel lekker gezond water, want wat hier uit de kraan komt, betrouw ik niet zo goed. Bij wekenlange regen en overstromingsgevaar loost het kernenergiebedrijf dat het nucleaire afval verwerkt immers minder afvalwater want anders zou er bij overstroming in Ezaart wel eens straf water in de mensen hun tuin kunnen terechtkomen. Waar is de tijd van de zuivere stroom de Nete, niet te verwarren met de Nethe die door Sint Joris Weert en Grez Doiceau loopt, in Nethen onder andere ? ! Het stoppen van de waanzin rond oorlogsproductie heeft natuurlijk alles te maken met de desinteresse voor de internationale politiek van het grootste deel van onze medebewoners. Jarenlang de politiek van dollar -en andere Staten volgen en regimes in andere landen proberen te vervangen, de tol betalen we nu meer en meer voelbaar. Het onder andere Belgische stemgedrag van de meeste kiezers wordt niet bepaald door de buitenlandse politiek die de grote klassieke partijen of zelfs de recente nieuwkomer nummer één innemen, maar door de buik en de eigen kortzichtige belangen eigenlijk van tegen mekaar opgezette sociale groepen. Bijna hopeloos om me daar nog eens veertig jaar willen gaan mee te moeien, omdat het me zo moe maakt de laatste tijd eigenlijk. De meeste mensen zitten ook in overwerkte toestanden, onnozel gehouden door de glitter der cultuurdingen die vooral niet tot kritisch denken wil aanzetten.

Het relationele leven van velen is vaak over complex en allerlei pogingen om aan negatieve spiralen te ontsnappen leveren niet steeds een evolutie op die tot meer innerlijke rust leidt, zodanig dat de ‘innercommunicatie’ er op verbetert. ‘Innercommunicatie’, we hebben er niet eens een woord voor, net als voor diegenen die ons reeds ontvallen zijn, de ‘heengegaanen’ , bestaat volgens deze computer ook niet als Nederlands woord. Nog meer dan de in vorige zinnen opgesomde dingen, zou ik me met dat raadsel van leven en dood eigenlijk en de innerlijke relatie van mensen en hun persoonlijke relaties onderling willen bezig houden om het één en ander in zijn geheel willen te doorgronden, zoals ik dat reeds 1944 pagina’s hiervoor deed…maar het lukt me niet altijd, wel in het dagelijkse leven via minuut tot minuut indrukken, maar literair, dat moet je kunnen opbouwen zoals ik de voorbije dagen deed…en ja, hier zit ik dan weer aan ’t schrijven voor ’t nut van ’t algemeen en ’t plezier van de enkeling in ’t bijzonder onder andere. Die innerlijke communicatie begint al laat ons zeggen van ’s morgensvroeg bij de analyse van de vorige dag of de dromen, waarmee je soms wel in andere tijdvakken van je leven belandt. Bij het letterlijke opstaan en naar buitengaan heb je dan al een hele reeks metaforen die de dagelijkse ochtendrituelen begeleiden…wel dat is allemaal een heel sterk onderdeel van die innercommunicatie.

Af en toe las je al eens een fijne reisdag met de fiets in of de fietsen de camionette in en op ’t einde van de dag of de dag erna of zo probeer je er de essentie in woorden van te vatten. Alles in functie van het verstaan van die puzzels van de eerste alinea.

Waverse dorpen. In begin juli nog de geur van de accacia bomen. Chaumont Ghistoux, Doiceau en Grez. Nethen, Sint Joris Weert, de holle wegen aan het Meerdaelwoud aan de woudkerk van de zoete waters omhoog en dan rechts af, de Herte-en Minnebron. De ex camping La Hetraie, met de laatste settlers die vastberaden tegen de bureaucratie van teveel planning en te weinig door de vingers zien in hun goedgekeurde chalet van weleer willen blijven wonen. De heerlijke nawerking van de warme deegwaren bij de vrouw van de herberg. Berg op bergaf, heerlijk bewegen, vier jonge zwanen aan de Zoete Waters. Paar dagen later naar Griendtsveen achter Eindhoven (niet ver van ’t gehucht America) , fietsen in de bossen en heiden in combinatie met een bezoek aan de meter van mijn gezellin. Bijna Zweeds-Deense zichten soms, op z’n Hollands dan. Vrouwen met de naam van hun echtgenoot. Toevallig ’s morgens in het boek ‘Zoon’ van de Noor Knausgnard gelezen dat de ouders van het kind hoofdpersonage niet meer tegen hun dochter wilden praten omwille van het feit dat deze voor haar naam wou kiezen, het kind verstond dat niet, net zoals alle schrijvers in hun jeugdjaren dingen niet verstonden en deze dingen zich dan geleidelijk aan door het leven zelf laten verklaren, als of je er zelf om had gevraagd.

We waren al een tijdje van plan geweest naar de meter in het home te gaan. Iemand met het etiket ‘dementie’ ondergebracht in een modern rustoord met Engelen van verzorgsters en zij, heel kalm en waardig sprekend, het verleden goed doorgrondend, relativerend, iets minder makkelijk was het heden bijwijlen…maar wat een verschil met de mannen op de afdeling die er bijna dof op nul bijzaten, vrouwen deden het daar precies in die demente wereld ietsje beter. Toen we met haar in het park van Hollands Deurne gingen wandelen kwamen we een vrouw in een rollator tegen. Vermits ik nog tot die bijna uitgestorven groep van mensen behoor die zelfs onbekenden groet of aanspreek kruisen we dus na wat jonge mensen met problemen en een blinde vrouw een vrouw met een rollator en vooral een leuk rietachtig petje. Ik op mijn beste Hollands dus “wat heeft U een leuk petje mevrouw”. Wij met ‘Zus’ in de invalidewagen stopten en zij ook. Na een lang gesprek over waar ze woonden en waar ze vandaan kwamen eerst, herkenden ze mekaar als jeugdvriendinnen. Niet te geloven ? In deze moderne tijd heb ik er wel een filmpje van hee ! Hopelijk bezoekt de ene de andere nu voortaan in het home. Het deed ‘zus’ goed, we hebben haar ook een boek uit de bib van het rustoord laten kiezen, haar de korte inhoud voorgelezen, streekromans wou ze lezen en ze kende de naam van de bekendste streekschrijver nog : Toon Cortooms. Anton Coolen kende ze ook nog bij naam zonder hem te noemen. Wie weet is dement zijn naast sleet, niet soms de eindfase van een leven en de zogezegde eindigheid van het persoonlijke leven verdringen ? De koestering in ’t verleden, maar toch, ze idealiseerde het leven niet, was nuchter wijs, toch schalks. Blij haar mee te mogen maken.

De fiets deed weer genieten en uitrusten op twee kruiswagens, beeldhouwwerken voor turfstekers, banken aan een enorme watervogelplas. Wind en veel zuurstof, heerlijk gedut voor de fietstocht naar de terrastafel uiteindelijk van de Morgenstond.   Een plaatselijk musje kwam mee eten, zonder schrik, pikkepikkepik en dan weer naar de nest onder de dakgoot. Terugweg, de bijna Deense hoeven van Hollands Brabant achter ons latend, weer naar de dagelijkse dingen die er onder mensen moeten worden gedaan.  


  1. Kijk eens naar de hemel met al zijn sterren bij wijlen. Sterren staan centraal en een aantal planeten en zo bewegen zich in een baan rond om hen, net als in de micro wereld.  Net als eenieder omgeven wordt door een aantal personen met een bepaalde soort aantrekkingskracht.  Vermits ons zijn uit dezelfde materie als die in het universum is opgebouwd, in origine al gedeeltelijk bezield met ‘de geest’ die de evolutie naar meer en meer bewustzijn via de stof met zich droeg, is alles aan het leven verwant met mekaar.      Een hond zet zijn zich door de evolutie toegeëigende leven en overleven via zijn soort verder.  Waren er nooit honden en katten geweest, de aarde zou met miljarden ongedierte meer zijn overspoeld…net als we met plezier van bijvoorbeeld de melk van ons vee overleefden, moeten we iedere soort wel ergens dankbaar voor zijn in plaats van ze blijven af te slachten…wat we al doen sinds ‘we’ mekaar hebben leren afslachten in feite.

            Groots symbolisch verschil met wij onder mekaar en de verhouding van de sterren en planeten is echter dat we alhoewel alles één is, we mekaar wel meer raken en daar in zijn we meer een beetje familie met de microstructuren, de centrale kern van het atoom, met middenin zowel de rust van het neutron evenwicht van plus en min als de plus geladen proton die in interactie kan gaan met de min geladen elektronen rondom hen.  In de fysica en de chemie, de ouders van de biologie gebeuren die dingen met de magische logica van de wiskunde, voorspelbaar, altijd kan het niet anders dan; de objectiviteit is een koel persoon.  Wij als mensen uiteindelijk, hebben al meer keuze.  Alhoewel veelal alles een voortzetting is van wat door onze voorouders werd vastgelegd en wij hen in een ver vertakte vorm eigenlijk zijn, hebt U nu de keuze om op te houden met lezen en iets anders te gaan doen.  Het ‘doen’, net als wij een kind van de ‘stof’, een verlengstuk van het minerale fysieke en chemische zijn, verhoogt net als de evolutie ons bewustzijn; terwijl we met onze dingen bezig zijn, werken we aan onze relatie met mekaar, onze omgang met ons eigen.  Een heel leven lang ,tot op ons sterfbed; waar we mekaar nooit gaan vragen tot welke politieke partij we behoorden, maar waar voornamelijk het innerlijke en niet alleen de meest dichte familiale verwantschap die we met mensen hadden uit onze herinneringen zal opborrelen…we komen van straling en stof en alles wordt weer straling en stof.  Dit zijn helemaal geen onbelangrijke dingen in een wereld waar men zogezegd uit naam van God maar in dienst van het grote geld; dagelijks duizenden afslacht.  Competitie kan mooi zijn in de sport…de economische competitie in de huidige machtsverhoudingen leidt tot meer en meer barbarij echter.  We zijn hier niet om de wetten van het veelkoppig monster van de haat en intolerantie en het teveel willen bezitten en er verkeerde dingen mee te doen te blijven ondergaan.  Eerder zijn we hier om te begrijpen waarom we persoonlijk met die en die mensen in ons leven werden geconfronteerd en hoe dat allemaal in mekaar zit !



Voor onze goeie gebuur

Ooit jongste burgervader

Op praktisch vlak veel geregeld voor mensen

Gewoon de gemeentebelangen dienen

Niet die van de grote politieke strekkingen

Hij liet zich niet recupereren door de grote politiek

Bleef Volks.  De Tuin.  Groenten, vruchten, de beesten.

Ook daarin, Maria zijn grote steun

Zie ze nog in hun koets bij hun trouw

De Marcel, met buren en wie ook praten

Naar de duiven kijkend met m’n pa

Het lichte delend,

Het zwaardere mede dragend

We gaan zijn typische lach missen

Reis maar verder nu Marcel

We redden het wel ! Sterkte Sam, Maria en eenieder.

Duizenden herinneringen van in de tijd van de voorouders

zullen ons verder dragen

Epilogen als verjaardagsgeschenk

Bouwstenen van ’t eeuwige

Weet nog de intensiteit

Van je laatste verjaardag dicht

Voor mij, vóór je reis

De toestand van ons zijn

Die je schetste. Weg en toch verbonden

Door ’t verleden beleefd,

Beleden, geleefd, gezeefd

Zogezegd geschonden

Begaan met beiden’ s heden

Omwille van gezamenlijk gestelde opdrachten

Ook van een voorverleden vóór ons precies

Barend vreugde en delen van dalen

Voorzichtiger leren omgaan met mekaar

Deelverzamelingen van zovelen

Om ook nog eens voor te zorgen

Veelbelovend, soms uitdovend

Altijd weer een blije gedachte

Die ’t smeulen activeert

Heel veel geleerd en gedeeld

Vele epilogen op vele gebieden  Wens ik jou  En als ’t even minder moest gaan…

Weet dan dat ik…van je… door die ik van jaren terug W.

Voor een heel warmhartig goede mens

Kalmte en Jovialiteit

Wijsheid en Levenslust

Zij gaan niet van ons heen

Marvel Nestor had hét allemaal

Deelde er veel van aan ons uit

Niet alleen door ’t verhaal van de handel in fruit

En daarom ook is ‘t

Dat het lied van ’t leven

Nee, ’t gaat nooit uit

Komaan vrouw van zijn leven, zonen, familie…

In nagedachtenis van de oude Nestor en nu ook zijn zoon

Vooruit !

Zeer innige deelneming

Weer een fruitman in de hemel

Hij zal niet alleen zijn !

Met de Nestor’s was het altijd heel fijn handelen

Eerst de grapjes, dan het werk

Camion laden en lossen op ’t gemak

Dan koffie en gezellig


Praten en echt samen mens zijn

gelukwensen, laat het écht een jaar van verandering zijn

Bonk van ne vent

Wees met je zelve in rust, content

Laat geen chemie je nog opjagen

Ook geen ‘rook’ je rust dragen

Je moet niet grof plezant

Voor iedereen willen zijn

Van té veel van dát plezant

Komt na de roes : AMBETANT

Dan zien we niet zozeer

De man weer met het goede hart

Maar de gast onder hoogspanning van te veel

Niet meer all cool maar alcohool, rook, pillen

Rotzooi die geest en gestel ondermijnt

En ander van dat zogezegd ‘plezier’

Bokssporten en werk onbekwaam na ongeval ?

Met eenieder heeft het leven bedoelingen.

We moeten leren mekaar te aanvaarden, eerder dan af te stoten

De één is beter in aanvaarding dan de andere

Maar niet alleen een kruik is breekbaar onder druk

Je bent al een tijd misschien beter bezig

Doch pas op, op vijf minuten en minder

Zou het op een dag zelfs in een paar seconden

Verknoeid kunnen zijn, hetgeen je weer opbouwde

Het ga je goed dit jaar !-------------------------

  1. Beste papier, hier nog wat woorden voor jou, niet verder vertellen ! De stilte in het woud van dennenbomen en wederkerende inlandse eik en varens en acacia’s , wijl de honden alles naspeuren wat naar een maaltijd of sekse spoor zou kunnen leiden. De rioolleidingen kregen een douche door de overvloedige meiregens, de waterpijp van het dak spoot water met stuifmeel zoals een stier zijn zaad. Ik raakte eventjes, heel eventjes maar met mijn blackboot een hoekje slak…en oeps, een heel licht krakje doorbrak de stilte; op een honderdste van een seconde snapte ik, ‘niet doorduwen’ en zo bleef ze in leven, wel met een druppelend plafond bij regen waarschijnlijk voortaan.  Groeit wie weet wel dicht.  Nooit iets van geleerd op school of tv. Ik plooide het zo liefelijk door haar gestreken zakdoekje open en de drie jonge hondjes kwamen op hun grappigst naar me toe, me uitnodigend tot hun zo verfrissend energierijke spelletjes.  Soms wat tekenonderzoek en geknuffel en geknauw, dan verdwenen ze onder de platen in de door hun ouders gegraven gaten.  Cadeau gedaan aan Oxfam donoren later.          Nam mijn notaschrift, het achtenzeventigste zeker in mijn leven en keek eens even na waar over ik sinds de lente geen tijd of muze had om de in mij beleefde muze er van ook in getypte letters uitvoeriger te verwoorden. 

Het ‘wereldfeestje’ bijvoorbeeld, onze tweede fotofilosofie tentoonstelling.  Mensen lopen af en aan, nee, slenteren, tegen hun zin lijkt het wel; tussen de standjes van de nieuwe Belgen die armbandjes, Oosterse mystiek, troetelpopjes…verkopen, de kamers van hun kinderen, een niet onaanzienlijk aantal kamers eigenlijk; liggen er al vol mee.  De nieuwe Belgen sloven zich uit om toch maar iets te verdienen, net zoals een deel van hun collega’s op de klassieke weekmarkten elders.  Ze plooien Indiaanse doeken heel mooi; geven kleur en vorm weg, niet zo duur want men werkt nog tegen centiemen waar ze gemaakt worden, kan je het geloven !  ’t Merendeel van het wereldfeest bezoekers, zouden ze er om Balen ?  Bovendien is de concurrentie in de wandeldreven van het feestgebeuren groot.  Er stond zelfs een paar kunstenaars, een fotografe en een schrijver die samen het dieper nadenken over dingen gratis promoten.  Hij, de filosoof, te duur en te langzaam om nog in ’t systeem te passen, het productiesysteem dat ook zo van de goedkopere jongeren profiteert en de ouderen langer wil doen werken omdat door de automatisatie en digitalisering anders te veel vervroegd pensioen moet worden betaalt.  Ze hadden wel geen honderden bezoekers meer zoals op Manifiesta; maar wel toch een aantal grappige en verassende contacten. Mensen konden ook tegen onkostenvergoeding de ambachtelijk gefabriceerde postkaarten van de grote spandoeken verkrijgen, kaARTen om de medemens per post een filosofisch ruggensteuntje in ’t leven te geven.  Doch, de tijd nemen om in de tent-tentoonstelling binnen te komen en te lezen; het waren er een pak minder, veel Balende Belgen dus,  alhoewel de spandoeken van buiten af goed zichtbaar waren.  Op Manifiesta ging dat vlotter misschien omdat daar een meer sociaal betrokken publiek op af komt ? Veel blikken van ‘we kijken wel’ of ‘we hebben te veel rond ons hoofd’…veel mensen die teveel TV gewoon zijn of oppervlakkig amusement; zich niet meer diepzinniger leren uiten hebben of meningen kunnen vertolken…de TV doet dat wel voor hen, of de kranten met de meningen van die die ’t speculatiekapitaal moeten verdedigen.  In gesprek gaan over oorlog en vluchtelingen en wie er met die oorlogen begon en hoe dat verliep en alle dagen verloopt,’ veels ‘te moeilijk en oh zo verwarrend en over politiek praten, maar dan heb je direct ruzie tussen vrienden en zo als je niet uitkijkt.  En waarom dat dan allemaal zo is…ja zeg ! Ok dan, er zijn ook spandoeken en postkaarten over het ontstaan van de schepping, over liefde en dood en psychologische, gewone dingen…ook al t e riskant zeg U ? Goed dan, loop maar voorbij en koop het zoveelste knuffeltje! “Laat ons het leven proberen te overleven” en “Het is heerlijk te weten dat je bewust leeft” zijn dus duidelijk niet aan U besteed !  Gelukkig was er nog dat meisje van een jaar of vier, dat achteraf naast ons op een stoel zat bij het optreden van een groep Latijnse danseressen.  Zij, verkleed, gemaquilleerd zoals men met kinderen op festivals doet : “waar hebben jullie dat ijsje gehaald”? “Daar, om de hoek”. “Nee, dat is daar niet denk ik”.  Een poosje later kwam ze met haar zusje of zo terug met een ijsje; de natte stoelen met hun verkleed klederen droog wrijvend voor ze zich zetten.  “De mijne is choclatte zwarte …en de Uwe…wilt ge eens ‘lekken’” ?  Opeens de andere “we moeten gaan, ze komen ons wéér halen”.

8.de snelheid van licht en de mikro-en makrokosmos Als we naar de maan kijken is het licht dat we zien 1 seconde onderweg geweest.  Het licht dat rechtstreeks van de zon komt, het zonlicht, doet er acht minuten over.   Het licht uit de macrokosmos komt dus uit het verleden(nog van de big bang) en bereikt ons als waarnemer in het  NU...de grens van verleden met toekomst.  Ook de microkosmos is een niet volledig volgens dezelfde wetten opgebouwde wereld met kernen (atoomkernen) zoals de sterren en elektronen(planeten, manen) die errond cirkelen.  Heeft het atomaire licht ook een snelheid nodig om ons te bereiken of valt het volledig met onze tijdszijn samen of...of reist dat anti-materie-licht in de richting van de toekomst als we de richting van het licht uit de macrokosmos als het verleden beschouwen ...of valt de snelheid van het atomaire licht niet samen met het uiteinde van het verleden en bevindt het licht in de atomen hun antimaterie zich in ons hier en NU in een genetische of atomaire vorm die tevens het volledige naslagwerk van ons verleden vormt ?  Ik denk eerder aan een combinatie van de drie stellingen, met altijd een 'voorzienigheid' naar de toekomst toe. Wat kan ik daar nu mee aanvangen zal je zeggen?   Vermits onze geest één is met de materie, want we komen  uit de straling die de materie vormde voort...en alles wat er gebeurt met materie en straling te maken heeft en weer straling en uiteindelijk weer één punt met bijna geen inhoud wordt; kunnen we ons beginnen afvragen of we niet al geen miljarden bigbangs en ontwikkeling van biologisch leven meegemaakt hebben.  Miljarden herkansingen.   Uitgaande van het bovenstaande, kan je een aantal schetsjes maken.   De ruimterekening gaat van klein naar groot.  Ruimte werd door de big bang geschapen, werd groter en groter en groeit voort.  De tijdsrekening gaat van verleden naar toekomst, van min naar plus.  De snelheidsberekening van macrolicht en microlicht met waarnemer gaat van min naar plus, van verleden naar toekomst en wij als waarnemer altijd op het uiteinde van het recentste verleden...ons wegdek om te rijden, de toekomst, altijd in 't oog houdend.  Vergeet niet op tijd te rusten...zodat je bewust dagelijks de toekomst weer plannen kunt...in zoverre die toekomst al ‘plan’ baar is...soms kan je er alleen maar op inspelen.


 ZA15OKTO2016  Kwart voor drie gisteren begonnen, kwart na drie vanmorgen gestopt. Het werk van de voorbije veertig jaar van tien delen naar hoofdzakelijk drie gebracht en deze nieuwe start, ‘het nieuwe schrijven’ op gang gebracht.  Ochtend.  Op de radio heeft men het over taalstudies om de tijd van de 17 de eeuw te begrijpen en de beeldcultuur toen.  Tof, maar mensen zouden best onderwezen worden over de niet alleen positieve invloed die de beeldcultuur op hen heeft.  Stoofje aan, thee gezet, honden ritueel der blijdschap, ze stonden na hun blije sprongen al op de oude schuif af van boven, zonder dat ik het wist of vroeg.  Het tafereeltje maant de kippen en aan tot wat zang om maïs en de haan tot het bewaken van de hiërarchie in de gemeenschap.  De duiven hun eten is op, want ze komen zich bij de kippen instaleren. Geen muis in de levende val  vandaag, voorlopig geen fietsrit met de honden in de bos, want er is een cross.  Wou eigenlijk ne cross schrijven maar dat geeft van die vervelende foutcodes. Goe geconditioneerd zijn wij !  Eerst mochten we alle c’s met k schrijven en veel andere dingen en een tiental jaren later gooide men de wetten weer overhoop.  Bovendien blijf ik er bij dat ik in familie twee ellen hoor. Een beetje minder macho dingen in de familie en dat kan wel hee taalgeleerden.   Doordenkertje.  Langer mag dit niet worden, of U haakt af.  Beeldcultuur en snelle denkgewoonten. Voor meer, google de blogfilosoof en zijn 24 blogs zou ik zeggen.  Authentiek materiaal, want de er zitten nog een aantal taalfouten in het proza van de blogs en dialect hier en daar (al of niet schuin in beide betekenissen) in de’ gedichten’, zal ik maar schrijven, want op poëzie moeten zo van die deeltekens waar het soort vingeracrobatie voor nodig is dat tijdverlies met zich meebrengt…en tijd is geld…allen weer de file in om vaak overbodige dingen te maken over aan over bureau toestanden mee te doen.  Ingewikkeld wereldje, maar bon, men zit toch weer aan de onderhandeltafel om de oorlogen te doen stoppen, maar meer daarover op de blogs die ik U ondertussen al wel doen vinden heb, laat ons hopen, na toch wel weer dan een decennium sociaal activisme op de sociale media; wel is waar.  Wat de meer asociale media betreft, zie maar dat U zich niet te veel laat wijsmaken vandaag, want ik heb me al laten vertellen van morgen dat alles in kannen en kruiken is en de regering voor billijke besparingen gaat en “jobs, jobs, jobs”.  Hun groeimodel zit echter anders in mekaar dan wat gewone, nog niet door hun leer aangetaste mensen van het leven verwachten.  ‘Ik laat mijn zaak rusten’…of moet dit ook al in ’t Engels geschreven worden : “I rest my case” of zo.         U mag mij altijd laten weten of ik niet beter in de bos had blijven wandelen vanmorgen. --   



tempels, kerken, moskeeën , mooi; maar op natuur, je zelf, anderen bouwen   —ach ja, de Liefde

http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be acht boekdelen, in totaal 1944+ bladzijden

vervolg in Nederlands    http://diepzinnigletterzetten.skynetblogs.be 


continuation in English  http://7internationalblogs.skynetblogs.be

but the newest on : http://filoview-art.skynetblogs.be/


http://fotofilosofie.skynetblogs.be   together with T (fotos(me : texts-Dutch English French)




Ach ja, de Liefde A-N

Deel, Ach ja, de Liefde                                 



A-B Harm & Martina 2  C.Willeke 37  D.Asta Nova 131  E-Z  1 H-eerlijk over liefde pennen 288



't Was in die dagen dat het ogenschijnlijk sterkste leger ter wereld het dagelijkse leven van de Vietnamezen nog niet grondig verpeste. Eind jaren vijftig, vorige eeuw, je weet wel de eeuw waarin de Belgen hun Atomium bouwden in het Brussel dat de hoofdstad van Europa nog worden moest. Harmpie volgde lagere school. Het puin van de oorlog was geruimd en er werd vooral veel over gezwegen. Catechismus en de geschiedenis van de oudheid waren actueler op school dan wat er een decennium eerder was voorgevallen. Hij vond sommige Bijbelse verhalen wel sterk en wou zelfs de ongelooflijkste wel wat krediet geven, maar liefst zocht hij z'n eigen waarheden wijl hij met halfdicht geknepen ogen de zon daarbuiten voor de klas een stralenbundel voor z'n ogen vormen liet. De boodschap die dat hele godsdienstonderwijs leek te hebben was dat een mens quasi perfect had te zijn, alsof die mijnheer God geen imperfectie duldde. Hijzelf was natuurlijk perfect, op Hem viel niets aan te merken : oneindig goed, oneindig barmhartig, oneindig... . Oneindig.


Hoe kon dit nu ? Aan iedere schooldag, iedere leven, kwam toch een eind. Je kon daar niet te diep op ingaan, je moest voor alle vakken punten halen, er waren de vrienden in school en in 't dorp, de familie...gewoon je weg maken in 't leven. Het praktische leven. Het verband tussen leven en dood : was dat niet iets voor paters en pastoors ? De stand van 'wie bezit wat' werd bijgehouden door de notaris. De score van wie is er ziek en wie niet, was een taak voor de dokter en de apotheker.

Wie dat er hoeveel recht op werk en inkomen had, was een zaak van politiekers en bedrijven, met wat geluk van je eigen. Hoe het met de evolutie van iemands zielenleven, los van alle stoffelijke belangen, gesteld was, was een zaak van te weten wanneer je af en toe echt gelukkig was. Gewoonlijk konden weinig mensen in hun eigen ziel kijken en nog minder mensen in de ziel van een ander. Je kon je zielenleven wel met iemand delen, maar complikaties zaten er voor de meeste mensen wel altijd op de ene of andere manier aan te komen...meestal omdat hun onverwerkte verleden en dat van diegenen die aan hun vooraf waren gegaan, nog altijd door aan het werken was, zonder dat ze daar op de ene of andere manier duidelijk afstand hadden kunnen van nemen. Het leek dus wel dat er over de dood heen ergens een verband met het leven was.


Als klein manneke stond Harmpie met z'n grootmoeder aan het doodsbed van Huske, een oud krom manneke met bijna een dozijn kinderen. Harmpies moeder ging de koebeesten van haar schoonvader regelmatig water geven en die wei lag over het erf van Huske en daar ging die vrouw dus water voor haar koeien halen. De vrouw van Huske, Marieke was een malse. Pijp rokende Huske liep vaak met de handen over de rug gekruist op straat en vertelde Harmpie altijd wat geestigs. Veel reden tot lachen zal hij wel niet gehad hebben als je wist wat hij allemaal met z'n kinderen voorhad. Het is niet omdat iemand veel geestige dingen verteld, dat hij daarom geweldig gelukkig en wijs is.

Zonder het te weten, daar aan dat sterfbed, stond Harmpie aan het begin van een lange ontdekkingsreis doorheen de menselijke psychologie.  De zus van Huske zou later de grootmoeder van Harm's vrouw worden. Haar eerste kind zou niet van haar man zijn, wat de latere onvrede tussen die zoon en z'n later broers en zuster zou verklaren.  Als dat natuurlijk al wel zo was, want men zegt zo veel.


Het eerste lief dat Harm zou hebben was een drietal jaar ouder dan hem en onder de tonen van de eigenlijk overdreven zwaar emotionele tango-teksten zou hij z'n jongenspaal tegen haar buik voelen groeien. Ze was een achternicht van Huske, de man die met al zijn kinderen in een te klein huizeke (huisje) woonde.  De doden spookten toch niet over de grens die ze hadden overschreden heen zeker van sinds Harmpie daar aan dat sterfbed gestaan had met zijn moeder en zijn grootmoeder, die toevallig op de hof van Huske waren om water te halen ?  Of was die God waarover zoveel te doen was, bezig een scenario te schrijven om enkele h’eengegaanen’ zielenrust en enkele levenden strijd te brengen ?  Of was niet alles gewoon één en speelden de achtergebleven personages niet gewoon de rollen die ze naar gelang de geaardheid van hen die hun voorafgingen al met een zekere voorbestemming was toebedeeld ?  Kan je energie van iemand, aan het sterven of levend overnemen en kan die jou overnemen ?  Harmpie wist het nog niet, maar op al zijn bewuste of onbewuste vragen zou hij nog een antwoord krijgen.  Waarom stond Harm's moeder toch aan dat sterfbed van het knokige vrouwtje van Huske...omdat er in bij een nicht of neef van Harm 's moeder ook een afwijking in de familie zat, een paar bochels...omdat Harms moeder ook zou eindigen met benen die bijna niet meer te plooien waren na een leven van werken en rennen ?  Was het dezelfde energie ergens meedragen of lotgenoten met dezelfde kwellingen kennen die de motor van medelijden was...en dat medelijden was dat niet iets slecht geduid en uitgelegd werd door de katholieke kerk en haar personeel ? 


In de bus van de jeugdbeweging op reis volgde het handjes geven en voelen.  Eigenlijk vond hij haar benen iets te dik en te struis. Ze vergaten mekaars prille experimenten en de sympathieke dame in kwestie huwde niet zolang daarna met een even jolige man als Huske.  In Huske's genetische bagage of die van z'n vrouw of hun voorouders, moet er ergens een gen zitten dat mensen een meer dan normaal groot hoofd of te kort been kan geven.  Huskes neef had er zo één, maar dat viel al bij al nogal mee.   Ook een achternicht deelde in het onvolkomene  . Een andere zoon van Huske had een zoon met een waterhoofd , naar verluidt zou hij zelfs intelligent geweest zijn...of hij z'n korte leven lang in een instelling werd geplaatst omwille van z'n uiterlijk, was Harm later een raadsel.  Een andere telg noemde men Hijzij omdat Hij, zij wel beresterk was, maar men wist niet duidelijk of Hij, zij nu een man of dan toch wel een vrouw was.

 Huske's zus dus trouwde toen ze al in verwachting was van weet men dus veel wie, zoals gezegd. Het was iemand met dezelfde familienaam als Harm, de latere grootvader van z'n vrouw langs haar vaders zijde, dezelfde familienaam maar van een andere tak, die met een niet te onderschatten verantwoordelijkheidszin z'n genetica met de zus van Harm's latere vrouw haar grootmoeder wilde delen. ...Inclusief het risico op een paar genetische fouten als het hebben van een te kort been.  Harm' s grootvader aan vaders kant speelde in heel deze operatie een soort bemiddelende rol misschien, want hij stond erom bekend dat wanneer jonge mannen aan de echtheid van hun vaderschap twijfelden hij deze soms toch aanraadde van met de ene of andere door de maatschappij en familie in paniek gebrachte jonge dame te huwen. "Ge gaat er nog een ‘goei’ vrouw aan hebben", zoals hij naar de mondelinge overlevering beweerd al eens tegen iemand zei.

Na nog een paar kalverliefdes en nog altijd maagd, ging Harm dus 'verkeren' met een achternichtje van Huske. Zij had haar bloempje niet meer, voelde Harm wel toen hij haar op z'n schoot nam en haar aankijkend voor de eerste maal bij haar binnendrong.

Hij ontmoette de in boeken beschreven weerstand niet terwijl ze zich over hem liet zakken. Ze had geen idealer jongen kunnen ontmoeten want, hij zat er eigenlijk niet mee. Niet omdat hij al wel eens gelezen had dat sommigen vrouwen hun maagdenhymne tijdens het paardrijden of zo kunnen verliezen, nee, hij was eigenlijk geen jaloers type. Na hun eerste keer liet zij hem weten dat ze toch bloedvlekken in haar slipje aangetroffen had. Hij had erom geglimlacht...en net dat had hij niet moeten doen.  Het zou haar de rest van haar leven blijven achtervolgen.

Ze zocht en vond een manier om hem te vertellen wat haar vader met haar had uitgezet...zonder het volledige verhaal daarrond te vertellen. Het leek Harm niet te doen dat zoiets kon bestaan, dus probeerde hij het gewoon als wat ongelofelijk stomme perverse dingen te beschouwen. Eerst later zou hij begrijpen welk een gigantisch moeilijk taak het leven hem gegeven had. Wat een pijnlijke situatie moet dat voor haar geweest zijn...een driehoeksrelatie met je ouders opgedrongen krijgen...'s nachts misschien luisteren naar hoe hij het met haar moeder deed...als ie dat dan al deed omdat ze in een aanpalende kamer zonder gang sliep. Het 'overdreven aandacht leren trekken' en leren liegen wordt je zo als kind opgedrongen. Hoe ging zij uit haar zelf aangeleerde minderwaardigheid ten overstaande van andere kinderen geraken ? Een mens verdringt wel alles wat hem of haar hindert, maar zo'n dingen werken altijd verkeerd uit als je 't geheel niet snapt...met als risicofactor dat naarmate je leven een opeenstapeling van moeilijke dingen wordt, alles zo onbegrijpelijk onoverzichtelijk wordt dat je erin dreigt te verzuipen en je heel anders dan oorspronkelijk tegen de dingen gaat aankijken. Onverwerkte emoties maken veel kapot in 't leven...of het nu gaat om een meisje dat de 'schuldgevoelens' ten overstaan van haar moeder oplost door haar te laten domineren of om iemand die op welke manier dan ook tegen zijn zin met seks te maken krijgt...onze cultuur staat er niet bij stil hoeveel leed en ziekte het gevolg is van generaties lang telkens dezelfde, hopelijk door standvastiger bloed afzwakkende frustraties te overwinnen. 


Harmpie was eigenlijk een goeie jongen die op z'n zachte inborst vertrouwde en die zich in de problemen van mensen rondom hem probeerde inleven.

Z'n inlevingsvermogen was zo groot dat hij zich door een tienjaar oudere jongeman te laten bepotelen had. Vandaar misschien dat Harmpie en z'n lief zich jarenlang als beiden misbruikte wezentjes in hun jongste jaren tot mekaar aangetrokken voelden. Harmpie 's lief zou hem haar geheim eerst toevertrouwen nadat Harmpie dat onderdeel van z'n jeugd had toevertrouwd.  Zo gaat dat tussen mensen. Bon, ze leken er in de feiten dan wel vanaf, van die zware overgeërfde ballast van anderen, maar niets was eigenlijk minder waar. De schaduw van het verleden was dan ook dermate groot, wat bleek uit het feit dat in de familie van Harm's lief haar moeder (haar ouders)  een via verkrachting geboren 'onecht'?  kind als start voor een huwelijk tussen en neef en nicht te melden viel. De neef had zich waarschijnlijk laten overhalen te trouwen met z'n nichtje, die een slachtoffer van verkrachting door een 'onbekend' iemand was.         Veel appreciatie leverde dat vanwege hun latere volwassene schare 'wettelijke' kinderen niet op. Idealisme en romantiek en dichterlijkheid, trouw enzoverder...allemaal waarden waar Harm in die tijd voor ging...het leven leek niet zo in mekaar te zitten.  De meesten hadden gewoon hun portie frustratie die ze op weerloze anderen af te reageren hadden. Ook de achtergrond van diegene die Harm bepotelde werd in het leven geroepen nadat die kerel zijn tot depressies geneigde moeder haar eerste man door weer zo'n externe factor van formaat, de 'oorlog'  verloor. Weer iemand met dezelfde achternaam als Harm nam de taak op zich om zich over haar te ontfermen. Ook weer iemand uit een stam van mensen met een te goed hart en een te zacht karakter...al konden ze ook wel eens serieus kwaad worden als dat nodig was.  Ze hadden ook gemeen dat ze harde werkers waren, in die tijd meer dan nu onontbeerlijk om te overleven...maar het beperkte  hun in hun echte zijn, het echte zijn waar naar Harm zijn hele leven blijven zoeken zou.


Het leven was in die tijd nog zo in mekaar gestoken dat eenmaal getrouwd je verondersteld werd van levenslang bij dezelfde partner te blijven. In de tijd dat Harm met z'n toekomstig vrouwtje verkering had of eigenlijk in de tijd daarvoor, toen hij nog school liep, vroeg hij zich soms al wel eens af waarom je bijvoorbeeld niet in een soort commune kon gaan samenleven, en waarom kon je, moest je eigenlijk allemaal je kinderen bij dezelfde vrouw krijgen ? Monogamie, was dat niet eigenlijk eerder een tegennatuurlijk iets of minstens iets dat maar voor een beperkte groep mensen een waardevolle samenlevingsvorm was ?  Of juist de ideale formule om verscheuring en verdriet van mensen te voorkomen ?  Harm wou het uitzoeken.  Mensen die hun eigenlijke natuurlijke staat van het beleven van hun zinnelijke leven door de door het systeem van kerkelijke en wereldlijke machten opgelegde reglementen hadden laten domineren en vooral zij die niet los van hun zware emoties raakten en kinderen verwekten, leken vaak kinderen te hebben die met een aanleg voor incestueus of anti-heteroachtige aanleg aan het leven begonnen en anderen hierin mee betrokken, ja zelfs aanzetten om in hun omgeving dezelfde netten op te zetten.

Wat een poel van levensangst eigenlijk. Er was niet onderuit te geraken. Was het misschien de bedoeling om door allerhande genetische combinaties een soort waterzuiveringsstation in de vorm van 'sterker kinderen' te ontwerpen, teneinde van die donkere wolken van het verleden af te raken ? Kregen alleen op die manier bij wijze van spreken de 'doden' de 'eeuwige rust' ?  Mooie manier van doen die naarmate mannen en vrouwen economisch minder van mekaar afhankelijk werden hun huwelijksgeluk kostte. Noodzakelijke wending of niet.  In de beste gevallen kwamen ze dan later anderen tegen waarmee ze op een andere, gerijptere manier over het leven konden praten.

In de spijtigste gevallen waarin de scheidingsverwerking in het zwaar-emotionele of materiële blijven steken was, vielen zo'n mensen bijna onvermijdelijk weer ten prooi aan mensen met andere soorten ballast uit het verleden en hadden de sterkste schouders weer de zwaarste lasten te dragen. Het leven leerde die mensen dan dat de liefde hen telkens weer gebruikte om geblokkeerde situaties her en der te deblokkeren, zodat er wat zonlicht tussen de te dichtgegroeide wouden des levens binnenvallen kon.  Levenslang bijeenblijven, om 't even wat je door de voorgeschiedenis van je eigen voorouders en die van anderen voorhebt, lijkt een geweldig simpel alternatief om allerhande ingewikkelder toestanden te vermijden.  In hoeverre leef je dan eigenlijk ten volle, zouden sommigen onder ons zich moeten afvragen terwijl het voor anderen maar best is dat ze binnen het traditionele kader bezig blijven. Eén van de hoofdproblemen rond dit alles, is dat het merendeel van de mensen op zo'n toestanden geen zicht hebben, opgeslorpt als ze zijn door de dagelijkse praktische dingen en de economische strijd van de maximumwinstenmaatschappij die op hun ruggen terechtkomt.  Ook Huskes rug als kleine boer, was er krom van geraakt. Al die toestanden tezamen maken dat er zo weinig filosofisch en sociaal bewustzijn is als het over de mens en de hele wereld als één maatschappij gaat. Als wij het maar goed hebben.  Materieel goed hebben vooral. Zingeving rond die dingen in ' t leven die van oudsher het domein van de religie zijn, daar durven weinigen zich op een filosofische manier mee bezighouden. Toch is het vanuit de filosofie dat je met de vragen naar de zin van 't leven moet vertrekken. Harm was er al z'n hele leven mee bezig geweest, al was ook hij er zich soms niet bewust van...zeker in de heel moeilijke momenten van het leven. Zo schreef hij op een bepaald punt in z'n leven op een eenzame zondag (anders was hij er misschien niet toe gekomen), de volgende gedachten neer:

Een mens ontwikkelt zich langsheen de confrontatie met positieve en minder positieve tot negatieve ervaringen.  Het stond al in oude, voor velerlei doeleinde gebruikte en misbruikte geschriften; iets in de zin van : 'als je een kind iets heel negatiefs aandoet, WARE het beter dat men met een molensteen om de hals in het water zou worden gestoten.' Bepaald geen wijze raad, maar Harm begrijpt wat de schrijver wilde zeggen.  In taalgebruik hebben beelden de neiging te vervagen.

Wie weet er nog hoe groot en zwaar een molensteen is ?

Wat voor Harm zeker was, was dat het seksueel misbruik van kinderen machtsmisbruik is en zich vaak in te onderdanig gedrag of soms verwrongen gevoelens jegens de andere sekse vertaald. Vanuit z'n eigen ervaring leek het alsof zaken zoals pedofilie en incest het gevolg waren van doorheen de generaties doorgegeven, daarom niet altijd erfelijke frustraties.

Maatschappelijk kunnen frustraties uit het verleden als het ware in stand gehouden worden als de jongvolwassenen zelf liefdesrelaties aangaan zonder dat ze al leren breken hebben met te dominante familie- bindingen bijvoorbeeld. Je eigen persoonlijkheid bevindt zich dan in een nog té afhankelijke positie die je verhindert van echt je eigen waarde aan te kunnen raken. Je idealiseert je ouders of anderen feitelijk nog.  Eigenlijk was Harm als kind iemand die hard werken kon en haast t euforisch in het goede verloop der dingen geloofde.  Elk facet in 't leven interesseerde hem. Zijn kinderlijke onschuld en openheid werden door bepaalde paternalistische kerkelijke opvoedingsgewoonten in de richting van 'het medelijden hebben met alles en iedereen' geduwd. Zoiets tast je eigen oorspronkelijke sterkte aan...zeker als je van kinds af aan bijvoorbeeld door de seksuele energie van een 10-tal jaar oudere, (reeds man), overdonderd wordt. Hij prikkelde z'n seksuele nieuwsgierigheid met één van de kwalijke gevolgen van de commerciële ingesteldheid van het kapitalisme : 'pornoboekjes allerhande'; van het verhaal over de slavinnen die seksueel misbruikt werden tot en met van die blaadjes die je als puber zo opwonden dat je bij een aantal gelegenheden vlug door masturbatie klaarkomen kon. Dat laatste kwam later pas, want hij wist niet dat hij dat ook kon.

Natuurlijk was hij tegen elke vorm van slavernij, toch wekten de op een bepaalde manier gebruikte woorden, die de mechanische, sympathiek lijkende porno-handelingen beschreven automatisch een soort manueel moeilijk te onderdrukken lust in hem op. Hij was bijna tien zeker en bij het lezen stak de pedo...of was het de homo(?), later zou hij trouwen 'trouwens', dan meestal z'n hand in z'n broek om hem te 'bevoelen'. Een porno-auteur zou het anders beschrijven 'hij pakte z'n pik beet'. Harm merkte wel dat de eikel z'n eikel en ook z'n eigen juweel vochtig werd van de keren dat hij samen met hem alleen was én de keren dat die kerel een boekje met blote vrouwen en zo bekeek, maar nooit werd Harmpie vochtig als ie met z'n opdringerige soortgenoot samen ergens alleen was zonder die lectuur en diegene die z'n eerbaarheid aanrandde hem aan zijn geval zuigen deed of hem 'liet' of eerder 'deed' aftrekken, terwijl de ander aan zijn 'jefke' aan te trekken was. Gewoonlijk stond hij daar dan, de broek een beetje omlaag en hij met 'zijn spel' uit zijn broek staand...alles gauwgauw verdoken...een tafereel van wederzijdse instemming verstoken. Klaarkomen was er voor Harm niet bij. Soms zat die flurk zijn zakje te masseren terwijl hij aan de 'zijne' zoog, maar Harm kwam nooit klaar op die manier, ook later niet, toen hij ouder werd. Mister jonge kind verleider kwam meestal vlug klaar en leerde hem dat je niet vies moest zijn om zaad te smaken en door te slikken. 'Vies' was Harm daar niet echt van maar in die omstandigheden deed hij dat helemaal niet graag.

Eén enkele keer, tegen het einde van het lijfgebruik ging ie iets anders proberen en toen haakte Harm op tijd af...eindelijk 'assertief'...een woord dat hij toen nog niet kende maar zoveel betekent als 'njet' en 'foert' leren zeggen en niets tegen je zin willen doen. Zelfs als men heel sympathiek en vriendelijk met je bezig is, moet je nog 'nee' durven zeggen dus. Net op tijd, want hij zette hem aan om andere jongens 'in te wijden'.  Je zou van minder een vooringenomenheid tegenover homo dinges ontwikkelen.  Toen Harm later z'n eerste seksuele ervaringen met meisjes had, zonder daarom 'gemeenschap' te hebben, werd z'n eikel vanzelf 'vochtig'. Nu nog vermoed Harm dat de man nog met nog andere jonge mensen moet 'bezig' geweest zijn...de mensen die hij bedoelt, zijn nu nog eerder teruggetrokken, verlegen, geremde types...Harm heeft zich leren uiten...leren NEE zeggen als iets je niet aanstaat. In hoeverre kan je daarvoor iemand beginnen haten of zo ? Ligt niet in Harm's aard...zich afvragen vanwaar zo'n dingen allemaal vandaan komen wel. De moeder van de homo, pedo of biseksueel (?) was iemand die wel licht kon zijn maar veelal in soms zware, melancholische, overbezorgde, zichzelf beklagende lagen vastzat. Vanwaar dat zelfbeklag ? Het verlies van haar eerste man, lesbische aanleg, ontevredenheid over haar tweede relatie ? Was Harm als kind een onrechtstreeks slachtoffer van de opvoedkundig-genetische erfenis van die vrouw en haar zoon of van nog anderen...zelfs van mensen van vóór hun generatie ? Moest Harm echt hen tegenkomen om assertiever te worden ? Om inzicht over de 'mens' op te doen ?

Als het leven echt een vervolgverhaal is, kon de scenarioschrijver die het leven is, echt niets anders bedenken en gebruiken waarschijnlijk. Was hij soms op de wereld om de mensen leren te doorgronden ? Wat is er toch mis soms met de liefdesrelatie tussen sommige mannen en vrouwen ?

Van de vier oudere mannen die iets met Harm probeerden, was er maar één die echt homo was, de overige hadden lieven of zouden zelfs trouwen. Buiten de zopas beschreven 'opgedrongen' relatie, was Harm in z'n jeugd af en toe nog driemaal door mensen ouder dan hemzelf in het gras, het hooi of ergens op een zolder 'neergeduwd' geweest of zat men al auto rijdende aan hem te 'plurken'. Die andere 'profiteurs'...wie waren ze ? De eerste 'andere' kwam uit een 'gesticht' voor jongens die geplaatst werden omdat hun ouders er niet konden voor zorgen of omdat ze wees waren. Zijn moeder had zeven kinderen van verschillende vaders. Hij kwam klaar door zijn piemel op en af Harm's buik te laten glijden. Twintig jaar later vernam Harm dat hij ook zijn vrouw en dochtertje in de steek gelaten had...wat geen voor zijn 'soortgenoten' algemeen soort wetmatigheid is daar de anderen hun familiaal leven ogenschijnlijk in goede plooien gevallen is. Maar die met zeven 'diverse' soorten broers en zussen wou gewoon zoveel mogelijk meisjes 'knippen' en maakte tussendoor met drugs en gevangenis kennis. Hij had precies af te rekenen met het soort dierlijke opdringerige dat met moraal en regels en affectiviteit niet vanuit een evenwichtig gevoelsleven rekening houden kan.

De tweede andere profiteerde van het feit dat Harm voor de eerste keer in z'n leven met teveel bier kennis gemaakt had en wou hem z'n enorm geval laten zien.

Eigenlijk moet Harm medelijden beginnen krijgen zijn met al die gasten, daarom heeft hij hem gewoon afgetrokken. Hij was maar een drietal jaar ouder dan Harm en een toekomstig universitair geslaagd iemand, wat betekent dat om 't even welke sociale categorie met dat soort geflurk bezig wil zijn...of gewoon problemen heeft om met een vrouw om te gaan en gewoon 'testen' op sekse soortgenoten doet ? Of genetisch zo in mekaar zit, of t 'één of t 'ander moederlijk of vaderlijk trauma te verwerken heeft ?

De derde dan. Harm staat ergens te wateren in een bosje achter een kapel naast een dancing met weinig volk; komt er daar iemand van ongeveer 50 jaar, iemand die Harm wel vanop een afstand kende; en waarvan hij achteraf hoorde zeggen dat dat een homo was; komt die vent naast hem staan, zijn enorm stierlijk geval duidelijk zichtbaar...”hoe ‘stierachtiger’  geschapen hoe meer homo-neigingen dacht Harm later”... alhoewel dat ook weer geen algemene regel was. Toen ze beiden gedaan hadden met wateren, stopte hij zijn tong in Harm's mond en hield hem hard vast, terwijl hij aan zijn van manueel geflurk en overdonderde opwinding stijf geworden piet rukte.

Wat Harm overviel, was zo overweldigend dat hij bijna dadelijk 'schoot'. Achteraf stond hij nog eens ergens tussen 't volk op een kermis in Harm's billen te knijpen; toen heeft hij hem afgewimpeld. Volgens Harm voelen die venten zich door hun moeders of vrouwen afgewezen of zijn ze overdonderd door hun vaders of over bemoederd en kunnen ze zich niet anders dan zo ‘opgeblazen’ direct uiten. Ofwel proberen ze hun zelfwaarde op te pompen door met hun geslacht te lopen pronken. Ze reageren zich dan op 'begrijpende' en gewillige, overdonderde jongeren af. Wie is op een 'energetische' manier 'begrijpend' ?

Iemand die zich vanuit een door kindermisbruik aangeleerde 'hart-en buikgevoeligheid' laat overdonderen door hun bijna louter en alleen 'onderbuik energieën'.

Was Harm op de wereld om de obsessies en onopgeloste geestelijke problemen van anderen lichamelijk helpen te ontladen ? Nee toch !?


Harmpie's rebellie.

In 't eerste jaar humaniora was ie telkens de eerste van de klas. Geleidelijk, minderden die resultaten. Wie weet waar had dat mee te maken ? Met z'n hormonen en hoe ermee omgesprongen werd ? Hij zou het nooit weten, maar het had wel te maken met teveel aan z'n meisjes denken soms. Wie zou ook niet als je de geschiedenis en de religie bijvoorbeeld uitsluitend van de kant van de heersende klasse hoorde uitleggen. De jeugdbeweging verlinkste in 't begin van de jaren zeventig. Hij deed mee, maar de druk van de ideologie was nog te groot in die tijd...en ze zou nog groeien, die druk , naarmate de culturele afvlakking en de ellende in de wereld de mensen conditioneerde en afstompen zou. Dan het leger in, afgesneden van de kontakten met progressieve mensen en benieuwd op zoek naar andere rekruten die ook de zinloosheid van het 'rode gevaar' inzagen. Hij kwam er natuurlijk meer soorten verschoppelingen tegen dan mensen die zich bewust waren van wat er met de wereld aan 't gebeuren was. Hoe zouden ze het ook weten,...het onderwijssysteem besteedde overdreven aandacht aan de oudheid, terwijl het de laatste honderd jaar van onze geschiedenis links liet liggen. Men liet trouwens de echte geschiedenis van 'links' ook zoveel mogelijk bewust liggen, of men verdraaide ze. Ook de cultuur speelde dit spel mee.

Het heeft zestig jaar geduurd vooraleer men een speelfilm maakte over het leven van enkele studenten die tijdens de tweede wereldoorlog in het nazirijk zelf opriepen van de oorlog te beëindigen. Ze bekochten het via vreselijk fascistische rechtszaken bijna allen met de dood.

Als je de politiek met het persoonlijke leven van de mens vergelijkt, kan je je afvragen of je de eigenlijke 'revolutie' die je soms in je persoonlijke leven nodig hebt, niet al veel vroeger kan doen aanvangen. Politiek gesproken betekent dit hetzelfde als de vraag of het de afgelopen honderd jaar al mogelijk is geweest om met een revolutie al dat oorlogsleed te voorkomen.

Is de geschiedenis van het individuele en collectieve leven een soort domino effect of kan je zelf of de één of andere groepering van mensen, politiek of persoonlijk, menselijk gesproken, de domino's tot stilstand doen komen en zelf aanwijzen in welke richting dat je je leven of de maatschappij zou willen zien evolueren ? Daarvoor is misschien meer nodig dan het bewustzijn van een kleine 'voorhoede'. In het persoonlijke leven zijn het de genen van een aantal mensen die met mekaar te maken hadden en hebben die ook een soort bewustzijnstocht met elkaar aangaan.

Iedereens leven lijkt wel druk bevolkt te zijn met een aantal personages die het toneelstuk van het leven van vroeger en nu bepaalden. Victorine Pastimes bijvoorbeeeld.

De familienaam van haar vader  had een aantal broers. De broers hun vader hadden een zuster die getrouwd was met de vader van de vader van Harm.  Victorine stond bekend als een ietwat hete weef (weduwe). Om die reputatie te krijgen, was in die tijd niet veel voor nodig. Haar 'in de oorlog gebleven man' was een zachtaardige man, iets wat aan de soort gebonden leek. Over de dood heen keurde hij haar ekonomische en emotionele en...andere nood om 'aan een andere man zien te geraken' wel goed, dacht zij soms.  Vrouwen voelen zich ook bij leven van hun echtgenoot ook meer tot het nemen van hun vrijheid aangetrokken onder het 'bewind' van een zachtaardiger man.      Te zachtaardig mogen mannen nu ook niet zijn, dan neigen ze naar de 'andere kant', wat in een paar voorbeelden van ander Pastimesen duidelijk te merken was, al waren die dan wel meer bi dan man-aangetrokken. Telkens Harm terugdacht aan wat hem in z'n jeugd overkwam, zocht hij naar het waarom van het leven eigenlijk. Juist handelen, niet-verkeerd handelen, is iets wat je als kind al heel moeilijk gemaakt wordt. Het 'nu' van een kind krijgt af te rekenen met het verleden van de personages rond dat kind. Het dode verleden dat vermits het op een bepaalde manier niet dood is, toch nog zijn 'woordje' ('geentje') wil meepraten. Zou Harm zonder het gefrunnik aan hem niet meer een 'macho' zijn geworden, strikter in het eisen van onvoorwaardelijke trouw enzoverder ? Of ging die 'voorzienigheid' waarover de kerk sprak zo ver dat dat hem nu juist moest overkomen omdat hij het waarom van de verhouding Maria-Jozef-Heilige Geest-Jezus ooit eens op papier uit de doeken ging doen ? Een macho reageert op relatieproblemen als een scheidrechter in de voetbal : overtredingen terugfluiten, spelers van het veld zetten, met andere woorden : je vrouw bedroog je, rode kaart van het veld. In zo'n wereld moet ook Jezus terecht zijn gekomen. Zou hij zich niet een beetje afgevraagd hebben waarom er toen al zoveel oorlog in de toenmalige wereld was ? Zou hij misschien de link gelegd hebben, niet alleen met de strijd om macht en geld tussen de verschillende mogendheden van toen, maar ook met de innerlijke strijd om macht en geld en bezit van 'vrouw' of 'man' ? Hij begreep die toestanden misschien...vanuit eigen liedeservaringen??? Zijn eigen genetische aanleg ?? : ”wie zonder”..genetische doorgegeven “'fout'”, of  'levensuitdaging' “is, werpe de eerste steen”. Er waren waarschijnlijk ook ruziescènes tussen de Bijbelse Jozef en Maria geweest. Zoveel eeuwen later ervaren de modale man en vrouw en kinderen ze nog altijd en proberen er lering en vooral ...'inzicht' uit te trekken. 


Ach, het hoefde niet altijd zo gecompliceerd te zijn, we zijn allen wel ergens een stukje van mensen die uit hebzucht of noodzaak te gierig zijn geweest, te wellustig of te asceet en we zijn allen reeds een eeuwenlang vervolg op dergelijk samengaan en aantrekken of afstoten of de tegenreactie op...enz, enz.... .

Het leven zat raar in mekaar en dat merkte je pas helemaal hoe ouder je werd, omdat er je zoveel overkwam zonder dat je er de achtergronden van kende.  Zo was het bijvoorbeeld normaal dat je als goeie jongen droomde van een meisje waarmee je een gelukkig leven kon hebben, maar zo liep het vaak niet omdat er in de levens van jonge mensen al zoveel gebeurd was...en eigenlijk voor dat je geboren was reeds.  Hoe meer men als kind goedwillend was of zachtaardig, des te groter het risico dat men al van jongs af aan ging te maken hebben met mensen bij wie de negatieve emoties, vaak  nog in dierlijke instinkten zaten verankerd.  Het ene kind werd lichamelijk benaderd door iemand die veel ouder was en van dezelfde sexe, de andere door een oudere leeftijdsgenoot, nog een andere werd als adolescent meegesleurd in een trio met een getrouwd koppel, een ander begreep als kind niet waarom de ouders het soms niet zo goed met mekaar konden vinden omdat het niet wist dat hun verhouding een stuk blijven steken was toen er één van beiden iemand anders had gewild en achteraf toch weer de vorige relatie had opgepakt.

Harm Martin Ogustav, zou tegen zijn veertigste over al die hopelijk uitzonderlijke en normaler dingen beginnen schrijven. 




B.Harm en Martina

Nieuwe scheuten, dezelfde bomen

De schoonmoeder van later, belandde niet bepaald in een situatie met waarborgen voor een kommerloze beleving van alles waar een zinnig mens, hier op deze rijkelijk van zuurstof voorzien bol…zou kunnen van genieten, zo niet gaat naar snakken. Onderdeel van het grote vervolgverhaal van ieders leven over de dood en de verwikkelingen bij leven heen.  Ze werd al meteen via haar innerlijke bedrading, haar erfelijke eigenschappen, belast met een zenuwstelsel dat ze slechts door keihard werken enigszins onder controle houden kon. Haar moeder, vijftien, verkracht en in dracht van een halfzus, kreeg een invalide neef als wettelijk gemaakte levensgezel in deze ‘noodsituatie’ toegewezen.  De halfzus werd voor de schoonmoeder een vriendin die ze met pijn in het hart op haar vijfenvijftigste zien wegkwijnen zou.  Wie was de vader van de halfzus, het dikke goedhartige mens ? Vanwaar kwam beider deels matige afkeer , deels opwinding voor het uitzicht van een orgaan dat in de wereld van de openbare afbeelding in de taboesfeer leefde ?

Met enkele zussen en een qua spierkracht ijzersterke, maar suikerzieke broer, die zich met hard werken, tromboneblazen, duiven melken en naar zijn manier van naar liefde zoeken…zoals iedereen op een andere manier gaande hield…bracht de schoonmoeder haar jeugdige leven door in een huisje van zes op zes.  Het allerkleinste dat er in de streek onder de provincie Antwerpen te vinden was.  De kinderen in dat huisje zouden tot op veel latere leeftijd…tot op de dag van vandaag blijven blijk geven van een  verbondenheid die je vaak in hoge mate bij eerder krip behuisde mensen op een eigenaardige manier terugvindt…dat zou je willen schrijven, zo leek het wel; maar eigenlijk van de andere kant, konden ze beurtelings in coalitie met die of die die of die niet meer uitstaan. Alleen al het verschil in hun latere bezittingen, zou hun onderlinge aantrekkingskracht menigmaal schaden.  Zo schaden…dat ze toch nog door onderlinge, steeds wisselende coalities te sluiten; erin slaagden van breuken te herstellen door er andere te maken.  Het leek een compleet verlies aan tijd, maar het was hun evolutie. 


Alle dochters uit de ministulp, met wel wat ‘pleziergrond’ (voor hof, duiven, kiekens…)errond, werden de stad ingedreven om ter meest te verdienen aan het ijverig onderhouden van huizen van soortgenoten met meer kubieke ruimte ter hunner beschikking.  De onderdanigheid in al zijn vormen werd er dan ook figuurlijk en soms letterlijk ingepompt en maakte van de zussen de beste werkkrachten die men zich als een beetje arrivé kon veroorloven.  “Ja madame, nee mijnheer direct”. Zelfs als de madams er niet bij waren,  spraken ze nog over hun madame, in bewondering opkijkend naar een levensstijl die de hune niet was. In Vlaanderen was, zeker vlak na de tweede wereldoorlog niet overal de mentaliteit uit de 100 jaar oudere katoenvelden van de negerhut van oom Tom voorbij.


De schoonvader van later, naar buiten uit een ongelofelijk sympathiek iemand…die dat zelfs bleef als hij anderen ongezouten zijn gedacht zei…naar zijn gezin toe des te gespannener op momenten dat ook zijn neiging om alles voor iedereen tot in de puntjes te willen regelen hem parten speelde.  De schoonpa had het al wat ruimer dan de schoonma; zijn pa was boer.  Een boer in wiens wettige vrouw reeds ‘gezaaid’ was …vóór die boer na dat hun verkering begon, zelf zijn wispelturigste natuurelement in…nu zíjn beste stukje grond planten kon.  Als één van de miljoenen, door de moderne landbouwverhoudingen tot keuterboertjes gecatalogeerde boerenzonen, stelden de boer zijn drie echte en één onechte zoon vast dat de Noord Amerikaanse manier om te leven; die in de naoorlogse vijftiger jaren uit zijn startblokken kwam, nog zo slecht niet was, maar niet met een viertal hectaren grond  en vijf koeien te bereiken zou zijn.  Dan maar, zoals miljoenen in ’t verleden…naar de grootstad ! Naar de vijfdagenweekstraat.  Naast de gewone job…kuisen en tuinieren voor soortgenoten die daar geen plezier in meer vonden of geen tijd voor hadden, het niet leuk meer vonden, maar er wel geld voor over hadden dat hun stedelijke tuin proper was.  Dus, aan initiatief nemen om de inkomsten van die ene vaste job wat aan te dikken, ontbrak het ons jonge, jeugdige span van Brabantse proletariërs niet.  In de dorpen waar ze beiden van afkomstig waren, sprak men alle twee kilometer een ander dialect, een andere taal eigenlijk, zielsnuancen. In de hoofdstad van hun land werden zij vlug het Frans machtig, zonder dat het Frans hen te machtig werd…want Martina zou naar Nederlandstalige scholen toegaan.  Dat er dat telkens katholieke waren, daar had ons koppel van de eerste overgangsgeneratie nog geen weerwerk kunnen tegen bieden.  Ook de overgang van hun verschillende Vlaamse dialecten naar het Algemeen Beschaafde Nederlands (wat een oude term die het gezapige van het dialect niet vat)…dat zou een taak voor de tweede overgangsgeneratie, die van Harm en Martina zijn.


Schoonmamma en schoonpa zouden het na de 2de wereldoorlog  eens even ‘modern’ aanpakken.  Modern was een soort nieuw modewoord waar weinigen van hadden gehoord, maar dat geweldig ingang zou vinden.  Was dit immers geen tijd met totaal nieuwe mogelijkheden…die zich in schril contrast met hun achtergronden aankondigden ?                  Er was de condoom, die toen nog Engelse Jas noemde…die zou verhinderen dat er kinderen komen zouden…alhoewel één van beiden geen nazaatambities had.  Hoe Martina later zo zeker wist dat zij eigenlijk niet volledig gepland en gewenst geweest was; dat had Harm nog niet achterhaald.  Dat ze sinds haar moeilijke geboorte, die volgens haar ‘meer op een misval leek’, wel gewenst was, had ze van bij haar geboorte aan de genegenheid van haar verwekkers te danken.  Toch voelde ze zich vaak ongewenst.  In theorie had ze daar wel eens met haar ouders kunnen over praten.  In de praktijk is praten over dergelijke ‘storende factoren’ eigenlijk niet zo doenbaar als Harm het haar leren en verleren zou. Het geboorteverhaal, zoals verteld door de schoonmamma; daar had ze uit kwaadheid om veel zelf een ‘misval’ –gebeuren van gemaakt.  Martina kwam in ieder geval in een voorgeschiedenis terecht waar kinderen al van jongs af aan werden ingeleefd in een start die was gehypothekeerd door alles behalve de gang van zaken van simpele en noodwendige trouw en onschendbaar huwelijksgeluk.  Onschendbaarheid in de liefde, leek voor weinigen weggelegd.  Over die ‘trouw’ tussen mijnheren en madammen, tussen venten en wijven, jongens en meisjes hadden nog niet de ervaring om hier cynisch en sarcastisch over te doen, ouderwets leek hun de gedachte niet, ze koesterden ze ook, toch waren het hun ouders die ze eerder ouderwets begonnen vinden, de beat cultuur stond voor de deur; de ‘vrije liefde’ gedachte zat zijn opwachting te maken in afwachting van de nodige confrontaties met tal van achtergronden met wortels in eenieders specifieke realiteit en aanleg of niet om daar op in te spelen en de voorvaderlijke verhalen een waardig of aardig vervolg te geven.  Konden Harm en Martina daar in die eerste schitterende opening van hun psychologische en andere ontdekkingstochten echt al veel zicht op hebben ?  Zij begrepen wel dat er bij die ouderen sleur moest zijn…begrepen dat, van uit hun standpunt, dan weer niet.    De mogelijkheid dat het verminderen van goede gevoelens voor mekaar hen geleidelijk ook zou overvallen…was toen niet denkbaar.  Met zijn beiden in een romantisch gevoelen, beschermd van de gevaren van te veel vrije ‘markt’ economie in de liefde, konden ze nog niet weten, of wilden ze nog niets weten van de mogelijke gezonde of ongezonde invloeden die van uit een relatie met een derde zou kunnen vertrekken.  Nog minder hadden ze inzicht in het gelijklopende, sterk vertakte, met mekaar verbonden proces van een aantal evoluties tussen mensen waarvan ze de helft nog niet eens kenden en wier levens mekaar zouden kruisen. Dat had hen toen toch maar alleen met jaloerse spanningen en een vroegtijdige breuk of emotionele zwaarte opgezadeld, indien men immers alles op voorhand zou weten, zou er heel anders met het leven worden omgegaan. Het leven draait immers meer om wat er te gebeuren staat omwille van een aantal situaties dan om wat er zou kunnen gebeuren.  Beiden, Harm zeker, was niet eens jaloers in die fase van hun relatie, daar trouw op alle vlakken hem zo vanzelfsprekend leek.  Schoonmamma, schoonpa, vroeger omringd met mensen die ze kenden, nu in de grootstad,…te dicht bij mekaar…tussen veelal vreemden.  Zij, geremd door wie weet welk paar of meerdere ervaringen, ‘paarervaringen’ dan ook.  Hij, door de jacht van het levenspad om zijn groot veeleisend libido in deze nieuwe, grauwere, zakelijker wereld aan te passen aan de mogelijkheden van het getrouwde leven ook met een vrouw die eigenlijk van in haar jeugd ook geconfronteerd was met ongeveer dezelfde problematiek : het te instinctief zien beleven van het liefdesgegeven in het leven.  Beiden hadden dus raakpunten en toch zaten ze vaak te vitten op mekaar.  Welke weg moest hij op, als dikwijls  vrouwvakkundig gecounterde lichamelijke nood  het hoogst werd ?      Het mannelijk handwerk in een hoekje, frustreerde hem wijl hij met zijn groot orgaan daar in een hoekje achter de badkamerdeur stond, hij was op vrouwelijk naaiwerk uit, ja, ‘naaien’ dat was ook weer zo een vroeger onbekend woord dat opgang maakte.  Hoe dan ook, ‘dank zij’ of ‘door de schuld van’ (zoals je wil), kwam schoonpa niet verder dan wat hete moppen met kuisvrouwen en de vrouwelijke collega’s op het werk…maar dat laatste leek hem al gewaagder.  Het gewoon uiten van gevoelens, lag hem niet zo, voor hem was alles meer wit zwart dan gekleurd.  Zijn vrouw, de schoonmoeder, die soms behoefte had aan een krachtig, overheersend mannenlijf…en soms zelf even tiranniek en bazig deed dan zijzelf anders eisen kon…had hem, de schoonpa, zijn seksuele vrijheid moeten geven.  Maar natuurlijk dacht ze daar niet aan, na wat haarzelf misschien door zeker de verkeerde man voor schoonpa was aangedaan…en wat dochter Martine  ook te wachten zou staan ? Een gewone, vriendschappelijke omgang, in bepaalde gevallen zelfs seksueel contact weigeren is soms zich op ’t verleden wreken. Het verleden van grootouders, ouders, eigen ervaringen en niet uitgekomen, maar vooral niet begrepen verwachtingen kunnen een mens danig parten spelen.


Je hebt voorzaat en vóórzaad

In een opstel over zijn grootouders, schreef Harm over de spermatozoïden van zijn vaders vader.  Daar zijn opa geen ongezonde belangstelling in kinderen had en Harm geen microscoop, had hij de daarnet vermelde dragers van de voorouderlijke genetische geschiedenis nog niet gezien, documentaires daarover waren nog ver weg begin jaren zeventig.  Die bio chips, die ergens in dat voor sommige lekkere, witte, warme, in vlokken en vlagen uitgestoten goedje zitten. Opa’s spul,…of hij het nu vóór het startschot voor Harm’ s vader als menselijke voortzetting of niet bedoeld had…dat ‘spul’ toen, was opa’s echte erfenis in feite…het is niet zo maar ‘spul’, maar een collectief dat uit individuele dragers van verhalen bestaat.  Opa Isidoor zaliger zelf, was het, in zijn tijd voorlopig eindresultaat van een lange reeks op combinaties gebaseerde eindresultaten. “Een door geen enkel stilgevallen hart onderbroken proces; dat vertrekt van af een veel langer verleden dan dat van cellulair leven”…dat was nog eens een voor Harm’ s tijd revolutionair opstel.

Atilla, iemand die voor leraar godsdienst doorging, kon er niet mee lachen.  Waarom ? “Vooruit Harm, lees je gedrocht maar verder voor”.

Harm vervolgde “Pak nu zo’n kop van zo’n klein fijn ‘eicel riekend’, zwepend, zwemmend dikkopje van onzen ‘over oudsten’;  (wij, eerder dan God, hebben zijn ziel), wat of eerder wie, zat daar, toen hij er zo nog gedeeltelijk versies van hem, met miljoenen rondzwom, allemaal in ?    Zo één klein encyclopedietje zat vol bouwstenen.  Niet alleen bouwstenen, maar ook het schietlood, (de helft van een toekomstig brein), een soort telraam om recht te blijven…, heeft het mannelijke deel van de ziel meer rationele elementen dan het gevoelsmatige deel van het brein, kan men zich eigenlijk afvragen.  Symbolisch zijn man en vrouw de samenvatting van de ontstaansgeschiedenis, zowel beiden fysica als chemie, synthese van alles tussen big bang, straling, fotonen, atomen, cellen en zo verder.  Dus kort, de helft van de vorm van armen, benen, romp …en alles wat zo lang mogelijk draaiend houdt.  Oma Clothilde had keuze genoeg.  Maar eenmaal dat the struggle for live, voor alle spermatozoïden ; behalve één (mijn vader is namelijk een eenling)…op de grote kolossale eicel van oma Clothilde strandde, dan waren de teerlingen geworpen.  De beste, de grootste, de krachtigste, de aantrekkelijkste keuze gemaakt  oma eicel ?  Of eerder de ziel die paste bij wat er in deze generatie episode in allerlei richtingen van anderen te leren viel en andersom ?  Is dit een soort van voorbestemming  die  door die bepaalde paar armen, benen, tenen…nog maar pas in wording levenslang gedragen zal worden ?  Clothilde en Isidoor legden het allemaal op die momenten vast.  Van toen af aan had vader maar te groeien en te bloeien tot de tijd van het genetische beslissen bij een volgende paring  aanbreken zou, ‘paring’ (dit woord kom misschien van ‘ring rond pa’, voor diegenen die zich een zaadje in een eicel kunnen voorstellen bij de aanvangsfase van het splitsingsepos”.


Zoals veelal, kwam Atilla met een aantal verwijten aandraven.  ‘Daar heb je hem weer’, dacht Harm, ‘nam zo iemand met zo een militaire discipline nog wel de nodige tijd en fantasie om in z’n ongetwijfeld saai bestaan met een aantal dingen des levens op een andere manier klaar te komen ‘ ? “Harm Isidoors, jij zal je straf niet ontlopen.  Jij haalt je eigen verderf op de hals door met zo een zaken te spotten” ? “Ik probeer een aantal verborgen, niet altijd romantische  realiteiten zo veel mogelijk ethisch en verteerbaar voor te stellen, zo dat ze bespreekbaar worden”, zei Harm zonder ‘mijnheer’ en zonder ‘Atilla’.  “Hoe je ook tegen mijn opstel en mijn vrijheid en vrankheid van schrijven aankijkt, deze zitten niet fout ! Het gaat hier gewoon om wat symbolisch filosoferen over het begrip ‘ontstaan’.  Wat is er nu boeiends aan in wiskundige termen (hij gaf ook wiskunde) nadenken over wat eerst bestond : het idee…of de stof…als je weet dat tijd eigenlijk theoretisch niet bestaat en ze in feite zoals fysica en chemie één zijn en als dimensie apart eigenlijk niet bestaan en mekaar eeuwig voortbrengen ? Laat ons gewoon aannemen dat alle materie bezield is en op stoffelijke processen met een geestelijke symboliek berust. Anders roep je ter eigen afscherming van een aantal realiteiten in onze levens, spookbeelden op”.  Atilla had duidelijk niet gevolgd. Was dat allemaal zo moeilijk te verstaan…of was de afrekening tussen iemand die aanvoelde dat hij misschien in zijn gezag bedreigd werd en iemand waar heel de klas binnenpretjes om had…belangrijker geworden ?  Het leek wel op de miniversie van een opvoedkundige clash die al tijden bezig was en die zich nu voor ’t eerst op zijn simpelst en ingewikkelds tegelijk manifesteerde. Zo begon Harm over gezag en zin en onzin van handelingen na te denken.


Dat reeds langs zovele invalshoeken beschreven leven, begon goed voor Harm.  Negen maand lang had ook hij de tijd om er zo goed mogelijk uit te zien als één van hen daar buiten. Negen maand lang gesponsord door bloed, kalk, eiwitten…van een gulle geefster die laten geven en doen krijgen had.  Wat een heerlijk gevoel, afkomstig te zijn van een beslissing in verband met al dan niet willen opgevuld geraken, al dan niet bereden willen worden, al dan niet vol van dracht te willen zijn.  In ieder geval afkomstig van iets dat ook gewoon als ‘goesting’ kan omschreven worden.  Goesting, de zin van een aantal personages om zich eventueel met dit leven komen te moeien.  Sommige ‘muziekstukken’ kwamen tot stand, andere niet. Zijn gietvorm was er door een kettingreactie gekomen. Een proces dat zich in de buik en in de maatschappij doorzeten zou.  Niet alleen een proces, maar ook een wezen…aan materie en geestelijke symbolische evolutie van zichzelf en anderen en hun structuren gebonden…niet altijd even voorspelbaar als materie.  Toen wist Harm het nog niet, maar leven en organiseren, had ook vooral met materie te maken…hoe belangrijk de rol van ideeën ook nog zou blijken te zijn.  Ideeën, dwaze en minder dwaze tot geweldig spitsvondige en heldere voorstellingen van allerlei dingen, zwevend en zich ankerend, bruikbaar, fantasierijk of te verwaarlozen; beschouwingen over gezag, bezit, genieten, verveling en zingeving…daar bleek veel nog al eens rond te draaien, ook met als verlengstuk de praktijk er van.  Een kleine driehonderd dagen lang had Harm nodig alvorens hij klaar stond om zich niet tegen zijn goesting, naar buiten te begeven.  Getuige daarvan de gemakkelijkheidsgraad waarmee de voor zijn moeder tweede bevalling verliep.  Alles om te leren stappen, grijpen, zuigen, zien, horen, voelen, plassen, kakken en projecteren; was aanwezig.  Zelfs de commandopost, zijn brein; dat aan al het opgesomde gehoorzaamde of het automatisch beval; of samengevat er een eenheid mee vormde, was in goede gezondheid aan de finish en start tegelijk gearriveerd.  Vermoedelijk was zijn levenslust tevens een soort combinatie van structuren van allerlei voorouderlijke puzzels van verhoudingen tussen mensen, voor hij zelf het toneel op moest.  Harm dacht soms dat het begin van wat hij later zijn bewustzijn leerde noemen; zeker was gelegd bij het horen van die vreemde onderwaterakoestiek, die mengeling van maag-en darmgeluiden… en dan ‘dat vreemde hoorspel’ daarbuiten. Daaruit had ie ook zeker zijn vermoedelijk in zijn brein gelokaliseerd gevoel van soms met rust gelaten te worden, ontwikkeld…een gevoelen, niet alleen gegroeid uit het verblijf in een vrouwenlijf, maar ook van iets dat al eeuwig voor hem te hebben bestaan, namelijk; de eigen ‘innercommunicatie’, zou hij het fenomeen later gaan benoemen. Zo makkelijk als hij in het wezen ‘baarmoeder’ zat, zo gesmeerd als ie er uit kwam,  na er negen maand eerder na een teelballenstorm ingeëjak(l)uleerd te zijn…terwijl zijn tweede helft op lekkere lichaamstemperatuur hunkerend te wachten lag.  Zijn eerste energiebron had hem naar buiten gedreven, of was het op zijn bewust initiatief gebeurd, de wetenschap is nog zo ver niet.  Van haar weg, naar het begin van volwassenheid en groei toe, een proces dat zich via andere vrouwen nog op andere dimensie van  groei, zou gaan herhalen.  Gedaan met utopisch zweven en zwemmen, dobberend in een vijverzak (wat, zo scheen hem, ook al een herhaling van de evolutie van de biologische wezens was).  Het manvrouwelijk glijmiddel bij het voorspel (hopelijk was het er geweest), de eicel, de zaadcel, de logeerkamer en een welbepaalde, nooit willekeurige lul, deden hun werk, voerden hun lied uit, speelden hun onvermijdelijke rol en rollenspel…waren geneugten-volle transport -en stockagemiddelen om een nieuw leven te kunnen laten geboren worden !  Een leven, eens te meer gebaseerd op aantrekken en afstoten, beide afzonderlijk of tegelijk. Voortgedreven door onder meer de goesting, het niet meer kunnen uitstaan van de geslachtscellen met 23 chromosomen die men aan boord heeft als lichaam met cellen met 46 chromosomen. 


Hun spel, haar spel…en verboden spelen

Martina en de stad.  Ze was ál en nog maar acht en zocht als eenieder ander kind naar ruimte in het leven.  Harm woonde in een dorp, maar ging vaak naar de rand van de stad, waar zijn grootouders woonden.  Tussen de vlak tegen de straat gemetste rijhuizen 234 en 238 verstoorde een weelderige bloemen –en struikentuin gelukkig de bouwkundige eentonigheid van het straatbeeld.  Het was het voortuintje van Isidoor Isidoors en zijn vrouw Clothilde.  Tegen het voetpad hier ditmaal geen gevel met gehaakte gordijntjes als streng gefronste wenkbrauwen.  Wel, met mos begroeide, doorregende sierplaten, die hun eerste betonijzer ‘al’ lieten zien.  Geen brievenbusklep in de deur, maar een op een pikkel gezette oude melkkruik, met als bodem een altijd openstaand of klapperend houten deurtje, langs waar Clothilde de voorloper van de Data Communication Service post uitnam, …indien er toevallig dat jaar eens geen vogel in komen wonen was. In die zomer, de zesenzestigste sinds 1900, hadden de mussen ergens iets anders gehuurd of misschien was er één ten prooi gevallen van het als maar groeiend wegverkeer.  Pech natuurlijk voor de ouders uit de buurt.  Een gelegenheid minder om het onder hun verantwoordelijkheid vallende jonge volkje uit de buurt met graagte levendig bij te brengen dat vogelnesten een wonder zijn en geen vandalenobjecten.  Een levendig onderdeel, en levendig mocht in Harm’ s woordenschat gerust met twee e’s geschreven worden.  Hij wist nog niet dat het hij vanwege zijn levendigheid ook vaak in aanraking met minder levendig ingestelde wezens zou in aanraking komen of met wezens die minder levendig en vooral ook minder blij en tevreden geworden waren.  Waarom en hoe en wat er aan te doen…het leven zou het hem voorschotelen, maar niet altijd duidelijk herkenbaar op de manieren die hij normaal verwachtte.  Het gietijzeren hekje tussen de twee dikste platenstijlen was altijd alleenlijk gesloten om de hond en de immer tijdens hun vrije uren aanwezige jonge kinderen uit de buurt van mogelijk autogevaar te vrijwaren.  Eenmaal het piepend hekje gesloten, kwam je in een wereld die je in de vijfdagenweekstraat niet meer voor mogelijk hield.  De bloemen en struiken in het voorhofje, de groenten in volle grond en die in de serre, waren Clothilde’ s artistieke kinderen.  De hoogstambomen, va, elke ‘laar’ (notelaar, pruimelaar…) een paar soorten, die had Isidoor nog geplant…als zijn geesteskinderen zien groeien.  Terwijl er in hun kruinen generaties duiven hun grondgebied oorlogen en paardansen aankondigden, om van het duivenplatform eerst ernstig tegen partner of concurrent aan te gaan…hernieuwde de natuur zich er jaar na jaar.  Alvorens Isidoor zijn vrijelijk in de weide achter de boerderij rondlopende konijnen in Clothilde’ s kookpot belanden, hadden ze een heerlijk gezond leven van honderden planten oppeuzelen en kweken en paren op zijn konijn’ s achter de rug.  Geen wonder dat ze zich door de buurtkinderen met Isidoor’ s ineen geknutselde vangkooi klissen lieten; liever dan in de richting van de stad te willen ontsnappen. Sterven moest je toch !

In de Vijfdagenweekstraat was de boerderij van de Isidoors meer dan een oase tussen de rijtjeshuizen met hun koertjes van tien vierkante meter.  Isidoor had met de steun van de hele straat kunnen beletten dat zijn boerderij ook voor de aanleg van één van de eerste grote warenhuizen zou worden onteigend.  Zo kwam het dat de boerderij de parking eigenlijk bijna helemaal in twee verdeelde en schapen, varkens en koeien van achter de stekelige, met vogels bevolkte hagen en knotwilgen naar de -af en aanrijdende ‘blikken beesten’ gluurden.  Met een zelfverzekerde onverschilligheid liepen ze zeker te filosoferen over hoe het zijn moest van daar in die winkelkarren ingevroren te liggen.

Of dachten ze aan die keer toen die met hormonen, onnatuurlijk opgeblazen, ontsnapte stier, uit het nabijgelegen slachthuis nog even graag wat nakomelingen achter de haag verwekt had ? Het was net vóór de tijd van de kunstmatige inseminatie moet U weten.  Nog vrijer dan de dieren op de boerderij, waren de kinderen in hun duizend-en-één-spelletjes van ‘wie-niet-weg-is-is-gezien’ tot ‘dokter-zie-eens-of er hier niets anders had moeten zitten’.  In vaste en wisselende groepen van vier of zes, mochten ze de boerderij altijd een namiddag de hune noemen.  Mogelijkheden om fantasie vaste vorm te laten krijgen, waren er genoeg.  Vooral in de ouwe schuur met al die stukken metaal en hout; die Isidoor soms alleen tegen kwam als hij ze niet nodig had...werd menige burcht veroverd, menig kasteel aangevallen en kwamen vele niet gepatenteerde uitvindingen tot stand.  Om van de stukken kindervel die er sneuvelden nog maar te zwijgen. 


Wie er ook bij Isidoor, Clothilde en hun kleinzoon Harm te gast was, Martina was er soms maar al te graag bij om van die groeps-en vriendschapsbanden tussen de natuur te genieten.  Later zou ze haar eigen vergelijken met één van die strak opgebonden tomatenplanten die onder een bijna bacteriënvrije kap moeten opgroeien.  Van op het huisladdertje keek ze soms van op het koertje over de muur om een glimp van de spelende kinderen op te vangen.  Zo had ze gezien hoe een vijftal jongens en meisjes van haar leeftijd in het hoge gras uitprobeerden wat je met sprietjes gras kan doen als een doktertjesspel onder de gordel op verkenning gaat.  De jongens vonden er precies weinig avontuurlijks aan.  De precies iets meer in het spel geïnteresseerde meisjes bleven op hun nieuwsgierigheid zitten toen de witte broeksrekken bij het naderen van Clothilde vliegensvlug de hoogte inschoten. Alsof de geniepigheid een onvervangbaar onderdeel van dit speciale spel was, kwamen eerst de snaken dan de hinden ‘als uit de lucht gevallen’, aan het lange gras plukkend terug in de richting van de boerderij gewandeld.  Clothilde kon er zich niet druk in maken.  Zij wist beter en dacht aan al de luiers die zijn in haar tijd proper had gemaakt, gewassen, gedroogd, gestreken.  Aan hoe haar kinderen dan proper werden.  Hoe dat ‘vies’ uit die ‘anale fase’, naarmate haar kinderen opgroeiden, al minder dan in haar jeugd zelf, op al wat met kuis en onkuis te maken had, sloeg.  Clothilde was één van de vrouwen die hadden geleerd dat kinderen mekaar weinig hinderlijke littekens aandoen.  Die vorm van ontering, dat doorgeven van minderwaardigheidsgevoelens en seksuele geremdheid van de ene generatie naar de andere…dat blok dat je van je kinderbed mee het huwelijksbed intrekt…die dwaze vorm van en allen prijs willen bezitten, dat geforceerd willen openbreken van huwelijksbeperkingen, waar vooral sommige mannen soms leken mee opgeladen te zijn, die oneer sloeg voor haar op wat vaders niet met dochters hadden te proberen.

Nee, die kinderen daar in die weide, die begrepen mekaar zonder oneerlijke machtsverhoudingen.  ‘Waarom kunnen ze niet jong blijven’, dacht Clothilde.  ’t Was al erg genoeg dat de meeste volwassenen inde Vijfdagenweekstraat zo naast mekaar door leefden of mekaar’ s binnenmuren dachten door en door beleefd te hebben.  Slechts één keer, bij de aanleg van de parking aan de supermarkt, toen de ‘kinderboerderij’ verdwijnen moest, had een deel van de buurt de oproep van een zekere Jeroen Nekkers gevolgd.  Na een petitie waarin het straat comité de onzichtbare eigenaars van de winkelketen verzekerden dat ze een boycotactie zouden inzetten indien hun tuin van Eden verdwijnen moest…besefte de straat dat als één van hen durf genoeg heeft om iets te organiseren, dat je dan wel degelijk iets bereiken kan.  Doch de boel viel stil.  En “in plaats van de gezonde microbe op andere straten van de stad over te brengen…en niet te stoppen voor elke straat zijn kinderboerderij had…”, had Isidoor toen gezegd; viel het boerderij comité uiteen , even snel als het er gekomen was. Van toen was het geleden dat men nog iets dergelijks gedaan had. Isidoor zei soms, tegen onder andere die Clothilde van hem, “dat te veel mensen zich tussen hun muren laten vastspijkeren en hoogstens opkomen voor hun eigen directe belangen, terwijl de wereld in Vietnam bijvoorbeeld in brand staat”.

Isidoor had nog in het oorlogsverzet gezeten moet U weten. Uit schrik voor de groeiende invloed van de onder de oorlog erg verdienstelijke linkerzijde van het politieke landschap, had de top van burgerij onder invloed van de sociale strubbelingen de sociale zekerheid op poten gezet en langzamerhand was de Westerse erkende bevolking zich gaan gedragen als of ze door de verkregen welstand in het gareel van de grote imperialistische firma’s die de rest van de wereld bleven leegroven en over uitbuiten; verplicht was van in de praktijk te stemmen en te handelen als of de belangen van één percent van de bevolking en de voornamelijk door haar voorgedragen politieke klasse, dezelfde waren als de internationale belangen van de werkende bevolking, de werklozen, de kleine zelfstandigen en de lokale grote en middel grote ondernemers.  Weinig partijen en vakbondsmiddens waren met de iets grotere politiek en de vooruitzichten op wereldvlak bezig.  Ondertussen verkommerde de bandwerker door steeds opgedreven  ritmes en werd de werkloosheid groter door allerlei herstructureringen.  De staten investeerden soms in onzinnige vormen van werk om de sociale druk wat van de pan te houden en vergroten daardoor ook de druk op sommige relaties in de Vijfdagenwerkweekstraat…waar sommigen uit verveling of uit afstomping al eens teveel dronken.  Nee, sinds toen had hij de sociaal actiefste straatbewoners nog maar weinig gezien. Hij zou ze misschien zelf eens kunnen gaan opzoeken…wie weet dachten zijn dat immers ook niet.  Men kwam Isidoor wel opzoeken wanneer één of ander naar de waanzin geëvolueerd koppel begrijpelijke ‘jaloerzerikken’ mekaar te lijf aan ’t gaan was.  Opa Isi (easy) probeerde hen dan van de echte of vermeende muizenissen of spoken in hun hoofd te verlossen.  Meestal echter zat alles zo diep verstrengeld…en was het tot dan opgehouden burenimago toch om zeep, dat geen lijmen of alternatieven nog hielpen.


De methode van Isi was er geen van zalvende woorden, maar gewoon één van tips waarvoor meer begoede en minder drempelvreesachtige mensen professionele hulp betaalden. Zijn sermoenen, die niets van klassieke preken hadden, waren denkwerk dat in stukken en beetjes mondeling doorgegeven werd…zodanig dat Isi soms dingen te horen kreeg die hij helemaal niet gezegd of zo bedoeld had. Toch wist Harm er onder meer via zijn ouders ook nog een deel van. “Geef mekaar toch wat ruimte verdorie”, zo begon hij gewoonlijk. “Probeer dat hoofd van jullie eerst eens onder controle te krijgen.  Denk je nu werkelijk dat je iemand waarvan je waarschijnlijk al lang vergeten bent waarom je hem of haar zo speciaal vond…dat je zo iemand moet verwijten dat hij of zij ook al eens een stukske van zijn of haar leven aan een ander bloot wil leggen.  En als dat dan al goed lukt, ook al eens fantaseert over hoe ‘het andere’ met die ‘andere’ zou zijn…al zou men beter op vriendschappelijke voet met mekaar blijven omgaan…maar het is des mensen’ s dat dat niet altijd lukt, soms schaadt het, soms baat het.  Mag een mens niet weer echt leren ademen als de druk in zijn omgeving door factoren die men niet begrijpt, of soms eerst jaren later echt doorgrond, té groot wordt ?  Moet je als je het geluk of het ongeluk hebt van zo een ‘vijfde bedpoot’ te kennen, dan misschien in Uw wettelijke wederhelft alleen zijn of haar slechtste kanten gaan zien om toch maar zoveel mogelijk redenen tot klagen en zagen te hebben ? Draaien die dingen waar voor je angst heb alleen om het verlies van bezittingen, en in hoeverre denk je dat je mensen en kinderen kan verliezen als je zelf in je kracht weet te blijven ?

Kan je de relatie niet meer lijmen, zijn driehoeken of scheidingen een feit en zit je je kas op te vreten omdat je alleen thuis zit of de kinderen net dan extra lastig zijn ?  Ben je jaloers op de romantiek die de buitenechtelijke relatie voor je partner heeft teruggebracht…heb je je dan al eens afgevraagd hoe het komt dat een stuk of meer van de fijne dingen van vroeger verdween ? Misschien komt het gewoon omdat uw kinderen in hun lastige momenten geen speelruimten genoeg hebben of dat U meer met ballast bezig bent dan met menselijke dingen ?  is het dan niet hoog tijd om het heerlijke van vroeger niet te verheerlijken, maar om op basis van het verlangen van eenieder weer wat meer in zijn rust te brengen eens op een diepzinniger manier met mekaar om te gaan ?  En als ge met mekaar wilt gaan beginnen praten, dan mag er van alles onaangenaams boven komen…en dan mogen er al eens verwijten vliegen…maar kalmeer toch achteraf en denk en herdenk nog eens tot dat ge weet hoe ge allebei echt in mekaar zit, tot dat ge weet waarom de kaarten liggen zoals ze liggen…tot dat ge weet waarom dat er al eens uit schrik lange tijd gelogen werd.  Zit niet te denken dat het allemaal gewoon om de seks, het geld of het knapper zijn begonnen is…een mens is eenzaam op meer dan één vlak.  Natuurlijk als ge geruime tijd niet weet wat dat je in feite beter kunnen weten had (’t was misschien voor een stuk om niet te kwetsen of omdat je of iemand anders het niet zou aankunnen)…dan komt dat zoals alles wat achter de rug gebeurt, hard aan.  Waarom stel je mekaar dan in zo een situatie niet gewoon voor ?     ’t Zou  nog kunnen gezellig en leerrijk zijn !  En…het hoeft niet te eindigen waar dat de buurt zal denken dat het eindigt...al kan dat natuurlijk ook eigenaardige wendingen nemen, oncontroleerbaar uit de hand lopen soms…maar dat zijn opgaven waarvoor men in bepaalde omstandigheden nu eenmaal kan komen te staan.  Indien alles geniepig tot in één of meer huiskamers blijft doorknagen, zonder dat er alle dagen een paar woorden of liefst meer over worden gesproken…dan vliegen er op een dag natuurlijk een paar dingen door de keuken in het minst erge geval.  Moet dat nu mensen !  Zelfs uw kinderen denken dan dat er in uw bovenkamer iets niet meer klopt.  ’t Is toch beter dat ze weten wie dat dat is, diegene die ze eens in pa’s of ma’s bed gaan ontdekken bijvoorbeeld; indien de dingen al zo ver zouden komen.  In heel veel gevallen is het beter je heterovriendschappen vriendschappelijk te houden.  Ervaart mekaar toch als heel goede oude vrienden in een spel dat men met vallen en opstaan eerlijk moet leren spelen, maar niet te weinig menselijk opnemen mag.  Mekaar ook niet over heilig verklaren en als er dan toch lichamelijk geslipt wordt niet te veel achtervolgd worden door beelden van anderen die geweldig van mekaar genieten …zoals jullie vroeger bijvoorbeeld…en hoe kwam dat dat ? Ach, alles kan tal van oorzaken hebben, er zijn zelfs koppels die het praten gewoon door de seks vervangen, is het dat dan alleen wat telt ! ?  Kinderen verstaan nog weinig van die dingen, maar spontaniteit is wel iets dat ze beter dan volwassenen herkennen.  Ze zitten soms met een soort heilig beeld dat ze van hun ouders hebben en waar ze in hun later leven niet van gaan afraken als dingen op een traumatische manier afgehandeld worden.  Met een geschonden ‘vader’ of ‘moederbeeld’ is het soms wel niet zo makkelijk om zelf relaties op te bouwen, maar daar hebben niet alleen de ouders, maar ook de tijdsgeest veel mee te maken. Niet alleen de tijdsgeest die meer en meer vindt dat men geen grenzen meer moet vastleggen wat betreft afspraken en te verwachte gedragspatronen in een relatie, daar gaat men van terugkomen; maar vooral de dingen die mensen nodig hebben in een groeiproces, verklaren waarom men minder en minder bij mekaar lijkt te blijven als koppel.  Als die dingen alleen door de tijdsgeest van ongebreideld genieten voortkomen, lopen de avonturen gewoonlijk af met eenzaamheid en nog meer verwondingen…heeft het uiteengroeien meer te maken met opdrachten waarvan je achteraf denkt ‘hoe heb ik ze kunnen aanvaarden’ of met verschillende niveaus van denken en communiceren dan is dat een heel andere situatie volgens mij.”

Ja, die Isi, kon er wat van, het leek wel een soort prediker.  Hier nog een greep uit zijn crisis beheersingspakket.  “ ‘k Versta dat je in je eer gekrenkt bent…omdat jij verdorie altijd zo trouw geweest bent…maar is dat een reden om beginnen te zuipen of naar de betalende liefde over te stappen ? Wil je zo het beeld van de in je ogen perfecte vrouw om zeep helpen en cynisch verder door het leven ?  Wat is er plezant aan piekeren en je miserabel voelen ?  Probeer het eens opnieuw of met iemand anders…als je vermoedt of eerlijk verneemt dat je in een driehoeksverhouding meedraait.  Praat het eerst uit dan kom je misschien tot het besluit dat jullie allebei meer willen voelen dat je bestaat…dat jullie allebei willen ontdekken …en willen herontdekt worden. Bezint eer ge begint dingen achter te houden, al gebeuren dingen nu eenmaal voor dat je door hebt waarom ze al of niet nodig waren.  Doe mekaar niet de duivel aan met onmogelijke schikkingen en advocaten en notarissen, veel onder mekaar regelen maakt de band sterker.  Je kan zoiets als vertrouwen soms wel weer voor een stuk versterken als je dat zelf wil.  Ik zeg het nog eens, je moet met die dingen niet teveel gaan slapen of ermee blijven rondlopen. Praat ze uit, die geen overhaaste dingen of pak niet te vlug beslissingen uit onvrede of opgewondenheid of zo. Beginnen met een beetje meer en meer ruimte voor mekaar is soms voldoende…al kan het dan ook wel al of niet evolueren naar dingen zoals je ze niet graag zou zien.  Behoedt jullie van fysieke of verbale krachtpatserijen en vernederingen waar jullie toch alleen maar spijt van krijgen.  Ga niet zitten zuipen, want dan beginnen alle jaloerse en hebberige draken uit je onderbewustzijn een spelletje met je fantasie te spelen.  Door verwijten en tegenverwijten kom je daarna wel veel aan de weet, maar dan ben je door zo een manier van doen nog niet verder of gelukkiger. Dat voert de wederzijdse bewapeningsinspanningen toch alleen maar op…in plaats van te ontwapenen…in plaats van de juiste boeken te lezen over relaties en andere invalshoeken. Doe je zo niet, dan daalt de temperatuur in het toch ondanks alles, veelal warme bed van vroeger…nog maar eens te leer dan normaal onder nul…en ’t zou spijtig zijn indien voorgoed…al is algehele bevrijding van soms ook aangewezen in sommige situaties.  Beter een koele afstandelijkheid dan en nieuwe banden met een andere dab haat dragen en niet meer kwijtraken? “  En dan stapte Isi Isidoors dan maar weer eens op.  ’t Strafste was dat ze hem nooit ergens buitensmeten…de beterweter ! HIJ had in zijn tijd belet dat Clothilde steeds vriendschappelijker met een voor haar belangrijk iemand omgaan zou.  Goed wetend dat hij daarmee tegen zijn eigen manier van denken en voelen zou ingaan, besloot hij zelf van zijn ‘niet willen onder doen voor en ander kuddedier instinkt’ te volgen en zijn verovering, de moeder van zijn kinderen en zijn emotionele geborgenheid veilig te stellen en niet het meeste van zijn raadgevingen te volgen…geef hem maar eens ongelijk…maar hij heeft toch vele huislijke brandhaarden geblust misschien.  Harm herinnerde zich nog een aantal minder academische uitspraken die Isi zou hebben gedaan, tegen hem persoonlijk dan. “ Jongen, een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel kan grote wonden veroorzaken.  Wonden waarvan alleen de edelmoedige herstelt”.  Harm, vele jaren later, geconfronteerd met die situaties waarvan hierboven sprake, besloot van al van die dingen eens te toetsen aan hoe het hem en hun en haar in de laatste drie maanden van zijn relatie met Martina afgegaan was.  Je kan niet één maand, één jaar, tien, twintig jaar…verder kijken of de beslissing van met iemand anders gaan samen te wonen, de juiste zal blijken, jij hebt gewaagd Martina, onder zeel veel druk, maar niet van mij; want van mij en voor mij en van en voor de puberende en later adolescente gasten mocht je van harte blijven.


Te mooi om waar te blijven, die heerlijke brieven, die geen andere lieven

Al van in de tijd van Isidoor’s boerderij, wist Harm het al. Meisjes, vrouwen, laten zich meestal veel liever ‘doen’, dan bijvoorbeeld zelf initiatief te nemen.  Sommigen dan toch.  Maar waar zaten de andere ? Die die ‘meespelen’ konden, zoals hij Martina had geleerd.  Zij had hem geleerd van haar tienerproblemen ernstig te nemen.  Hij had zich ontpopt tot een echte specialist in het per kerende post inspelen op haar grote en kleine probleempjes.  Hij bedacht honderden zinnen, zinswendingen, aardigheden op papier…in die heerlijke extra stimulerende periode van het mekaar door de ouders en het leger en zo moeten missen…in die tijd dat ze zich nog tot elkaar aanvoelen beperkten.  Aanvoelen in hoofd, huid, huidplooien en jongeheer. Wat moet haar vader toen jaloers rondgelopen hebben ! Zoals een niet meer bekommerd man die weet dat zijn vrouw het voor een ander heeft.

Harm had heel zijn leven gevochten tegen het feit dat de meeste mensen van hun gezicht stond af te lezen dat ze het leven een smakeloze, geesteloze, zoutloze grap vonden.  Hij zag voortdurend gelijkenissen tussen toestanden, absorbeerde leergierig de nieuwe dingen om ze in zijn sociaal wereldbeeld te laten passen.  Zocht naar manieren om anderen deelachtig te maken van hetgeen hij immer altijd opnieuw ontdekte en corrigeerde…tot de dag dat hij begon te registreren dat zelfs  het voor hem vanzelfsprekendste, eerlijke communicatie met je levenspartner, niet zo vanzelfsprekend was.

Tot aan de tijd dat die periode aanbrak, had hij werken neergepend die qua vorm soms nogal ver van de gemiddelde lezer stonden; alhoewel hij het ook soms in simpeler vormen goot.  Hij kreeg er weinig commentaar op in het begin. Nochtans het ging om dingen, grote dingen die het geluk van elke rijke en arme wereldburger beperkten, hinderden.  Vaak wordt er dan aan honger, oorlog, werkeloosheid…milieu…gedacht.  Daar hield het bij Harm niet op.  Hij bracht zelfs mogelijks toekomstige dingen, andere bestuursvormen in theatervorm in de tijd dat hij zich nog onvoldoende bewust was van het feit dat het hele spectrum van politieke partijen niet alleen staat voor een aantal programma’s van links en rechts maar ook voor de graden van egoïsme en solidariteit die in mensen leven…en ook de overgrote meerderheid ‘solidairen’ laat zich door de praatjes van de andere groep vangen.  Hij wou de gewone mens laten voelen dat kunst, filosofie en begrijpen van de maatschappij enorm voldoening geven kunnen.  Sinds Martina, nu nog zijn wettelijke vrouw, hem beginnen laten voelen had, dat ze het eventueel wel zonder hem zou aankunnen…het huis en de pubers ; sinds toen was zijn systeem van ageren met de wereld van de sociale vooruitgang bijvoorbeeld, danig veranderd, want hij maakte meer tijd vrij om haar terug voor zich te winnen.  Voorlopig gedaan met militeren en minder over het sociale schrijven, een onverschillig evenwicht had hij soms nog tegenover de ellende in de wereld, hij leerde er van dat het niet over negatieve emotionele problemen geraken, één van de redenen was waarom zo vele mensen politiek niet geïnteresseerd zijn; dus ook op dat gebied moest hij stelling nemen en alternatieven uitwerken, of het was wachten tot de grote wereldproblemen naar de rijkere Westerse wereld kwamen.  Dus hij probeerde haar weer voor zich te winnen.  Alleen in bed was dat geen probleem.  Dat was het dus waar de werkman en de winkelier, de boer en de secretaresse…hun buiten werk opwinding van maakten…de liefde en alle mogelijke concurrentie en perspectieven daarrond.  Als je daar allemaal niet mee bezig bent, dan kom je ook zo over, als integer op dat vlak, vrouwen merken dat vlugger zo bleek al eens.  Alhoewel bijna eenieder grapt en zwanst over zwoele en ondeugende dingen, zijn de meeste mensen toch gesteld op integriteit, ook in relaties; vreemd, hoe zou dat komen ?  Veel minder interesse was er voor hoe je met een tendens in een partij of daarbuiten de verwaterde sociaal democratie weer naar de kant van de werkende mens kon krijgen, niet voor kapitalistische uitwassen die de wereld wurgden, minder ook voor een cultuur in die en andere zinnen of de eigenlijke wezenlijke zinnen van het persoonlijke en collectieve bestaan.  Had ze zich aan de kant gezet gevoeld door al zijn naar de maatschappij toe gerichte, niet meer volledig op haar en de kinderen gerichte activiteiten ?  Zei haar moeder haar, (bij gebrek aan andere, door hem te geringschatte praatjes soms) niet te dikwijls dat ze dat maar zo niet mocht betrouwen…die vergaderingen van hem ? !  Tuurlijk. De man van schoonmamma moest strikt aan de lijn lopen, vandaar. Kwam het ook niet gewoon omdat hij ‘er’ meer zin in had ? Ze had hem gezegd hoe ze soms geweend had, terwijl hij sliep.  Geweend omdat zij er een van in haar jeugd ontstane, andere frequentie op nahouden wou. Daarvoor liet ze zelfs vóór het trouwen het knuffelen in de zetel meer en meer achterwege.  Natuurlijk niet alleen daarom.  Ze was een meester in het energiek aaneenbreien van kunstzinnige pullovers en zo meer, spulletjes voor de kinderen van vóór ze baby waren.  Waarom kwam ze dat laatste jaar steeds weer meer en meer af met die argumenten die hij beu relativeren was, met op de achtergrond de stoorzender schoonmamma die vond dat hij niet te schrijven of teevee te kijken had wanneer zij al slapen ging…wat zelden voorviel trouwens…maar een paar keer was genoeg voor schoonmams die wel vermoedde dat ze druk op haar dochter kon uitoefenen, daar deze met een soort schuldcomplex ten opzichte van haar zat.  Indien Martina zich als buitenhuis werkende vrouw verplicht voelde van evenveel tijd aan dit en dat van het huishoudelijke werk te doen (Harm probeerde ook zijn deel te doen, al moesten die dingen bij hem zo altijd zo grondig gebeuren), dan kwam dit vooral omdat schoonmams zo een kuisfreak was, altijd bezig om tot rust te komen, veel mensen hebben dat.  Niks op tegen, maar laat een ander zijn wijze om de zaken des huizes te regelen.  Had hij Martina niet vaak genoeg gezegd dat ze zich niet aan teveel details in deze huishoudmaterie mocht laten vangen…in de zin van haar eigen een te strikt weekschema op te leggen ?  Wat baatte dat echter…Harm bleef gewoon instaan voor het werk en het spel met de kinderen, het schillen van de patatten, afwassen, afruimen, herstelwerken, klussen aan de bouw van het huis…in de wetenschap dat maniakale vormen van properheid toch ook erfelijk bleken te zijn, behalve als je op bepaalde punten in je wezen zelf breekt met diegenen die ze doorgaven.  Hij onthield zich dus van al te grote over ijver wat kuisen betreft.  Dat ze zich dan maar uitsloofde voor haar mams.  Ten andere, gewoon bij de kinderen in de zetel zitten TV kijken, terwijl Martina stofzuigers of wasmachines verkrachte, werd hem zelf door haar als een vorm van ongeneselijke luiheid aangesmeerd. Precies of iedereen moet de hele tijd mechanisch bezig zijn om zich goed te voelen.  Wat haar stoorde was eerde Harm’ s kalmte en ook de dingen die ze hem had toevertrouwd over haar opgroeien in een soort driehoeksrelatie met de ouders…dingen die Harm al lang had geklasseerd, als je zelf kinderen hebt moet je toch vooruit en die dingen laten voor wat ze waren.        Aan hem hadden er ook ‘gezeten’, hij had zijn voeten gewoon aan die histories geveegd, maar ja, dat onder jongens en oudere jongens is anders koek dan het misbruik dat zij te verwerken had. 


Harm wist wél wat werken was ; want hijzelf had in zijn jeugd en tot ver over de twintig jarenlang keihard werk verricht in een familiezaak, alles wat je je maar kan indenken… en ook daarzonder weet eenieder dat men beweging nodig heeft en door gewoon de dingen rond het huishouden en zo meer te doen, heb je die al voor een groot stuk.  Wat trok Harm zich op de duur nog aan van wat huishoudelijk gezeur of van Martina’s onderschatte, steeds vaker terugkomende zinnetjes zoals : “zo wil ik met jou niet oud worden, ik het huissloofje…”.  Als men daar teveel over klaagt, duidt dat er op dat er andere dingen meespelen en niet in het minst iemand anders die in de coulissen al zelf geen vrouw meer heeft en zit te ‘trekken’ zonder dat je het weet…aan je eigen vrouw natuurlijk, wat had je gedacht ?  Vergeten is dan hoeveel genot je iemand in bed kan schenken en al je positieve dingen, naar de achtergrond verdwijnt dan dat je een goede vader bent en een zachtaardig ingesteld iemand.  Waar je dan weer van leert dat te begripvol en tolerant zijn ook niet altijd past in bepaalde situaties.  Heel die voor hem, gewone, gelukkige gang van zaken; begint dan te kraken als ze je laten voelen dat je afstand moet nemen.  Als ze een beetje sneller dan gewoonlijk door de gewone sleurdingetjes humeurig wordt.  Als ze tijdens ’t strijken afweegt hoever ze gaan zou met ‘de andere’ zijn plannen na zijn echtscheiding.  Als je voelt dat er meer zit achter die soms ijzig stille weekendmorgens in bed.  Wordt de concurrent, waarvan je het laatste jaar van je huwelijk nog niet weet dat hij bestaat, ongeduldig ?  is ze de oude ‘plooien’ moe en wil ze zich ‘plooien’ naar die van die andere ? Waarom dat laatste jaar alles zo overdrijven, ze waren toch met verkering er bij gerekend vijftien jaar gelukkig met mekaar en de kinderen geweest eigenlijk, zonder veel poespas de dingen doen die er toe doen, bouwen, werken, samen leven, kinderen krijgen en er zorg voor dragen, tijd voor speciale dingen nemen.


Dan begint het stadium van ‘het is dus toch waar’; want je krijgt links en rechts een niet volledig uitgesproken tip van iemand en die ‘toevallige’ bezoeker op dat theaterstuk van je, kon niet iemand zijn die niet persoonlijk een uitnodiging gekregen had voor die poging van Harm om een theatermonoloog te spelen.  De bal gaat aan het rollen, want je confronteert beiden in de zaak waar ze altijd afspreken. “Zo, de laatste tijd zie je hem meer en meer onder de middag”, wordt dan een stuk van de dialoog in plaats van “moet ik het huiswerk van die of die niet eens nog even nakijken” ?  “Oh zo, hij kan zo goed naar je luisteren, hij legt het zo goed uit,…laat je voelen dat je een speciale mens bent…dat je je niet minderwaardig hoeft te voelen.   “Indien je mij wat vaker kon laten voelen  dat je een vrouw was, had je die psychologische biechten en dat mekaar beklagen, dat in handje vasthouden eindigt…niet nodig”, zei Harm, toen op meer dan één manier geprikkeld door de kaper op de kust.  Geplaagd, soms gezegend met op seksuele bezitsdrang gebaseerde fantasieën, waarvoor het zich als platonisch voorstellende nieuwe koppel zich nog niet rijp achtte. Maar je blijft wel zitten met de vraag daar achter natuurlijk.  “Maar waarom moet het van ons, ons gezin, na een jaar van dat je het niet meer weet eigenlijk; zo ineens allemaal op mijn kop vallen”, probeerde Harm.  “Heb je schrik dat mijn enorm boze bui die keer dat je me zo tergde nog niet over is” ?  Die oorveeg op de duur, die je nu altijd inroept na dat ik je alleen vroeg van me te vertellen als je hem zag en dat niet zo bleek toen je die avond thuiskwam en me neersabelde met je blikken, me op zeer sterk negatieve wensen trakteerde.  Eerst in mijn hand bijten is ook niet leuk.  Je moet dat allemaal maar gewoon worden als man zeker, die zin van een ander in een ander.  Die ander die ‘er’ niet zoveel belang aan zou hechten als ik…dat is wel iets om mij kalm te houden zeker ?  “Het geen voor jou breien en zogezegd  ? ‘platonische’ dingen doen is, is voor mij al eens een pint gaan pakken, zonder dat ik eigenlijk weet waarom het er al eens per uitzondering meer dan de twee zijn die je drinkt als je niet per auto bent Martina.  Loskomen van al wat jij niet uitgesproken krijgt en ik niet weet en ik niet of nog niet kan verwoorden.  Moet een mens soms op liefdesgebied dezelfde logische criteria gebruiken als op sociaal gebied…van zodra je je serieus benadeeld voelt van werkgever veranderen, tot daar toe, maar de moeder van je kinderen zo maar afgeven, nee; dat is toch heel iets anders.  Een echte man doet uit respect voor zijn vrouw en de moeder van zijn kinderen niet zomaar een slippertje…die dat wel doen, dat zijn jeanetten, de mannen zowel als de vrouwen…zeg ik nu wel met een kwaaie kop…maar verdorie, je zou je gaan afvragen hoe het toch komt dat gewoon aardig zijn voor mekaar als stel nu zo moeilijk is, tevreden blijven is toch zo een gewone zaak…is het dat wat je stoort aan mij ?      Je verweet me soms dat ik niet jaloers genoeg ben…, dat komt gewoon door het vertrouwen dat ik in je heb, had; ach, wat maakt het uit, nu ik het wel meer ben…en dat al of niet jaloers zijn heeft niet te maken met het al of niet graag zien van iemand, maar met het feit dat je gemeenschappelijke levensopdrachten hebt met iemand, over de dood heen vaak; wel, nu ik het wel ben…lijkt ook dat niet veel te bewegen in jou.  Dan sta je als man ergens te vechten tegen je boosheid en lulligheid …gewoon omdat  men je dwingt je levensfilosofie te veranderen, je wil je wel leren realiseren dat verhoudingen buiten het huwelijk voor beiden moeten kunnen…al weet je in de verste verte nog niet wat die inhouden, zeker niet als je nooit iemand anders op elk gebied hebt mogen leren kennen.  De verleiding om zelf ‘op jacht’ te gaan begint dan de kop op te steken, je laat je niet door die dingen gewoon ‘overvallen’ als ze zich op het juiste tijdstip in je leven overkomen…was het dat Martina, is het je gewoon op het juiste tijdstip in je leven overkomen, of heb je er zelf naar gezocht omdat het één van je vriendinnen zo goed is bekomen…haar man minder weliswaar.  Op zo een momenten zit er zowel een voorstander van een gewone monogame verhouding in een mens dan als die van de opkomende opportunist in je, die wel veel nieuw ‘lekker’ vlees in de kuip om de hoek vermoedt, maar nog niks weet van alle mogelijke vormen van verwikkelingen die dat met zich kan meebrengen in het leven van heel veel anderen.  Bestond die ‘opportunist’ al niet veel vroeger  in je, kan je je natuurlijk afvragen, maar in mijn geval was dat soms al eens niet meer dan een leuke spielerei…die wel altijd een beetje invloed op de vertrouwde vrouw kan hebben uitgeoefend weliswaar, maar dat zal dan wel in twee richtingen hebben gewerkt”. “Ach wat Martina.  Al bij al ben ik achteraf blij dat jij de eerste stap hebt gezet, moet ik het dan zo leren zien ?  In de zin van dat je mij verloste van een dilemma dat ik niet voor mogelijk heb gehouden eigenlijk.  Je doet me beseffen hoe moeilijk de kleine realiteiten en niet geweten dingen wel op de mens als subjectief, emotioneel wezen doorwegen, bewust en onbewust, geweten en niet geweten; om van het andere ‘geweten’ maar te zwijgen…dat moet bij jou wel op de proef gesteld zijn, en wie weet hoe lang ga je daar nog mee zitten indien onze wegen dan toch uit mekaar gaan…en het belangrijkste…niet alleen die van ons”.


In de Bijbel Martina, worden dergelijke dingen ’s mensen’ s grootste vijanden genoemd.  Weet je nog hoe we het er over hadden van ‘ze’ (jouw vriend, mijn eventuele nieuwe vriendin) tot onze ‘vrienden’ te maken ?  het huis in twee inrichten, twee nieuwe ‘families’…ander perspectieven..; fijne praatmomenten…theoriemomenten vooral…verstoord door een aan het licht gekomen geheim afspraakje.  Waarom hoefden die dingen achter de rug te gebeuren ?  Waarom zei je niet dat hij van zover af kwam, als hij niet al naar dichter bij was verhuisd ?  Waarom risico’s nemen met je Harm die nog moest wennen dat je hem als een episode zien al…ziet.  Ook kleine dosissen van zich bedrogen voelen en het vertrouwde geluk van het gezin bedreigd te voelen, kunnen iemands daden op de duur kwaad en dom het pad der jaloersheid injagen en al eens voor hevige ruzie met altijd van jou kant die gifpijlen en gifpijltjes tussendoor…mijn tong heb ik echt goed in toom, die wel…op zo een momenten waren we soms toch heel erg temperament tegen temperament bezig, maar het als mens ontzien, kwam van mijn kant vooral.  Wat heeft ‘dit van jou’  nog bijgebracht Martina buiten onze heerlijke kinderen en waar we als projecten aan werkten ?  Begrip voor het feit dat ik soms het een en ander probeerde schrijven eens de werken aan het huis achter de rug ? De ervaringen zelf natuurlijk en wat er uit te leren valt, nu bijna 25 jaar later duidelijker dan toen als ik er zo op terugkijk…en wat niet af was gemaakt qua inzichten ging nog via andere mensen op onze weg komen.  Jij was mijn gezaag over hem, zijn scheiding, zijn vrouw, zijn kinderen, zijn werk, jullie werk beu…het was het je allemaal niet waard, je wou de knoop doorhakken.  Ik zei van niet.  ’t  Zou zonde zijn, je hebt niet alle dagen zomaar telkens weer goede gesprekken met iemand…al brachten  die geheime wekelijkse gesprekken  bij ons thuis soms het bewustzijn  van gevoelens van levenslange belemmering door mij binnenshuis, ze hebben je zeker ook geholpen je een jaar verder door het leven te slaan.  Je hield het twee dagen uit, dat niet meer naar hem bellen.  Wat hadden jullie dan toch altijd meer dan wij te vertellen ?  Dat de zaken door mijn vooruitstrevende houding wel konden versnellen ? Of ben ik mezelf al rijmend op aan het jutten. Niet zo een goede ‘winnaarshouding’  van mij achteraf bekeken.   In ’t algemeen wordt van een man verwacht dat hij begint te schelden met scheldwoorden richting vrouwelijk geslacht als daar zijn : vul zelf maar aan of met proza in de zin van “blijf uit de buurt van mijn vrouw zeiker, zoek er zelf één die vrij is.  “Nee Martina, veel van die houdingen heb ik eens geprobeerd, maar de kolk van het leven die jouw meenam, daar was weinig verhaal tegen.  Het is te simpel en te ingewikkeld tegelijk.  Ik heb nog de tientallen brieven die we mekaar tijdens onze verkering schreven, ik geef je nu dit maar je vindt er misschien alleen pijnlijke dingen in. Het neemt ook onze stiltes van het laatste jaar niet weg, het brengt ons niet tot knuffelen in de zetel zelfs niet.  Waarom begrijpt een vrouw niet gewoon dat een vrouw geen problemen heeft, met een man die haar genegen is in feite ? De vraag kan meerdere antwoorden hebben, maar laten we het daar eens een andere keer over hebben”.


“Nu gaan we dus scheiden en de gebeurtenissen die door de laatste ruzie in de stroomversnelling kwamen die jullie als koppel niet slecht uitkwam, dwingen ons nog meer van zakelijk tegen mekaar aan te zien.  Al ben ik er blij om dat je niet kan verbergen dat je tenminste mijn lijf niet kunt ontwennen…omdat het zo goed op dat van jou inspeelt.  Maar hoelang nog voor die andere de tussen mensen heersende tradities als alibi gebruikt om ook ‘jouw biologische zijn’ voor zich alleen te willen.  Martina, de dag dat ik daar zal tegenkunnen, zal ik nog meer prins zijn dan toen je als tienermeisje zo weg was van mijn woordgebruik omtrent het leven en alles wat er rond hangt en jij.  Misschien hebben jullie het makkelijker, misschien zaten jullie toch al aan de dis van het grote verboden feest ? Het is trouwens niet zo, dat het unieke van het nog ‘maar ‘ met iemand te hebben gedaan, niet voor jou geldt, weliswaar onder spijtig gesternte in je jeugd.  Zelf door maar gewoon te denken aan jullie die een stap verder zouden gaan en nog één…lijkt het alsof ik minder redelijk en begrijpend wil worden dan ik me veelal voordoe en toch eens goed met de vuist op tafel moet slaan…of zoals nog anderen, dreigen met stoffelijke, financiële implicaties, en dat, dat weet je wel maar al te goed, is helemaal niet mijn stijl; jij was onze koele boekhoudster, waarvoor dank, je was eerlijk in je beheer van het gemeenschappelijke.  Nu ik leer leven met voor een stuk bijna afgeschreven te zijn en meer vergeten te worden, ook nog even dit Martina.  Laat ons voorlopig maar zeggen waar we zijn, zo dat één van de twee niet aan zelfbeklag gaat doen. 


Breaking news, terwijl Harm dit schreef, kreeg hij bericht van de jongste zoon dat de man met wie ze trouwde al een jaar iemand anders heeft…zeg nu nog dat telepathie niet bestaat.  We zijn nu mei 2012, jarenlang sinds 1989 hebben deze nog op klassieke typmachines getypte teksten in één van de ijzeren kisten gelegen met al Harm zijn verzameld werk en nu eergisteren op hemelvaart -dag, na dat hij vergeefs achter een roman zocht waarnaar hij benieuwd was omdat het een soort allusie was ook op de Griekse politieke toestanden die reeds een paar jaar aan de gang zijn, ontdekte hij deze woorden rond hun liefde en besloot ze digitaal over te zetten.  ‘Zeg nu nog dat telepathie niet bestaat’, dacht Harm nu hij net al een paar dagen zo intensief met zijn verleden bezig was in het dorp dat qua naam zo sterk leek op de naam van de instelling waar zij momenteel tewerkgesteld was.  Ook haar medische problemen van het laatste jaar zijn mede daar door voor een stuk te verklaren misschien.  Vreemd is ook de gelijktijdigheid met Harm’ s relationele situatie…want sinds ongeveer hetzelfde tijdsbestek gaan hij en de boezemvriendin waar hij zo veel voor opgaf maar qua inzichten daar door ook zoveel terugkreeg nog gewoon als vrienden door het leven, maar dat is een ander verhaal, op het vorige geënt zoals dat gaat…en dan nog op een zeer magisch-spirituele manier. Raar ook, gisteren dacht Harm dat hij Martina ging terug tegenkomen…net voor hij met het plan om de tekst te typen begon.


“Martina, waarom mekaar nog langer laten aanvoelen  dat we onze wederzijdse schaakbeurten even ongenadig moeten doen als dat ons precies door de toeschouwers en de maatschappij en de genetica wel lijkt te worden opgelegd ? Laat ons kiezen voor een gedeeltelijk gemeenschappelijke weg in overleg met hem en zijn oorspronkelijke gezin, als het niet anders kan.  Geef me ook dan ook even de tijd om naar iemand anders uit te zien, misschien is dat nog het enige, naast het gedeeltelijk minder gezin vormen, dat je raken kan.  Iemand anders, ik kan het me nog moeilijk voorstellen, iemand anders die dan wel aan de voorwaarde van het niet iemand anders te beminnen moet voldoen.     De pijn die ik leed, wil ik, zie je, voel je…niemand anders aandoen”.          Later zou hij dit zo vaak herhalen dat…maar dat is een ander verhaal.  “Daarom hoop ik”, ging hij op een andere dag verder, “dat de vrouw van je vriend (wist Harm veel dat ze binnen het jaar van de ontdekking van de driehoek al met hem zou getrouwd zijn), …ook niet veel meer  voor hem voelt…maar hoe dat daar is gelopen, ik wil het niet meer weten eigenlijk.  Het kan me soms allemaal geen bal meer schelen hoe heel die story in mekaar zit, zelfbescherming misschien.  Ach Martina, je zal zeggen dat ik het allemaal niet goed inschat, dat je hem ‘niet wil binnenhalen’, maar we zijn dan toch maar al aan het scheiden, ik merk je twijfel soms wel, wanneer je je nog eens onder mijn rust koestert.        Een buitenstaander zal zoiets wel als onnozelheid zien.  Ook in de wetenschap dat je waarschijnlijk hoopt dat ik op een toegewijde andere val en liefst daarmee ergens anders ga wonen, neem ik je niet kwalijk dat je ook waarschijnlijk niet lang alleen zonder hem blijven zou.  Een vrouw moet, eigenaardig genoeg meer rekening houden met haar reputatie, meer dan een man.  De paar keren dat ik je verbaal overdreven verweet, ze zijn me hopelijk vergeven.  We zijn een soort overgangsgeneratie, want ik vermoed dat in onze maatschappij het aantal scheidingen nog gaat toenemen.  Wij kregen onze voorlichting onder ander via de pornografische afbeeldingen meestal, ongetwijfeld nuttig voor heel eenzame mensen op ouderdom, maar verder eens te meer een commercialisering van het wezen ‘mens’.  Veel ruzies hadden we niet, op die uitzonderingen van de laatste drie maanden na…toen de kinderen eindelijk merkten dat niet alleen zij soms vervelend konden doen met ons grote mensen gekwebbel.

Martina, je zegt tegen mij “ schrijven zoals die liefdesbrieven van vroeger, kan je niet meer”. “OK, daarna waren het politiek-sociaal geïnspireerde dingen voornamelijk.  Jij denkt er aan terug omdat je weer verliefd bent.  Ik zou dat nog wel kunnen door te herontdekken, maar die kans krijg ik niet meer. Dus moet ik je opnieuw ontdekken…al zullen daar misschien jaren moeten tussen zitten dat ik je nauwelijks te zien krijg.  Opnieuw ontdekken  dat je abstracte dingen maar begrijpt op het moment dat ze je concreet overvallen. Op de moment dat je dat nodig hebt, dat dan gewoonlijk ook de moment is waar op je die dingen het best kan missen.  Trouwens, de toon van liefdesbrieven hangt af van diegenen waar naar je ze schrijft, hangt samen met de liefde, de inspiratie ook dus die er van het andere subject uitgaat.  Dat maakt ook dat de band tussen twee mensen zo belangrijk is, dat, indien je tot een toestand komt waarin er van één van de twee te vertrouwde mensen geen inspiratie meer uitgaat, dat het dan (niet altijd), beter is indien je elders of op een ander domein van het denken en voelen, inspiratie vindt…en in het geval van personen, mekaar de vrijheid geeft.  Anders blijf je zinnen formuleren die niet meer de moeite ‘lijken’ voor de andere en verleer je het dingen zien vanuit het gezichtspunt van de andere.  Ook lichamelijk gezien krijg je het gevoel dat je soms met niet hetzelfde van vroeger te maken hebt en het voorspelglijmiddel minder vloeit dan vroeger.  Of ook dat door nieuwe banden anders zou worden is weer een verhaal waarover ik nog niet kan schrijven.  Het is niet makkelijk om voortdurend boven de primitief denkende en voelende mens uit te steken én in onze veel kapot makende beschaving dan weer de band met het primitievere in gunstige zin niet te verliezen. Blijven rekening houden met reacties en noden van teveel anderen, kan persoonlijk al eens doorwegen, kan zwaar zijn, zeker als je tegelijk bezig bent met de honger, de oorlog, de werkritmes, de werkeloosheid en  de armoede en vervuiling in deze wereld”.


Door het proberen spreken met haar, bleef Harm dagelijks grenzen verleggen, maar of dat wel dé tactiek was om haar terug te winnen, dat was een open vraag toen nog af en toe.  “Laat ons niet teveel meer graven…nieuwe dingen beleven zal waarschijnlijk een betere, misschien de enig mogelijke remedie geworden.  Al zit de kans er dik in dat we de moeilijkheden die we nu niet overwinnen, terug op ons bord gaan krijgen.  Niet helemaal terug naar de tijd van Isidoor’ s boerderij, maar toch een stap in de goede richting naar nieuwe ruimte toe ?  Ik vraag het me af. Ruimte, die jij in ’t stad nooit zo had zoals ik in mijn dorp.”


“Weer iets dat ik niet begrijp Martina, is dat jij nu ik wellicht naar anderen ga hengelen, je nu afkomt met het feit dat je een vijftal jaar geleden nog razend jaloers zou zijn geweest.  Hoe kon jij, die nog geen goed jaar gelden naar eigen zeggen verliefd werd, tot vier jaar terug je jaloerse neiging laten vallen ? Kende je hem toen al ? Worden jaloerse vrouwen verliefd om dat ze hun mannen willen voor zijn ?  Maar ach ja, laat het kibbelen maar aan al die dat interessant tijdverdrijf vinden.  Ik heb geen zin meer om mezelf naïef te vinden. Relativeren is altijd beter dan achter de nieuwe verhouding van je vrouw, waar je eigenlijk in de praktijk nog weinig mee te maken zal heb (in het wezenlijke, dat is iets anders dat ik je een andere keer zal proberen verwoorden)…dat je in die nieuwe verhouding dus ego afbrekende dingen blijft zien.  Waarom ook het familiespel, het kennissenspel van schuldigen blijven zoeken meespelen ?  is het de fout van de brandweer als er geen water in de leidingen zit ?  Gegevens zijn gegevens, je kan ze niet blijven herschikken. ’t Beste blijft ze naar de toekomst toe onder het licht van verdere evoluties proberen doorgronden.  Zelfs een psycholoog kan niet van elk zijner patiënten zijn levenswerk maken.  Je kan je ook afvragen Martina, of het wenselijk was om in zakelijke omstandigheden met minder zakelijke collega’s over ons privéleven te praten.  Mij heeft het me alleszins minder lullig en belazerd doen voelen, maar hun raad opvolgen, dat is wat anders. Voor hen die er over kunnen meepraten bracht het waarschijnlijk niet alleen een aantal onnozele binnenpretjes op.  Voor de anderen en ik was het soms wel leerzaam, maar weinig plezierig.  Wie weet  geeft het sommige mannen en vrouwen van onze werkmiddens geen zin in een soort preventief avontuurtje of weerhoudt ze hen er niet van ?  Nee, de sterkte om nooit over het privéleven te praten met anderen, hoeft niet meer voor mij. Net als die zogenaamde sterkte om trouw te blijven…al zal dat nu wel onder een andere invalshoek met mij gaan gebeuren, maar mijn eigen kennende wil ik weer honds trouw zijn, en een hond is net dat niet, wel grappig en ernstig tegelijk…mensen doen hun hond minder weg dan hun vrouw of man.  In feite komt het er niet alleen op neer met die trouw dat je schrik hebt dat je partner weggekaapt wordt, nee; het gaat hem om de om niet zo maar toevallige levenslijnen die vaak onnodig doorgesneden worden…maar dat wordt andere koek om dat degelijk uit te leggen.  Ik schrijf je nog wel eens over 23 jaar.  Ondertussen zal het oppassen zijn dat we niet te euforisch raken rond andere mensen die onze levens niet alleen met vrijheid blijheid maar ook met problemen zullen volstouwen zeker.  Het zal volharden worden in de nieuwe en oude objectieve gegevens.  Niemand hoeft onze oplossingen te volgen en te doen wat misschien niet het beste is in hun geval, niemand kan ons raad geven ook, die zullen we in ons zelf en in onze levens moeten ervaren, eens we niet meer terug kunnen…al zet ik de deur voor je wel op een kier.  Daar ben je misschien ook mee bezig, je denkt, ’t is toch om zeep, nu gaat hij gewoon mij hetzelfde lappen, plat gezegd, laat dat je beslissing niet beïnvloeden.  Alle kanten komen op hun beurt in de zon…mensen hoeven niet zomaar weg te lopen van mekaar.  Dat iedereen eens eerst en vooral eens zijn eigen weg zoekt en iets voor een ander leert doen zonder de hemel terug te willen. De functie van concurrentie in de liefde…is daar al over geschreven eigenlijk ?  Ze positief proberen aanvoelen maar counteren als je echt om iemand geeft die je in feite nodig heeft voor haar of zijn wezenlijke ontwikkeling. De moeder van je kinderen bijvoorbeeld, blijft dat toch !  Martina, ik moet leren leven met het feit dat ik er voorlopig niet het fijne van weet, van het leven en wat en waarom een mens iets overkomt. Wat ik wel weet, is dat jij door je dagenlange expliciete afwijzingsgedrag iets in beweging krijgen wou.  Ik kon telkens enkel constateren dat er zich geen revival aandienen zou.  Misschien ben jij ten gevolge van het feit dat eigenlijk je ouders hadden moeten scheiden qua vervolgverhaal wel verplicht om die stappen te durven nemen die zij niet aandurfden.  Misschien kan ik me, dan zij jou Martina, toch maar beter met het psychologische bezighouden, omdat het politieke toch niet te stuiten zal zijn en toch zal ik de mensen die daar omgeven ook proberen blijven raad en informatie en analyses en alternatieven te geven.  Daarbij moet ik wel niet gaan denken dat schrijven alleen alles in beweging kan zetten, de stoffelijke levensomstandigheden, het afwijzen van bepaalde negatieve dingen in onze economische, sociaal politieke verhoudingen, maar ook de meer subjectieve evolutie tussen allerlei van die net genoemde soorten relaties die mensen hebben, zal zijn duit in het zakje doen.  Net zo min als door studie alleen bekomt men inzicht, de praktijk, het beleven van al die dingen tussen mensen telt dubbel mee”.  “Chagrijnig is in ’t Nederlands zoiets als ‘venijnig’; in ’t Frans komt het van ‘verdriet’.  Ik kon op je chagrijnige momenten niet altijd rekening houden met je verdriet Martina. Ik zag je misschien ook teveel als wat men mij heeft geleerd als hoe ‘een braaf meisje’ moet zijn. M’n hoofd was twee drie maand jungle en woestijn.  Ik hield voortdurend rekening met de chronologie van je jeugd en je love-story.  Wellicht om niet helemaal het noorden te verliezen en willen blijven te werken aan de inzichten die ik nodig had om het leven te begrijpen.  Waarom ook niet ophouden met schrijven en mij tegoed doen aan het leven, zonder altijd willen uit te leggen waarom en waarvoor ?  Misschien omdat de tegenstelling tussen simplisme en onderliggende logica te belangrijk is voor je besluitvorming die je hoe dan ook blijf nodig hebben.

Hoeveel wiggen heb ik niet tussendoor toch nog tussen jullie proberen drijven Martina ? Allemaal om je terug te winnen.  Ik probeerde het met onze knappe liefdesbrieven uit de tienerjaren.  Met psychologische boeken die je normaal gedrag ergens aan het ene of ander weten, niet zozeer aan de ene of de andere.  Met verhalen over kennissen die open en bloot tot in detail mekaar verlustigden over hun veroveringen buiten de gangbare regels om.  Al mijn verhalen waren zelfs niet verzonnen en hun pocherij gemaakt, vond ik…de niet aangename afwikkelingen van hun verhalen, hebben we niet vernomen waarschijnlijk, al hoop ik van geen mens dat hij geen gelukkige levensloop heeft.  Maar ja, dat is bij de ene al meer dan bij de andere met pieken en dalen.  Het waarom van het feit dat men meer en meer vreemd gaat, zou dat gewoon niet komen omdat men zich seksueel of financieel wil verbeteren ? Als het dat laatste is, dan moeten er geen woorden aan vuil gemaakt worden.  Heeft men geen gezag op het werk of thuis en probeert men zijn mentale kracht eens liever op een nieuw domein uit ?  Nog enkele pogingen ?

Als de kinderen zouden moeten beslissen of pa of ma weg moest, er zouden veel minder scheidingen zijn.    Hij laat je weer vallen voor een ander, let maar op. Hij doet niet anders dan je schuldgevoelens er af praten. Je vond dat allemaal misschien gemeen en doortrapt van me, maar je weet het wel, zo iets ligt in feite niet in mijn aard…het komt als verdedigingsreflex (en niet alleen van mezelf) naar boven.

En wat is nu mijn rol ? De rol van het negatieve vaderbeeld dat je met je sleurde en naar ‘man beeld’ vertaalde overnemen ?  Me verwijten dat ik niet alles geprobeerd heb, hoe ik tenminste niet te doen. Ik deed zelfs nare voorspellingen meisje, sorry.  Indien je ’t met hem zou doen kwamen je oude schuldgevoelens zeker terug…en hoe zou je mij uit zulke momenten van samenzijn bannen met mij, met ons die je een dag zou achterlaten in je achterhoofd ?  Toen ik hem ’t eerst in je gezelschap zag in de wetenschap van hoe de dingen in mekaar zaten dan, ging mijn bloeddruk omhoog om geleidelijk aan weer te zakken.  Zoals toen ik het nog niet gewoon was om voor volle zalen te spreken.  Nu doet me dat allemaal niets meer.  Maar ik zou toch ook best nog een vrouwtje in de buurt hebben indien ik jullie zien knuffelen zou.  Achteraf beschreef ik je zijn mimiek terwijl hij mij en jou daar niet zag in dat cafézaaltje, als één van een stier die het dringend nodig heeft maar er niet aangeraakt, problemen met de eigen vrouw zeker ?  Als één met veel beslommeringen of als iemand die door zijn ondergeschikten niet wil herkend worden.  Ook dat was niet gelogen, maar mistte zijn uitwerking. Jullie hadden moeten langer blijven zitten die eerste keer dat ik jullie tezamen sprak, dat had een deel heibel kunnen voorkomen.  Toen ik alleen met hem zat, was het lijk in een schaakspel waar niemand goed wist welke pion te verzetten.  Dus braken we de match maar af. Ik met de informatie dat hij ze de laatste maanden wekelijks zag. Hij met niet goed te weten waaraan zich met mij te houden misschien.  Jij tevreden dat ik het nu wist”.

“Soms denk ik dat het toch maar beter is van niet terug te grijpen naar de intensiteit waarmee ik je psychologie probeerde te doorgronden.  En van niet teveel met het verdriet van anderen bezig te zijn, en te moeten constateren dat mensen ook te veel dingen via roesmiddelen of pillen van de pillen industrie proberen wegdrukken, ze worden niet allen verliefd zoals jij…dan heb je nog geluk eigenlijk met al hetgeen waar je soms zegt last van te hebben met mij of met het verleden.  De graad van intensiteit die ik in deze verwerking steek is wel knap, maar is hij vol te houden ?  Hoe komt het toch dat in onze maatschappij teveel mensen menen dat ze een individueel gevecht moeten beginnen tegen anderen, op het werk of in een persoonlijke relatie ?  Te velen zien anderen als mogelijke de pas ‘afsnijders’.   Ik denk dat te veel mensen het leven niet boeiend genoeg vinden omwille van tal van factoren en ze snappen ook de verbanden en hoger liggende objectieven niet of het wordt hen niet uitgelegd of ze hebben het zoeken nooit geleerd, nooit begrepen, opgegeven of ze hebben het niet meer of niet in hen…of hun tijd is nog niet gekomen…of ze ondergaan gewoon de gevolgen van ‘boomerangs’ die ze al of niet zelf geworpen hebben.  Wat kan ik daar het best aan doen ?   De proletariërs onder hen vertellen dat ze alleen moeten oppassen als er een kapitalist op hun kippetjes uit is ? Dat ze dan geen domme wraakgevoelens moeten koesteren ?  Een kamille theetje drinken om kalm te blijven ?  Dat ze niemand persoonlijk mogen willen psychologisch mogen ‘afmaken’ maar zich moeten leren uiten en dingen leren verwoorden ? Dat ze mekaar ook in moeilijke tijden moeten proberen helpen en begrip tonen.  Dat ze samenlevingsproblemen zowel op persoonlijk als op sociaal gebied echt moeten leren doorgronden  ? Welke raad geef je een groep waarvan velen  op materieel gebied al heel veel bereikt hebben ? Tips voor hun relaties, nee dan eerder info over internationale solidariteit zouden marxisten zeggen.  Communicatie op welk vlak dan ook, wordt verrijkt door studie en intenser observatie van de praktijk.  Maar ja, ik wijk af, zal je zeggen.  Ik voel me in ieder geval minder den dommen ezel in ons verhaal dan vroeger.  Zie meer jullie beider geluk nadat we besloten hebben van ieder op een eigen verdieping mét de kinderen er bij te blijven wonen.  Je noemt me sinds terug m’n jongen, en dat maakt wel blij, al ben ik nu de traditionele sleurfiguur in het huishouden waarschijnlijk.  De eerste veertien dagen dat hij bij ons introk was ik wel neig jaloers hoor…maar ik maakte schilderijen op de zolder en toen ik ook een nieuw lief had, was het precies als was je mijn zus…maar het was hij die na een jaar er toch bij jou op aandrong dat ik alleen zou gaan wonen vermoed ik.  ’t Lijkt soms ook net of ik een dochter heb die ik moet beletten van in boze handen te vallen. ’t Lijkt net of er een generatieverschil tussen ons is, we schelen nochtans maar een paar jaar en jullie tien zeker.  Wel met dit verschil, de schoonvader hij kreeg nog alle respect van je en mij gaf je de volle laag, je had je afkeur naar hem moeten uiten, niet naar mij.  Het kan me niets meer schelen wat ze van me zeggen, ook daardoor reageert een mens al eens impulsief. Niet omdat m’n reputatie naar de knoppen zou kunnen zijn, maar wel omdat ik weet hoeveel meer spelers dan twee er in dit verhaal betrokken zijn.  Misschien wel 80, voorouders, familie en kennissen …maar goed, laten we het op jij en ik en hij en zijn vrouw en alle levende vertakkingen houden.  Zal ik even een voorbeeldje geven ? Je collega’s op ’t werk die uren kunnen doorbomen over wat een culinaire en huishoudelijke wereldwonderen hun mannen wel zijn.      Een gespreksfeer die dan ’s avonds ontlaad.  Of vrouwen die van hun escapades vertellen als of het over Cupido zelf ging die ze hadden ontmoet.  Maar ja, nu ben ik zelf weer aan ’t zagen zal je zeggen.  Laat het ons maar weer hebben over de toekomst en niets te overhaasten of over toen je zei “ Ik ben geen 18 meer en een eventuele volgende man zal strenge selecties moeten doorstaan”.  “Juist goed voor hem, denk ik dan natuurlijk.  “Probeer ze maar eens te begrijpen de vrouwen”, zeggen de meeste mannen die alles niet zo ver vanachter na gaan als ik…ze zijn misschien slimmer, praktischer…of misschien sloven ze zich niet zo uit of juist wel…om wat…geborgenheid…die je wel eens in je leven moet leren missen welllicht, niet dat ik ooit een moederskindje was of zo, te mannelijk eigenlijk, maar met een heel zacht inlevingsvermogen dat al eens te veel streng vergeet te zijn.  Eigenlijk zijn we voor 95 percent geslaagd in ons 16jarig mekaar kennen…hoe dat voor de buitenwereld ook overgekomen mag zijn en wat de toekomst ook brengt…het zou kunnen dat die toekomst het percentage wel danig naar beneden brengt.  Het stemt me blij dat onze discussies, jij wil nog altijd scheiden, niet tot een juridische messenslijperij verwerden…zo zitten we niet in mekaar, ik alleszins niet, maar ik ben wel geen moeilijke op dat vlak zal je wel goed genoeg weten.  Ik heb me in ’t begin wel enkele keren afgevraagd of ik niet beter weg kon gaan.  ‘k Vond het wel leuk die periode dat we gescheiden gingen slapen en ik je toch nog eens bezocht voor dat er sprake was dat de derde hoek van de driehoek bij ons ging komen wonen.  Ik zal er toch nog moeten aan wennen dat je me vraagt iemand anders te zoeken.  Balzalen zijn er niet meer en alles is lawaaierige disco geworden, ze spelen haast geen slows en die advertenties in de koopjeskranten zie ik niet zitten.  Een heel levensbeschrijving geven zeker en dan afgewimpeld worden”.  Harm zou nog ogen opentrekken , want internet was nog niet echt gecommercialiseerd; als hij toen al zou geweten hebben dat dezelfde problemen ook met de nieuwe dating technieken van nu niet verdwenen zijn.  Maar dat is weer een ander verhaal dat misschien nog wel een vervolg krijgt.


“Je weet Martina, met woorden en inpalmen heb ik geen probleem; misschien omdat dat nu net mijn aanvankelijke bedoeling niet is, ik doe gewoon; maar ik vind het nog altijd zo weinig zinvol van te gaan ‘jagen’ zoals men dat noemt. Waarom zou ik al die vormen van romantiek terug van onder het stof moeten halen ?  Minutenlange of hele korte opmerkingen over dingen die vrouwen nauw aan ’t hart liggen ; ‘heb jij die plooien in je rok zelf gestreken’ of ‘vet, welk vet’ ? Nee, niet zo mijn ding, wel veel humor en artistieke spitsvondigheden en kennis om de alledaagsheid weg te toveren uit m’n mouw schudden bij wijze van spreken, dat zie ik wel zitten, maar ik zie nog altijd het doel er niet van in.  Zou ik niet beter een doofstomme een aanzoek doen ?”


“Martina, ik ga besluiten.  Ik zette ooit eens op papier dat als je als klein kind veel bedrogen wordt, dat je dan des te gemakkelijker liegt in je latere leven.  Ik ben blij dat we zover zijn dat we het opnieuw zonder leugens kunnen doen. Want welk een begrijpelijke voorzorgsmaatregelen leugens ook kunnen zijn, ze maken al het schone wat was een beetje ziek…en daarvan genezen is niet altijd makkelijk. Leugens leggen soms te lang een hypotheek op de toekomst.  Vertel mij nooit wat er in de eerste plaats misloopt met van alles in de wereld; ik weet het al, het is de overdreven bezitsdrang en een aantal nog niet overwonnen negatieve emoties die dingen doet escaleren voor ze zich in de dragers ompolen kunnen tot positievere gevoelens. Het begon allemaal heel mooi we begrepen elkaar als bij en honig, nu als jij en honing.   Alles was gegarandeerd en zeker, één keer nam ik de draad weer op toen jij wou knippen, met anderen zou ik dat nooit meer doen dacht ik, maar het hangt er allemaal van af…wist ik veel.   Het ging ons lukken, alles ging van een leien dakje lopen.  We vergaten dat er ook nog anderen in de wereld zijn die hun rollen spelen. We leerden hoe met kinderen om te gaan vooral, heerlijk maar niet altijd van een leien dakje met al die verschillende karaktertjes, en ook dat heeft allemaal zijn lange tijd verborgen redenen, zelfs voor de scherpste observator, maar minde voor een wijze of een hele wijze in wording toen. Er gaan nu nieuwe aanknopingspunten en mensen komen…als ik maar afraak van die situatie van jij met hem en ik nog nergens.   Ach, laat me nog maar wat schriftelijk lawaai maken dacht ik op sommige momenten zoals deze .  Vrouwen kunnen raar doen. Wees voorzichtig, goochel jezelf niet voor dat een andere langer meegaat. Belieg je eigen niet en doe wat je niet laten kan…zo leer je nog wat bij. Hopelijk overkomt je niet wat mij overkwam. Of toch, je wordt er ruimer van als je ’t overleeft.  Vooral dat ultimatum van ‘we deden het nog niet’ …en ‘als ji er niet tussengekomen was, zou het er toch eens van gekomen zijn’ en later ‘deze maand misschien…’ dat was het zwaarst om dragen naast onze kinderen eventueel minder bij me te hebben natuurlijk als numero uno.  Het werkt zo stom revanche zoekend op iemand in...net al dien je iemand voor te zijn.  Kies zelf maar een cliché voor me : de ‘bonne poire’, ‘den bronstige’, ‘de obsédé’, ik wil van al die etiketten af…een mens is een mens, menselijk.  Een schrijver bovendien lijkt wel iemand die constant op eieren broedt zonder te kunnen worden afgelost. De oudere generatie heeft geen liefdesremedies op onze generatie kunnen overbrengen, er werd gewoon weinig over gesproken over die dingen…gaan wij het beter doen, misschien is dit een gemeenschappelijke opdracht van ons en anderen, dingen bespreekbaar maken voor de volgende generatie.  Ze probeerden wel al eens, de oudere generatie, in de zin van ‘indien je het nooit met een ander doet, dat is het beste, dan weet je niet of er verschil is’.  Geweldig goed uitgangspunt, amaai mijn klak, dat was er duidelijk mee gesmeten.  Spijtig dat je enig kind was en geen broer om je in bescherming te nemen tegen de boze wereld niet alleen daarbuiten. Ben blij dat ik hem ooit geconfronteerd heb met de problemen die hij veroorzaakte.  Maar ja, dan weer, wie heeft ze bij hem veroorzaakt… wat geen alibi mag zijn natuurlijk, eigen verantwoordelijkheid blijft. Tot slot.  Zij die door het spel der liefde geïsoleerd raken, hebben het soms moeilijk, soms hebben ze het gezocht of kunnen geen kant meer op omwille van te veel verantwoordelijkheden die ze opnamen; omwille van te bezorgd en zo verder.


Nu ik mijn vroegere haar ook omwille van hem als een zus onder één dak respecteer en m’n huidige haar vrijheid geef, omwille van haar eigen levensweg, ben ik zo vrij om ook mijn vrijheid te nemen, al is niemand om welbepaalde redenen nooit zo vrij als hij of zij denkt. 


Sommige waardevolle illusies kunnen blijvend zijn op voorwaarde dat je de kracht verwerft om er niet over te treuren als een derde ze volgen gaat.


 het leven, genoegens en strikken Er staat een voertuig van de watermaatschappij voor het huis waar ik woon. Geblindeerde ramen, knus en warm vanbinnen, zou later blijken. Ik had de maatschappij opgebeld vanwege een vondst die mijn buurman Detijdt vorige vrijdag had gedaan. Ik stond juist op het punt met mijn wagen te vertrekken, toen hij mij opmerkzaam maakte op een straaltje water dat zich van tussen de tegels van het voetpad een weg naar beneden met de kruising van de Inkomstraat zocht. Water zoekt zich een weg en gewoonlijk is dat niet bergop, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Van op school meen ik mij te herinneren dat de aarde voor zeven tiende uit water bestaat en wij voor negen tiende. Ook wij hebben liever bergaf dan bergop. Wat onze emoties betreft hebben we liever lekker laten gaan dan inspanning naar boven toe. Water wordt in de literatuur vaak met emoties vergeleken. Dat alles zit ik dus nu te bedenken en via toetsen leven te schenken op deze maandag. Na een telefoontje met de watermaatschappij, was men in het weekend een paar ‘kijk uit palen’ met flikkerlicht komen zetten. Vermits de winterkoude van 2010 weer was ingetreden, had er zich op een paar dagen een heuse mini ijsbergstrookje gevormd. Buiten onder een boom gaan wateren, één van de ochtendgenoegens van het leven, waar velen van verstoken blijven, viel mij, hemel zij dank ten deel. Ik wandelde naar het watermaatschappij voertuig en zag een blauw toestel op het voetpad staan. Mijn hand deed de deur van de camionette open en daar stond het opgeroepen waterpersoneelslid in ’t geel midden zijn apparatuur. “Goeiemorgen, wil je iets warms om te drinken” ? “Goeiemorgen, nee dank je, ik heb hier mijn thermosje met thee”, zei hij. Op een loopmeter naast zijn bestelwagen stond het getal 26 zoals het aantal letters dat ik hier gebruik. “Hoe weet je eigenlijk waar je moet graven”. Hij gaf me een uitleg over ultratonen die in het waterleidingnet gestuurd worden en die aangeven waar ze geen signaal meer kregen. Ik dacht dat de breuk voor mijn deur lag, maar nee, het euvel lag bij de aansluiting van een schuinse overbuur, zo wees het loopmeterkarretje dat mat uit, nadat de werkman der wateren zich er weer mee in beweging had gezet. “Het probleem komt van hoger” zei ie al omhoog wandelend. “Het water zoekt zich een weg naar een punt waar het probleem bovenkomt”. Gevolg gevend aan mijn, die ochtend wat mindere toestand van mijn emotionele ziel, gaf mijn Geest, of die van wie of wat of welke mix van Geesten dan ook, of gewoon de schrijver schepper in mij, ter vergelijking de volgende symbolische gedachten in : ‘Tuurlijk. Dat is het weer eens een keer. Levens van mensen zijn door talrijke aansluitingen verbonden met een gemeenschappelijk netwerk. Hier en daar, maar meer en meer her en der ontstaan er in de moderne samenleving relatieproblemen tussen mensen en dan heeft hun probleem op andere plaatsen een uitweg nodig om boven te borrelen. Iedereen wil dan via andere mensen weer proberen gelukkig worden, iedereen wil in zijn normaal functioneren worden ‘hersteld’. Feit is dat, nogal vaak niet alleen zij zelf, maar ook de emotionele vervangfiguren met een deel schade blijven zitten…zelfs na dat ze lange tijd de genoegens van een normaal functionerend waternet mochten ondervinden. Iets waar te veel koude of hitte of druk op komt, barst…en dat geldt ook voor onze relaties die we ook gewoon warm zouden kunnen houden. Het is een natuurwet die niet alleen alles in de wetenschappen en het ontstaan van het eerste atoom verklaard, maar ook ons doen en laten. “Het probleem komt van Hoger”, ik hoor het de man nog zeggen. Hoe zou mijn creativiteit dit symbolisch vertalen : van de voorouders, van ons eigen doen en laten, van God, die in feite gewoon het leven is, wij met zijn allen. Ik wenste de waterman een goede werkdag en ging weer naar het warmere binnen, buiten het ijs achter me latend, binnen warm traanvocht dat zich ook van uit mijn ogen een weg zocht…omdat ik mijn hele leven zo maar in eens voor de zoveelste keer meende te begrijpen. Op tal van manieren heb ik reeds over het leven geschreven. Als gevolg van de praktijk van het leven, zoals die zich door de natuur en de geschiedenis van de menselijke soort heeft ontwikkeld, heb ik het leven in al zijn facetten op talrijke manieren op een aantal blogs verklaard. Tientallen niet wiskundige filosofische essays geschreven, alles ook in alle mogelijke vormen van literatuur verklaard. Ik zend U wel een lijstje met links indien U dat zou wensen…of voeg ze bij de epiloog van dit werk. Maar mij dunkt dat het emotionele leven van de mens het waardevolste en het meest zingevende is in het leven van de mens, het fundament, de rest is omkadering, maar dan één die alle mogelijke manieren inspeelt op het evolueren van zielen. Ook het telecomnetwerk vertoont gelijkenissen met het waternetwerk. Als er ergens een kabelstoring is, kan men ook nameten waar er ergens moet worden gegraven. Wie weet is er niet ook een telepathisch netwerk tussen mensen, één dat geen grenzen kent tussen dood en leven, hoe dat in zijn werk zou kunnen gaan, beschreef ik ooit een in kortverhaal : ‘Er was dus toch leven na de dood’. Maar laat ik me voorlopig maar beperken tot het hier en nu als vertrekpunt van deze literaire reis, met als focus het emotionele leven en niet de filosofische, sociale, economische, politieke en geschiedkundige omkadering…daarvoor kan U op die blogs van me terecht, alhoewel er ook vele dingen over het emotionele leven en de liefde op staan…bedoeld als wijze raadgevingen van iemand die ook nog alle dagen wijzer wordt. Wat ons overkomt, komt over uit het verleden, maar we kunnen er wel onze draai aan geven indien we ons meer en meer bewust zijn over hoe dat dat leven in mekaar zit…zowel op individueel, relationeel als collectief gebeuren. Het is eigenlijk een onbeschrijfelijk gegeven, een mensenleven, want je zou de levens der ouders en voorouders van de personages van nu, al moeten in een lyrische vorm kunnen gieten, voor dat je aan de personages van nu begint. Gelukkig zijn die gegevens uit het verleden in hen nog allemaal werkzaam, onder dezelfde en andere verschijningsvormen. Als mix van zogezegd voorbije levens, reageren we op andere mixen van levens. Nog altijd volgens het patroon van de bouw van het atoom waar we van af stammen, reageren we al of niet op onze omgeving. Van uit onze kern beslissen we een neutrale houding aan te nemen (neutronpositie- evenwicht plus & min), of via onze proton, pluselektronen met de om ons heen draaiende min elektronen een dansje te doen. Of we dansen of niet zal al wel in onze genen vastliggen, of we assertief zijn of niet ook…maar we kunnen de patronen waarschijnlijk wel doorbreken…indien we er echt willen voor gaan. Maar, zoals mijn vader op een dag van de drie laatste maanden van zijn leven van op zijn bed al zei “geire (graag) is niks”, waarmee hij bedoelde dat het in het leven alleen om verantwoordelijkheid draait. Al heb ik wel geleerd van niet te idealiseren wat welke vorm van opvoeding dan ook probeert over te brengen, veel is er natuurlijk van waar, maar je reactievermogen en je interpreteringsvermogen is aan een aantal omstandigheden van vele andere levens gebonden. Veel van wat je nog niet weet of kan, komt op je weg niet waar, aangebracht door anderen, ten goede en ten kwade. Ten positieve en negatieve. Moet je niet gewoon aanvaarden als je lief het afmaakt en niet meer proberen ‘heroveren’ ? Geldt deze regel van het aanvaarden van een liefdesbreuk zowel voor een man als voor een vrouw…of alleen voor een man ? Met andere woorden, is een vrouw de ‘elle-lektron’ (electron) en een man de proton. In hun kern in evenwicht. Je zou natuurlijk nog dieper kunnen gaan, maar dat zou ons, filosofisch gezien te ver leiden. Omdat U aandacht niet zou verslappen, deze inleiding :


Een moeilijke partner, de ideale uitdaging Atlas ? Eigenlijk was hij veelal telkens voor een haar, de ideale man, waarbij een vrouw gewoon gelukkig kon zijn, indien ze zelf maar innerlijk tevreden was. Maar hij kreeg altijd vrouwen op zijn pad die dat eigenlijk op beslissende momenten niet waren vanwege de genen, het bloed, de voorouderlijke voorgeschiedenissen, de ervaringen als kind, tiener en zo meer. Om tal van redenen ontdekten ze allemaal zelf wel toen ze van hem af waren, welke kansen het lot hun gegeven had en welke niet...en wanneer ze hem daardoor toch dienden los te laten. Hun verlatingsangst of wat dan ook wat een vrouw eigenlijk niet wil meemaken, zetten ze op hem over omdat hij nogal licht het leed van anderen op zich nam. Dingen moesten op hem worden gewroken op de duur, want men is dan op eens na alle goeie ervaringen, diegene op wie moet afgereageerd. Moeilijk om uit die spiralen van het verleden te geraken en moeilijk te ontdekken hoe je eigenlijk zelf in mekaar zit. Alles begint met opgaven waarin in de meeste gevallen, alles al vervat zit…dat vooral zij die een gezin hebben dat maar niet vergeten. Al hebben mensen echt mensen nodig om te groeien, eens gezin, is het best om goed GEZINd te leren blijven...anderen betrekken bij de levensopgaven is alleen heilzaam als de taken in het leven die van anderen overstijgen, maar men moet er wel de goede en minder goede gevolgen bijnemen. Zij die door het door het verleden, de eigen gedachten, woorden en gedragingen gestuurde lot, na het scheiden der wegen niet op een oncomplexe manier weer in rustige plooien vallen…roepen niet de HEeLheid maar de hel naar zich toe…op aarde… en nadien …nadien ? Nadien is altijd weer hier, geïntegreerd in het heden…men moet alleen zien dat je in rustige wateren geraakt met de hulp van de sterke delen van zij die er niet meer zijn, ze zijn in feite je eigen of liever, ze zijn zo zichtbaar niet meer. Dat is wat ware religie is. Al is het je lot om de wegen van mensen met zwaar emotionele uitdagingen te delen, en gebruikt de liefde je daarvoor…al krijg je het beste in hen boven, en help je hen voor een stuk hun voorouderlijke erfenissen te begrijpen zodat ze hun opdrachten en kansen beter zouden verstaan, al schrijven ze teksten van spirituele waarde, soms loopt het allemaal niet zo zoals men zou kunnen hebben gehoopt en verwacht…omdat een hoger plan het al allemaal anders heeft bedacht. Men noemt het dan voorzienigheid, maar mensen zijn mekaars voorzienigheid. Het eindigt met 'tot gauw' en wie weet ziet men mekaar nooit meer terug. Men is het dan aan mekaar verplicht om het innerlijk evenwicht te leren vinden, ook zonder mekaar...veelal vanwege de banden met het verleden, niet die van de eigen perspectieven. Men wenst mekaar sterkte en reist verder, want wrange ‘na gevoelens’ werken nefast.

In hoeverre kunnen we onze toekomst zelf bepalen ? In hoeverre kan je leven zoals in dat stukje van de Korintiërs : “Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.  Ps . Uit oude geschriften

“De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. 8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie,

…maar de grootste daarvan is de liefde.”                 ach ja, de liefde

  1. Ach ja, de liefde deel 1. dromen van 1 en voor altijd op weg naar een ex ? °de pubervriendinnetjes 3 °het instituut huwelijk 7 °Martin en Martina °de Lat-relaties 11 deel 2. Willeke °prelude °de niet-klassieke driehoek 13 °het houten ruimteschip 14 °Wil Willeke ? °Roman voor de blauwe man 31 °De zomer van 1994 was ondertussen al voorbij 45 °voor mevrouw B 50 deel3 . met welke woorden zal ik je ziel weer verblijden ? °met welke email- woorden zal ik je geest wat verlichten ? e50-e102 °het lijkt soms wel of het verboden is van verliefd te worden 103 °tijd, relativiteit en liefde 109 °de aarde, strafkamp of geluksoord ? 110 D. Astra Nova




C.ACH JA, DE LIEFDE deel 1. Dromen van één en voor altijd en altijd op weg naar een ex ?

De pubervriendinnetjes ------------------------------------- M'n eerste pubervriendinnetje noemde Leeuwinnetje. Dat eerste vriendinnetje; één van de weinige klassiek-brave meisjes die m'n pad kruisten; kwam uit een gezinnetje, waar ze mij via een sensueel, maar te jong zusje vanop de fiets liet weten dat haar zus me graag op een fuif die vroeger T-dansant noemde, zien wou.  Dat kwam omdat ik naar haar had gekeken, toen ze als majorette achter die biljarttafel in dat oude café stond, toen de nieuwe pastoor werd ingehaald. Ze zag waarschijnlijk in mij later zelf een nieuw soort pastoor omdat ik het te dikwijls over wat er verkeerd in de wereld liep had. We waren even oud en elkaars eerste; al was er daarvoor wel die oudere, hetere geweest die ik wilde laten voelen wat mijn middelste onder het dansen voelde. Alé, wat is 'heet', een brave kan je even heet maken of kan even heetzijn; maar wil niemand anders dan de man die haar trouw heeft beloofd. Een niet brave hete wil dat uiteindelijk ook nadat ze een aantal watertjes doorzwommen heeft... . Je had dus 'brave-hete' en 'stoute-hete' bij de meisjes. Als jongen was ik ne 'brave hete', 'trouw', dat vond ik de vanzelfsprekendheid zelf. Het leeuwinnetje en ik leerden zoenen op van die tangotonen. Hoe iemand smaakt is voor iedereen uniek, voel je iets zoals een snoepje, waarvan je proeft en je vindt het niet direct lekker...laat het dan maar zo...welke andere soort 'beneden opwinding' er ook volgt.             Je eerste indruk is enorm belangrijk. Ook als je iemand de eerste maal ziet en in je opneemt...en die indrukken die er dan door je gaan, zijn dat dan niet fundamenteel belangrijke seinen vanuit je 'geesteswereld' naar je 'ziel' toe, zal ik maar zeggen? Je geesteswereld weet het altijd beter, je 'zielenwereld' volgt voornamelijk de signalen van je ‘beneden’ wereld, de wereld van de buiken. Kan ook niet anders, je 'zielenwereld' heeft nog zoveel te leren en zal nog zoveel dingen door moeten.  Dat heb je dan eigenlijk nog niet door wanneer het liefdesleven begint met de zoektocht naar 'de ware'. Ik kwam na de T-dansant van de fanfare thuis en zelfs m'n zogezegd 'dement' geworden, vroeger goeiige grootmoeder voelde dat geslaagde 'nieuwe' in mij in huis. ' t Was in de tijd dat ik zo'n vijftien was en me toch al zogezegd 'volwassen' voelde...al sinds die eerste keer dat ik een paar jaar vroeger maar wat had zitten 'trekken' en het gisten in m'n onderbuik niet meer stoppen kon. Had ik het niet ooit eens zien doen, zou ik misschien eerst later op dat idee gekomen zijn. Zoals je zelf het leven aanvoelt kan je het zelden volledig beleven, je komt nu eenmaal in contact met de buitenwereld. Soms lijkt het er op dat heel de wereld één smachtende 'zielenwereld' is, met hoogtepunten en dieptes, waartussen iedereen probeert te blijven drijven.                                                                                                                                           De tijdstippen voor je eigen geluk lijken afhankelijk van de evoluties waarin dat anderen zitten. Meisjes werden in die dagen meer 'bewaakt' dan nu en het samen met hen ontdekken van liefde en seks was niet zo 'voor -de- hand-liggend' dan nu, nu dat men met dat alles wel veel vroeger begint, maar men er ook de 'volwassenproblemen' vroeger mee bijkrijgt als het tot een breuk komt. Hier en daar waarschuwde men ons van niet te vroeg met de liefde, zelfs niet in zijn lichamelijke versie, te beginnen. Inderdaad, het beeld van m'n beminnelijke Leeuwinnetje was heel veel bij me en in de klas, terwijl de economische vakken me deden kakken en zakken, bleef ik teveel aan haar warme uitstraling plakken. Het jaar daarop mocht ik zelf m'n richting kiezen en koos 'menswetenschappen'. Onze 'geesteswereld' die ons leven dikwijls onbewust richt, had er voor gezorgd dat ik die richting zou inslaan en had me op haar doen verliefd worden...anders was ik als student die de eerste jaren van de humaniora altijd de eerste, en later bij de drie eerste was, een soort boekhouder of bedrijfsleider geworden. Het Leeuwinnetje had niet veel aan m'n filosofische uitspraken en zocht zoals bijna iedereen eigenlijk toen, meer de zekerheid van het veilige bestaan bij een volgens de gangbare 'parenideologie' 'veiliger' en minder rebels man. Wist ik veel van de liefde en van wat haar in me griefde...en dat dit maar wat proberen was. Zoals alles altijd maar opnieuw proberen is. Het begint eigenlijk al als je verwekt wordt en eigenlijk al daarvoor en daarvoor en daarvoor ...tot het daarvoor van de big bang enzoverder. Het leven heeft precies maar één basisregel, 'zodra iets nul, of de leegte of de zinloosheid benaderd...ontploft het...als de druk te groot wordt'...met materie is dat zo en met relaties ook. Nu dat we toch 'eventjes' in de tijd teruggegaan zijn, 'schiet' er me iets te binnen over m'n vroegste beminnen in de kleuterschool. In 't kleuterschooltje was alles nog veel eenvoudiger geweest. Enkele ouderen sloten mij en 'Trompetje ' , een leeftijdsgenootje, in een cirkel in. Naast het kolenhok van de nonnen, omsingeld... we mochten niet meer uit de kring voor we mekaar een zoentje gegeven hadden. Onze 'samenleving' van toen, voornamelijk dus de leerlingen van de lagere school, waaronder vooral niet een 'haantje', maar een 'kip-de voorste', de oudere zus van Trompetje, had gezien dat zij en ik tijdens de kleuterdansjes altijd samen dansten. Onze verhouding duurde maar een kleutertijd lang, maar zou zijn sporen nog op ons leven nalaten. Het moest zo zijn. De vraag is echter altijd : waarom ? Mijn toekomst lag al allemaal besloten in haar naam : 'trompetje', 'tromper'; 'zich vergissen'...noodzakelijk vergissen. Al was dat 'vergissen' of 'bedriegen' zoals de Franstaligen zo mild zeggen, een enorm rekbaar begrip, dat ik nog in zijn uitvergrote vormen zou tegenkomen...en waar ik ondanks alles wat het met zich meebrengt nog veel van leren moest...om het eigenlijke waarom ervan veel later aan anderen te kunnen overbrengen. In mijn 'kleutertijdperk' viel ik dus al voor de eerste keer op een niet zo klassiek 'braaf' meisje zoals blijken zou, toen ze een tiental jaren later zonder veel moraal met een oudere neef, een hippiejongen uit de stad het hooi indook...toen al kwam ik er niet meer aan te pas, daar ik voorlopig teveel dat brave misdienaartje van later na de kleuterschool bleef. Nadat Trompetje 'van haar jeugd profiteerde', liet ze zich strikken door toch zo'n ernstige en gescheiden en vele oudere gast...en is ze nu tevreden zonder haar eigen droomcanapé met het hooi van vroeger. Een mens kan niet zeggen, 'ze had beter bij die beeldhouwer-boer' die ze daarvoor had gebleven, want alles loopt toch altijd zoals het loopt omdat het in laatste instantie niet anders had gekund...wie weet wat is haar nog allemaal aan lichte en zware dingen gegund geweest ondertussen. Het enige dat ik er nog van weet is dat ze zich later net als ik eens laten overhalen heeft om bij verkiezingen op te komen. Ontelbare evoluties van verschillende mensen kruisen elkaar en als domino's valt alles en iedereen van 't één in 't ander. Eigenlijk was die eerste keer dat ik een meisje kuste, net zoals de tweede keer, vertrokken bij het initiatief van anderen dan mezelf. Misschien hadden de nonnen ons bij het dansen wel bij mekaar gezet. Wat een symboliek. Het liefdesleven van de nonnen zat eigenlijk opgesloten in het kolenhok, en wij daarnaast, enkelingen uit de schoolsamenleving, demonstreerden de wereld der preutsheid wat er nog allemaal bij de liefde kwam kijken...buiten je leven te besteden aan de klassieke manier van je leven aan de geesteswereld te wijden en nonnen te worden. Later vroeg ik me soms af waarom het de jongen was dat het initiatief moest nemen eigenlijk. Nu vraag ik me af of men dat instinkt misschien voor een stuk verliest als er vóór de pubertijd een paar oudere aan je prutsen. De misbruikte onschuld, precies alsof men je de wereld instuurt om de dierlijke onrust in de mens te bestuderen en dat dat je dan allemaal wel moet overkomen omdat je er zelfs iets van zou snappen. Iets dat je tegen je zin moet doen, of dat seksueel of niet-seksueel misbruik nu uitgaat van biseksuele of homofiele rukkers of gewoon van nonnen of overwerkte ouders die je soms over commanderen...het weegt altijd in zekere mate op de ontwikkeling van je eigen weerbaarheid en initiatief. Voor kinderen is alles eenvoudig, hun hormonen spelen nog niet mee. Ze kunnen genieten van een eenvoudig kusje tijdens een dansje...het zijn maar de volwassenen met hun genetische strijd om te overleven en hun maatschappelijke overlevingsstrijd, die alles ingewikkeld maken. Een mens ontwikkelt zich langsheen de confrontatie met positieve en minder positieve tot negatieve ervaringen. Het stond al in de oude, voor velerlei doeleinden gebruikte en misbruikte geschriften; iets in de zin van : als je een kind iets heel negatiefs aandoet, ware het beter dat men met een molensteen om de hals het water zou worden ingegooid. Dat water moet dan niet te diep zijn en het moet geen molensteen zijn, een duw is genoeg...als ze zich verschieten zou ook al goed zijn. Ze kunnen er ook niet veel aan doen...ze zijn zo en dat vergt soms meerdere generaties om dat eruit te krijgen. In het taalgebruik door de eeuwen heen; een taalgebruik dat de evolutie 'mildheid' in zich draagt; hebben sommige beelden de neiging van te vervagen. Wie weet er eigenlijk nog hoe groot een molensteen is ? Wat voor mij zeker is, is dat het seksueel misbruiken van kinderen door oudere kinderen of volwassenen, één van de vormen van machtsmisbruik is, die van de ene op de andere generatie doorwegen blijven kunnen en die zich in nog meer emotioneel onderdanig gedrag vertaalt. Kinderen onder mekaar, zullen wel ontdekken wat er te ontdekken valt...zonder de negatieve opdringerigheid van sommige oudere kinderen of sommige jonge en 'oud-volwassenen'. Seksuele geaardheid mag dan wel genetisch bepaald zijn, het is soms toch wel duidelijk te merken dat alle opdringerige gedoe vooral bedoeld is om hun eigenwaarde op te krikken, nog meer dan om hun drift kwijt te raken. Sommigen hebben gewoon te weinig zelfwaarde om het met het andere geslacht of leeftijdsgenoten aan te leggen en profiteren van het kinderlijke invoelvermogen terwijl ze hun slachtoffers met hun te weinig menselijke onderbuik energie overdonderen. Moest je met hen ook medelijden hebben, zoals men ons in 't school leerde dat je met iedereen hebben moest en moest je hen ook 'helpen' telkens ze dat nodig schenen te hebben ? De volwassenwereld zat stom in mekaar. Hadden de volwassenen ons op de wereld gezet om hun onopgeloste relatieproblemen op een andere manier te beleven en moesten wij dan eigenlijk een verbeterde versie van hun eigen worden ? Waren wij met die bedoeling genetisch al een positievere versie van hun eigen misschien ? Een tijd na het Leeuwinnetje, kwam er één die ook zelf schreef in m'n leven : 'Roodje'.          Ze heeft me op haar manier weer een begin van 'meerwaarde' gegeven. Alhoewel we ook mekaars lichamelijke rijkdommen durfden bespelen, zijn we niet in mekaar doorgedrongen, zoals we dat in onze fantasie bezongen. Verdomme. "Haar vader had hengsten, zij kon dus vergelijken"...zei ik soms lachend toen mijn vrienden vroegen waarom het af was. Ik kon toch niet tegen mijn vrienden over onze wederzijdse, verloren gegane brieven beginnen praten...dus moest ik wel iets zeggen dat ze wél begrepen...en waardoor ik qua humor bij hen scoren kon. Ik voegde er ook aan toe "dat ze in feite voor ne gast van bijna twee meter gekozen had en dat het in de liefde misschien, 'beste maten', de maten waren die dan toch belangrijk waren...of hadden die van twee meter ook niet meer dan twintig centimeter ?". Ik bleef zitten met een dubbel verdriet, want net in dat weekend of zo, stierf grootmoeder thuis. Dat was wel makkelijker, want anders had ik niet geweend en nu kon alles er in één maal uit die avond in mijn kamer...tot overmaat van ramp kwam een kameraad van mij net binnen...en 'mannen' worden niet verondersteld van te wenen, weet je wel. Ze is nog bij hare lange, nu meer dan dertig jaar later, en als ik me niet vergis werken ze beiden nog met psychiatrische patiënten of zo en ontvangen ze hun vrienden bij hen thuis ieder in een aparte ruimte...iets wat binnen een klassieke relatie nog veelal taboe is...en me alleen doenbaar blijkt als het gewoon vrienden of vriendinnen zijn en in het ‘hijtje-zijtje’-geval zeker alleen platonische verhoudingen betreft. Ik wist het toen nog niet, maar veel veel later’ zou ik ook  het omgekeerde proberen bewijzen...net zoals haar oudere zus al deed. Ze schreven me eens, ik was toen al getrouwd, om me sukses te wensen bij het politieke deel van mijn eerste artistieke initiatieven.

Het instituut huwelijk ------------------------------ Nog altijd had ik 'het' dus niet gedaan. Nochtans leefden we begin jaren 1970 in een kultuur die 'het' geweldig promootte. De seksindustrie maakte opgang en overdonderde ons eigenlijk van in onze tienerjaren met zoveel seksuele energie, dat ze ons dreigde te obsederen. De 'beneden wereld' nam onze 'bovenwereld' in een greep-omhelzing. Sommigen, zo vernam ik, werden alleen 'nat' van jongens of mannen; ik helemaal niet. Je kon zelfs ook al nat worden van het taalgebruik in de seksindustrie; die de witte vlokken sneller deden opschuimen, zoals dat een industrie ook past; snel...en anoniem. Ik leerde nee zeggen tegen alles wat me niet aanstond en prefereerde de weg van de woorden die uit m'n hart kwamen en de artistieke intuitie die ik daarrond spon. Meisjes hadden dat immers veel liever dan al dat opgeklopte gedoe.  Ik vond er zo één : Iejeelee noemde ik Martin m'n Martina later eens in een gedicht. Ze was mooi vrouwelijk rondborstig en slank en een beetje wild ook, dan had ze echt iets van een kwajongen. Ze had niet dat ijle en trutachtige van flauwe volgelingen van trends of zo. Ze had iets wat de vorige niet hadden, ze had het al gedaan, al wist ik het in 't begin nog niet en zei ze het me vijftien jaar later. Ze was van uit de grote stad terug naar een dorp afgezakt. Ze hield wel van de buitenlucht, alhoewel ze allergisch was. Het was me een raadsel waarom ze zo op haar vingers beet tot verwond toe...of mij al eens een knauw gaf. In 't leven is 't zo dat je niet op voorhand het waarom van alles mag weten, want dan pak je de dingen waar je door moet en de mensen met wie je verder moet niet als jouw levensinhoud aan. Het leger had me opgeëist...en om tijd en geld te sparen heb ik ze daar maar een beetje gaan ambeteren...die Yankees en hun geld verspillend militair apparaat. In 't begin correspondeerde ik vanuit Duitsland met haar. We schreven mekaar mooie en plezante 'ik en jij'-gerichte brieven vol van inzichten over de school en 't leger en onszelf en anderen. Met tekeningen ertussen en zo. We deden het...en het was fijn. Eén detail werd echter een drama voor haar. Haar warme toegang was reeds vrij...daar zat ze mee en ze vond iets uit van 's anderendaags wel bloed in het slipje. Daar had ze zich geen zorgen moeten over maken...ik, de goeiige had toch eens gelezen dat zo'n vlies door andere dingen ook kan scheuren. Wat haar vader in haar geest heel jeugdig had gescheurd , was veel erger. Waarschijnlijk moet ze hebben gedacht, telkens ze niet wist wat m'n glimlach betekende, dat ik vermoedde dat ze iets verzweeg, en dat ik nu ook wel een ervaring met iemand anders zoeken zou.  Ze wist niet welk een godsgeschenk ze aan me had, want ik was daar niet mee bezig. Ze had een tipje van de pijnlijke kinderherinneringen opgelicht, eerst vijftien jaar later kwam het na een paar weken apart slapen omwille van haar nieuwe belofte aan haar huidige man, na een laatste geweldige vrijpartij er wolf huilend uit : het was inderdaad verder gegaan dan ik dacht met dierbronstige pa. Mijn eerste gedachte was toen bij haar onnoemelijk verdriet, toen dacht ik aan de voorgeschiedenis van haar ouders, kinderen van vaders die huwden omdat of nadat hun lief al van iemand anders zwanger was...en later kwamen dan eerst schoonvader en schoonmoeder in het gezin. Kunnen kinderen de genetische argwaan tussen hun ouders in abnormaal gedrag naar hun ouders en hun kinderen toe vertalen ? De mate van dierlijke bronst is misschien wel genetisch bepaald, maar pedofilie zou dat niet eerder met levenservaringen te maken hebben ? Ik kon niet en kan noch altijd niet aan deze gedachten uit. Zo heb ik er nog wel een paar die te pijnlijk zijn om te lezen...maar je wil inzichten verzamelen...en krijgt een hoop lessen over je heen. We kwamen er via onze correspondentie achter dat de mens toch nog niet zo geschikt was om in een commune te gaan samenleven en kozen in onze dromen voor het huisje bouwen en kindjes en zo. Ze vond me toch zo speciaal, ik sprak toch zo'n zachte taal, aangepast aan iemand met haar pijnlijke jeugdherinneringen...een man kon dus ook anders zijn. We verkeerden een jaar of drie en zouden dan nog twaalf jaar tamelijk gelukkig getrouwd samenleven. Er waren ons drie kinderen voorspeld en die kregen we ook. Ik was haar vijftien jaar lang trouw, maar blijkbaar met de jaren minder en minder haar psycholoog bij wie ze terecht kon. Dat vertaalde zich dan door het vaak te gedetailleerd over het huishouden zeuren en over mijn doen en laten dat wel meer en meer nooit genoeg was. Niet ik was zozeer het probleem, want ik deed m'n deel van het huishouden en was maar één of twee keer per week hoogstens weg om de wereld via de politiek te verbeteren. Zij voelde zich nog te zeer schuldig aan de driehoeksverhouding moeder-vader en zijzelf van vroeger en had weinig verweer opgebouwd tegen inmengingen van hunnentwege. Ze voelde zich te minderwaardig en leed onder het feit dat ze zei dat haar vader eigenlijk geen kinderen wou...dat ze er eigenlijk niet moest zijn, dat de bevalling moeilijk geweest was en zo. Maar ze was trots op haar eigenheid ook, trots op haar echte witte haar...niet geverfd...en furieus als men haar in 't school daarover aanviel. Het was ook echt...en ik ben blij dat ze tijdens ons huwelijk haar 'echtheid' en gewenst zijn ontdekte, haar allergieën zonder pillen verloor en zelf ook kinderen wou. Ik wens haar nog altijd een bed in een plaats met een zee vol rust, zoals ik haar vroeger schreef en wil alleen de goede herinneringen koesteren, stilstaan bij achtergronden die te diep gaan kan je ziek maken. Het is al erg genoeg dat ik met m'n filosofisch georiënteerd brein de dingen altijd allesomvattend benader. Wie houdt dat uit bij zo iemand, zal ik maar zeggen om mezelf niet volledig vrij te pleiten van de schipbreuk. Het is trouwens allemaal niet zozeer een kwestie van schuld, maar van diepmenselijke tragedies die generaties terug kunnen gaan...gecombineerd met emotionele en sociale onvrede. Niet treuren en denken 'waarom heb ik toch zo'n lieve dingen geschreven of me opgeofferd'...vooruit moet je...al kom je eerst nog een aantal dezelfde dingen tegen op je weg. Net zoals er verschillende soorten klimaten zijn, zijn er verschillende soorten relaties...niet iedereen krijgt soms cyclonen te verwerken in z'n leven...en ze gaan toch altijd weer terug liggen. Eens je de wetmatigheden ervan begrijpt, ben je al een stap verder, maar daar zijn een aantal contacten en inzichten voor nodig vóór je zover bent. Iets kan maar altijd zo zijn zoals de mogelijkheden op een bepaald moment te bieden hebben. Wil je verder raken moet je bijvoorbeeld eerst je illusies, je over bezorgdheid of allerhande onnodige toegeeflijkheden overwonnen hebben. Soms willen vrouwen of mannen dat je echt kwaad wordt in plaats van altijd maar hun experimenten willen te begrijpen en lijken ze te verlangen naar autoritaire grenzen. Als men zich omwille van taboes of te pijnlijke jeugdherinneringen bijvoorbeeld niet kan uiten, kiest men voor de propere lei met iemand anders...vaak omdat men niet met zijn eigen wil geconfronteerd worden. Mensen kunnen mekaar zowel liefhebben als tarten, maar ook indien ze niet samen blijven zal het toch nog wel een tijd duren voor ze de loutering van het proces hebben ingezien.     De liefde blijft te vaak in verstand en zware emoties vastzitten. Iedereen heeft z'n eigen opgave ten overstaan van anderen, zelfs als die opgave 'opgeven' betekent. In sommige gevallen moet de emotioneel stabielere de andere blijven helpen, in andere gevallen is het hopeloos en voor anderen of alleen jezelf weggelegd. Ik merkte doorheen mijn ervaringen al snel dat er een band was tussen ongeweten en onuitgesproken dingen en het lichamelijke liefdesleven. Beetje blokkeren aan de ene kant, voorzaad dat niet meer zo overvloedig stroomde...tot zelfs zenuwen of spieren die onder te veel druk van iets dat niet mag geweten worden, komen vast te zitten in een arm bijvoorbeeld. Geef mekaar toch wat ruimte, zeg ik nu maar, na veel ervaring. Denk je nu werkelijk dat ge iemand, die je aan 't vergeten bent of wel moet vergeten; om redenen die ge achteraf toch eerst zult begrijpen...dat je zo iemand moet verwijten dat hij of zij ook eens een stukske van zijn of haar leven aan iemand anders 'bloot' wil geven ? 'Veiliger' is van niet natuurlijk, de ziel en zijn of haar genen worden soms beter niet tegengehouden. Waarom kunnen we er echter zo moeilijk mee leven dat dat 'bloot geven' doorgetrokken wordt ? Natuurlijk, we zijn hier om te leren waarom we het lastig hebben met mekaar...wat ons in de andere stoort, daar kunnen we iets van leren, ne mens moet zijn man of vrouw of gezin zomaar niet opgeven...want de problemen die je binnen een relatie niet oplost...komen toch in een andere vorm terug...zelfs onder de vorm van een nieuwe 'hartstocht'. De liefde verleidt om te kunnen verontrusten, zowel als om te ‘lusten’.  Als je met elkaar wilt beginnen praten dan mag er van alles onaangenaams bovenkomen...en dan vliegen er soms verwijten...maar kalmeer dan toch achteraf en denk en herdenk niet de hele tijd. Laat los...totdat ge weet waarom de kaarten zo en niet anders liggen. Zit niet te denken dat het allemaal gewoon om het geld, de seks of het knapper zijn begonnen is...ne mens is eenzaam op meer dan één vlak. Natuurlijk, als je al geruime tijd niet weet wat je beter kunnen weten had ( 't was misschien  voor een stuk om niet te kwetsen of omdat hij en zij of hij of zij nog niet zeker genoeg waren van mekaar); dan komt dat zoals alles wat achter de rug moet gebeuren, hard aan.  Maar waarom stel je mekaar in zo'n situatie gewoon niet voor ? Leer toch zonder emotionele angst te praten. Doe je dat niet, dan blijft alles geniepig tot in de huiskamer doorknagen...dan bouwt er zich spanning op en vliegt er op den deur toch een bord aan diggelen in de keuken. Moet al die herrie nu echt mensen ? Je kinderen kunnen je angsten overnemen, weet je toch wel ? Is het niet beter dat ze weten wie het is die ze eens in pa of ma haar bed gaan vinden ? Waarom leert men in de school al niet meer over de moeilijkheden tijdens relaties...omdat het het bedrijfsleven niets opbrengt waarschijnlijk. Mensen met geschonden vader-of moederbeelden, hebben het moeilijker om zelf een relatie op te bouwen, tracht dat toch eens te begrijpen, zeg ik soms hier en daar. Begin toch ook niet te zuipen 'omdat jij altijd zo trouw geweest bent. Zeker als je moeder 'zoiets niet deed', werkt 'schuins marcheren' extra zwaar op mannen in, maar de liefde stop je zo maar niet als je je er hebt durven voor open te zetten. Bezin eer je begint, maar verdring geen dingen die je met iemand anders waar je bij bent, niet oplossen kan. Nog eens. Ga in zo'n periode niet liggen zuipen of naar een hoer, want dan komen alle hebberige en jaloerse draken uit je onderbewuste oergrond naar boven en gaan dan samen een spelletje nefaste, argwanende fantasie spelen. Al bij al, een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel kan nog lang erna wonden veroorzaken. Ach, toch spijtig dat teveel mensen van hun gezicht staat af te lezen dat ze het leven een smakeloze grap vinden. Probeer het zo te zien : lijden is voorbijgaand, alle kanten komen op hun beurt in de zon. Mensen die het geluk eerst in hun eigen vinden, kennen nog een veel specialer soort zon. Als je je hoofd helemaal leeg kan maken, verlies je niet zo gauw met pingpong, en zo is het ook voor een stuk met de liefde, alhoewel je in de liefde niet bang mag zijn om te 'verliezen', want dan ben je niet sterk genoeg op je eigen. De generatie van voor de tweede wereldoorlog heeft spijtig genoeg geen liefdesraadgevingen aan de 'overgangsgeneratie' naar meer vrijheid gegeven. Man en vrouw mogen in de vrienden en vriendinnen of lieven van hun partners geen vijandsbeelden zien...wat ook niet wil zeggen dat ze geen trouw mogen vragen. Na het analyseren en terug analyseren slaap je op den duur toch apart als blijkt dat het 'tolereren' en 'analyseren' en praten en uitproberen voorlopig toch geen goed idee blijkt. In ons geval zei ik op den duur van 'laat hem hier maar intrekken', dan hoeft er niemand te vertrekken. De eerste veertien dagen vreet je dan je kas wel op als vent alleen, maar na een paar weken is je ex net zo iemand als je zus. Alhoewel het daarna wel helpt als je zelf weer iemand versiert. Het was in die tijd dat ik wandschilderingen op zolder maakte, met titels als 'het groene hart, het rode verstand' 'materie-esoterie' enz... . Iejeelee en ik zouden anderhalf jaar gescheiden op twee verdiepingen in het huis wonen. De buitenwereld dacht misschien 'wat voor een toestanden daar, slapen die daar allemaal onder mekaar of zo' ? Maar zo was het niet.  Ieder z'n keukentje en douche. De les die ik m'n kinderen wou leren was er één van tolerantie en begrip. Ik wilde niet dat ze hun moeder iets zouden verwijten. Ik wens hen toe dat ze alles wat je innerlijk bij een scheiding beleefd niet moeten doorgaan en dat ze mogen leren uit onze aanpak. Dat ze mogen begrijpen dat de onopgeloste zielenroerselen van zelfs hun grootouders en verder terug, nog altijd in het NU doorspelen kunnen. Soms vraag ik me af, nu ik merk dat ze bijna allen toch een stuk ervaring in die dingen vóór het huwelijk hebben opgedaan...of zij indien zij dan eens aan hun levenspartner en kroost beginnen, met die ervaring meer dan wij het belang van goede afspraken en eerlijkheid begrijpen zouden.  Na anderhalf jaar of zo ging ik toch alleen wonen, de stad in om aan meer aan politiek te kunnen doen...en omdat er misschien ene niet op zijn gemak genoeg was. Dat je dan zonder dat je je daar bewust van bent, vanuit gewoonte een mandarijntje uit je oude keuken meeneemt na een buurbabbel,...en daarop aangesproken wordt is daar maar een symptoom van. Misschien hadden we best als gezin bijeen blijven wonen en elkaar de vrijheid gegeven, zoals we oorspronkelijk op een mooie zondag eens afgesproken hadden. Het liep alleen een keer een klein beetje verkeerd uit toen ik merkte dat het teveel gevraagd was dat ze me zou zeggen wanneer ze naar hem toeging. Hij woonde nog wel bij zijn vrouw toen, maar hun verhaal was al geëindigd...dus de druk op Iejelee was groot.  Eén druppel en één oorveeg en de domino's vielen een andere kant op dan we hadden gedacht. Scheiding en weliswaar nog anderhalf jaar blijven samenwonen dus. Ik zou voor een drietal jaar in de stad gaan wonen met wat m'n eerste LAT relatie ging worden...en daarna drie jaar ergens vlak achter een woud...ik kreeg steeds meer antwoorden op de vraag die ik me stelde. In mijn geval, welke was de hoofdzin van mijn leven. Een zoektocht waarvan diegenen die ik soms achterliet ook de vruchten plukten. Eerst na vier jaar werd me gevraagd de opvoeding van m'n kinderen komen verder te zetten. Moesten al die dingen niet gebeuren omdat hij niet verdiende dat zij misschien om de verkeerde redenen met hem getrouwd was ? Omdat hij naar inzichten zocht en nog tal van mensen te ontmoeten had om die inzichten te krijgen ? Die vrijheid dus, hij nam ze niet, want hij bleef nog lang 'overbezorgd' om zijn nieuwe andere en sloot zich, alhoewel ze vaak uniek schattig was, zo voor zijn eigen groei af...maar toen kwam Willeke gelukkig !?


Uitreiksels van Martin's verwerking ,een stuk terug in z'n groeiproces :

De eerste liefdesbrieven aan Martina, vóór het trouwen : "Mijn gedachtegang kon je vergelijken met ruitenwissers in een auto, als het regent; alsmaar nieuwe gedachten, regendruppels die verdwijnen en een seconde later terug voor je staan, maar dan op een andere manier met nieuwe elementen." "Soms had ik de indruk dat iemand je iets over me gezegd had, dat je me niet durfde zeggen" "Ik wens je een bed in een plaats met een zee vol rust" "Is het nu een voor-of nadeel dat mijn filosofisch/psychologisch georiënteerd brein op alle gebieden zo allesomvattend mogelijk wil zijn ?"Onder de voetbalmatch heb ik nog een paar zinnen in mekandere gezet om te schrijven, maar ik ben ze vergeten" "Als ge zo aan 't schrijven bent vliegt de tijd tegen 1 in 't uur voorbij" "Je ouders zitten te veel in met hun dochter, die de persoonlijkheid heeft van een volwassene(achteraf bleek dochter niet los van hen (door o.a. trauma met pa en schuldgevoelens t.o.v. haar ma ) "Was het niet goed van mij alsmaar te zeggen 'ga maar uit ook al ben ik er niet'? dat begrijp ik niet" "definities van liefde: liefde is houden van de wijze waarop de andere echt probeert zichzelf te zijn en zich probeert te geven, ©is de andere nodig hebben om echt zichzelf te kunnen zijn ©is op een echte wijze met twee 1 en origineel zijn ©liefde is bij de dood nog altijd nieuw, alle zaken zijn onderhevig aan sleet, liefde is vernieuwend.(veertien jaar later, scheiding, want toen interesseerde ik me nog niet genoeg voor mogelijke andere oorsprongen van allergie en hyperventilatie :het opkroppen van agressie omdat er niet mag en kan geuit worden)en hekelde ik haar house clean principes en onderging onrechtstreeks hoever haar vader wel met haar gegaan was(hetgeen ze niet kon uiten). “Mij was geleerd van niet flauw te doen en ijdel te zijn en mensen met trauma's moesten dat maar uitpraten met de veroorzakers ervan” “Niet treuren en zeggen 'waarvoor heb ik toch zo'n lieve dingen geschreven', want dat was alleen mogelijk door haar te kennen. Iedere liefde brengt je verder.” “Waarom achtervolgt de politiek mij...waarom kan ik met niet alleen met relaties inlaten ? Waarschijnlijk omdat het allemaal met mekaar te maken heeft. Werken en niet werken en graag iets doen, beïnvloed mee het gedrag en de relaties.” “'k Was veel te voorzichtig met haar. Eigenlijk niet, want iets kan nooit anders zijn dan dat het op een moment is.” Wil je iets dieper beleven moet je eerst je illusies en over bezorgdheid en allerhande toegefelijkheid overwonnen hebben. "Waarom wil je nu echt dat ik kwaad wordt" vroeg ik, al wilde ze zeggen dat vrouwen naar sterke autoritaire, grenzen trekkende mannen verlangen, mannen die hun geschipper opvangen". Martin ging ermee stoppen. Hij schreef Martina tijdens hun 'verkering' een 200 handgeschreven of getypte pagina's en zij schreef hem ook, maar de hare zal ze wel weggeworpen hebben omdat ze niet aan iets dat ze in hem dan toch wel vond wilde herinnerd worden ? Heeft zij ze weggegooid ? Zij houdt van volledige 'oplossingen'

… geen analyseren, geen  propere leien na confrontaties.

Hoe je ook kan reageren, in een relatiecrisis met 3.

Telkens wordt een mens bewuster van het feit dat mensen soms zowel kunnen liefhebben, als tarten om ergens 'gelouterd' uit een relatie te komen. De liefde, de intelligentie, de logica proberen alles op een  hoger niveau te trekken, maar blijven  te vaak in zware emoties en praktisch verstand steken. Mensen die deze groeiprocessen beet hebben en toch niet loskomen uit de gewoonten van hun 'oude' angsten, blijven afzien...anderen worden tijdens hun leven eindelijk geboren en leren zich uiten en inzien dat niet een ander, maar zijzelf in de eerste plaats verantwoordelijk voor hun groei en vastzitten zijn. Iedereen heeft zijn eigen opgaven tegenover anderen...zelfs als die opgave 'opgeven', 'loslaten' van die andere betekent. In sommige gevallen moet de sterkere de zwakkere lossen.


De LAT-relaties ----------------------- Er volgde een LAT-relatie met een negen jaar jongere rare meid, 'Houthemtje', toegewijd was ze wel, om velerlei redenen 'niet van straat geraakt'...je moet de dag van vandaag gewoon perfect zijn, zal ik maar zeggen. De dag dat ze hoorde dat ik zwaar verkouden was, kwam ze op de fiets van twintig kilometer verder naar me toe. Ik kon haar goed doen lachen en ontdekte dat er wel degelijk bloed bij een ontmaagding kijken kwam. Geleidelijk aan ontdekte ik ook dat het klaarkomen van een vrouw bij niet elke vrouw op dezelfde manieren uitgelokt en beleefd wordt. Je vingertoppen moeten niet alleen bewust doen wat ze zoal allemaal kunnen doen...je moet een vrouw ook zo op haar gemak stellen dat ze ook haar eigen technieken gebruikt in de fases naar haar orgasme toe. Zo kan een vrouw met de dijen op mekaar geklemd een behoorlijke hoeveelheid elektriciteit opwekken. Van de soort die je soms voelt als je vrouw zwanger is, zelfs zonder sex...als ze naast je slaapt en er een soort elektriciteit door haar lichaam gaat. Ze hield van me, maar ze hield ook een beetje veel van de gadgets van de klassieke economie, zoals daar was 'de beurs' en woonde in haar eigen huis. 'Ik zou het spijtig vinden als dit huis zonder kinderen bleef', zei ik haar, de zeldzame keren dat ik er was...ze woonde ver weg en om praktische redenen kwam ze een paar keer na haar werk dat in mijn buurt lag, naar me toe. We gingen zelfs beiden fruit plukken op het platte land...want boerenbloed had ze wel, mager en gespierd als ze was. Leuk ook in bed, zo'n decennium minder dan jezelf. Ik wilde echter niet de oorzaak van haar eventueel kinderloos bestaan zijn en liet merken dat ik wel van haar gebrade patatjes en zo hield, maar dat ik op zoek was naar een leven dat zij niet zou zien zitten. Bovendien had ik me laten steriliseren...wat ik voor een heel groot stuk betreur...omdat je het doet vanuit het perspectief dat je voorgoed bij mekaar blijft. Het was nog in de tijd van voor de 'aids' dinges geloof ik. We hadden drie kinderen en m'n ex-vrouw Martina wilde het wel zelf laten doen, maar dat was dan een week hospitaal, en voor een man een dag...dus stelde ik voor van het zelf te laten doen... . Iemand dat ik kende had dat laten doen, dat nam al een drempel voor me weg...en ergens voorvoelde ik misschien dat ik nog met een paar vrouwen zou slapen en hier niet zou kunnen zitten schrijven hebben, indien ik iedereen die een kind van me wou er één gemaakt had. Misschien voorvoelde ik ook wel het nieuwe pad dat Iejeelee het veertiende jaar van ons samenzijn ging inslaan...en maakte het mannetjesdier in mij daardoor kennis met iets wat ik niet in mij had : vrouwenjagersinstinct. Maar terug nu naar het Houthempje-verhaal. Op een dag sliep ik met een iemand anders en wou haar uitnodigen naar mij thuis. Omdat ik voor niemand geheimen wilde hebben in de liefde, nodigde ik Houthemtje ook uit, niet dat ik met beide wou slapen of zo, maar we konden gelijk eens naar de kermis gaan toch ?! Het liep natuurlijk op een woede uitbarsting van laatstgenoemde uit...ik had beter moeten weten, zo had me reeds eens iemand uitgelegd...maar ik moet alles eerst eens ondervonden hebben. Soms lijkt het wel of ik vanop een andere planeet kom, zo simpel logisch kan ik nog in mekaar zitten.  Na een tijdje begon Houthemtje mij minder te willen 'houden' en vond ze de liefde bij iemand van een ander continent. Ze ontmoette hem toen ze te voet van haar werk naar me toekwam omdat ik haar fiets aan een student uitgeleend had. Ze kwam laat in de nacht naakt naast m'n bed staan, haar lichaam verlicht door het straatlicht. Die avond sliepen we gewoon...ergens deed ze me ineens denken aan de energie van een opdringerige gast waar ik niks van moest hebben. Toen ze een paar dagen later weer langskwam en me vertelde dat ze het met iemand anders gedaan had die nacht, kon ik m'n ogen niet geloven toen we zelf begonnen vrijen. Nu ze met iemand anders had gevrijd, stond ze al van in 't begin in lichterlaaie en aan haar klaarkomen kwam ditmaal zelfs geen vingeren aan te pas. Was ik een soort katalysator tussen geliefden ? Toen bleek dat mevrouw Houthempje zwanger was vond ik het kranig en liefdevol van haar dat ze de 'abortus-gedachte' laten varen had en koos voor de confrontatie met haar ouders om haar vreemdeling-man te laten accepteren. De week van de bevalling heb ik nog even de plaats van haar ondergedoken echtgenoot ingenomen om haar te helpen, maar achteraf zijn ze toch getrouwd en was ik 'voogd' af. Ik kon weer van de stad naar een dorp verhuizen, maar niet meer naar m'n oude dorp.

Willeke, De niet-klassieke driehoek ------------------------------------- ACH JA DE LIEFDE, deel 2 :Willeke, De niet-klassieke driehoek prelude Er was eens een gewone werkmens die aan politiek wilde doen. Op een dag werd hij ondanks zijn werkwilligheid, ontslagen. Hij was zich zo bewust van het feit dat niemand het recht heeft om iemand zonder werk of inkomen te zetten, dat hij zijn zoektocht naar het waarom van dingen zoals werkloosheid en oorlog intensifieerde. Tal van organisaties hadden geprobeerd van hem te verzekeren dat ze zijn klasse vertegenwoordigden. Tenslotte werd zijn besef van de noodzaak van een nieuw collectief bewustzijn zo sterk dat hij de wereld rondom hem met hele andere ogen bekeek. Hij ging van z'n vrouw en kroost gescheiden in de stad wonen, nadat hij een paar jaar tegen alle conventies in met z'n kroost en z'n ex en haar nieuwe man in hetzelfde huis woonde, in gescheiden ruimten wel is waar.  Maar da's een ander verhaal.

Toen hij in de stad woonde en werkte kwam hij Wi, Willeke tegen. Er was dus eens een getrouwde vrouw een zuidelijker type dan de ex van onze gewone werkmens, Willeke, Wi, oemde ze;

die haar huwelijk en haar minnaar in vrijheid en openheid beleven kon. Op een dag doet zich weer een nieuwe ontwikkeling in haar leven voor : in hoeverre blijft de uitdaging die het leven tussen twee monogame mannen met zich meebrengt een leefbare opgave wanneer 1 van haar liefdes een tweede vrouw leert kennen ? " Welke maatschappelijke, biologische ,psychologische en levensbeschouwelijke invloeden staan het liefdesleven, van meer mensen dan het toegeven, in de weg?", blijven beiden zich ze langsheen hun levenspad concreet afvragen. Ze werken zich tegelijkertijd doorheen een berg academisch materiaal en komen in de wereld van het intuïtieve terecht.  Ik intiem me, ik intiem jou. Op een moment dat de band zo intiem is, en er niet gekozen wordt voor een beleving alleen met twee en alleen van het beste met jouw, m'n lieve vrouw op 'n ander, en het beste in mij, en als je dat beste in niemand anders hebt...als er dan niet gekozen wordt...kunnen dingen niet meer zonder weer in pijnen te vervallen Wanneer moet je banden met minder sterke vormen van bewustzijn breken ? Zijn wij vanuit onze ervaringen nu mensen die de verboden vrucht 'aten', en hadden we ons wel met het lichamelijke moeten inlaten. Moet zij gewoon nog leren vanaf welk moment je samen iets niet meer delen kan, of raakt ze vanuit haar gesplitste eigenheid niet verder...door ons voor mekaar te blijven openstellen zullen we het misschien te weten komen, door ons af te sluiten niet en waarom zou dat dan beter zijn ? Twee paar botten, zwarte en bruine, de zwarte al kosj versleten, maar weggooien kan ik ze niet, want ze kunnen getuigen van onze loving liFe is the greatest art, living together also-ervaringen. De bruine, de jongere uit een andere periode, die van immense intensiteit, die nog voortdurend zuigt, maar soms precies breken met het minder krachtige eist. Ik ben niet alwetend maar de dagelijkse woorden of de stiltes van een andere ,wending gevende aard; verraden dat er iets nieuws in de lucht hangt, iets nieuws tussen ons in ieder geval, en zo is het eigenlijk al altijd geweest...en soms gooi je ze dan toch weg.

Some of Willekes Writings

"Zolang men zijn eigen met allerlei overbodige dingen belast, zullen tranen blijven vloeien" "Kijk deze avond naar de volle maan en er zal licht zijn in je hart" "Ik vraag me af hoe je er morgen zal uitzien . ALs de wijze man met de jongensachtige pretogen, als de rijpe man met een mysterieuze rust, of als de alerte jonge man die het juiste moment afwacht(op een verliefde man met verleidelijke ogen, durf ik niet speculeren). Hoe zal je zijn ? Afwachtend of ondernemend ? Rustig of onrustig ? Geduldig of kordaat ? Fijngevoelig of sarcastisch ? Open of gesloten ? Toegankelijk of afstandelijk ? In overgave of in angst ? Ik ben op niets voorbereid. Dat heeft geen zin. Ik slaap en laat zoveel mogelijk verteren. Morgenvroeg hoop ik je met een onbeschreven blik te ontmoeten ? "Deinend in bad, het druppen van de kraan houdt me wakker. Woorden van voorbije nacht sijpelen binnen. Elke porie wil gevuld worden met warmte en vocht. Je hart pompt het bloed door m'n aders . In gedachten zie ik je zwemmen onder een volle maan. Laat me jou maan zijn in donkere nachten. Laat me het water zijn dat je drijvende houdt. Laat ook mijn hart het levenssap door je lichaam sturen." "Bedankt lieve schat voor de warmte en de sterkte waaraan ik me mocht laven vannacht. Buiten is het wit en stil. Zo is het ook in mijn hart" "Hoe groter mijn ruimte, hoe groter mijn liefde, hoe meer mensen ik kan bereiken" "Plots was er weer de chaos... Zullen we er dan toch vrede moeten mee nemen dat het diepste der diepten, het pure, het heerlijke gevoel waar we steeds weer naar verlangen, eens we het kennen...ongrijpbaar lijkt te worden ?" Toen ze wist dat een andere dame me op een bepaalde dag bezocht :"Eerst wou ik dronken raken, weer beginnen roken, misschien een man verleiden (dat streelt het ego), vrijen tot ik er ...van word...eigenlijk 'me te grabbel gooien ,(terwijl ik het opschrijf kots ik er al symbolisch van) bevestigen wat men me voorgehouden heeft, vroeger dagen :' jij valt op alles wat een broek aanheeft, jij denkt dat je iets weet, maar je gelooft alleen in sprookjes' Ik voelde een ongemakkelijke jaloezie opduiken. 'Ha neen', zeg ik tegen mezelf 'daar blijf je boven' 'je bent toch geen 16 meer' en je weet toch wat jij met hem hebt zomaar niet door de eerste de beste kan overgenomen worden. Maar stel eens dat ze niet de eerste de beste is? Zoveel te beter voor hem en misschien win je er zelf wel een vriendin bij, zegt een weinig enthoesiaste stem in mij. In ieder geval , zo kon het niet langer...even de ogen sluiten en in het nulpunt geraken zou niet slecht zijn. 'De stilte die ik jullie leerde, is de som van alle geheimen' stond er in een boek. Ik glijd ontspannen weg. Maar o wee, welk beeld ontpopt zich voor mijn ogen !(noem het voor mij 'angstdroom' Drie mensen vrijen in jouw bed. Je kwam heerlijk klaar in mijn mond en ik streelde met mijn lippen langs je dijen en je buik. Maar zij dronk van je ogen en genoot van je verhalen en je streelde wel langs mijn wang, maar kuste toch haar mond. Een mes van pijn ging door mijn hart. Onder het voorwendsel van dringend te moeten plassen verdween ik door de deur, jullie merkten het niet eens. Het volgende beeld was dat van haar en mij, bij het vallen van de avond. Ik huilde in haar armen onder een boom van jouw woud. En ik verontschuldigde mij voor de last en zij begreep me...en ik wist dat je nooit meer van mij zou zijn en het deed verschrikkelijk pijn..." "De drang om je te bellen was er weer. Verdomme, wat een miserie ! Dan maar eten" "Ik zou zo graag iets verwoorden van het zalige gevoel dat mij bewoond" "Om liefde in vrijheid te ervaren, mag er geen angst zijn of kwetsbaarheid, geen schuldgevoel of innerlijke onrust, geen eenzaamheid of geen jacht naar genot...maar ik denk hoe toleranter je bent...hoe meer je twijfelt" "De mens koos als opdracht om zich te verheffen boven de vastomlijnde programmatie van het mineraal, de plant en het dier. Hij koos als opdracht 'de vrije wil' Maar die opdracht heeft hij overschat. Want is het niet zo dat hij juist het 'willen' weer moet afleren ? Beseffen wij wel genoeg dat we ons niet kunnen 'verheffen' als we ons ook niet 'nederig' kunnen maken ? Niets is mooier en maakt meer gelukkig dan het beleven van de kleine momenten." "Afscheid nemen is nog niet hetzelfde als 'vaarwel' zeggen. Vanaf er nieuwe gegevens en mensen in een relatie hun intrede doen, neemt de relatie een einde in de hoedanigheid dat ze bestaan heeft. Je moet telkens kiezen, laten vallen of opnieuw beginnen." "Op de valreep toch nog iets schrijven over dit chalet, dit huisje. Om de of andere reden kwam het er nooit van, ook al heb je me dikwijls aangespoord het te doen. Misschien hangt jouw energie hier te geweldig om me te kunnen concentreren. Ik ben hier eerder geneigd te dromen, dan te werken" "Je sarcastische opmerkingen kunnen me gestolen worden. Ik probeer mijn eigenwaarde te behouden, maar ik begin te twijfelen of jij me daar wel behulpzaam wil bij zijn. Voor mijn part kan je de boom in, koppig, eigenwijs, pretentieus ventje. PS Na die laatste woorden heb ik terug kunnen glimlachen, maar denk maar niet dat ik daarom iets ga terugnemen van het voorgaande. "Ik hoop maar dat ze sterk genoeg is, dat ze beseft, dat ze naast je liefste lief ook je studieobject is, dat ze niet verbitterd raakt, maar wat vertel ik allemaal, misschien is ze wel veel slimmer dan ik, misschien ben ik wel zo interessant als studie object , omdat ik me zover durf geven en liggen haar troeven ergens anders. Door weinig te zeggen blijf je natuurlijk ook interessant en je blijft je eigenwaarde tenminste behouden. "Ik heb soms de indruk dat we de laatste tijd zoveel energie gebruiken om anderen de weg te tonen...dat wijzelf in kringen draaien" "Moet ik eerst geen schepen verbranden voor ik aan iets nieuw kan beginnen ? Ik voel me ook niet sterk genoeg en als ik sterk ben is weggaan het laatste waar ik aan denk. Ik weet niet of ik de gedachte aankan dat mensen mij zullen oordelen als iemand die alles 'in plan' laat." "Ik kan me soms niet van de indruk ontdoen dat mijn lichtheid en 'goed voelen' angst teweeg brengt in mijn omgeving. Diegene die op het laagste procent van zich goed voelen zit doet een beroep op iemand met een hoger procent om uit zijn of haar situatie van afgeslotenheid te geraken. Hulp aanbieden mag niet gezien worden als een leerling/leraar iets...en heeft te maken met soms heel concrete dingen : samen op een bank luisteren naar het fluiten van de vogels..."Natuurlijk zijn hier risico's aan verbonden . Het kan zijn dat de lagere procent nog meer gaat verlangen naar altijd onbezorgd op de bank zitten en nog meer in zijn/haar zelfbeklag terechtkomt en het kan zijn dat de hogere procent in een soort 'plichtsgevoel' valt. Het moet evengoed mogelijk zijn zich 'alleen' goed te voelen. Plichtsgevoel, opoffering, schuldgevoel, al die woorden hebben te maken met te weinig durven zeggen wat je zelf wilt...bedankt voor de paar uur 'afzien' van deze morgen...ik ben er alleen maar sterker door geworden." "Een wijs mens heeft bewegingsvrijheid. Als we volgens de oude regels willen leven zitten we er altijd naast, want het leven blijft stromen . IK wil niet bevriezen , ik wil stromen als een rivier, of...kabbelen als een beekje is ook al goed. "Ik hou van de Ruimte waarin je leeft, de rust die je mij steeds geeft. Ik hou van je ongebonden omgaan met de tijd. Het geduld waarmee je tegen onrecht strijdt. Ik hou van je vertrouwen in de Kracht. De manier waarop je met je ogen lacht. Ik benijd je wel eens je vrijheid. Het onvoorwaardelijk durven nemen van je verantwoordelijkheid. Ik heb nog nooit zo'n bondgenoot gehad. 'k Ben blij dat ik je tegenkwam op m'n pad. Ik zou nog zoveel willen zeggen. Maar niet alles is met woorden uit te leggen" "Dag lieve bosmens, ben je er nog ? Ik wil je wat vertellen...23jaar geleden kende ik een man. Hij was heel zelfstandig voor zijn leeftijd, hij had een eindeloos vertrouwen. Iedereen hield van hem, maar niemand kon verklaren waarom. Hij was tenslotte maar een heel gewone jongen. Hij was geen redenaar en geen adonis, geen dichter , geen versierder. Hij liep niet met gevoelens te koop, hij had weinig vrienden, was enorm handig maar ietwat onhandig wat meisjes betreft en deed graag zijn eigen zin. Hij was een kei in biljarten. Iemand 'ontdekte' hem toen hij nog 'gepolijst' moest worden. Die iemand wist dat hij een grote zou worden op het groene laken, zomaar wist die dat. Hij had oog voor het potentieel dat in hem zat : de kracht, wilskracht, agressie, beheersing, doorzettingsvermogen. Kortom hij wilde werk van hem maken en trainde hem met geduld en geloof. En hij werd beloond. Hij werd een grote. Glorietijd alom in het biljarten van de jaren '70. Speler en trainer (cafébaas) voelden zich gelukkig. Tijdens die bijna dagelijkse trainingen of wedstrijden speelde een kleine jongen (de zoon van de cafébaas) al eens een matchke mee. Hij was nog maar 10 jaar en kreeg gemakkelijk applaus, want wat was er meer vertederend dan een kind dat iets nabootste wat grote mensen konden? Het café publiek amuseerde zich met de jongen, hielden hem voor de gek als ze er zin in hadden en lieten hem als beloning al eens drinken van een 'echte' pint. Maar de 'grote' lachte niet met hem. Hij zag wel wat in die tengere knaap en hij hield zo wie zo al niet van mensen die moeten lachen met anderen om zich op het eind van de avond geamuseerd te hebben. Er groeide een (h)echte band. Het kind vertrouwde hem en hij beschaamde dat vertrouwen niet. Jaren verliepen . De 'grote' bleef groot en de kleine werd groter. Tot de dag dat hij hem niets meer kon leren. Eerst voelde de jongen zich ongemakkelijk toen hij al eens won van zijn trainer...de grote was het instrument geweest dat nodig was om de andere zijn talent helpen te ontwikkelen. Hij leerde er ook veel van : zijn eigen succes relativeren, zijn geduld ontwikkelen, bescheidenheid... IK WEET NIET WAT MIJ DREEF OM DIT OP DEZE MANIER TE VERTELLEN. Ik besef dat we beiden zowel de leraar als de leerling kunnen zijn. Je hebt me veel geleerd. Ik zal waarschijnlijk beginnen schrijven...het is niet meer te houden...waarover weet ik nog niet.” Alhoewel ik me nu in ook in de psychologie had verdiept, bleef ik ook een werkmens die aan politiek wilde doen. Bij wijlen intensifieerde ik m'n zoektocht naar de redenen van werkloosheid en oorlog. Ik ontmoette tal van organisaties die daar ook mee bezig waren, maar meer en meer leek de wereldsituatie in zijn geheel te verslechteren : in het rijke Westen werden verworvenheden alsmaar afgebouwd en de toestand in de rest van de wereld ging er niet op vooruit. Ik ontwierp mijn alternatief programma voor internationale verkiezingen. Eerst verkiezingen voor een programma, dan voor de dirigenten ervan, niet meer op partijlijsten, maar op projectlijsten : samenlevingsbeheer, wonen, werken, telecommunicatie...tussendoor schreef ik nog pamfletten en gedichten en elke literaire uiting die je maar kan bedenken. De tijd was echter niet rijp voor klassieke wereldverbeteraars...en slechts weinigen waren er in geïnteresseerd...gestresseerd, gemanipuleerd en onder emotionele dingen begraven als ze waren, zal ik maar schrijven. Tegen die achtergrond ontmoette ik Willeke. Haar verhalen, de boeken die ze me gaf, de dichteres die ik in haar wakker maakte, verlichtte m'n eenzaamheid. We gingen van mekaar houden, twee jaar lang, maar dan op een platonische manier. Had ik niet al honderdmaal gezegd in gesprekken, dat ik nooit nog een relatie zou aangaan waarin één van de twee niet vrij was ? Dat moet je maar doen, weet ik nu. Al zeg je zoiets maar één maal, je hebt het zitten. We wisselden honderden brieven en gedichten en essays en zo... . Nadat onze energie ook in bed leek te werken...was het magnetisme tussen ons gewoonweg niet meer te houden. Ze versprak zich waarschijnlijk onbewust opzettelijk over mij tegen haar sympathieke man en ik koos ervoor om na die ene keer niets meer in het geniep te doen. In volle contradictie komen de tegenstellingen en de lessen immers het vlugst naar boven. Ik had niet kunnen weten dat het ondertussen tien jaar zou duren, of wel ? Vóór ik iemand laat (liet?) vallen moet ik al door veel hindernissen gegaan zijn en laat ik zelfs een paar nieuwe, veelbelovende en gemakkelijker relaties staan. Willeke werd dus één van de weinige getrouwde vrouwen die haar huwelijk en haar minnaar in vrijheid en openheid beleven kon. Daar kwam aan hun kant aanvankelijk wel enorm veel praten en 'er tegen kunnen' aan te pas. Eigenlijk was ik niet diegene die het huwelijksbootje verstoren kwam, er was al een andere huwelijksstorm geweest, maar ze hadden weer een evenwicht bereikt. Niets is eigenlijk eeuwigdurend en dan dient zich de artiest aan waar ze al vroeger naar had gezocht. Ze was ook trouwens zoals haar man opgevoed in de traditie van dat de zin van het leven hard werken zou zijn. Op een dag diende zich in haar leven echter een nieuw dilemma aan : in hoeverre bleef de uitdaging die het leven tussen twee monogame mannen met zich meebrengt een leefbare opgave voor die mannen en voor haar, vooral nadat de periode van heropleving van hun huwelijk begon over te gaan?  Welk een maatschappelijke, biologische, psychologische en levensbeschouwelijke invloeden stonden en staan het liefdesleven van meer mensen dan het toegeven, in de weg ? Om dit te begrijpen, werkten we ons naast onze beroepen en onze woonlevens doorheen een berg academisch materiaal en kwamen in de wereld van het intuïtieve en de filosofie terecht. Zaten we gewoon niet in een proces waarin we altijd dezelfde moeilijkheden zouden tegenkomen totdat we ze overwonnen hadden ? Haar eeuwigdurend besluit om bij haar kinderen te blijven, respecteerde ik, ook nadat ik weer de taak van rechtstreekse opvoeding van mijn kinderen opgenomen had. Het was echter allemaal niet zo makkelijk en bij tegenslagen hadden we allebei de indruk dat het aan ons lag, wij die te intensief liefhadden en met alle aspecten van het leven bezig waren. In ons beider families en omgeving benadrukten we steeds meer dat onze samenlevingsgenoten meer selectief TV zouden kijken of kranten lezen. Als we ergens naar theater of film geweest waren, kreeg onze omgeving vaak een mondeling verslag daarvan en een aansporing om niet teveel geleefd te worden door de massaconsumptie. We voelden ons tot veel in staat en wisten niet altijd goed wat we er mee aan moesten : een filosofische school openen, mensen met emotionele problemen helpen, een kunstontmoetingscentrum openen ...ideeën genoeg, maar in de praktijk deden we dat allemaal al in onze onmiddellijke omgeving en hadden we onze handen al meer dan vol met de dagelijkse beslommeringen van het leven. Gelukkig konden we er soms aan ontsnappen. Voortdurend bewerkte het leven en de mensen ons eigenlijk vooraleer onze teksten er konden komen. Zij schreef zeker vijftig prachtige gedichten, die ik voor haar bijhield; hopelijk publiceert ze ze ooit eens... . (*ondertussen op blog) Eerst even een sfeerbeeld van de kleine houten oase aan het woud waar we mekaar twee of drie keer de week ontmoeten : Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen. Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken. Hier werd tussen hemel en aarde in gevrijd , gestudeerd en gezonnebaad.                Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel. Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf. Deze plaats laat zovele planten stralen en vogels bestaan. Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten. Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn. Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen voorspelden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen. Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan. Hier leven is ook gewoon in een hangmat liggen zowel als vier maal per jaar de overlast van ook anderen hun riolering opruimen. Hier leven is beseffen hoeveel meer er door niet overvloedig eten, vrijkomen kan. Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken vruchten, fruit en kaas en af en toe wat vis en zo, leven kan. Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet. Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. Hier leven is de tirannie van privéeigenaars van elektriciteit en andere aardse telecom wegen ondergaan. Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brand of een kiem waaruit nieuw leven komt. Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.             Hier staat de zon soms buiten haar cirkel in brand als twee mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld. Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht...tot de dag dat die over bronstige nationalist in de caravan naast die bepaalde boom wonen kwam. Toen galmden hier smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter. Hier vibreert alles. Hier kunnen ook de zwakke doden, genetische energie uit het verleden, je bereiken als je niet sterk genoeg staat. Hier is voor het sterke in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds. Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust alles wat bestaat zich in jouw middelpunt.  Je wordt vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door. Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn. Straal, want een plant of dier ben je niet meer. Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan. Hier wordt adem verbinding met aura. Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht. Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse boven gezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt. Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar opgevreten heeft. Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt. Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst. Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur. Hier had je kunnen leven met de kunst-vrouw van je leven, maar je deed het altijd maar voor even...maar dat was dan ook LEVEN. Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af. Hier begin je niet, hier werk je af. Hier luierik je niet...hier rust je uit.  Hier is 'hier' ook niét hier. Hier gebeurt lachen veelal vanbinnen. Hier draai jij niet rond van alles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt. Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet boven geraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken. Hier worden geneesmiddelen overbodig, want het bannen van je illusies en angsten alléén...geneest. Sommige emoties zijn soms illusies, geldstructuren en hun legers zijn er de materiële uitwerking van. Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ? Wie geen rust overgeërfd heeft, kan ze hier zelf ontwikkelen. Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen. Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt. Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon. Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt. Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt. Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft. Hier is hout iets waar je van houdt. Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.  Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn. Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.  Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes vanop de bodem van verdriet, dat, wie? ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je je compleet moet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.  Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen. Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden. Ach, de liefde. Wil Willeke wel wat wilde Wille wil ? Over de twee vrouwen in haar. Ze rijdt niet naar haar werk, ze reist ernaar. Ze laat haar collega's van haar mimiek genieten en zij geniet van de hunne. Ze werkt grensverleggend als je bij haar aan huis mag komen. Ze praat geduldig tegen de stemmen uit de draden naar haar callcenter-oren. Ze kan vertrekken en iets van haar achterlaten waar je vredig van slaapt. Ze kan aftastend aankijken zodat aanraken soms onvermijdelijk dringend lijkt. Ze doorziet drama's en voorziet afwikkelingen als ze fronsend en argwanend kijkt. Ze vorst en zoekt en geniet dan weer omdat ze dat uiteindelijk toch belangrijker vindt. Ze wast en plast en is een zegen. Ze maakt van mij weer een zachtaardig dichter...ik, geharnast strijder tegen onrecht. Ze heeft soms wat  onmogelijks met de wereld en met mij. Dit gedicht voor het wicht waarvoor ik telkens zwicht heeft een eind en dat is in 't zicht... . Mijn leven kon je en kan je samenvatten als : 'het complexe leven van een eenvoudig man', of omgekeerd. Ik wil al heel m'n leven anderen aanzetten tot allerlei soorten bewustzijnsverruiming. Wat me interesseert is waar en hoe we met z'n allen individueel en collectief vandaan komen. Dus daar heb je zeker filosofie en geschiedenis voor nodig. Sinds ik Willeke ken, interesseert me ook wat mensen ziek maakt en wat ze gezond houdt. Haar vele verhalen rond mensen en toestanden hebben me hierin geholpen. Bepaalde boeken die ze me gaf, had ze zelf nog niet gelezen of heb ik haar moeten uitleggen. Ik ging daar volgens haar natuurlijk altijd te ver in...en ze had ook niet graag dat ze haar boeken vol aantekeningen en aanvullingen terugkreeg, in plaats van in maagdelijke toestand. Ze was veertien in 1968 en rook naar zwarte bessenstruiken. Als je dat niet verstaat, denk dan aan hoe heerlijk 'casis' kan zijn. Ze wist niet wat een clitoris was, maar dat ze er eentje had, dat voelde ze wel. Het vreemde aan dat verlangen, dat gemis, dat zo af en toe de 'kop' opstak; terwijl ze bessen aftrok en naar de voorbijfietsende of voorbij ‘tractorende’ jongens keek; het vreemde aan dat verlangen, was dat het van ergens heel diep kwam, maar ook met een soort verborgen hoogte te maken had. Daar stond plots in de fruitveiling een onbekende jongen voor haar, hij leek tijdens het laden van een camion wel een ladder om uit die warme diepte van haar te stijgen. Het was onze eerste ontmoeting en we zouden mekaar pas 24 jaar later weerzien. Toch wisselden we die dag, zonder het te weten een blik toen ik de veilingkantine uitliep en zij in m'n ogen keek. Waren het de ondertussen warme aardbeien in m'n buik of haar en mijn lach die iets zacht in ons bevrijdde ? Willeke werd in de fantasie van de jongens ook wel 'Willekker' genoemd, maar ze spraken dit niet uit omdat ze onbewust wisten dat er meer met haar diepe warmte gemoeid was...er zat iets hoogs, ongrijpbaars, diepzinnig aan vast...en ze leek beide losjes met mekaar te kunnen verbinden. Ze maakte de jongens dadelijk voor een stuk van hun onbekende bewust. Ze wist dadelijk of ene 'ne felle' was...maar ze was wel een beetje bang van dat 'felle'. waartoe ze zich aangetrokken voelde. Dan mijmerde ze over die meer vierkantige, ernstiger jongens, die veel meer zekerheid uitstraalden en waar je 'staat' kon op maken...en die toch ook aangenaam en warm konden zijn. Toch wilde ze ergens geraakt worden door zo'n felle. Zoals een boer zijn akker omgeploegd voor het zaad er op zo'n dampige uren na de regen invalt...om er te sterven voor het ontkiemen naar het licht kon beginnen. Ik liep daar dus ook rond op die veiling. Ik laadde er camions met fruit van de streek die naar Duitsland moesten. Op het eind van de tweede wereldoorlog werden er nog mensen naar ginder gevoerd om er bijna allemaal te sterven voor iets wat ze zelf niet begrepen. Dat was toch al 24 jaar geleden en op dit moment bijna zestig jaar later zijn er in de wereld nog meer streken of dorpen waar mensen armoede en oorlog kennen dan toen in de tweede wereldoorlog. Daar was ik mee bezig. Maar natuurlijk dus ook met camions laden voor binnen-en buitenland en met werken op boerderijen en in de fruitteelt, telkens de school uit was. Ik wist wat woorden als clitoris en zo betekenden. Van die gasten met hun pornoboekjes natuurlijk, niet van de leraar godsdienst of dit of dat in die tijd. Je kon duidelijk op prenten zien welke de grote en kleine lippen en venusbergen waren; alhoewel het ontbreken van de nodige praktijkervaring me daaromtrent toch wat deed twijfelen. Er stroomde al vroeg een geil olieachtig vocht uit mijn eikel, zeker bij het zien van die boekjes...behalve als er alleen rukkende venten instonden. Toch eigenaardig, niet ?  Dus vierentwintig jaar na die ontmoeting in de veiling, kwam ik haar nog eens tegen, op mijn nieuw werk dan. Ik gescheiden en dromend van een exotische schone permanent aan mijn zij, in plaats van dat Living Apart Together-systeem met Houthemtje die nu toch bij iemand anders haar leven moest zoeken, en zij, getrouwd ook ouder van drie kinderen. Het ging van collegiaal tot studiegenoot en van platonisch naar een grote onhoudbare brand. Zo'n lange proloog was ik nog niet tegengekomen. Zelfs als onze zevende hemel al eens wegviel, kwamen we er wel achter wat ons hinderde en kwamen we er vaak wel terug uit. We noemde onze liefde soms, 'etherische' liefde, zo onwezenlijk mooi kon ze zijn. Is liefde niet een wet zoals de zwaartekracht ? Als je denkt dat ze voor jou niet bestaat, of als je er ineens teveel van wil of er teveel van wil geven, komt je innerlijke rust in 't gedrang en kan je ook wel eens onderuit gaan. Liefde is een wet die op duizenden manieren leert vallen en opstaan. Als je slaaf bent van teveel negatieve emoties, dan hang je er maar wat doelloos naar te trachten, denk ik soms als ik sommigen maar wat zie proberen gelukkig te worden. Er was een tijd waarin we onze liefdesontmoetingen met namen benoemden, daar tussen de houten muren aan het woud, het gezegende jaar 1994, tien jaar terug. -Vallende sterren Ik, die daarstraks nog het bijtje in de kamer had gepakt, stond nu naakt en hield m'n liefste in de middelste van alle dimensies zo zacht vast, dat ze allen inéénsmolten terwijl ik haar de onverklaarbaarste dingen uit het woud rondom ons uitlegde. Willeke hield van wat zij en ik tijdens onze wandelingen in het woud hadden gezien en praatte over wonderlijk guitige vertelsels die haar kinderen via hun ouders openheid uitgesproken hadden. We bedreven de liefde niet dadelijk tot de finish, maar onze energiegolven tasten mekaar af en interfereerden op dezelfde en verschillende golflengten...wat gewoon wou zeggen dat de dingen van de dag die we mekaar nog wilden zeggen gewoon zonder zoeken uit onze monden kwamen...zonder iets te vergeten. Onherhaalbare, niet onthoudbare woorden, werden zo uit de lucht gehaald en uit mekaars gemeenschappelijk geworden geest geplukt. Deze momenten leken weer de enige, de tegenwoordige, de eeuwige momenten...het offreerde hen een zee van, door wandelen voorbereide, gelukzaligheid. Misschien kwam dit ook wel door wat ze over de 'vallende sterren' schreef. Over het hoe en het waarom moet je echter op zo'n momenten niet wetenschappelijk gaan doen.24/10/94 -Deep Purple ...speelde terwijl we mekaar uitkleden. Als je in het eeuwige gelooft, kan je mekaar met blikken strelen. 'Sweet-child-in-time', zoet kind op een goed moment verwekt', had niet-agressieve, enorme krachtige tonen en hun instrumentaal orgasme viel samen met het onze. Twee mensen en wie weet hoeveel engelen, bedreven de liefde gedurende uren van sekonden, die tussen ons in werden gemaakt.27/10/94 -Persoonlijkheid versus ziel Het vegetarisch etentje eerst als een wat bangelijk schouwspel, een mengling van gemengde emoties en gevoelens waarmee haar persoonlijkheid de 'kontrole' over haar geest wou herwinnen...maar het werkt alleen omgekeerd.

Ik moest er op letten evenveel geduld met m'n woorden als met m'n vingers te hebben als haar gemoed bezwaard is. Ze zei enkele briljante dingen over de eerlijkheid van wat mensen voor mekaar kunnen voelen. Iets gelijkaardig voelde ik toen m'n jongste aan de telefoon zei dat hij met z’n tele geleide-auto had moeten uitwijken voor een vogeltje, de redding kostte wel de vering van zijn wagen. (4/11/94) -Liefde vanuit de buik en liefde vanuit het hart en zo doorstromend In een driehoek waar je als mannen geen nare gevoelens uitstraalt, werkt dit telepatisch 'niets-willen-verstoren' precies niet meer als de vrouw toch korter bij de nieuwe man komt te staan. Op zo'n momenten voelt de oorspronkelijke man die niet meer bij de wezenstrilling van zijn vrouw kan zich als een reiger op een dode boom in de Sahel...kan ik me voorstellen.(7/11-8/11) -A rainy november day.  Niets koud, niets warm buiten. Tijdens 't eten 'klapten' we over de herkomst van de natuurlijke liefdesolie. De rit door het woud paste onze magnetische velden aan mekaar aan...van een teveel naar een te weinig...bij wie zat het te weinig deze keer ? Je hand even tussen haar of zijn benen steken en je stem en de rest, versterkt het energiepeil op zo van die goede momenten. We nemen geen oude of energie van anderen mee binnen als we uitstappen. Soms lijkt het of we een perfecte driehoek vormen, soms dient er nog veel te worden weggewerkt. Soms polst ze m'n energie nog een laatste maal, om te weten of ze niet 'gebruikt' wordt, zonder dat er een sterk bovenmenselijk verlangen achter zit. We gingen binnen en het verlangen naar mekaar brandde in een aura van warme herfstkleuren die we voortdurend met mekaar uitwisselden. Toen was het 14 uur, we kwamen weer buiten om 2330. De seconden daartussen waren geen droom, maar een werkelijkheid van een andere materie, een hele lichte materie. De tijd vloog van ons weg en liet ons achter opdat we elke energie in elk van onze cellen te verkennen hadden. Die energie was niet dezelfde meer om middernacht. Een heel speciaal iets, dat de ruimte die we deelden, vulde(niet de kamer maar onze 'ruimte' die we in die uren hadden opgebouwd), maakte ons tot één ziel. Onze geesteswereld zal het onderscheid nog wel gevoeld hebben. Waar ging de energie die we opbouwden naar toe...voor wat werd ze gebruikt? Naar een geslachtscel waar ze zich weer delen moet om één te zijn...of zo maar de ruimte in ? Wat was die energie nog meer dan de plaats waar welk einde van wie weet elk nieuw begin van wie weet wie ontmoet ? Deze energie was de vrucht van alle uitgesproken woorden, zinnen en verhalen uit het verleden, een vrucht die ernaar uitkeek om de toekomst onder het purperen licht van de bed lakens, die we als tent gebruikten...NU...te ontmoeten. Het leek wel of er magnetische velden van buiten ons, met onze liefde synchroniseerden. Stel dat er in de anti-materie, die uit een ondragelijke intensiteit licht bestaat, een energie verborgen licht, die symmetrisch is aan de onze...en stel dat wij dergelijke energie via ons wezensmiddelpunt bereiken; komen wij, of dan ook anderen, korter bij mekaar...bevinden we ons dan niet in een soort 'zone van verwekking van ideeën of van mensen '? Is zo'n moment ook niet het moment waarop de geesteswereld van een vrouw onbewust beslist iemand ook genetisch binnen te laten ? Als je de deur naar het hart van een vrouw niet vindt, blijf je toch alleen gevangen in obsessie. Niet alles is uit te leggen als drift en wellust, zeker niet voor mensen die op zoek zijn naar meer...naar materie én licht...naar lichtmaterie. Een grap of een glimlach zijn bijvoorbeeld reeds lichte materie. In de liefde moet je de tijd nemen om te ervaren...en op tijd de goede herinneringen weer binnenlaten ...de eerste aanraking op m'n arm, de eerste kus, het grotere velangen van de grotere tong tegen de schuchterheid van de kleinere, een aan te houden of weg te nemen spanning in een lichaamsdeel...zo leer je langzaam waarin het leven in kleine zaken, groot kan zijn. Toen ze weg, weer weg was die dag, zag ik haar nog op mijn benen liggen; antwoordend op mijn vraag : "wat denk jij dat de ware betekenis van het leven is mevrouw "? Ze werd toen heel zacht en van ergens heel diep antwoordde ze zonder angst en met zeer veel liefde in haar stem en ogen, terwijl de muziek van Moricone speelde : " Je zal de ware betekenis nooit weten voor je ze ervaart". Oh, hoe hou ik weer van deze vrouw ! Je cellen kunnen er achteraf harder van branden. 14/11-15/11 -Nooit kreeg ik haar zo zacht...en nooit deed ze m'n cellen zo met haar teveel overspoelen. Waarschijnlijk heeft m'n organisme met die over gloed van haar een speciaal ‘eleksiertje’ gestookt. Deze momenten waren er compleet woordeloze, zelfs bij de orgasmen stond de volumeknop op 'si lent', 'silent', 'st ill'. De verwachtte versnelling van de geluiden voegde zich tezamen in een tweede orgasme. Mijn muzieknoten waren eerder krampachtig, als van een teveel verlangen en gemis dat ik de voorbije dagen moeilijker aan had gekund en bijgevolg minder sublimeren kon. 'Sublimeren', een prachtig woord : verlangen en lust zonder emotioneel in de knoei te geraken ; omzetten in energie die je een volgende maal dan meer op een hemelse wijze ontladen kan, met alle mensdierbronstgeluiden van dien. Hoe is het mogelijk dat al je cellen dan zo kunnen gloeien na de liefde volledig te hebben omarmd ? Je komt in een toestand waar je niet meer vraagt en denkt, maar van een soort chemisch branden geniet. Die avond kreeg ik nog een laat-avond bezoekje. Het was de eerste en enige keer dat ze diezelfde dag nog een keertje terugkwam. De ontmoeting van onze energie hing nog steeds in de houten ruimte en bracht ons weer heel kort bij mekaar en leidde tot intense aanrakingen van onderbuik tot onderbuik en naar magische orgasmen. Na de geluidloze en krampachtige orgasmen van deze morgen, joeg ik nu verbijsterende, omhoog jagende klanken van een hemelse kracht galoperend mee haar buik in. Ik verhief mijn hoofd zo hoog als een paard de ruimte in en probeerde de ontladen energiedeeltjes terug uit de ruimte te snuiven. Ik was ademhaling en ik was lucht. 28/11/94 -Spiegeldag.  Ik ontwaakte, strekte m'n rug zoals een kater en zag haar liefhebbende schalkse ogen die de slaapkamer instraalden. Ze lachte veelbelovend en ging nog gauw een vrouwelijk plasje maken. Ik was tevreden dat ze de spiegels die ik de avond tevoren geïnstalleerd had, nog niet had opgemerkt. Vanboven en links en rechts van het bed, glansden ze me toe. Ik kwam uit bed om te vermijden dat ze de spiegels zomaar zien zou. Dit moest echt een dimensionale verrassing worden. De derde dimensie zinde de aura die je samen maakt.          Ik blinddoekte haar en liet haar op ons liefdesnest liggen. Toen ik de blinddoek wegnam, bekeken we mekaar in iedere hoek van de kamer, daar in ons houten huisje in het woud. We raakten mekaar en onze vrienden in de spiegels aan. In bepaalde omstandigheden is zoiets wel een beetje wennen aan jezelf en de wisselende geaardheden van gloed in je ogen.          Ik vertelde over de dromen die ik had en het boek dat ik zou schrijven en zoals heel dikwijls antwoordde ze me als de zoetste prinses. Waarom heeft men een half leven nodig om tot een dergelijk stadium van intuitief leven te komen, vroeg ik me af ? Toen was er het beeld van haar soms te bewonderen echtgenoot die er goed uitzag, maar zijn beeld ging over in dat van een lijdend man. Over beelden die je kan zien in andere schrijfsels echter meer. Ik vroeg dat ze hem zou vertellen dat wat de oude wetten ook van hem verwachten dat hij doen en denken en voelen moet, hij maar in zichzelf zou blijven geloven en dat hij een levend vertegenwoordiger is van een nieuwe houding die in een man bewonderd moet worden. Verboden vruchten hoeven niet altijd gevaarlijk en nefast te zijn...indien ieder betrokken partij zich kan blijven uiten en niet in zelfbeklag steken blijft. Misschien hoefde ze hem dat niet te vertellen en seinde ik hem dat op hetzelfde moment al over.  Ze kwam klaar en ik...stopte daarna...omdat er teveel energie in m'n hoofd zat die niet echt zuiver de mijne was...ik zat niet dicht genoeg op haar trilling meer door het over iemand anders te hebben en omdat er nog teveel dingen in m'n hoofd zaten die ik tevoren gelezen had. Ik wilde op andere beelden en energieën wachten, voor ik met m'n 'maske' vree. Toch was er een hoge nood om m'n seksgolven niet op te sparen, maar te uiten...zonder dat ze van m'n nog onzuivere trillingen last hebben zou...daarom liet ik ditmaal niet zozeer m'n liefde, maar vooral m'n drift door haar handen naar de uitgang tussen de lippen van m'n eikel glijden. We hadden die dag eerst beter in het woud gaan wandelen, dan hadden de bomen onze krachten recht naar de hemel toe getrokken. Nu deden we dit erna en hadden we diepe gesprekken over gevoelens uit het verleden, het heden en de toekomst. Over zich jong en oud voelen. Over het verstoppertje spelen dat mensen elkaar aandoen ...omdat ze bang zijn van zichzelf of anderen of hun bezittingen of hun 'naam' te verliezen. Over vrouwen die hun zelfvertrouwen kwijtraken omdat ze denken dat ze er niet aantrekkelijk genoeg meer uitzien. Doch 'déze vrouwe', hier nu weer tijdelijk bij mij, zal haar niet in dergelijke illussies laten vastzetten, omdat ze weet dat er zoveel meer in 't leven is. 'Déze vrouwe' was soms alle vrouwen voor mij 1/12/94 -Zo'n dag waarop je totaal verrijst Het met opperliefde gezegend jaar 1994 blijft zijn krachtige groei naar de eigenste identiteit van ieder van ons, uitspreiden. De oude, remmende kracht van visies van anderen en jezelf, mag niet in je lijf blijven plakken...zeker niet in een driehoeksverhouding. Da's pas echt waar een goed dieet letterlijk mee begint. Met door de liefde herwonnen rust in je eigen. Al wijl we nog in de wagen zaten, was het verlangen naar mekaar zo groot dat we onze 'woudwandeling-ouverture' schrapten. "Laten we dit gevoelen,  deze moment, niet laten ontglippen", zei ze, terwijl ik ervan overtuigd was dat het op elk gewenst moment dat je er naar zou verlangen, terugkomen kon. Eerst lieten we onze bezielde lichamen hun passionele taal spreken. Het mijne was er van overtuigd dat echte liefde je op allerlei manieren 'open' maken kan. Als je 'open' bent ga je geen nutteloze strijd meer aan...maar observeer je en laat je de dingen soms op je afkomen voor je ze countert. Met welk een schuldgevoelens men je ook probeert te beladen...HET HART IS GEEN LASTDIER VOOR GEDACHTEN EN EMOTIES...die het voornamelijk voor rekening van anderen dan je eigenlijke zelf...proberen te verlammen. We verdreven de donkere wolken die bepaalde van onze opvoeders in onze hoofden hadden willen prenten en praten vrijuit over mogelijke verleidelijke momenten in de toekomst, die misschien hun wortels in dit heden hadden. De spiegels toonden twee levende beeldhouwwerken, doordrongen, doorweekt in lusten en liefde, bevrijd van lasten. De zon verdween zo vlug dat de tijd precies weer ophield te bestaan. Even leek het of er een clitachtig probleempje met haar was. Maar er was geen echt probleem. Het was alleen haar lichaam dat uitdrukte dat het in een betere conditie wou zijn. Of misschien sloop de energie van mijn mogelijke 'andere vrouw'-test in haar gedachten en begreep ze door het te vele denken niet meer dat 'clitjes' op een hele andere manier denken en voelen en dat we ze met onze rationele valstrikken soms blokkeren. Als je je dan gaat afvragen waarom ze het niet meer doen, ben je absurd bezig. Of eigenlijk ook weer niet, want van zo'n toestanden leer je bij. Na de explosie van de blokkades verlieten we het liefdesnest en kookten we ons een vegetarisch maal, en al namen we alcohol, niet als dorstlessend middel, maar om te proeven van wat er buiten ons nog in het houten ruimtetschip was; die dag dat we die rode wijn van de Dolfijnvrouw gehad hadden. Op een bepaald moment leek Willeke plots heel erg behoefte aan tranen te hebben, overbodig gewicht en gedachten die haar wilden verlaten...een proces dat we allen kennen, maar waarvan we de functie niet altijd waarderen. Terug in bed lachten we om een bepaald boek en werkten we onszelf gedeeltelijk individueel, gedeeltelijk collectief doorheen een wereld waar we de energie van onze lichamen en deze van onze fantasiewerelden duidelijk konden aanvoelen. De twee terzelfdertijd was ook mogelijk, zo bleek. Wat zij al niet met het laatste, het onderste deeltje van mijn rug kan doen ! Als ze m'n voorhoofd met haar vingers 'bekijkt', opent ze echt een ongekende dimensie in mij...of als ze m'n lichaam achteraf 'likt'...verlies ik mezelf in de kosmos. De wijze waarop ze m'n onderste antenne liefheeft...tart alle wensdromen. 5/12/94 -De dag dat ik met haar op m'n schouders door de bos wandelde (niet dat er 'haar' op m'n schouders zou groeien) We haalden wat water bij de bron. Ik nam een douche, ondertussen douchte zij in de zon. De gloed die zij mij brengt, gaat doorheen ziel en lichaam en soms lijkt het me alsof ze er niet in slaagt, dit, thuis met hem te delen. Soms wordt ze die speciale gloeiwarmte die ze op sommige momenten kan uitstralen, bijna zelf. Nooit praatte ik met haar borsten die ik in de zetel voor de ogen van de zon uitpakte, zoals vandaag. Na de tederheid en de kussen gingen we naar bed en verdonkerden de kamer een weinig. Ik kleedde haar uit en terwijl we rechtstonden maakten we wonderlijk overtuigde vinger-en lip en mond -en huid muziek. Soms met één hand langs achter, terwijl de andere zoals bij elke ontmoeting de steeds weer te ontginnen energie van het natte poesje uitdaagde. Ik liet me tot hurkstand zakken en m'n mond zocht steeds maar weer naar meer en meer tussen haar benen. Toen we het bed eindelijk raakten, sloeg ik m'n armen rond de fruitschaal die haar bekken was en ging voort met knabbelen en proeven en zuigen en zoveel meer onbeschrijfelijk deugd doend dat zij ook met me deed. Op een bepaald ogenblik voelden we mekaars wezen zo verstrengeld aan dat ik haar benen in de lucht gooide en lichtjes op en af ‘jumpte’, terwijl ik haar fruitschaal omklemd hield.      Zo bereikten we samen een 'boven onder bewust' orgasme waarbij je letterlijk de lucht door je bloed en hele lijf voelde blazen. De begeleidende luchttonen in de eter, kwamen dan ook van heel ver vreemd weg. Op zo'n momenten wordt ademen een liefdeshymne die van ogenblik tot ogenblik varieert. Terwijl die droom van mij met mijn zeer gladde, gezonde jongen speelde en ze mij haar poes plagen liet; terwijl zij daar zo uitdagend op handen en voeten bezig was haar kont sexy te kronkelen, zei ik dat zo'n clitie precies een klein pikkie leek. Haar appreciatie overspoelde me en toen ik 'hem' er van achter haar rug onderaan terug instak, voelde ik dat haar spanning in een orgasme van een geweldige diepte escaleren ging. Liggen en strelen achteraf, wijl je moeiteloos woorden uit mekaars ziel tovert, maakte het leven weer tot iets heiligs...en je weet dat 'heilig' genezend betekend...gezondheid. Mensen met teveel drempelvrees, die zich tot mekaar aangetrokken voelen, die hun haar zou moeten beginnen krullen, dan zouden ze mekaar herkennen en hoefden ze geen onnodig verstoppertje meer te spelen. Je voelt toch immers best met wie je wel open kan zijn en met wie iets groeien kan. 12/12/94 -De dag dat m'n wagen platte band had Is een verdrongen sensualiteit niet de echte reden van melancholie ? Wij vragen het ons soms af als we veel persoonlijk en relationeel lijden rondom ons zien en voelen. Het is nog niet erg genoeg dat de wereldpolitiek zoveel lijden schept, sommigen onder ons doen mekaar en henzelf wat aan. 's Morgens stootte ik nog kreten uit van iemand met verdrongen noden en zij kwam klaar met het gemak van een jong meisje dat over plasjes springt. Ik was ver verwijderd van diegene die zij zag...zoals een vogel hoog boven een canion, kijkend naar de stroom van ieders en mijn gedachten; waarvan ik daarboven geen enkele bezat. De rest van de dag was mijn luim niet meer stuk te krijgen ...en 's avonds ontdekte ik weer hoe welkom ze me kan doen voelen. 22/12/94 -Ze vouwde haar kleren zo strikt die keer. Soms als ze hem verlaat, is het een beetje te hard voor hem die ik vandaag een boek opdragen wou. Dan volgen er woorden zoals "moet je dit echt blijven doen" voor hij ze ziet vertrekken en dan neemt ze een beetje van hem mee naar mij. Ik hou ervan om met haar in bed te liggen en met haar te praten om zo samen naar die soms precies eeuwige momenten van ons te groeien. Vandaag 'hield ze het voor mij' zei ze over de kracht van hetgeen er van in haar onderlijf naar boven toe ontbrandde. Na een poosje relaxen bewoog ik maar enkele keren en liet mezelf opveren met haar in m'n handen, terwijl m'n adem en kreten en gefluister niet stierlijk of boskattig waren, maar eerder een inhalen van verloren gegane, niet gesublimeerde noden. "Binnen een dag of drie zal het beter zijn", zei ze, alhoewel ik mezelf niet beklaagde. We proefden achteraf van de eigengemaakte confituur uit haar tuin en bespraken een boek.27/12//94 -Rezinneke en het kleine gaatje in m'n slip Iemand observeren nadat je haar in twee dagen niet meer hebt gezien, geeft een beetje een verbazend beeld als je dezelfde vibraties van twee dagen geleden bij het toen uiteengaan niet meer tegenkomt. Ieders energie verandert natuurlijk altijd, maar gemis speelt toch altijd een grote rol. Iemand die in zijn energie zit, wordt soms buiten zijn wil, energie afgetapt ook. Toch groeiden we verder doorheen de dag op ons werk, terwijl we levendige opmerkingen met de om zout en dorst vragende collega's uitwisselden. Wat ik allemaal niet uitgevonden heb om wat leven in die brouwerij die de wereld is, te krijgen. Tijdens het middageten waren woorden niet meer nodig. Mijn liefdesproever van nature, stak zijn hoofd door het slip gat en begon zijn liefdesolie te druppen. Haar onstuitbaar verlangen was zo onbegrensd als het mijne...zoals een moeder van twee kinderen een tafel verder observeren kon. Misschien zou dit de dag van die dame ook wel beïnvloeden. Het was spijtig dat we nog een paar uur moesten werken, want mijn liefdesolie liep door het gat van m'n slip langsheen m'n been naar beneden. Na het werk raakte een los draadje van m'n slip klem in de lippen van m'n piemel. Terwijl ik aan 't sturen was, opende ze m'n gulp en probeerde hem uit z'n benarde toestand te redden. Haar tong bracht ons al in de hemel die op ons wachtte, een hemel die van 16OO tot 0200 uur zou duren. Het stopte niet met regenen die dag. Toen we bij m'n chalet aankwamen slaagden we er maar niet in om uit te stappen...niet omdat het regende, maar omdat de UNO auto helemaal gevuld was met een liefdesaura dat later ook van m'n houten ruimteschip, bezit nemen zou. Waarom is het altijd zo moeilijk wanneer je over iets twee dagen later schrijven wil ? De handelingen en beelden zijn nog min of meer aanwezig, 'bereikbaar'...maar de woorden die deden lachen of die filosofische gedachten uitlokten...of de woorden die pure poëzie zijn, blijven niet plakken. Misschien omdat je niet alle dagen bij mekaar bent of misschien omdat dit zo moet zijn als je een liefde van die diepte koesteren wil...maar daar geloof ik zelf niet in...misschien om de volgende dagen ook nog intensief te kunnen beleven. Misschien omdat er heel de dag zoveel en zovele vragen door je hoofd gaan . Willen of moeten wij het antwoord op alle vragen weten ? Zou ze ooit bij mij intrekken bijvoorbeeld ? Zelfs een getrouwde vrouw met kinderen en een echtgenoot en minnaar moet je vrij laten van zelf te kiezen waar ze zich settelen wil. Je moet niet gaan beginnen eisen stellen of chanteren...bij een fijnbesnaard wezen als zij, zou dat toch niet helpen. Liefde is een mooi iets als iedere cel van jouw en haar lijf mekaars inwendige zielenroerselen begrijpen en aanvoelen kan. Dan komt er een energie vrij waarvan je eten en drinken en dromen en rust geven kan. Liefde kan een aura vol bekende en onbekende aanwezigheden van energieën rond mensen scheppen. Iedere keer dat ik in haar 'beneden wereld' kom, oh ik zit er toch soms zo lekker lang in vastgezogen, krachten op te zuigen en af te geven...iedere keer dat zij mij neemt of ik haar, iedere keer lijkt ons de eerste keer dat we elkaars bergen en valleien tot meer leven wekken. Buitengewoon goed om alles van onder naar boven te doen herleven. Een uiteinde wordt dan zo sensueel en probeer als een mond...dat men ons dat vroeger allemaal lin 't school al niet leerde !  Wat moet ik doen met een vrouw die me soms de woorden die we dan spraken doet vergeten ? Als ik wat ik voel en beleef met haar tot in het detail beschrijven moest, zou ik iets van de die heerlijke waas tussen ons wegnemen. Drie dagen na deze ontmoeting en op deze ochtend van de eerste januari, hoorde ik nog altijd de diepe seksuele en andere verlangens in haar keel. Deze namiddag zullen we onze families bezoeken...en morgen komen we met kameraden op 't werk bijeen om het nieuwe jaar te vieren. Ik zal al verklappen hoe dit laatste, alhoewel plezant, afliep : over ‘welmt walmt’met rook en decibels en indrukken van anderen onder een alcoholroes te zien, was geen gezonde basis voor onze intuïtieve ontmoetingen en onze intense manier van de liefde te bedrijven. Je kan het dan best even uitstellen.27/12/94 -Haar zwarte kleedje Alhoewel ze er lief uitzag in haar zwarte kleedje, konden we onszelf niet boven ons stadium van ons relax te voelen krijgen. Zelfs het likken werd niet als echt aangevoeld. Ik bevond me op de grens van te vroeg over te lopen en wat je denkt te controleren. Op sommige momenten heb je zoveel zwaar gewicht van anderen in je aura dat hun energie eerder remmend dan bevorderend werkt. Wie is er nu eigenlijk opgewonden van wie en op welke telepathische kruispunten bevinden we ons eigenlijk op sommige momenten ? De kalmte en de diepte van ons bewustzijn kwam een tijd daarna terug. De weg naar boven lag weer open. De zee binnenin me, was er één zonder golven...ik kon weer uren naar de vrouw voor me kijken. Geen andere telepathische interactie dan tussen haar en mij leek er die momenten te zijn. Willeke bevond zich ook op zo'n punt van onverschillig evenwicht...zonder tegenstellingen. Tot haar gezicht weer vol bezorgdheid kwam ...van waar ? Soms lijkt liefde het effect van een ecologisch ontstoppingsmiddel te hebben en doet de liefde 'verstoppingen' verdwijnen. Zoals je 's morgens voor je je helderste momenten in bed kan hebben, maar daar eerst door de onopgeloste miserie van de energie van bepaalde mensen van de dag ervoor moet...tenminste als de knoop al niet bij je eigen lag. Vrienden of collega's kunnen precies gewone alledaagse dingen vragen en uitspreken, maar daaronder ligt veel angst en dat altijd op zoek zijn naar 'meer' in het leven, te vaak op de verkeerde manier ...maar soms kunnen ze voorlopig nog niets anders. Ze verstaan eigenlijk niet goed wat er in hun geesten omgaat, ze hebben geen overzicht op hun leven en worden op velerlei manieren verplicht van hun innerlijke en uiterlijke ontplooiing te beperken. Ze bedotten zichzelf met teveel voeding en sterke drank of rook van gestorven, oude planten in plaats van verse dingen tot zich te nemen. Ze weten niet hoe heerlijk en genietbaar ze zouden kunnen zijn als ze de tegenstellingen in hun hoofd zouden kunnen wegnemen en zich meer met hun sociale en filosofische bestaansvoorwaarden zouden inlaten. Weet hij die weet dat zij bij mij is wel waarom ze is hoe ze is ? Misschien wel omwille van het afzien van anderen die op hun beurt van anderen afzien.  2/1/95 -Sneeuw, niets dan sneeuw Sneeuw viel uit de lucht zoals we dat reeds lang voorop gedroomd hadden. Als ze haar eigen wil en hart gevolgd had, hadden we voor het eerst een volledige nacht bij mekaar kunnen slapen en het meisje van een zoon van mij 's anderendaags kunnen ontmoeten. Haar man deed een poging om ons iets te door te bellen, maar de bandrecorder nam zolang niet op tot hij zijn feitelijke boodschap klaar had. Kunnen één vrouw en twee mannen wel zoveel aan ? Hoe meer vragen dat ik me stelde, des te meer antwoorden zou ik krijgen. 5/1//95 -Mekaars cellen opvullen Ze vult soms elk van mijn cellen op met wat die nodig hebben. Kijken naar de manier waarop ze zichzelf toelaat van te bestaan is mijn grootste plezier. Het heeft geen zin om dit aan iemand anders uit te leggen. Ik kan haar haar eigenste energie laten voelen, want ze draagt nog andere krachten en bekommernissen dan haar eigen met zich mee. Ze is een prinses, verloren in een verhaal dat ze zelf niet begrijpt. Je smelt zo in haar huid terwijl ze je haar vruchten schenkt zoals een boom dat doet. Ze is tot meer in staat dan je denkt. Ook zij drinkt mij soms op. Ze verlaat me bijwijlen voor haar gezinsleden, die nu allemaal al weten dat we mekaar liefhebben en ze probeert het negatieve oude denken op een begripvolle manier om te buigen, maar veelal omzeilt ze dit negatieve omdat ze er zo moe van wordt. Ze werd nog niet geconfronteerd met een situatie zoals die zich voor haar echtgenoot voordoet...zou ze daar soms doodsbang voor zijn, indien hij ook een minnares had...ze verwacht het misschien al jaren, maar hij blijft voorlopig nog mono...zoals ik voorlopig ook. Zijn partners niet altijd bang dat eens zij iemand anders hebben gehad en hun 'vaste' partner dat weet, dat hij of zij hetzelfde gaan doen en zijn ze daarom altijd steeds een beetje of veel op zoek om zich tegen de pijn daarvan in te dekken ? We kunnen beiden geen kortzichtige mensen verdragen. Kortzichtig zijn de mensen die zich over niets meer kunnen verwonderen. Zo'n mensen zeggen misschien dat wij als dwazen praten. 13/1/95 -Intens liefhebben en verhaaltjes vertellen Een volle maan, twee jonge mensen van bijna en veertig, liggend in elkaars armen, ontdekken de eeuwige jeugd van hun lichamen terwijl ze mekaar uitkleden. Ze stellen mekaar voor van te slapen en veronderstellen dat ze in een wilde passie wakker zullen worden. Maar kijk, wat gebeurde er echt ? Ik glipte traag binnen, ze hees me aan boord, op het ritme van een eeuwig moment oogcontact, ik bewoog traag op de bewegingen van het ontvangend dansen met haar onderlichaam. Ik ging diep naar waar alles altijd begint. Ik ging er haast helemaal uit, duwde haar een beetje naar omhoog en beelden van nieuw leven kwamen in mijn hoofd. De furie van duizend linxen joeg door mijn lijf en liep van m'n rug door m'n hoofd en zo misschien weer de kosmos in...voor eeuwig uitgestoten om zich met ander krachten te vermengen. Ze hield me een tijdje liefdevol binnen. Ik vertelde haar fantaserend over toen zij en ik zoveel duizend jaren geleden onder de vorm van één van onze voorouders leefden. Ik, de jager, die haar ontmoette en haar vrouwelijke trekken ontkende en zij die meer en meer controle en vat op m'n leven kreeg. Zoals toen die dag dat de buurman het vuur ontdekte en zij m'n warme dierenhuiden niet meer zo begerig bekeek. Wellicht vond ik daarna de pen voor haar uit, alé d'één of andere scherpe steen. 16/1/95 -Soep in het dorp met de uientoren De deur werd geopend door de vrouw des huizes...die me tegelijkertijd impulsief en teder verwelkomde. Ze was bezig met keukenprinses te spelen en de genegenheid voor haar kinderen en vriendschap voor haar man in de witloof die ze bereidde te steken. Ze had haar man vroeger jaren veel geholpen in de tuinbouw trouwens, maar die tijden waren voorbij. Ik verwonderde me over de alfabetische volgorde waarin de Bach Bloesems stonden...wat een prachtige Engelse namen ook...en haar grote boekencollectie die boven haar propvolle boekenkast uitrees. Te midden van dit alles raakte ze me aan zoals je iemand aanraakt die je heel graag hebt. Ik at haar soep en wist dat er op verplaatsing bij haar, zelfs zoals ze zoals nu de hele dag alleen thuis was, niet gevlinderd zou worden. Misschien had ze schrik om een belangrijk ritueel voor haar man te breken; het was immers in de tijd dat ze nog geen eigen kamers hadden. Ik genoot van haar soep en later op de dag was ze mijn gids op haar zonnige buiten. Eens terug in het woud, lag mijn chalet in de haast herfstachtige zon van januari. De koude lucht lag naar onze longen te verlangen, maar de warmte binnen verleidde ons in de richting van de zetel die in de winterzon stond. Een winterzon die door het venster brandde. Het is verbazingwekkend hoe sommige mensen innerlijke en uiterlijke kalmte vinden wanneer ze zich voor mekaar openen. Haar poriën waren open en haar lippen zo jong als in haar jeugd. Ik liet haar knappe zussen baden in het zonlicht en alles wat ik tegen hen zei, meende ik ook : ze moeten zich die dag van hun eigen borstzielen bewust geweest zijn tot in hun tepels en tepelvelden...waar een hele oogst heuveltjes gezwollen stond te wachten tot ik aan de torentjes zoog. Toen liet ik haar bijna in haar nek 'ontploffen' ergens kon ze de gevolgen van geplaag van mijn mond niet meer aan. We verhuisden naar bed en bleven maar energie uitwisselen. Haar lady was stijf en zodra ze voor de verandering haar eigen vingerspel begon; brandde de zo n in de kamer en reflecteerde haar licht op Willekes lichaam, bijna zo helder als wat je je maar aan helder kon voorstellen. Scherp zonlicht tussen bomen bijvoorbeeld. Ik wou dat ik die tonen uit die wereld aan de andere kant van het klaarkomen kon verstaan. De taal van orgasmen doet me denken aan een soort geheime boodschappen van een levensvorm die je verlaat. De liefde echt bedrijven is een iets dat je alleen goed kan als je je over de dingen verwonderen kan. Een versmelting van poëzie, liefde en licht en liefhebbende lichamen, doet tijd verdwijnen 19/1/95 -De momenten na die goede discussie met drie Hij was die dag te ziek om kalm met z'n echtgenote verder te leven. Ik zag het verdriet in z'n ogen, maar door ondervinding weet ik dat ieder het verdriet in z'n eigen moet overwinnen. Noch zij, nog ik, zie 'hem' als 'teveel' of 'te weinig' dit of dat...maar als volmaakt 'hem', zoals iedereen met zijn eigen onvolkomenheden, volmaakt z'n eigen. Als een man die om z'n tolerantie geprezen mag worden. We hopen soms wel dat hij meer zelfvertrouwen krijgt en iemand anders vindt. Hij rekent eigenlijk nu in dit tijdperk al af met dingen die binnen een paar generaties misschien wel normaal gevonden worden. Een jeugdervaring met drie in bed, voorspelde hem zijn toekomst al. Dat hij in ieder geval z'n innerlijk contact terug mag vinden, want zijn toestand weegt niet alleen op hem. Hij was de krachtige werker die ze bewonderde en waarmee ze op eigen benen kon gaan staan...de ouders-kinderen-kloof bij haar ouders ontvluchtend, zonder de confrontatie ermee aan te hebben gegaan. Haar ouders wisten bijvoorbeeld niks van Willeke en mij...iets wat nog lang tussen ons zou instaan, negen jaar lang. We gingen 's avonds iets drinken en in het éénmalig intiem samenzijn daarachter, met haar in het midden... werd het klaar dat twee mensen alleen in een welbepaalde periode echt alleen voor mekaar bestemd kunnen zijn...als de derde een inbreng doet die in een ander soort symmetrie of symfonie past. 't Is niet moeilijker dan het herkennen van valse noten in een muziekstuk eigenlijk.       Na het diepzinnige en speelse, de mengeling van een nieuwe opwinding, overweldiging maar ook vrouwelijke tegenzin toen hij op zijn beurt als iemand die leed kwam. Eerst de dag nadien tegen de avond, na een gezellig ontbijt waarbij we ons nog een ‘drie eenheid’ wisten, beseften we dat het misschien best niet voor herhaling vatbaar zou zijn. Ze toonde me enkele natuurfoto's alsof ze de natuur nog niet genoeg vertegenwoordigde. "De grootste verrassing van het (Ardeense) woud is de ontmoeting met jezelf", stond op één van de foto's. Misschien hadden we mekaar zo verder moeten ontmoeten of had ze zich thuis niet van hem moeten isoleren de maanden daarna. Ik kan begrijpen dat in vele driehoeken met geen woord over die dingen gerept wordt... . Haar liefhebben is soms een hele krachttoer als ze via haar andere omgevingsfactoren onder haar energielijn zit. Haar liefhebben betekent in het andere geval ook geen spanning als ze gewoon bij me is. Op moeilijke momenten groei ik boven m'n gewone kunnen uit als ik haar echt gemeend begin te strelen. Ik vraag me altijd af waar ik altijd al spelend de woorden vind in bed. En waarom vergeet ik die woorden weer als ze weg is...zelfs als ik direct daarna begin te schrijven. Het is een beetje zoals met humor...vluchtig. Waarom zouden wij iemand schaden door buitenechtelijk lief te hebben ? Omdat dat al eeuwen zo doorverteld wordt ? Omdat we er schrik van hebben ? Een liefde kom je altijd tegen in de vorm waar je ze nodig hebt. Ik heb nooit willen scheiden, maar de vragen die ik me toen stelde konden alleen door dit soort relatie opgelost worden. Wat je je te midden je lijden ook afvraagt, verkrijg je ook later in de praktijk als antwoord. Een liefde groeit ook buiten de eenheidsstructuur die het huwelijk is en mag en moet zijn, ook via driehoeken. Zo'n liefde groeit constant naar meer bewustzijn dat je bij mekaar hoort...of ...naar het besef dat iemand afhaken moet. 'Ze' vertellen ons veel. Dat we moeten competitief zijn en als zotten alle dagen harder en harder moeten werken. Ze zeggen ons dat de 'Staat' een neutraal iets is en de vakbonden alleen onze enige vorm van bescherming zijn...en dat we tot de dood bij mekaar moeten blijven. In feite zijn mensen en structuren allemaal voertuigen naar iets anders...als de motor onderweg ontploft... . -Nabeschouwingen Ik kan zo nog honderden bladzijden doorgaan met het vertellen van het verhaal van m'n ‘hetselheksemieke’ en mij, dag na dag tien jaar lang. Onmogelijk van de inhoud van de lange gesprekken met of zonder telefoon te reconstitueren. Onmogelijk van later onze reizen in detail weer te geven of hier al onze brieven en gedichten of verjaardagskaarten gaan af te drukken. Ik ga wel verder vertellen aan de hand van wat me te binnen valt. Het hele verhaal lag eigenlijk al in m'n jeugd vast toen ik in 't school een schilderij mocht uitkiezen om een verhandeling over te schrijven. Ik koos 'déjeuner sur l'herbe'. Wie had kunnen vermoeden dat een dergelijk schilderij, een verhouding van twee mannen en een vrouw, geschilderd op een picknick, zich zo in mijn leven zou kunnen verwerkelijken. Dan later die film met Willeke Vanamelroy over die driehoeksverhouding, die is me ook bijgebleven, toen kende ik mijn Willeke dan nog niet.  Mijn Willeke, zo zuiders-Europees van uiterlijk als in een roman die ik ooit las. Op een dag komen precies al de dingen die je van vroeger onthouden hebt bijeen, net alsof het allemaal van te voren door je onderbewustzijn of door welke interactie dan ook met de geesteswereld is bepaald. Willeke zei me eens dat een pimpel (een vlinder)een bloem zachter kust dan een bij. Ze noemt bonensoep 'boenesoep' en Louis Paul Boen kent ze ook. Het was toen februari kil, maar er hing al iets van een februarizonnetje boven de overzijde van het woud. Ze had heel veel te veel van het missen van mekaar dat op haar thuisfront soms niet door hem verteerd werd. Seks die alleen met gewoonte en eikels en clitten te maken heeft blijft niet duren. Als de liefdesbeleving meer met communicatie en aanvoelen te maken heeft en zich vertaald in passie voor mekaar, valt er op één vlak iemand uit de driehoek weg. Apart gaan slapen is dan nadat de heropleving van het echtelijk geluk door is...een evidentie die niet door mensen dat het hebben meegemaakt begrepen wordt. De anders geaarde verhouding die ze met me had, dreigde ten onder te gaan in schuldgevoelens en gemis aan eigenwaarde, iets dat besmettelijk zijn kan, zij nam het mee van ginder en als ik dat zware bij haar niet kon omzetten...begon ik me op den duur nog schuldig te vinden ook. Konden volwassen dat vrolijke onbewuste van kinderen maar blijven behouden. Door je zelf 'licht' te proberen houden kom je niet alleen korter bij je eigen wezen...je maakt er ook veel positieve evoluties in je omgeving mee mogelijk. Mensen doen ineens wat ze niet denken aan te kunnen bijvoorbeeld. Of ze staken een conflict bijvoorbeeld. Iedereen 'offert' iets voor de vooruitgang van anderen. Als je iemand echt lief hebt en je kunt je onthechten, zuig je hem of haar nog meer in je richting. Verwante zielen begrijpen dat, ze weten welk een speciaal soort energie de liefde is. Van liefde en het graag drinken van water kan je bijna een hele dag leven, in de namiddag begint je binnenste wel van ‘contentement’ te protesteren. Een liefde met zijn tweetjes, dag in dag uit, zat er niet voor ons aan te komen. Op de duur begin je er naar te verlangen, met of zonder diegene die je betoverde. Zou de betovering verdwijnen als er toevallig iemand anders in m'n leven kwam ? Zat ik nu ook de laatste tijd minder in mijn energie nu dat ik ook weer de ouderverantwoordelijkheid voor m'n kinderen opgenomen had ? Zou onze ongelofelijk band een andere kant opgedwongen worden ? Ik probeerde het Willeke duidelijk te maken hoe ik me voelde door een mini romannetje dat ik daarrond schreef :

roman voor de rode man Sitt had een naam die kon tellen. 'Silent in Times of Trouble'. Hij was ergens in 'the' States opgegroeid in een 'reservaat voor afgedankte' indianen, zoals hij zijn lotgenoten en zichzelf noemde. Hij had op een dag toen hij onder een boom wat voor zich uit zat te dromen een blanke toerist uit een klein Europees land aangesproken. Ze had hem eerst blijkbaar niet zien zitten in zijn blauwe jeanspak. "Hello, ik ben Sitt en ik zit" , zo had hij zich aan haar voorgesteld. Ze was wat geschrokken en toch had ze geweten dat zij hem niet had gestoord. "Hey, ik heet Sophie", had ze gezegd. "En heb je al veel wijsheden gevonden Sophie" ? De vraag van deze man met zijn rode huid en zijn sterke zwarte haar dat wat grijze lokken toonde, was die soort verrassing zoals de eerste voelbare beweging van een kind in de moederschoot er één is. "Ik geloof van wel", had ze gezegd. Hij had haar geamuseerd aangekeken...die oudere blanke vrouw met weer geen enkel grijs haar. Op haar vraag wat zijn naam betekende, had hij geantwoord dat hij misschien wel verwant was met de genen van Sitting Bull, maar dat hij in zijn dagelijkse leven niet zo'n strijder was : "Mijn naam betekent zoveel als 'hij die zijn mond houdt als anderen mekaar in de haren vliegen. Ik ben dan wel een blad van de boom waar ook Sitting Bull een blad van was, maar ik strijdt niet op zijn manier. De tijden zijn ... veranderd; er zijn verschillende vormen van strijden die worden gestreden, ik spreek alleen met mensen nadat ze weer eens een strijd gestreden hebben. Welk gevecht heb jij achter de rug" ? De gebaren waarmee hij zijn woorden had begeleid, hadden haar uitgenodigd zich bij hem op de oude boomstronk onder de nieuwe boom te zetten. "Mijn gevecht is nog niet over", zei ze. "Steeds weerkerende perioden van rust en onrust hebben van mij een vluchteling gemaakt. Ik kan gewoon mijn dagelijkse leven niet meer aan zonder op tijd te reizen en nieuwe indrukken op te doen. Zelfs zonder te reizen ben ik in het leven van elke dag een vluchteling, op zoek naar zijn dagelijkse oase". "Van wat vlucht je dan", had Sitt gevraagd. "Weet je," had Sophie gezegd; "hoe moet ik je dat nu gaan uitleggen" ? 'Vreemd hoe men z'n eigen soms bij bepaalde mensen direct op z'n gemak voelt', had ze gedacht nadat hij weer met een antwoord gekomen was : " voor je ook maar iets kunt interpreteren moet je de gebeurtenissen in je leven eens op een rijtje zetten...tegelijk zal je ze dan ook anders observeren als toen ze zich eigenlijk voltrokken. Je hoeft me die gebeurtenissen zelfs niet te vertellen, ze hebben niet veel belang meer en je gaat alles herkauwen tot in het oneindige. Probeer gewoon je leven verder te leven en probeer te ontdekken op welke manier je steeds weer in hetzelfde wiel van gebeurtenissen terecht komt...en vooral of je nog wel de sterkte hebt om daar uit te stappen. Misschien kan er ook gewoonweg niet uitgestapt worden, uit dat wiel". "Als je 's morgens opstaat, treedt je op een symbolische manier uit je lichaam en je begint je dag met een aantal plannen en voornemens. Sommige dagen lukt alles vrij aardig, andere dagen blijft er 's avonds niet veel over van die plannen als je door vermoeidheid terug in je geestelijke kooi gejaagd wordt. Soms wil je er zelfs midden in de nacht weer uit of raak je niet in slaap, want gebeurtenissen of woorden die gesproken werden krijgen een hele andere betekenis dan toen jij ze waarnam...en dan begin je alweer heel andere plannen te maken voor de volgende dag...en alles dreigt weer opnieuw te beginnen. De mensen rondom je zitten vaak in andere sferen dan die van jezelf en geven je niet alleen impulsen, maar kunnen je ook uitputten. We zitten toch allemaal in regels en wetmatigheden gevangen waar we ons zo goed en zo kwaad mogelijk moeten zien doorheen te slaan. Op de duur is het alleen nog maar de kunst om na alle opgelopen averij gezond te blijven en te weten wat je geest je probeert duidelijk te maken. Op welke manieren je geest dat doet is soms overduidelijk, soms een groot verwarrend mysterie waar je maar niet aan uit raakt". "Ik ken dat Sitt, maar ga verder". "Iedereen is een elektrische weerstand waardoorheen veel eigen en energie van anderen stroomt. De mensen met de lichtste weerstand nemen het meest van hun omgeving op, waardoor ze er meer onder te lijden of genieten hebben dan anderen. Ze moeten een onverschillig evenwicht zien te vinden, dat hen in hun eigen energie houdt...slechts dan kunnen ze de stromen van anderen aan".   "Misschien zijn wij een atomair anti-materie verbrandingsproces dat atomen met hoge lichtkwaliteit de ether in kan sturen. Hoe minder lijden, des te beter de atmosfeer waarin we leven. Dit chemisch en fysisch proces bereikt een 'bewustzijnshoogtepunt' wanneer wij als bundeling van zovele soorten mineraal, vegetatief en biologisch bewustzijn, meer dan alleen een rekenend brein worden; een brein dat moet plannen om biologisch en sociaal te overleven. Ons brein verwerkt onze kennis, onze gevoelens trachten niet in negatieve emoties te verwateren en proberen lief te hebben. Onze geest bezint zich over de band tussen onze innerlijke relatie, onze 'inner communicatie' dus en onze overige soorten relaties". "Het leven is niet altijd makkelijk zoals je weet. We hebben nu eenmaal en aantal psycho genetische dingen overgeërfd van onze voorouders...in feite zijn we nog altijd hen, maar in andere combinaties...en dat moet zo zijn; de omstandigheden en de 'verliefdheid' bereidden immers altijd de personages voor de volgende tonelen over rust en strijd voor. De evolutieleer, het Darwinisme, zou eigenlijk een psycho - genetisch vervolg moeten hebben dat de visie van bepaalde psychoanalysten corrigeert en aanvult. Toen mijn overgrootmoeder destijds door een kogel uit het geweer van een indianenhater verwond werd, was ik eigenlijk al een stukje bewustzijn in elke cel van haar. Geen wonder en toch een wonder dat ik mij nu al zoveel heb bezig gehouden met waar de agressie in mensen vandaan komt...het lag al in de blauwdruk en de gebeurtenissen van toen besloten. De situatie waarin ik opgroeide deed de rest. Armoede, werkloosheid, verlies van de band met de natuur, alcoholisme... . De mens die de band met de natuur verliest is als een man die de band met het vrouwelijke verliest. Veel van de conflicten tussen mensen hebben niet alleen met de sociale politieke spelletjes van de machtsgroepen te maken, maar evenzeer met die prachtige oerenergie die zich tussen onze benen bevindt. Die oer energie kan echter ook in een vernietigende jaloezie omslaan als we met biologische concurrentie geconfronteerd worden. Soms hoeft de concurrentie zelfs niet biologisch te zijn en duikt er ineens een geestverwant in een verhouding tussen man en vrouw op...en wordt de liefdesstrijd met nog grotere pijnen gestreden. Twee geestverwanten, met ook een passionele biologische band tussen hun beiden, hebben meer kans dat ze op een dag of via een langgerekte periode, mekaar fysiek zullen moeten lossen." Sophie had heel aandachtig naar zijn traag en beslist gesproken woorden geluisterd en vermoedde dat ook hij in het leven een harde leersschool achter de rug had. Maar ook zij was toen niet van plan geweest hem naar de details van de gebeurtenissen uit zijn leven te vragen. "Ik herken veel dingen in wat je zegt", had ze toen geopperd. "Volgens mij zijn de klassieke opvattingen over 'eeuwigheid' en dood gaan en geboren worden, ook aan herziening toe. Wanneer ik op een ontspannen manier over m'n leven begin na te denken en m'n eigen manier van waarnemen begin te analyseren; merk ik dat het leven 'ineens' veel rijker aan waarnemingen en ervaringen wordt. Ook mijn manier van waarnemen, verandert dan. Doch, hoe meer ik mezelf transformeer en mijn gevoelens openlijk uit; des te meer breekt men mij af. Misschien heb je wel gelijk als je zegt dat m'n de dingen uit het verleden niet eindeloos moet blijven herkauwen en praat ik teveel over wat is geweest en heb ik m'n eigen kringloop nog niet zo doorzien. Eigenlijk hopen we in het leven van mekaar dat we veranderen, soms gebeurt dat ook wel voor een stuk; toch blijft iedereen de rol spelen die in z'n oorspronkelijke genetische blauwdruk en opvoedingservaringen klaarligt.                               Die opvoedingservaringen duren eigenlijk een heel leven lang. "Soms vraag ik me af", had Sophie vervolgd; "of gelukkig zijn niet gewoon genetisch bepaald is. Kinderen krijgen liefde van hun ouders en moeten tegelijkertijd afrekenen met de onverwerkte emoties en geestelijke en materieel onvervulde betrachtingen van hun ouders. Later vormen die kinderen weer koppels en het spel begint opnieuw, maar met oude zowel als met nieuwe elementen. Die nieuwe elementen zijn dan de getransformeerde oude, of de oude zelf. Iemand kan bijvoorbeeld nog altijd zo gierig zijn als zijn vader of grootmoeder of juist het omgekeerde, verspillend...of de evenwichtige tussensoort. Het leven, en dan vooral de omstandigheden waarin we leven, lijken ons wel te dwingen van de lijn van onze blauwdruk bij benadering te volgen. Zo is een deel van ons ziek zijn trouwens te verklaren. Leven met onwaarheid en het zich niet weerbaar genoeg tegenover anderen opstellen, kan ons ook fysisch verzwakken...alhoewel sommige anderen daar nu precies juist sterker van worden. Ik kan niet om met dat soort 'lepe' mensen. Ze gebruiken de dingen die uit je hart komen op een voorbedachte manier, een manier die vaak alleen hen goed uitkomt. Misschien zijn dergelijke mensen er wel om de anderen te leren voorzichtiger en minder medelijdend te zijn ? " Het was een poos heel stil geweest onder de boom waar de rode man had gezeten. Weer had hij het woord genomen. "Wat denk jij er zelf van, 'waarschijnlijk wijze vrouw met het groene hart', 'probably wise woman with the green hart'" ? "Misschien kan je naam veranderen in Wigh. Wise, Intelligent and Goodharted. Zo iemand zou ik wel in m'n 'wigh-wam' willen, maar ik heb al iemand in m'n wigwam en die wigwam moet wel blijven staan...dus blijven we maar beter hier onder de boom wat zitten praten; ik heb trouwens nooit in een wigwam gewoond. Dat zou ik nog eens moeten proberen eigenlijk." "Jouw raad en mijn ervaring indachtig, zal ik maar antwoorden op die vraag van voor je 'wigwam'-idee. Eigenlijk is het waarom dat we achter alles zoeken, een tegelijk bijkomstig en toch hoofdbestanddeel van de zin van ons leven. Ik bedoel dat we alleen een antwoord op de vele waarom' s kunnen vinden als we het leven in al zijn hoogten en laagten durven beleven...liefst zonder onze broek te veel te scheuren natuurlijk. Het waarom komt dan wel tot in onze dromen of op andere momenten dat we feitelijk alleen zijn...al zijn we dat eigenlijk nooit. Ik geloof in een soort telepathisch verbonden-vaten-systeem tussen mensen; met verschillende soorten 'transportsystemen' voor de verschillende soorten energieën naargelang het soorten vloeistoffen, gassen of golven of soorten van licht zijn" . "En ik die dacht dat ik ingewikkeld in mekaar zat Wigh, Ik probeer me gewoon te oefenen in de kunst van het observeren en interpreteren van de beelden en gedachten die ik binnenkrijg en van de woorden die ik hoor of wat ik zie gebeuren. De essentie van de woorden en zinnen of dialogen die we dagdagelijks uitspreken is vaak helemaal anders dan ze bedoeld waren; hoewel het daarom geen leugens zijn. Soms zetten we bij anderen dingen in gang waaraan, indien we deze dingen voorafgaandelijk wisten; we zeker niet zouden aan meewerken. Toch zaten onze uitspraken of daden niet 'fout', zoals we wel zouden kunnen denken; nee, om welbepaalde redenen is alles zoals het is...en daar kan jij met je telepathische systeem gewoon niet aan uit...soms heel even misschien; maar wat je dan 'ontdekt' hebt, blijft toch zelden bij...en je hebt je energie nodig voor de nieuwe dingen die gebeuren. Nee, ik ben al tevreden als ik voel dat mijn bewustzijn me steeds opnieuw mogelijkheden biedt om door te groeien naar steeds meer inzicht in wat ik in mezelf m'n 'energetische totaalfilosofie' noem, een inzicht in de verbindingen tussen het individuele en het collectieve in elke dimensie van het bestaan : filosofisch, politiek, sociaal, psychologisch, cultureel enzoverder. Hoe meer je je bewust bent, hoe beter je de dingen kan aanvoelen, soms zelfs voorspellen. Belangrijk voor mij zijn weten wat ik nog aankan en in welke verhoudingen het geluk van mezelf van dat van anderen afhankelijk is. Gelukkig kan je niet met iedereen evengoed dialogeren, je zou je uitputten. Met een nog doorgedreven ingrijpen dan massage is, je weet wel wat ik bedoel, is het ook zo; als je in de moment zelf geen of niet genoeg innerlijke en uiterlijke aantrekkingskracht voelt; weet je nog altijd wat ik bedoel (?), begin er dan niet mee. Als zoiets zich op lange termijn blijft herhalen, stop er dan maar mee; zeker als de heroplevingen er door toedoen van anderen of onderdanige of bezits-fantasieën moeten komen. Je kan natuurlijk ook gewoon kameraad blijven, alhoewel het soms beter is dat je mekaar niet teveel meer tegenkomt, of zelfs niet meer. Voor mij is filosofie belangrijker geworden dan de kwetsbaarheid tussen mensen. Zo vindt ik het heel amusant dat elke gedachte in de geest zijn eigen tegenpolen erin oproept.  Als ik denk 'iets zonder inhoud kan niet bestaan' reikt m'n geest me bijvoorbeeld ook aan 'zonder eten kan je niet bestaan' of 'geest en materie zijn één'. Ik denk dat er in m'n leven al miljarden metaforen in m'n hoofd tot stand zijn gekomen. Ik verkies het allemaal niet op papier te zetten maar te uiten op de manier waar we nu mee bezig zijn, ". "Jij schrijft niet ? "Nee, maar ik zal je m'n homepageadres van een geestesgenoot eens geven voor als je terug in Europa bent. Misschien kan je hem eens gaan opzoeken, ik heb hem nog nooit gezien".  "Ik schrijf ook, voornamelijk gedichten, maar ik publiceer er niets van".      "Da's misschien omdat je ook van bomen houdt; maar 't internet is toch van glas en plastiek en zo... . Misschien kan je ze me opsturen. Als je niet durft zijn ze ofwel beneden wat je kunt ofwel heel heel speciaal. Het zou natuurlijk ook kunnen dat je gewoon niet kan schrijven...zoals ik ook geen fameuze zanger ben bijvoorbeeld".  "Waarover ik dan schrijf Sofie-Wigh ? Over wat je al kon horen en over het feit dat het tot op de dag van vandaag, ondanks onze ontwikkeling, nog altijd mogelijk blijft dat de media uit de driften en bestaansangsten van een pak mensen nog een goedkeuring tot deelname aan een aanvalsoorlog krijgen kan. Bovenop het 'onveiligheidsgevoel' dat ze zich al voor een deel laten aanpraten hebben. Zij die er zich voor willen laten betalen, willen de strijd van anderen dan nog gaan uitvechten ook...met alleen het excuus van 'er is geen ander werk' mag ik hopen. Eerst houdt men hen voor dat er misschien toch geen oorlog komt, maar dan komen de bevelen en stortten ze zich in een avontuur, hun adrenaline achterna om hun angst voor te blijven. Naarmate er meer belang aan culturele weerbaarheid dan aan grenzeloos bezit gehecht wordt, zal onze soort zijn door totaalevolutie geschapen bewustzijn zo verfijnen dat we hier niet meer met oorlog en sociale en individuele gewetensconflicten moeten rondlopen...hoe meer mensen dit op planetaire schaal doorhebben, hoe vlugger de huidige machtsstructuren kunnen worden veranderd.  Dixit Sitt, niet Sitting Bull. "Ja Sitt, rode man. Er zijn zoveel soorten mensen als soorten boomschors en de ene schors kan de andere niet worden". "Weet je wat ik denk Wigh, Ik geloof dat mensen van mekaar weten op welke momenten hun soorten interesse voor mekaar op alle mogelijke manieren minder is...en dit niet alleen door fysieke en verbale communicatie. Maar omdat de ene dit op een bepaalt moment niet zo goed door heeft dan de andere, zijn er al eens meningsverschillen die eigenlijk niet alleen het gevolg van gebeurtenissen of uitgesproken woorden zijn. Dat doet dan meer pijn voor diegene die zich niet van de mindere interesse van de andere bewust is. Daar komt dan nog bij dat een mens een vuur is dat langzaam uitdooft...bijgevolg naarmate het ouder worden vordert en de kwaaltjes en aantrekkingskracht afnemen...moet er al veel in de plaats komen om de mindere fysieke pool te compenseren. Heeft men daar nooit aan gewerkt, riskeert men meer kans op gewoon naast mekaar door te gaan leven. Hoe mensen zich gedragen tegenover anderen; zelfs op beroepsvlak; heeft ook in hun persoonlijke levens een invloed en komt in veel gevallen weldadig naar je terug indien je niet tegen de energetische wetmatigheden in handelde. Als je merkt dat mensen op de werkvloer bijvoorbeeld onder mekaar soms wisselende verbonden sluiten, merk je dat je nooit volledig aan het waarom van dat kluwen van interacties uit kan. Probeer daarom niet teveel iemand in een bepaalde richting te sturen als je daartoe de kracht niet hebt. Als je die kracht niet hebt, is het de verantwoordelijkheid van die mens zelf om uit z'n problemen te komen, zo niet die van nog anderen. Als de storm dan weer soms gaan liggen is, treedt er zo'n vreemde stilte in zoals wanneer er iemand ontslagen wordt of sterft...als iets achter de rug is met iemand, spreekt men er na bepaalde tijd zelfs niet meer over. Onze geest zit komiek in mekaar. Soms heeft een schrijver geweldige zin om iets over zijn personages te vertellen, hem of haar met woorden uit te beelden...soms geniet hij van zijn inspiratie en van die onvolmaakte mensen in hun volmaaktheid zelf, zonder ook maar iets te schrijven, soms gaat hij alleen echt tot schrijven over als ze dood zijn en weet hij hun essentie in één goed gedicht of een paar gevoelige zinnen te duiden". "Zal ik ons iets halen om te drinken", vroeg Sophie. "Doe maar mevrouw Wigh, voor mij een hele grote fles water, voor wijn is het nog veel te vroeg". Ze was met een paar flessen licht en donker vocht weergekeerd en ze verkwikten er hun lijf en ziel mee.  "Jaja, m'n beste Sitt, theorieën over de betekenis van 't leven zijn altijd ontoereikend, omdat je overal zelf door moet, maar toch zijn ze nodig als je niet in nefaste cirkeltjes wil draaien; hetzij in je privéleven, hetzij in je eigen detective-onderzoek naar de zinnen van 't leven.  Er bestaat al een hele boekenmarkt met visies en uitleg of therapieën. Technisch gezien is er maar één globale uitleg voor de evolutiewetten van het totaalbewustzijn, vermoed ik. Of kan je wat elektrische stroom met je frigo doet op twee manieren verklaren ? Hoe de natuur zich via ons aller levenskrachten die zich stoffelijk op de anti materie van de elektronen bevinden, tot zonnestelsel, cellen en organismen ontwikkelde (en ontwikkelt); moeten mensen maar eens gaan bestuderen. Als ze niet willen studeren, of niet in 'levenskrachten' geloven, hebben ze nog niet in de juiste ogen gekeken...of moeten ze nog leren kijken. 'Geloven' is trouwens geen zaak die vanzelf komt als je voldoende theorie onder de knie hebt.  Zonder ervaringen uit je innerlijke en uiterlijke praktijk ga je niet zomaar in 'iets' geloven. Auteurs die via de drie relativiteitstheorieën van Einstein en de kwantumtheorie bij de stoffelijke energietoestand van het 'geestelijke' uitkwamen, gebruiken soms ook al de naam 'God' ervoor. Dat ene abstracte woord, heeft via de godsdiensten al tot zovele dogma's geleid, dat een nieuwe 'leer' in naam van 't een of 't ander mij pretentieus en gevaarlijk lijkt. Woorden kan je immers altijd in bepaalde politieke strategieën inlassen. Ik verkies in 'levenskrachten' te geloven. Een zeer sterk wapen. De oer energie van die levenskrachten is volgens mij de 'liefde' in zijn algemene betekenis. Iedere persoon snakt ernaar deze energie te bereiken, via z'n huid, z'n emoties of z'n verstand. Eens men deze 'energievorm' verworven denkt te hebben, stelt men soms in meer of mindere mate vast, dat die energievorm ook andere, ziek makende energieën als afgunst, haat, wrok, nijd , jaloezie of leedvermaak 'oproepen' kan. Dit is niet alleen een lichamelijk, instinctief proces maar komt ook doordat onze 'persoonlijkheid' zich alleen tot het 'bewuste' deel van onze totaliteit beperkt, ons eigen kleine wereldje en wat men ons dagelijks ingelepeld : wij kunnen het lichamelijke, emotionele, en praktisch verstandelijke (ons praktisch bewustzijn), zo moeilijk overstijgen door de macht van onze gewoonten ook. Er zijn ook te weinig stimulansen tot buitenschoolse studie aanwezig in onze samenleving.  Wat is dit 'overstijgen ? Sommige mensen weten 'intuïtief' wat hiermee wordt bedoeld. Ze kunnen hun innerlijke stem nog volgen. Anderen zijn zo bedolven onder allerhande maatschappelijke informatie, desinformatie en leugens of lichamelijke en emotionele problemen, dat ze de voeling met de 'woorden' of 'beelden' uit hun 'bovenbewuste' kwijtgeraakt zijn. Allerhande toestanden en gevoelens hebben hun geblokkeerd. De wijze waarop wij over het leven denken bepaalt onze mentale 'kracht'. "Daar heb je een punt Sofie. Het lijkt wel, in feite is het ook zo, dat enorm veel mensen met een ongelofelijk ONBESTEMD, doelloos gevoel in hun wezen zitten. Ze trekken zich aan hun medemensen op om te kunnen voelen wie ze eigenlijk zijn. Ze kunnen niet meer stil worden en zich rustig voelen...zonder dat ze met iets bezig zijn. Bezig zijn is prachtig, is een vorm van meditatie, maar moet toch ergens een zin en een doel hebben.  Veel mensen hebben ook een enorme nood aan altijd weg en bezig te zijn, waar niks mis mee moet zijn op zich, maar wanneer ze geen rust meer in hun eigen hebben, loopt het verkeerd. Het voortdurend bezig zijn als vlucht voor de confrontatie met jezelf en anderen. Anderen vluchten uren in Tv-programma's van een kwaliteit om van gaan te huilen, geweldfilms vol 'actie', terwijl ze zich voor hun innerlijke actie verstoppen.                               De minderwaardigheid dat het vluchten voor zichzelf meebrengt, wordt doorgeschoven en uitgewerkt op de omgeving. Alles is voortdurend niet de eigen schuld, maar diegene van de omgeving. Natuurlijk, structureel is dit waar als je bijvoorbeeld zonder job zit, of je moet te hard werken. Maar gaat het over opruimen of opgeruimd zijn of zich goed voelen, dan vinden veel te velen dat ze constant 'bemoederd' moeten worden om zich gelukkig te voelen. Wie wil er de dag van vandaag nog iets aan zijn onwetendheid doen ? Welk een rijke wereld onder het oppervlakkige dat men ons op massale schaal aanbied, is er op politiek of spiritueel gebied bijvoorbeeld nog niet ontdekt ? Men beseft helemaal niet dat men niet gewapend is tegen het nieuws dat alle dagen op ons afkomt. Men raakt gedegouteerd, zonder dat men nog interpreteert, omdat men het gewoon niet meer kan opbrengen. Het systeem stort al zijn ellende in woord en beeld over ons uit en maakt ons bewust moedeloos omdat er toch geen alternatief voor een systeem dat vervreemding en oorlog produceert, bestaan zou. Eigenlijk zou ik me vooral willen bezig houden met één vorm van vervreemding : de vervreemding van de mens met zijn eigen innerlijk : gevangen tussen emoties, media en een onvoldoende ingelicht verstand, zich niet bewust dat er nog zoiets als kritisch bewustzijn of intuïtief contact met je eigen bestaat. Als je genoeg wilskracht hebt en je kan je eigen losmaken van allerlei vormen van onbewust leven, dan kan je je eigen zo stimuleren dat je bijna alle antwoorden vindt die je vanuit je binnenste diep vraagt...je moet wel oppassen dat je niet gaat zweven natuurlijk. 39 Dan kan je in plaats van 'hulpbehoevend', 'helpend' leren worden denk ik." Het gezoem van enkele rare soorten insecten had de gedachtegang van Sitt en de aandachtig luisterende Sofie onderbroken. "Je kan iemand wel dorstig maken naar kennis, maar het initiatief tot gaan studeren in plaats van teveel te vegeteren, moet van die persoon zelf uitgaan, vrees ik. Als je mensen op dit niveau wil overtuigen sta je er niet georganiseerd alleen voor en zit je 's avonds het luchtruim van de woonkamer in te kijken, op zoek naar de soorten aanwezige 'vliegtuigtypes'...en dan praat je soms in je eigen tegen een insect :hée ben jij een mug en geef je vervelende steken of zo van die waar ik toch geen last van heb, of ben je een zomers fruitvliegje of een herfstachtige langpoot of een all season-spin ' ? " "Hoezo alleen Sitt ? Ik dacht dat jij iemand in je wigwam had " ? "Ach, weet je, ik zeg dat al wel eens om afstand te houden, voor je het weet stort men zichzelf in een lawine van emoties, je wil van mekaar alles gaan weten om je eigen teleurstellingen nog maar eens op te hangen en voor je het weet hang je van je eigen bij de andere een slachtofferbeeld op en maak je van de andere een soort romantische redding...met weer teleurstelling en het moeilijk proces van loslaten tot gevolg. De liefde is een even simpel als veelzijdig iets. Veelal zijn mensen met de meest tegenstrijdige emotionele karaktertrekken onder één of andere samenlevingsvorm bij mekaar. Het begint met aantrekkingskracht en verliefd worden op mekaar. Dat verliefd worden heeft veel verschillende vormen van hevigheid. Die hevigheid hangt niet alleen af van de link tussen het zijn en bewustzijn van de verliefden zelf...maar ook van de graad van intensiteit waarmee ze naar de buitenwereld toe leven. In welke mate ze zich buiten hun individuele bestaan ook voor wetenschap, geschiedenis en kunst of psychologie interesseren, zal mede de intensiteit van hun verhouding bepalen. Dus niet alleen de individuele, psychologische band bepaalt de intensiteit van een relatie...ook de band met het collectieve bewustzijn is van belang in een relatie, vind ik. In veel gevallen wordt de liefde gesaboteerd, 'beproefd' door de levensomstandigheden, alsof de genetische erfenis soms al niet zwaar genoeg om transformeren is. Waarom vinden mensen mekaar aantrekkelijk ? Het fysieke uiterlijk heeft een zware symbolische uitstralingswaarde, dat wel. De ene kan ook iets 'sterker' of 'zoeter' in de andere vinden, of iets even sterks of zoet. Zij die emotioneel niet onafhankelijk hebben leren bestaan, zullen zich aangetrokken voelen tot iemand 'sterker' en die sterkere dan een gevoel van 'dominantie' verschaffen...met een soort evenwichtig tot gevolg dat niet altijd blijft duren, omdat mensen natuurlijk ook veranderen kunnen...en op een bepaald moment geen voldoening meer vinden in hun 'helpende' of 'dominantie verschaffende' rol. Ondertussen worden er kinderen geboren die al of niet emotioneel sterker zijn, maar die in ieder geval, omdat ze weer combinaties van de ouders zijn, die ouders gaan confronteren met hun eigen tegenstellingen. Kinderen zijn eigenlijk nieuwe personages die via de tegenpolen van hun ouders weer andere tegenpolen gaan tegenkomen en vormen. Het mooie van het verhaal van de liefde is, dat de meer afhankelijke ook aan de sterkere geeft en die sterkere eigenlijk dat zwakkere nodig heeft en tegelijk beiden hun sterke en zwakkere kanten hebben. Omdat alles voortdurende groei is horen kinderen en ouders bij mekaar te zijn, maar soms wordt dit proces wel vreemd en soms onvermijdelijk door andere ontwikkelingen doorkruist. Het voortdurende besluiteloosheidsproces van knopen doorhakken of niet en blijven of niet, dat daarmee gepaard gaat, kan maar beter vermeden worden...soms kan het gewoon niet anders, tenzij bijvoorbeeld de nieuwe personages waarmee een gezin kan geconfronteerd worden op een afstand van dat gezin emotioneel evenwichtig kunnen blijven functioneren en de personages van het 'gezin in crisis' dat ook kunnen. 't Is natuurlijk een alternatief, maar een uiterst moeilijk. Scheidingen tonen aan dat één van de twee kanten de andere in de richting van meer vertrouwen in zichzelf en een meer emotioneel gelijk iemand duwt. Veelal is het zo dat na een scheiding beide partners toch weer niet belanden in een situatie van evenwichtige even waardigheid ...en na een bepaalde termijn weer geen emotioneel evenwicht gevonden wordt. Zelfs mensen die kort bij de natuur staan en een goeie ‘inner’    (-lijke)communicatie met zichzelf hebben en het proces van hun zelfkennis en kennis van anderen hebben doorgemaakt, hebben het niet altijd makkelijk. In feite zijn ze weer zo onschuldig als een kind en tegelijk zo wijs als een oude man of vrouw geworden...wat hen een andere soort aantrekkelijkheid geeft dan de fysieke, waarnaar ze ook nog verlangen... en die ze op termijn weer gaan missen. Het zijn mensen die een niet-zwaar emotionele dialoog in zichzelf hebben leren voeren...als zo een mensen iemand op dezelfde frequentie tegenkomen, kan de liefde hele hoge pieken bereiken...de val kan echter veel dodelijker zijn als ze geen 'innerlijke parachute' uitgevonden hebt om weer naar beneden te komen bij één misstap in de hoge bergen. Misschien kan je wel op die pieken blijven indien je geen andere verhouding begint, die ook seksueel wordt...want dan ga je weer de 'zwaartekrachtwet' van de instincten voelen die het emotionele denkproces weer in gang gaat zetten. De atomen en genen die voor dit gedrag verantwoordelijk zijn, kunnen niet anders, want hun origineel bouwplan was 1 ei en 1 zaadcel...voeg daar dan nog de drang om de eigen genendoor te geven bij. Dat is waarom we in feite naar één vaste geliefde verlangen volgens mij. Daar is dus niks vreemds aan, zolang je maar geen partner zoekt op basis van emotionele onzekerheid of materiële redenen. In een LAT -relatie dan weer, kan de verhouding tussen twee mensen zo sterk zijn dat één van beiden of beiden tijdelijk kunnen verdragen dat er een bepaalde of twee driehoeksrelaties binnen de LAT -relatie bestaan...maar uiteindelijk zal de hele constructie toch bezwijken onder het gewicht van de verschillen in communicatie en zijn...maar vooral onder het gewicht van de bron van het biologische oer leven :                      de seksualiteit. Waarvoor al die misschien vermijdbare processen goed zijn : om aan te leren wat men te leren heeft na teleurstellingen misschien. Om sterker te worden...wie zal het uiteindelijk beter weten dan jijzelf op de top van je eigen zelfkennis ? Telkens wanneer je in een iets ingewikkelder klassieke of LAT-relatie een goede verhouding met iemand hebt, of een goeie periode in een verhouding met iemand hebt; realistischer gezien; kan je toegeven dat je iemand anders graag ziet bijvoorbeeld...als dat niet meer kan zit er iets mis in de verhouding. Uit te vinden wat er mis zit, is soms een heel vermoeiend iets, omdat het 'zich zelf kennen' soms pijnlijke aspecten in zich draagt en niet iedereen dit aankan, niet fysiek of niet emotioneel...want beide laatste zijn geweldig één. Dit proces overstijgen is pas een 'geestelijk iets'.  Ik kan me inbeelden dat getrouwde mensen, die voornamelijk om te emotionele of praktische redenen trouwden, door hun emotionele zielenleven ineens iemand anders aantrekkelijk gaan vinden. Ik kan me ook voorstellen dat deze aantrekkingskracht gewoon platonisch blijft en het omgekeerde trouwens ook.  Ik kan me ook voorstellen dat het oorspronkelijke koppel na een bepaalde termijn niet meer kickt op de stimulerende aanwezigheid van de 'onzichtbare' energie van die 'derden' in bed...en niet meer met elkaar sext of gewoon veel rustiger alleen slaapt. Maar ik kan me niet voorstellen dat die derde in de driehoek 'alleen' blijft...net zoals niemand zonder lucht is, is ook niemand zonder emotioneel denken; hoewel ik dat in wat ik je al vertelde van mezelf probeerde aantonen. De pijn in het hart veroorzaakt misschien altijd weer nieuwe illusies die je dingen doen zeggen waarmee je anderen die emotioneel gezien nog niet rijp genoeg voor je zijn, verliefd op je maakt. Dan worden er weer lange termijnverbindingen en praktische eisen gesteld, die je toch niet kan waarmaken omdat je met andere dingen bezig bent. Het echte probleem om uit al deze situaties te geraken, is er niet kunnen over te praten. Mensen zijn niet opgevoed om het hele filosofische beeld te begrijpen en elk tijdvak probeert zijn eigen woorden te vinden om dit begrijpen mogelijk te maken. Het redeneren in termen van 'goed' en 'slecht' en 'slachtoffer' is de eenvoudigste manier om probleemloos samen te leven met duidelijke regels over wat wel en niet mag. De genetische en emotionele energie van mensen proberen te snappen is veel moeilijker. Het in je eigen 'opstoken' van overtollig zware emoties of opgelopen schade uit het verleden, is een vereiste als je als schipbreukeling van de liefde wil overleven. Uiteindelijk leert men wel het verschil kennen tussen emotionele liefde en intuïtieve liefde enerzijds en je eigen innerlijke communicatie anderzijds. Teveel afzien maakt mensen ziek. De 'levenskrachten' zoals jij ze noemt, al die krachten van in jezelf gebruiken je via een aantal illusies of drijfveren, om aan te tonen dat alles in het universum leeft...behalve mensen die niet hun eigen leren worden". Sophie had het hem niet gezegd, maar de woorden en aanwezigheid van Sitt wekten in haar de verlangens op waarover hij het had gehad. De passie eigen aan dichters en filosofen kwam in haar naar boven. Als vrouw wist ze dat sommige mannen in een relatie denken dat bepaalde vrouwen hen niet met rust laten, maar het zijn toch de mannen die in de meeste gevallen de eerste stap zetten...of niet ? Ze vond de mooiste relaties diegenen die niet direct fysiek werden bezegeld. Ze wist dat eens vrouwen een minnaar hadden gehad ze het veelal niet meer riskeerden en de geborgenheid van een veilige thuishaven weer opzochten of indien dat niet haalbaar was...nog liever op zichzelf gingen wonen...maar dat dat ook dat niet was wat ze er van hadden verwacht. Ze wist dat vrouwen vlugger emotioneel uit evenwicht geraakten maar toch ook dat mannen waarvan de vrouw iemand anders aantrekkelijk vonden, op die momenten in een eerste fase totaal hun evenwicht konden verliezen. Uit eigen ervaring wist ze dat ze maar beter kon blijven waar ze was, en toch werd ook die situatie onhoudbaar. Ze wist dat de meest makkelijke situatie voor een vrouw, diegene was, waar dat minnaar en echtgenoot beiden veel konden pikken van haar. Mekaar vrijheid geven heet dat dan. Maar wie kon dat aan ? Als de minnaar dan niet tevreden was, gingen de poppen voor haar dan weer aan het dansen.  Zo'n goedbedoelde driehoeken, zijn ze edelmoedige pogingen om een uitweg te tonen aan al dieGENEN die met enorme ruzies en scheidingen mekaars familieleven in de praktijk stopzetten (in hun hoofd en genetisch blijven ze personages zijn die met mekaar te maken hebben)...of is men veel beter af als men ondanks alles mekaar trouw blijft binnen een relatie of een gezin ? Feit is dat bepaalde mensen, of het nu ouders of kinderen zijn, niet echt gemaakt zijn om een heel leven met mekaar door te brengen. Wat is 'ontrouw' eigenlijk...is dat eigenlijk wel de oorzaak van al die onverzoenlijke wrijvingen tussen mensen...met alle gevolgen van dien...of is het slechts een alibi dat mensen gebruiken voor als iets niet meer tussen hen gaat. De echte redenen van 'ontrouw' zijn misschien deze die te maken hebben met verschillen in 'aanvoelen in geest' die tussen mensen opduiken...en die verschillen die zich dan vertalen naar het lichaam toe enzoverder. Omdat dit alles zo moeilijk is om tegenover de andere uit te spreken krijg je dan die onderhuidse ongenoegens, het aanvoelen dat het sexen weer meer paren wordt dan het 'vrijen' van vroeger. Alles wordt nog eens extra moeilijker omdat kinderen dan weer niet weten wat er in de hoofden van volwassenen kan omgaan. Was de oplossing dat volwassenen weer meer als kinderen tegenover mekaar gingen staan, als kameraden dus ? 'En kinderen wat meer volwassener', dacht ze daarbij. Keerde alles wat je een ander 'aandeed' niet ook terug ? Of was het een soort wet dat je nu eenmaal in een groeiproces mekaar van alles moest aandoen ? Waarom kon een mens zich niet gewoon uiten zonder dat een ander daar over emotioneel op reageerde ?  Als vrouw wist ze dat een lichamelijke aantrekkingskracht die er niet meer is wel kustmatig te herstellen valt, maar dat je weer na een tijd gaat merken dat je het op de duur niet meer moet hebben van al die fantasiën die je opgedrongen worden om jezelf en de andere genot te verschaffen. Het verlangen naar de romantiek steekt dan de kop weer op. Ze vond het eigenlijk wel vreemd, het passionele vrijen van vroeger met het literaire woordgebruik en het lachen om duizend dingen en de camera's in de vingertoppen...en het mekaar warmte en gezeldschap en strelingen geven van later.  Het hoort allemaal bij het leven, dacht ze, terwijl zij en Sitt een tijd zwijgend het fruit dat hij gaan halen was opaten en ze hem daarna al datgene wat ze 'gedacht' had, toch maar vertelde. "Weet je Wigh", had hij toen gezegd..." mensen met relatiemoeilijkheden zijn er meer en meer en ze zomaar veroordelen staat altijd gelijk met ervaringen veroordelen die je zelf; soms misschien beter zo; niet hebt ...en waar je moeilijk over oordelen kunt. Mensen die durven de moeilijkheden van hun wezen en leven doorleven in al hun gevolgen, zijn dan toch zeker even dapper dan zij die daarvan ook nog eens 'ziek worden' of pillen slikken of zich tot de banale, afstandelijke, geldgerichte seksindustrie wenden die er voor hen wel nodig is, maar hen alleen fysiek in evenwicht houdt. Als je mensen rond je heen ziet, die vastzitten aan mensen die hun emotioneel in hun macht hebben en die nog bij derden affectie zoeken om maar niet desgevallend op helemaal hun eigen moeten terug te vallen...denk dan maar...geef ze hun tijd... Niemand kan zijn confrontaties ontlopen...ook die met je eigen niet". De namiddag was al begonnen en nog hadden Sitt en Wigh onder die boom gezeten die dag. Sofie had Sitt's laatste zin weer vervolledigd, met een voorbeeld. "Iedereen kent ze wel, die goeiige, warmhartige vrouwen die hun leven leiden in functie van veelal stugge, teveel koud-verstandelijke ingestelde levenspartners en verwanten. Ze werden teveel verliefd op een zeker vaderbeeld en volgden de onvermijdelijke weg van het toegeven aan mekaars soms tegengestelde verwachtingen en hormonale noden. Hetzelfde kan ook in beide richtingen (warmhartig of verstandelijk) van mannen gezegd worden natuurlijk, want die kunnen ook warmhartig zijn, al weten ze het soms niet meer. "Eenieders leven wordt precies bepaald door het zich beurtelings of altijd bijna laten leiden door die twee polen,  naargelang het overwicht dat het koude of warme deel in jezelf krijgen kan.  Een overwegend warm iemand kan door veelsoortige omstandigheden zo genoeg krijgen van zijn of haar tegenpool...dat hij of zij zich koeler gaat opstellen, zodanig dat het koelere de overhand neemt...waardoor de persoon in kwestie nu juist aantrekkelijker wordt voor z'n partner...daar hij of zij nu ineens met een koude tegenpool geconfronteerd wordt ...waardoor zijn of haar warmere helft ineens een kans krijgt om de balans van 'wie-leidt-de-dans' naar die andere pool te laten overhellen. Hij of zij poogt ofwel aantrekkelijker te worden door zijn of haar andere kant te laten zien ofwel ketst men op mekaar af omdat men één van zijn of haar twee polen wil laten overheersen". "Wanneer partners afzonderlijk of te samen hun polen niet te best afwisselend richten kunnen, zal de dans soms teveel een 'strompelen' worden. Het leven is gedeeltelijk één lange les in het aankunnen van evenwichten , met of zonder bepaalde anders of dezelfde geladen mensen.Soms moet het met, soms moet het zonder, maar wanneer scheidingen zich opdringen, zullen de dingen die ieder voor zich in het leven leert overwinnen zich weer aandienen als je ze niet onder de knie hebt. Sommige mensen hun als 'fouten' voorgestelde reacties doen bij anderen de voor hun ontwikkeling gunstige polen 'ontstaan' of doen die polen 'omslaan'. Het lijden dat gewoonlijk 'achter de fouten aanhuppelt' zal de 'overtreders' bij het aftasten van de eigen grenzen helpen...of hun ontwikkeling blijvend 'onder' houden. Ieder persoon en iedere generatie moet leren snappen 'wat' uit wiens genen komt en wat een gevolg is van andere faktoren dan de genetische : opvoeding en maatschappijvisie bijvoorbeeld. Iemand van de busmaatschappij waar Sophie mee op toer was, had haar komen verwittigen dat de bus binnen een uur zou vertrekken. Zoals mensen soms doen als ze een echt goed gesprek gehad hebben met mensen die ze niet kenden, gaf Sophie Sitt haar telefoonnummer en mailadres en Sitt gaf zijn e-mail en adres en het mailadres op van een geestgenoot in Europa.  Ze wandelde met Sitt vanonder de schaduwrijke boom uit om hem aan enkele mensen van haar groep voor te stellen. Sitt vroeg hoe Europa was en vertelde wat praktische dingen over het leven in Noord-Amerika. Hij kon de pracht en kracht van de natuur en het praktische leven van zijn streekgenoten goed overbrengen en trakteerde hen op 't laatst nog met een scherpe kritiek op het buitenlands beleid van de USA. "Als ze al dat geld dat ze de laatste 100 jaar aan bewapening verspilt hebben, gebruikt hadden om de armoede uit te roeien, dan was er geen werkeloosheid geweest in de wereld, en dan waren we nu al een heel stuk verder". Sitt en Sophie namen tegen hun zin afscheid en beloofden te schrijven. Ze gaven mekaar een hand en een kus die net nog niet vol durfde zijn...en lieten mekaar achter. Maar met zich mee droegen ze de rijkdom van de wijsheid die in die woorden die ze hadden gewisseld lag...en vooral de onvergetelijke herinnering aan zijn en haar hand en zijn en haar mond, huid... lichaam...al die dingen die ook een zeer belangrijk deel van mekaars herinnering aan mekaars wezen was. Sophie liet Sitt een link met gedichten die ze mooi vond http://uitzonderlijkmooiegedichten.skynetblogs.be 

En Harm Martin, hij schreef verder. DRIESPEL Soms komt men over als een kermend iemand Soms als een leeuw, soms als een tornado Soms in een kluwen van objectief niet te achterhalen zijnsstromen De scheppende kracht der natuur...noemt theatergenie. Mensen met gelijke of tegengestelde ervaringen in hun jeugd, komen bij mekaar. Vertellen mekaar eerlijk hoe hun leven er uit zag, doen er een schep bovenop, verbergen dit of dat of wenden iets voor of verdraaien de waarheid…of liegen…uit ijdelheid of welke emotie dan ook. Of zijn gewon in de war wat hun geaardheid betreft, alleen uit op domineren en gedomineerd willen worden in plaats van uitwisseling. Toppunt is dat sommigen echt wel wat dominantie nodig hebben. HOE GROTER JE INTERESSEs EN BEREIDHEID VAN WIE JE BENT ECHT TE WILLEN EN KUNNEN BELEVEN, HOE BETER JE HET NU LEERT STUREN. EMOTIES ZIJN DAAR EEN BELANGRIJKE LEERMEESTERES IN. ZE LEREN ONS DINGEN IN FASEN DIE WE ALLEEN KUNNEN BIJSTUREN ALS WE HET ALLEMAAL ZEKER BEGREPEN HEBBEN EN WETEN WAT WE WILLEN. OP DAT MOMENT KUNNEN WE VANUIT EEN ONVERSCHILLIG EVENWICHT ECHT HANDELEN OF BESLUITEN NIET TE HANDELEN...hetgeen allebei positief uitvallen kan. WEINIGEN KUNNEN VOOR ANDEREN AANVOELEN WAT NU VOOR HEN EEN POSITIEVE RICHTING KAN ZIJN. Maar diegene die echt door iemand wordt bemind, kan niet anders dan voor hem of haar kiezen…op voorwaarde dat zijn of haar plaats niet in hun oorspronkelijk gezin is…verantwoordelijkheden gaan voor of je moest echt in een situatie zitten die je door tal van voorouderlijke verhalen opgedrongen werd.  Ach ja, de liefde.



3 . Met welke woorden zal ik onze zielen verblijden LIEFDESRELATIES LIJKEN SOMS GEEN ZIN MEER TE HEBBEN Vanaf heden ben ik weer op mail bereikbaar. Max is de eerste computer die maagdelijk onder mijn vingers komt ...het was liefde op eerste zicht ...hopelijk blijft het duren, ik heb er wel lang moeten achter zoeken, maar kon niet aan haar impulsen weerstaan; haar grootste genot is zich laten gebruiken, dus ik ga er hopelijk geen problemen mee hebben Of is een computer onzijdig of mannelijk ?Ik ben zeer verheugd, want blij is te gewoon, bij deze; dat je het nog hebt en dat het allemaal nog sterker verwoord is; en dan denk ik aan de niet-serieuze gedichten in de eerste plaats Ze staan aan de absolute top in mijn hart; al hebben weinigen ze gelezen. Ik weet niet of ik ooit een gedichtenbundel buiten die van Gorter Herman in Redu heb gekocht, ik heb er wel gekregen van andere mensen en er veel gelezen en de kranten staan vol met spul dat niks heeft...maar als ik in een winkel een bundel moest tegenkomen met één gedicht als eerste zoals Nazomerse dag aan Zee (welk ik het beste vindt) , kocht ik het direct Ik ben vereerd je te mogen kennen en blij met deze vrucht van afzondering. Vroeger waren het misschien vruchten van verlangen. Voor verdere bespreking eens in een cafe aan tafel volgende herfst als je (nog) terugkomt van zee. Wat ik vanmorgen schreef : -iets blonk als gouden glas in het gras ik ging op m'n knieën zitten zag dat het een dauwdruppel was en toen deed ik m'n was en hakte het hout om me te verwarmen bij nat en koud een dichter is soms een MYSTicus mist is vocht en regen en koud en warm tegelijk en al die dingen maar een moment lang rijk - Eerst het gewone nieuws in telegramstijl : toestand fysiek belabberd, kan zelfs aan geen ster zitten waar er nog mensen inlichtingen geven, die mensen kunnen daar natuurlijk niet aan doen en ik wil hun mijn vermoeide klaagstem voor de moment niet aandoen ;zou teveel stress geven; gelukkig niet te druk geweest. Er is een plaats die zoals gewoonlijk 'verhard' in m'n buik en dat duidt niet op beterschap. Situatie in hoofd is als gevolg van dit alles wel duidelijk, kan je je indenken. Moet oppassen dat ik het leven niet ga haten. Had liever eens op Hasselt kermis gaan wandelen maar was te uitgeput. In Rillaar heb ik nog een pijnloos wakker halfuur gehad, eigenlijk is het niet zozeer pijn maar uitputting dan, ik was dat halfuur dus klaarwakker en TV aan 't kijken tot ik snapte dat er eigenlijk geen bal op was.  Dit is de eerste keer en de laatste dat ik je daarmee zalambeteren, in 't vervolg schrijf of omschrijf ik m'n fysieke toestand alleen met goed, middelmatig, slecht en doorslecht Trek het je niet aan je kan er toch niets aan doen, alleen het erger maken als je me gelukkig maakt, denk ik in deze omstandigheden. Ik sla me er wel door. het leven altijd een training voor wat achteraf volgt. Het is de in het leven verankerde onzin van wat er op de planeet aan absurds verankert is...die aan me vreet denk ik. Zal me op eigen goed voelen concentreren. " Die andere dan. Jij zou toch te jaloers zijn als ik eens te fel naar die andere lach. Het is erg als je zoals ik zoveel te geven hebt en tegelijk bij momenten te opofferingsgezind en onbaatzuchtig bent. Dit moet absoluut veranderen. Iedereen die absoluut zijn zin wil hebben, doet zijn zin maar, zal ik de mijne wel doen. "Schrijven en humor waarschijnlijk. Ik dacht dat deze annex veel langer ging zijn. Maar in de bos wandelen is ook therapie. Voel me zoals in den tijd toen wij tegen iemand die niet het schrijven maar het muren 'stukaderen' en lopen als therapie had zeiden dat het belangrijkste was dat hij zich bleef uiten. Dit ben ik dus aan het doen...maar als ik dat van naaldje tot draadje moest doen zou er van de eerste zin van dit schrijven niet veel overblijven. En nu de bos in m'n kieken voederen. Kieken die m'n schelpenscherven trouwens maar niks vinden. Maar ja, ik heb de voldoening van ze aan hen te kunnen geven toch gehad. Zoals sommige anderen meer ontwikkelde wezens zullen ze wel gedacht hebben : 'nu geeft hij ons zelfs schelpenscherven en hij vindt dat geweldig de kinderlijke, manipuleerbare naïeveling. Voel me al een heel stuk beter, de zelfkennis is nabij. "Telefoon gehad van het Vaticaan. De paus is zot geworden en ze vragen of ik niet wil inspringen. Ik denk er niet aan...ze hebben mij al misdienaar al gestraft en tijdens de godsdienstles buiten gegooid. Bovendien zou ik per parochie voorstellen van een aantal alleenstaande vrouwen in te zetten om de alleenstaande mannen hun voeten te masseren en zo verder, indien ze loskomen... maar dan zou al het personeel dat ik onder mij heb zijn kap of pastoor ‘bordje’ over de haag gooien. Ik zal de secretaris van de paus terugschrijven dat ik altijd mijn naasten meer bemind heb dan mijn eigen, daar geluk en ambras voor terugkreeg en dus altijd fout zat en er nu in mijn leven een periode aanbreekt dat ik mijn naaste zoals mij zelve maar niet meer zal beminnen. In de derde periode (hopelijk duurt de tweede periode niet te lang),zal ik dan mijn eigen meer gaan beminnen...om heel mijn leven in evenwicht te krijgen...en toch nog een kans op een staanplaats in de hemel te krijgen om de overdenking af te ronden”."Onze uitgeverij heeft Uw gedicht goed ontvangen en wij waren uitermate opgetogen over Uw stijl. Na rijp beraad hebben we gemeend het niet te publiceren omdat er één klank inzit die niet even leuk is als de harmonie van de anderen. Wij kijken echter uit naar ander werk van U. Forceer U echter niet, want misschien is het met gedichten schrijven ook zoals met eieren leggen, op een dag is 't misschien gedaan. Schrijft U daar nog maar eens over. Totdat U voor een massapubliek beter in de markt ligt . "

Het regent wolkentranen met tuiten geen enen vogel die ik hoor fluiten gelukkig was er wat wijsheid van Fellini op tv hij had het over het hoe en waarom van kunst en ik was direct mee tussen het internetnieuws vond ik een site van doppers wat ze voor Ford Genk voorstelden kan kloppen niet staken, maar blijven werken in eigen beheer alleen zo doe je de speculanten zeer  ik gaf hun wat gedichten over de lef die de klasse ontbreekt voor 't geval de tactiek van de gevestigde leidingen... hun weer Renault-achtig zuur opbreekt

"die stijl ben ik niet van je gewoon; ook heel schoon, maar alleen genietbaar als je de kassei, de marmer en de mozaïek niet onder mekaar gaat discrimineren." Zij die teveel over marmer lopen zien dat licht en die kleuren niet...de voor een deel verburgerlijkte arbeidersklasse heeft zoals haar superklasse-voorbeeld geen boodschap aan licht in kassei...ze tolereren honger en oorlog en werkloosheid op andere continenten dan de hunne of bij hun buur of in andere firma's... . Vroeger maakte dit alles me soms zwakker, nu put ik er mijn sterkte uit. Heb stuk van de dag met  ‘Maxdata’ bij hersteller geweest, was geen virus, maar iets dat iets geblokkeerd heeft, net als tussen mensen mogelijk. Ik heb de ideeën van de andere Max (Havelaar)Multatuli gevonden, je weet wel dat kleine boekje; niet zijn verhandelingen en non-fiction werken, maar zijn ideeën, een beter woord voor idee noemt hij 'denkbeeld' Om die te vinden typ je 'Multatuli' in en dan neem je de eerste site van museum en daar de links, dan Multatuli en zijn werk en daaronder klikken op alle ideeën. Ons ma haar röntgenfoto's vallen mee, in de week is ze naar een bijeenkomst geweest met Josee van Sinneke en Mareia van Rel om te luisteren naar een koppel dat te voet naar Rome en zo gingen als ze in de vijftig waren twintig jaar geleden. Haar zus heeft een heel schoon kostumeke en woont nog tussen de foto's van de kleinkinderen ...   “                                          


"Bedankt voor het gedicht dat ik na m'n wandeling las, als je gewandeld hebt dan komt zo'n gedicht veel beter binnen...vandaar dat ik het maar twee keer kunnen lezen heb voor ik het opsloeg en afdrukte en in je map stopte...het is namelijk te mooi om in deze omstandigheden drie keer te lezen, dan zou m'n dag naar de botten zijn...die sferen zijn niet om te lang in te toeven in deze wereld " "Geachte 1 van de 7 van Mons,président de la musée du fort de Breendonk. Je suis d'origine d'un village fort frappé par la guerre. Dans ce village 75 gens ont été pris après le liquidation d'un collaborant flamant et transporté en Allemagne. Seulement 5 sont revenu. Dans mon temps libre j'étudie pourqoi de nos jours il existent dans le monde de 2003 même beaucoup plus de villages que la notre à 1944...j'écris des essays, poèmes,proze là dessu et de temps à temps j'en discute avec d'autres interesés. Les textes sont surtout en neerlandais et quelques uns en anglais et un en français ; ils sont publiés sur l'internet. Si vous avez encore le temps pour lire je peux vous donner l'adresse ou prendre des fotocopies, en annexe une invitation pour venir si vous avez le temps. Quelle surpise que vous portez le même non de famille que mois.”, schreef ik vanmorgen aan een oude naamgenoot. "...misschien ben ik ooit later eerst genietbaar...als de storm in jou weer voor rust plaats maakt , maar hoe...ik weet het niet, ik ben niet wijs genoeg, iedereen rond me weet het toch altijd beter, so be it, ik leg me er misschien best bij neer we zien morgen wel weer." "Kameraad senator pastoor, ik las in de krant dat de spa-voorzitter vraagt van ideeën in te brengen. Ter uwer inspiratie daarom hetgeen ik in 48 jaar over het leven in al zijn aspecten heb moeten schrijven en gebundeld heb. Waarom ik dit nu specifiek aan U zend ? Er staan namelijk dingen in die met Uw religieuze achtergrond te maken hebben zoals een theater monoloog rond de bijbel(kiezen voor Mensela) en een zoveel mogelijk op de wetenschap gebaseerde filosofie over het ontstaan, het leven, de liefde en de dood...dit alles kaderend in een projekt rond geschiedenis en filosofie waar ik mee bezig ben. Onderdeel van m'n projekt geschiedenis is de vraag waarom er in 2004 meer oorlogsdorpen zoals MK in 1944 zijn. Dit alles heeft natuurlijk veel te maken met de geschiedenis v.h. socialisme die ik zo genuanceerd en secteloos mogelijk probeer te brengen. Ook situaties zoals in Breendonk 40-44 bestaan nu nog op talloze manieren. "Bon dus : gisteren weekend, de deur van zaal Antwerpen geopend en wist direct toen ik daar binnenkwam dat dat werk niks meer voor mij is. Die mensen zaten daar allemaal of ze een ‘picuur’ hadden gehad om braaf te zijn. Tussen mensen die ge kent valt dat waarschijnlijk niet op. Ik kan nog functioneren als ik tijden een pauze iets over de voorbereidingen voor de derde wereldoorlog of zo kan lezen zodat ik me niet hoef af te vragen wat ik daar zit te doen. Heb paar mensen van vroeger GEEN goeiedag kunnen doen omdat ze al weg waren . Voor de rest nog een langzaam herstel gewenst want op 't werk mist ge dus niks. En voor het overige ben ik blij dat ik in het midden op de koord kan blijven lopen, boven de twee afgronden waarover mijn leven leidt : de ene de onmogelijkheid van een wereld zonder oorlog en armoede ook omwille van de interesseloosheid waarmee we dagelijks door de grote media ingeënt worden. De andere afgrond : de risico's die op durven verlangen staan omwille van wat geen mens op den duur nog kan achterhalen. Ik weet het allemaal wel, maar het heeft geen zin het allemaal te herhalen. Het is gewoon zoals een straat inrijden waarvan je weet dat ze afgesloten is omdat men er aan 't werken is... je riskeert het, maar dan blijkt dat je toch niet door kan en helemaal terug achteruit moet rijden om er terug uit te raken, wel...de volgende keer zal je wel een andere weg pakken als je auto veel putten geïncasseerd heeft. Niet meer durven is geen schande als je nog lang met je auto wil rijden. Over en out. Frank the composer komt in de voormiddag; maar wat je afkomen betreft, mijn haren gaan voor de moment recht staan als ik ook maar probeer aan gevoelens of relatie of wat dan ook probeer te denken, en dat is dan zacht uitgedrukt...het lijkt of de verbruikersdatum op mijn vermogen om die dingen onder woorden te brengen gepasseerd is. Ooit zei ik tien jaar terug na een eerste kus " als ze me nu voor een vuurpeleton moesten zetten ben ik blij dat ik toch nog zo'n kus zou gehad hebben", nu begrijp ik de tragiek van die uitspraak, want het lijkt me dat we beiden mekaars vuurpeleton en kus tegelijk zijn. Het spijt me dat er op dit uur van mijnentwege niets vrolijkers te melden valt. Het verbaasd me dat dit gedoe rond die liefdedingen in m'n hoofd m'n maag met rust laat. "Ik geloof dat het beter is dat ik je met rust laat. Slaap wel." "Groeten, gij door het moederschap gesierd. Onaangekondigd komen checken hoe het met me gaat ginder. Gun een mens dat hier al die tijd van in maart vrijwillig geen sqaw in zijn boot bad zitten tenminste het gevoel dat bij een vrij mens is ,en niet die Hans van Hans en Greetje, afhankelijk van de luimen van de boze heks. Symbolisch bedoeld, want dat ben je natuurlijk alleen telkens je me dreigt 'te verliezen" . In tegenstelling van wat je via deze tekst zou kunnen denken voel ik me goed telkens ik de vermoeidheid van de voorbije dag uitgeslapen krijg en al die menselijke dingen doe die zowel voedsel voor de geest als het lichaam zijn. Van in een boot zitten tot tegen ne boom pissen." "Voor de rest denk ik nu maar dat al mijn gewezen en huidige vriendinnen maar moeten gelukkig zijn zonder dat ze me zien. Hoogachtend, Vanwege het resultaat van een zaadcel die ooit met ene eicel versmolt, om alles wat er nog te doen valt verder te zetten :

weg het gespook uit m'n hoofd het licht werd eigenlijk al voor een stuk gedoofd toen ze zei dat indien ze vertrekken zou ze dan toch alleen wou gaan wonen geen samenwonen, geen LAT, maar Open relatie heet dat dan waar zijn onze wegen naartoe aan 't leiden zoals ik op een kerstavond bij haar thuis intuïtief aanvoelde zal ze zich misschien door een vrouwenverleider ,type C laten verleiden iemand veilig die ze niet in huis moet halen, afstand houdt waarom viel ze eigenlijk op mij, ben ik ook een vrouwenverleider, maar niet als hij, één die heel lang trouw kan zijn, of moet ik die andere aard in mij laten bovenkomen en ook één voor één het leven van andere vrouwen verlichten en dwarsbomen, en gewoon tijdelijk genieten, net als hij, of bewijst hij hun misschien een dienst door het breken als ze zich bij hem willen settelen, eigenlijk ben jij z'n ideale vrouw maar eigenlijk kan je hem niet uitstaan want het is een stuk spiegelbeeld van iets wat in ons allen zit misschien is weten dat hij nog iemand buiten jou zou hebben, een stuk meer dragelijk dan dat zou zijn indien je dat zou voorhebben met mij ik wil je geen hoop verwijten of zo en delete dit allemaal maar...maar ik moest dit toch wel even kwijt ik wil niet meer sentimenteel doen, maar de pijn van de afgelopen dag was nog veel erger dan die bij Iejelee... dus zat ik bij jou wel goed, als we hier toch zijn om het menselijk lijden te verstaan... en verslaan en ik moet erkennen ook de vreugd van het bestaan heb ik bij jou ook heel goed mogen beleven dat is de bron van de pijn wellicht maar ik wil me niet meer voelen als een soort spaarrekening die daar staat en waar men op tijd wat interest afhaalt die men ooit eens hoopt te gebruiken er komt een bericht binnen van jou, ik verzendt dus dit maar gauw, en 't laat me koud wat dat doet bij jou da's straf, nu is't af en noemt ze me 'okke' at last iets dat me aanstaat, er is maar één probleem 'poes' e54 zo noemde je me nooit, wat bewijst dat mijn Alzheimer-suggestie misschien juist is door de hoogten en diepten te verdringen ben je dingen aan't vergeten en schep je er anderen bij bedoel je eigenlijk een klein okke of een grote O of nul ze passen eigenlijk alle drie bij mij zelfs, de nul, maar dan vanuit het standpunt van een soort onverschillig evenwicht, energetisch gezien Het onverschillig evenwicht, te bereiken via de liefde, de pot(de kookpot of de plee ook), of via de filosofie enz enz 0kke

na de gazet en wat warm eten ga ik de donkere nacht in en eenzaamheid en liefde en pijn en al de rest kan mij vandaag geen botten meer schelen omdat er een nieuw bericht is binnengekomen Ik kan daar alleen maar op zeggen : volg dit standpunt dat je, het moet gezegd, heel lucide, geformuleerd hebt, en je zal geen alzheimer krijgen. Het voornaamste als je met een auto (of dus met je leven symbolisch) rijdt is dat je niet ergens oprijdt. WAAR je naar toe rijden wil is een andere zaak. Ik kan dat niet in de plaats van de bestuurder zeggen. Je kan ook rijden om te rijden omdat je niet weet waar heen. Samenleven is gelijk zeggen, dat gaan we doen, daar gaan we wonen enz... Hoezeer ons lot en onze zielen ook verbonden zijn, ik laat de illusie vallen dat ik je gelukkig maken kan...ik ben daar dikwijls zeer overtuigd van geweest en ergens doet het me pijn te weten dat ik op m'n eigen 'stuur' niet meer vertrouwen kan. Maar ik ben een taaie, ik geloof in een stem die in mij tot me zegt( ik tot m'n ik) 'door af te zien ben je sterker geworden, dit kan er ook nog wel bij). PS Ge moet niet denken dat ik kwaad ben of je als een 'vieze' bezie...zelfs ons ma met al haar principes doet dat niet . Soms vraagt ze bijvoorbeeld achter je ouders en jouw gezondheid...en als ik al eens vijf minuten later om te lachen zeg dat als er op haar soapprogram iemand iemand bedriegt "ik heb een witte, een bruin en een rode as ik da zou willen, maar dan zou  een mens iets op zijn nek halen, ‘ne mins iet op zenne nek halen’" ziet ze zo'n uitspraak als een bedreiging voor jou' en vraagt ze bezorgd om jou "ge hebt toch niemand anders " ? Hoe meer ik iemand durf liefhebben , hoe groter de pijn achteraf bij wijlen. Dus het is normaal dat ik even' ho ho maar zeg en probeer het één én 't ander te begrijpen'. Op tien jaar tijd heb ik maar één tas kapotgesmeten, niet impulsief, maar met voorbedachten rade... één tas kapotgesmeten, de rest verbeten, net als jij; en we zijn er soms heel moe en triestig van. Dus ik herhaal, ik ben niet kwaad en verwijt je niks. Maar om gezond te blijven moet ik dit allemaal kwijt en je zal zien dat het je ook wel helpt wat jij mij nu allemaal zegt. Probeer het niet te begrijpen, je bent daar nog te jong voor, al ben je ietsje ouder dan mij. Het heeft allemaal een bedoeling. Er zijn ook andere dingen op komst want alleen je hand vasthouden en je laten huilen helpt niet , de etter en de tranen moeten eruit, punt uit, zalf opsmeren helpt niet, ook bij mij, al flap ik niet graag uit, het moet eruit okidoo .1. belangrijk is te weten hoe de ander zich voelt en wat ie kan of wil, met alle implicaties van dien,  er zonder is zelfs geen vriendschap meer mogelijk maar nog belangrijker is het :2.helder te kunnen blijven in je hoofd en te weten hoe je jezelf voelt (geldt voor mij natuurlijk ook) 3 als praten of schrijven hierover jou of ons beiden verward maakt weten we op de duur zelfs niet meer hoe we ons voelen en wat we willen en heeft dit allemaal inderdaad geen zin meer(ik zeg dus wel degelijk Als Indien )en houdt hout vast. De enige zin van een situatie in drie beschreven, is er één van dat we mekaar signalen geven van zoveel mogelijk met rust gelaten te worden door de ander. Ook veel moed gewenst. Volgens Sigmund zijn verlatingsangst of jaloersheid bij mensen zo groot dat ze de neiging hebben zich te beschermen en altijd een partner in reserve willen hebben voor als de zekerheden wegvallen, onze biologische erfenis dus, en de één heeft dat al meer dan de ander naarmate hem in zijn of haar jeugd overkwam enzoverder. Hierbij vraag ik me dan af of er geen mensen bestaan die die angst niet hebben, maar gewoon behoefte aan alles tussen tederheid en the act of making fysical love Ga naar je zoekmachine 'google' en tik 'liefdesverdriet' in, je komt bij sites met gedichten erover; als je ze leest merk je wat velen tegenkomen en kun je meer afstand nemen van die dingen doordat je die eens door anderen beschreven ziet staan ,ook 'liefdesproblemen' is zo'n trefwoord. "Het is buiten gevroren met maan en sterren en ben blij dat ik me niet afvraag wat ik hier doe, 't zal wel niet lang duren , maar toch" eenzaamheid is verloren tijd, zelfbeklag PS ik die dacht uit te gaan vandaag, na je telefoontje bleek dat ik mijn eigen opgesloten had door de sleutel af te trekken en ik vond hem niet meer direct terug(symboliek waar ik niet verder wil over nadenken). Sorry, ben weer bezig zal je zeggen. Als hier iets instaat wat jouw garden angel niet wil dat je leest, zal het wel niet toekomen zeker, of later als het je beter gaat...genoeg komedie ...ziehier het cado waarom je gevraagd hebt...laat me voor eeuwig met rust. Zonder rancune, maar, ik heb ik geen slipper nodig...om verder te kunnen, en dan heb ik het niet zozeer over dat voor jou verscheurend 'makkelijke 'lichamelijke, maar meer over gewoon simpel bijeenzijn. dankzij die toevallige heelsters konden ook wij telkens opnieuw verder...maar hoe lang is dat niet geleden ? Ik wou alleen jou, en tot op gisteren heb je dat niet begrepen. Maar misschien is jouw pijn alleen maar dat je het wel begrijpt. Ik ben ook maar een heler dus. Ik leg me er bij neer. Ook ik heb je genoeg voorstellen gedaan...tot gisteren toe . Onze gezamenlijke plannen, aangepast aan de jouwe. Met mij heeft men meer achter mijn gat gelachen dan met jou. Jou zal men wel onterecht, en dat weten we allebei, een 'slimme' of verantwoordelijke gevonden hebben ('slimme' niet in de gewone betekenis van slim en dom) Het zij zo, ik wil niemand mijn 'waarom' nog opdringen...en zal al schrijvend wel genezen en me vroeg of laat nog wel in een andere val van medeleven en liefde en zo meer lopen. Het is koud buiten, binnen warmer ,ik heb helemaal geen plezier met het sturen van deze woorden. Hopelijk blijft mijn hart warm, want anders stop ik met het schrijven.  Sorry als ik de liefde verkeerd begrepen lijk te hebben en dat het allemaal veel anders in mekaar zit en jij gelijk hebt  maar ik ben ook maar een simpel menneke...dat in feite overal in de weg loopt precies. Ik zal me wel herpakken en hoop van jouw hetzelfde. ik val altijd in een situatie waar mensen (vader, moeder, kind...)een bepaald spanningsveld hebben, ik maak het kind gelukkig, maar daarmee is het spanningsveld niet weg, ten bewijze : kind wordt nog altijd zo moe van ouders... de remedie wordt pas gevonden als ik van het toneel verdwijn : dan kan het kind vrijelijk zeggen dat het een lief heeft waar het mee gaat samenwonen of dat intrekt of wie weet wat nog allemaal, 'het kan ook zijn dat dat spanningsveld dan nog groter wordt'... zal het kind denken ...mensen wat maken wij ons toch allemaal zo moe en wanneer ga ik het leren van te weten dat je dat allemaal ook weet en dat ik dit niet meer moet doen ? Heb je voorlaatste mail nog eens herlezen, en wil toch wel even kwijt aan dit maildinges, want de muren hebben er geen boodschap aan, dat ik je bijvoorbeeld heel knap vond toen ik je onlangs vergezelde bij het etentje ...waar was het verlangen naar mij toen achteraf ? Je hoeft het niet uit te leggen, of we graven ons nog dieper in of je zal me kwetsen als je echt zegt wat op je lever ligt. Ik weiger vaak omdat ik de laatste tijd de nawerkingen in m'n eigen ken en niet altijd zozeer omdat je iemand iets tekort zou doen ik zal maar ophouden want het gevoel dat ik je ambeteer, groeit met de dag. Hou je goed as da zo moet zijn". "Ne Spaanse klimmer Jimmenez van 32 jaar is aan een hartstilstand gestorven, een jaar geleden is hem gestopt omdat hij depressief was. Hij had nochtans zeven keer de bergprijs gewonnen en zo. Hoogtepunten in het leven en depressiviteit, het gaat samen. De buitenwereld zal wel zeggen dat hem doping pakte of zo. We zullen maar gewoon op ons gemak blijven doorfietsen.Gij ginder en ik hier alhoewel het maanlicht hier mooi is , .... .  Geen mobilhome, geen reis, geen ...alleen af en toe wat schrijven en sommige toestanden in de wereld zo moe zijn dat slapen precies een drug van de goden is, we houden ons met wat media bewust van van alles en leven door. Wellicht zal ook deze plaats met al z'n goei herinneringen teveel worden voor mij Vergeet dit maar allemaal, want morgen is weer een nieuwe dag zeggen ze.

van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde, dat tegen september 4000 man worden weggezonden over het hart kunne we 't niet z'o blijven hebben het hartezeer zal toch wel wegebben ? tot de volgende gloed je libido verbazen doet of die dan wel door mij zal komen daar wil ik niet aan denken en dromen ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen maar er zijn in het spel meer heren dan vrouwen e57 vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideeën raak ik hier nooit met z'n tweeën ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen wat heeft de toekomst voor mij in spe ? freelance boven de 48 knuffelen ok, de rest neem ik niet mee ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling 't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein als de liefde zoiets als tanden krijgen is, moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is en dan denken we dat we er zijn maar volgt het verlies met weer die pijn op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer en vragen ons af, kom er nu niks meer ? waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen ik weet het niet, dus mij zal je er niet over horen zagen dit is maar een schets van een moment, en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent , daarom is het goed dat je mensen kent en vertrouwt en ooit eens iemand, een nomade ook, die niet heeft gebouwd zal nu met dit gedicht maar stoppen, elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen "Ik schreef zonet een nieuw gedicht, maar door het aanraken van ik weet niet welke knop is alles foetsie ...mij gaat het weer beter, maar met jouw ? Ofwel wordt je ergens mee gechanteerd, ofwel heb je andere perspectieven voor je leven gevonden (het enige wat ik kan aanvaarden) , ofwel ben je weer aan 't sterven in je kamer, hoe dieper een verhouding geweest is, hoe erger de pijn precies ik geef het maar op, net zoals in m'n werk praat ik precies tegen een lege zaal, telt die twee problemen al maar op en ge weet dat ook ik het niet makkelijk heb bij wijlen (buiten jou is de enigste reactie op m'n recent werk toch heel eventjes van …gekomen) als dit de ene pool van waarom ik dat allemaal moest doen, is, zal de andere , de tegenpool ervan , geweldig groot zijn ,maar van groter schoonheid zijn jou gedichten een wonderlijk mooi en triestig orgelpunt een afscheid in mineur en grandeur de gave voor het verwoorden van verdriet en geluk het werd ons allemaal gegeven alsook de kracht om alsmaar verder te leven tot we helemaal zijn opgebruikt e58 de gaaien, de bonte spechten, de vinken, de spechten allemaal getuigen van ons lichte, ons zware ons echte eigenlijk herkende ik je pas na de omhelzing verlossing van verstrengeling met teveel de tranen en de rest allemaal eruit we zullen ieder alleen ons plan wel trekken maak je geen zorgen om deze kornuit het sprookje van dit koppel is uit zegt meneer tegen madam roodborst zonder geluid is natuurlijk plezanter van een gedicht te schrijven over de wel dertig bosduiven die ik hier in de week uit de kastanjeboom zag opvliegen, denk ik nu ik er nog maar één zie aan de overkant van het water; maar het lijkt me in deze situatie zoals ze is beter dat je voortaan dingen plant met Mw Biblio of zo  .Ik zal toch geen mens zijn die praktische, klassieke duidelijkheid bieden heeft, het zal zo moeten zijn, ik breek er mijn hoofd en de rest niet meer naar de vaantjes over . hou je haaks, maatje van toen, ik ga uitstippellen wat ik de mij resterende tijd hier met m'n leven nog kan doen " "als spanningen ineens in een moment wegsmelten, wellen niet alleen de tranen van vanboven maar ook 't geluk en verlangen van 't olievocht eerst weer op" doc oc de oplossing is niet in mails te verwensen wie je hebt aanbeden de oplossing is ook niet iemand te idealiseren voortaan kwetsend woordgebruik te mijden het schudt toch niet wakker uit de winter? slaap ? de oplossing zijn niet de gedichten die m'n ware gevoelens uiten, als ik jouw farde al niet meer kan opendoen de oplossing is kunnen vergeten wie ik vandaag maar vijf minuten 'echt' heb gezien, ze zit gevangen in die ander; vandaar m'n hele zeldzame maar tranen met tuiten oei, voilà, wat doe je je toch aan, daar zijn ze weer de oplossing is schrijven dacht ik weer en ging naar buiten om inspiratie op te doen op de trein naar Antwerpen, vóór Aarschot had ik m'n inspiratie al en nam de trein terug naar Leuven, hier gekomen writers bloc oc doemsfeer, halfuur geslapen en dan dit hier ik zal mijn vrouw tv eens vragen wat ze op haar posten heeft vandaag bijna een kat of zo gekocht trek het je niet aan ; zal wel beteren dit geschrijf is ook al niet goed voor jou zal proberen stoppen

"Vanmorgen vroeg men mij hoe het met me was. Gewoonlijk zeg ik 'goe'; omdat ik me nu bevond in mijn garage met de (ex)?-schoonvader van mijn gewone garagist die het werk deed ? antwoordde ik 'zoals met iedereen zeker , half en half' Nu ik bijna moet gaan werken en mijn mail opendoe zie ik dat sinds ik me lid heb gemaakt van een filosofenclub op het net 46 mails heb binnen gehad, geen persoonlijke  maar hetgeen die allemaal naar mekaar sturen. Er schijnt moeilijk structuur binnen de uitwisseling mogelijk, alhoewel hun aanpak met gespreksonderwerpen toch al positief is, maar er zitten precies teveel verschillende typen bijeen, zoals gisteren op het werk bij de vergadering vd 'lokale werkgroep', met ieder 'het eigen zegje over de details' , houw uw eigen komisch ingesteld als ge op dees planeet wil overleven”.  PS Ik moest vandaag aan die oude Doris in de bos denken. Die vertelde me van haar grote liefde voor ze voor haar echtgenoot koos. Die echtgenoot was al een tijd dood, en de minnaar woonde nog altijd alleen in Brussel. Ik begreep waarom ze met hem geen contact meer wou, toen echt niet. Ze bleef nog liever alleen in haar caravan. Nu begrijp ik dat mens al een beetje beter. Hopelijk ben ik nog jong en heb nog veel te leren. Wat jij zeker zult beamen.  Ik blijf altijd bezig met inlichtingen geven of zo, tot ik een soort knak krijg , leeg ben...maar in tegenstelling tot vroeger heb ik momenteel weinig last van mijn maag of zo, dat komt bijvb alleen op als ik aan de lijn iemand heel zwaar krijg, je kent dat wel. Nee, ook aan mijn uiterlijk is dan wel iets te zien. Gedurende een halfuur of zo gaat het gevoel van druk op de mag niet weg, tot je tot een collega zegt 'mijn pomp is af jong',en dan vragen ze nog 'houdt ge 't nog vol tot 2400 uur' ?...en as ge dan al lachend zegt, 'as ik eens goe kon janken of zo', zonder dat men ziet dat ge dat meent, maar ge hebt het gezegd, gaat dat gevoel langzaam weg, waarvoor dank aan de lichte? Monique ,die ik in ruil johannesolie voor haar honden-en kattenbeet in haar vinger gegeven heb. Morele steun kan belangrijker dan liefde of de rest zijn. Nog een uur terug in vorm, maar dan huiswaarts Om de leegte en zotte kopsprongen te stoppen heb ik gewoon even aan de morele steun gedacht en dan mijn eigen engelbewaarder aangeroepen en het werkte, geen gestook, heel cool tegen 120 autobaanuren naar huis, geen leegte, niet gegeten, mail geopend, een bericht gevonden van iemand dat in mijn geschriften is geïnteresseerd , dan jouw bericht gelezen en dit stukske. In de week vroeg ik me heel diep af , 'wanneer gaat het toch es wat beter met mij gaan, ik reed achter een bus en welke reclame stond daar opgeschreven denk je 'vanaf de viertiende december zal het beter gaan', toevallig, maar mooi om beleven. In m'n eigen droefenis heb ik mensen die met een paar sterfgevallen zaten op het callcenter TOCH wat troost kunnen geven, zonder dat het me emotioneel raakte . Morgen moet ik mijn auto nog binnendoen, was het bijna vergeten. Gij hebt misschien uit de lucht geplukt dat ik soms niet veel meer nodig heb om op HR driemaand loopbaanonderbreking te vragen, met uw witte huisjes-vakantie idee. Ik blijf voorlopig heel normaal doen zoals een ander, ik heb zelfs naar de voetbal gekeken om de rest vd wereldgekte te vergeten. Ik kan er niet aan doen, maar ik voel me wel goed bezig overwegend, ondanks de moeilijkheidsgraad soms ,groeten vanop m'n schiereiland ...el philosopho... . Weet niet of ik je een plezier doe met teveel over moeilijke dingen te vertellen in mezelf te vertellen, zoals vannacht via de mail. Tot halfdrie uur aan discussievoorstel op internetgroep gewerkt,(thema : toenadering tussen idealisten en materialisten) zal wel geen reactie op komen zeker. Van halfdrie tot halfvier muziek om in te dommelen Negen uur wakker, weg spekglad. Negen uur dertig naar garage, dan twee uur bij Jos en Maria, ex-boeren waar ik alle beroepen die ik als ik klein was wilde leren ook in praktijk gebracht heb op die twee uur :  filosooof, boer,advokaat, doctoor,..; Er zijn echt ouder mensen waar je niet moe van wordt ook, hoe closer together of hoe meer familie hoe moeilijker praten ? Dan gesprek met schoonmoeder garagist over zin en onzin van roddels en terug naar hier, enkele binnengekomen citaten van anderen gelezen en dit geschreven, subiet rusten, douchen,  moe maar niet malcontent.

Ontwaken in een zetel, niks wat ik vandaag al deed krijgt zin als ik m'n eigen niet verman en tegen mezelf zeg van de donkerte buiten en het ongelukkige gevoel, daar is niks van Dus, de kaars in m'n eigen maar aan geknipperd en weer op het zoek naar licht 'k had nooit gedacht dat dit zou komen dit gedicht Verder borduren op een overwinning op de leegte Vertrouwen dat de zin na de beproeving opkomt als de zon Verschijnen daar waar je het meeste nodig bent. Vertrouwen dat de zin na de beproeving opkomt als de zon Verschijnen daar waar je het meeste nodig bent Verdwijnen als het scenario je niet meer nodig heeft Of niet bij dit klassieke leven.

"Na twee kranten gelezen te hebben zijn er weer een duizendtal verbindingen bij in mijn hoofd, en dan heb ik het dan nog niet over wat mijn vermogens er nog allemaal 'bijdenken', toevalligheden;;als dat nog geen geweldig idee voor een kerstfilm is; de dichteres en de kerstbomen te koop : het tot innerlijke rust gekomen emotionele leven van de naar haar mening steeds afgewezen dichteres en dan de verhalen van al die mensen waar die kerstbomen terechtkomen, met als einde de dichteres die haar kleinkinderen in haar wit ‘huizeke’ in Spanje uitnodigt. Ik, de pastoor, de 'curé' ,genezer in 't Frans...op afstand Behalve een paar vrienden bel ik zelf niet als eerste op. Mij is geleerd vaan geen mensen nutteloos lastig te vallen en dat kan al wel eens positief zijn Het is zoals ik in m'n antwoord aan rog schreef na een kort nieuwjaargedichtje : 'bedankt voor de foto, je weet niet hoeveel plezier het me doet mensen gelukkig te zien, als tegengewicht voor al het andere' " "Om zeven uur belde er iemand op die me voor de zomer nog gevraagd had of ik geen hulp nodig had om hout te helpen zagen twee van haar vier kinderen zouden dat dan komen doen. Alhoewel ik ze daarmee had een plezier kunnen doen heb ik toen nee gezegd, want de dame in kwestie is ondertussen, nadat ik ze in de tijd meer leerde kennen an jou lief was, alleenstaand alhoewel ik dat betwijfel , want Livin Apart Together of Open relation, is toch het van het de dag van vandaag en ik wou geen onnodige spanningen of aspiraties wekken. Stom eigenlijk. De moderne mens, leert hij groeien of is hij op zichzelf aan 't plooien ? Geen onnodige spanningen tussen ons...altijd opnieuw het bestaande maximum kansen willen geven...nu ga ik ja zeggen verdorie... we zijn niet opgevoed om gewoon als mannen en vrouwen met mekaar om te gaan...en komt er weer meer...so what. .Ze vragen dan hoe het is, maar het praten doet al zeer en op de duur besef je dat je weer een dam tegen de waarheid aan 't vertellen bent :klassieke peptalk, 'valt wel mee, werk nu in daat enz.' Plots brak er iets in mij toen ik me verontschuldigde voor m'n tandpijn en moeilijk praten. Tranenvloed, tweede publieke afgang voor een man die dag. 'Beet', dacht de andere kant zal ik maar zeggen voor je me voor bent. 'Gaat het, moet ik niet eens afkomen?' Nee, nee, nee 't zal wel gaan, zei ik zoals voor de zomer.' Na dit gesprek eindelijk kunnen eten en weer studeren alhoewel de 'tandpijn' al in m'n hoofd zat. Negen uur, weer telefoon. Ik dacht wat moet ik haar in godsnaam over vandaag gaan vertellen , hup hup hup alles ok; maar 't was jij niet. Vorige belster terug, niks aan te doen ze kwam af, ze was ongerust. Toen ze na een uur weer weg was, was ik nog ongeruster want gedurende het uur onderhuidse hoofd en nek-massage realiseerde ik me dat dit weinig met m'n tanden te maken had. De ouderen leren het waar ze vandaan komt aan de jongeren. Ik voelde me zoals jij na de acapunctuur waarschijnlijk. Elke van de tientallen pijnpunten deed ook goed tegelijk, omdat de pijn ook wegebde. Als die niet zou weggeëbd zijn had ik niet de energie gehad om je dit te schrijven denk ik. PS goed voor jou dat ik me dat uur teveel 'patiënt" ' voelde om zin te hebben in iets anders ? " Herinner je hoe ik over deze tijd van toen vroeger eens schreef tussen onze dalen door, was zij geen balsem geweest of ziet een vrouw dit anders, hoeveel moest ik nog van het leven leren door met jouw blijven om te gaan ? "Ter illustratie, de volgende fragmenten uit een aantal liefdesverhalen : Wat er voorafgaandelijk aan de eigenlijke verhalen gebeurde bleek net zo belangrijk als de verhalen zelf...alsof het verleden altijd naar een evenwicht met het heden tracht...en daarvoor soms onze toekomstplannen verkracht. Zoals er in een bepaald geschrift van iemand al stond :"des mensens ergste vijanden zullen zijn huisgenoten zijn". Niet één mens bepaald werd hier bedoeld, maar misschien het feit dat dieGENEN waarvan we het meeste houden in feite onze grootste uitdaging zijn. De liefde en zijn vele variaties en combinaties kunnen zowel vreugdevol en genietend als afmattend en vergankelijk tegelijk zijn, maar altijd wordt zowel positieve als negatieve energie gebruikt om een hogere staat van bewustzijn te bereiken dat dan weer anderen ten goede komt...en in die zin is 'liefde' een oneindige energie. Alle belangrijke dingen in 't leven beginnen en eindigen met een verlies of een ontdekking of herontdekking van iemand of iets, onder welke vorm dan ook. Het is alleen die rustige stem binnen iemand zelf die dat begrijpen kan. In een sterke liefde begrijp je dat met z'n twee... zolang bepaalde passies en emoties en toestanden buiten die liefde de rust niet verstoren komen...wat niet kan gebeuren als je erin slaagt van op je eigen trilling te blijven...niet zo evident voor de ene als de andere. We zijn allemaal onderhevig aan het inwerken van de domino's die ons leven en daarvoor al vielen.

Een voorbeeld :  de voorbereiding Zoals de geschiedenis der mensheid in Afrika begon, zo begon ook dit liefdesverhaal waarvan alle personages één groep vormen, in Afrika. M'n ouders wilden er naar emigreren begin jaren negentienvijftig, maar zijn er niet geraakt. Wilden ze vertrekken vanuit economische noodzaak of vanuit de pijn die het fascisme hen had aangedaan ? Ze praten er weinig over. Of was dat willen vertrekken een soort voorgevoel dat ikzelf en een paar kinderen van de zus van m'n ma, wel een band met het oermenscontinent zouden aangaan ? Had hun onvervuld verlangen naar Afrika ook mij bewust gepredestineerd ? Feit is dat er op een eiland naast Afrika, dat eens van India deel uitmaakte, tegen negentienzestig een kind op de wereld kwam dat een kleine veertig jaren later in Europa opduiken zou. Ze had de evolutie van de donkere mens naar het Oosten en zo naar Amerika per vliegtuig overgeslagen om zich te vestigen daar waar de naar Europa doorgetrokken Oosterlingen destijds hun eerste holen hadden bewoond. In Europa zelf liep ik ondertussen al rond en leerde al van kleins af aan meewerken op het platteland en het handelswezen dat ermee verbonden was. De voornaamste zaak die dat me bijbracht was hoe je een vanuit een totale wanorde toch kon beginnen opruimen, als je maar ergens wilde mee beginnen, de rest volgde dan vanzelf, alhoewel je er aanvankelijk tegenop zag. Ik heb door hard te werken gelukkig ook een hekel aan bureaucratie en inefficiëntie overgehouden. Hoe ouder ik werd en hoe meer ik doorkreeg vanwaar de puinhopen van de wereld kwamen, des te meer wilde ik daaraan wat doen. Doch hoe meer ik deed hoe meer ik besefte dat daar toch niet veel mensen echt mee bezig waren. Toen ik me tijdens een huwelijkscrisis met als grondoorzaak de littekens die men ega in haar jeugd opliep en zich op mij revancheerden ,meer in de psychologie ging verdiepen had ik aanvankelijk nog niet door hoe voorspelbaar een levensloop was en holde de gebeurtenissen als het ware achterna. Ik had niet door dat wat moet gebeuren gebeurt. Zoals een ster eens door onhoudbare druk ontploft, zo is ook het menselijke leven voor een groot stuk gebonden aan de mogelijkheden die het biedt. Die mogelijkheden zijn dan weer verbonden aan zoveel toestanden en levens van andere mensen dat er in tijd en ruimte altijd maar één ding mogelijk is, namelijk datgene wat op een bepaalde dag of op een bepaald moment gebeurt. Het gaat niet zozeer over de gebeurtenissen zelf, maar over het groeiverhaal dat er achter zit. Het gaat ook over mensen met een hoop onverwerkte dingen die ze na de verliefdheid op anderen moeten kunnen uitwerken...en hoe tegenstrijdig het ook mag klinken, daarin kan groei voor beiden zitten. Zo liep er buiten het meisje dat mijn vrouw werd, nog ergens in Europa een blij meisje rond met een vader die haar blijheid als een bedreiging zag en haar naar een nonnenkostschool stuurde...of kwam die beslissing voort uit het feit dat twee perfectionistische polen mekaar afstoten ? Ook zij zocht de zekerheid van een sterke schouder van een echte goeie man en werker en het huwelijk, alhoewel ze zich tot kunstenaars aangetrokken voelde, haar vader niet, hoewel er ook één in hem schuilde. De eerste die ze ontmoette was een vriend van haar man, dus dat ging niet door. Raar niet ? Dan haar blijvend verlangen naar dat andere dat 'die andere' werd, maar waarna ze toch met haar man verder koers zette. Dan nadat hun noeste , arbeid niet genoeg was om de boerderij in kapitalistische termen levend te houden, ging ze weer uit werken en kwam mij, het type filosoof-kunstenaar tegen...en hetgeen in haar zat kwam eruit; niet zomaar goede, maar buitengewoon goede gedichten in eenvoud en diepgang...sublieme lichtheid (in contrast met het zware in haar soms) . Zoals in elk leven evolueren de verantwoordelijkheden naar kinderen en werk toe en uiteindelijk komt daar nog eens de zorg voor de ouderen bovenop en lopen de spanningen tussen twee of meer mensen in een klassiek of niet-klassiek gezin of binnen de openheid of taboesfeer binnen een driehoek op ,als ze niet op tijd geminimaliseerd worden. Spanningen van welke aard ook, financiële, lichamelijke, verouderen...ze leiden tot depressies of andere vormen van ziek zijn. In de periode van dertien jaar dat ze mekaar niet samenwonend bij hem achtereenvolgens op drie locaties ontmoeten, en later de drie jaar LAT-relatie, werd de belasting die zo'n situaties soms kan meebrengen in de meeste gevallen veroorzaakt door het over verlangen naar mekaar en het feit dat, was het nu de eerste of tweede nieuwe partner van de man van m'n geliefde ,ook de sfeer tussen de nog samenwonende echtgenoten soms vertroebelde. Maar alles bijeen hebben ze als geheel ook veel goede momenten in deze situatie mogen beleven. De positieve ingesteldheid van de echtgenoot begaf het langzamerhand vanaf de moment dat hij niet meer zo in de driehoek betrokken werd en er meer en meer nachten samen door ons doorgebracht werden. Tot twee of drie per week dan nog maar; ook dit was geleidelijk gegroeid en het tiende jaar eigenlijk afgebouwd , mede omdat ik het beu was om alleen te wonen 's nachts vooral, want in de dag was ik meer en meer met mijn werk bezig. Om mijn eenzaamheid op te lossen belde ik zelf uitzonderlijk naar de kracht van het donkere continent die zich inmiddels met haar parels van kinderen op het bleke continent gevestigd had. Gelukkig belde ze zelf vaker. Het redde de relatie enkele keren op velerlei manieren, zoals theoretisch beschreven in ''t hoofdstuk roman voor de rode man', misschien dan weer soms ten koste van de eenvoudig begrijpende, bijna nooit jaloerse bruine sterke vrouw...die me zelfs aanmoedigde mijn kunstenaarsliefde niet in de steek te laten. In hoeverre kan je jaloezie verbergen en waarom komt er de ene keer meer dan de andere 'jaloezie' op je af ? Het blije meisje van Europa had als vrouw al genoeg lasten te dragen. Ook een paar andere vrouwen uit andere continenten werden op me verliefd, maar ik kon er niet op in gaan, wat had ik bovenop de complexiteit van het betrokken bij alles in de wereld zijn en het dragen van het te zware emotionele van anderen, weinig meer te bieden dan mijn emotionele lichtheid...die op momenten van ontmoeting door niet gezamenlijke aanwezigheid veroorzaakt werd. Al kon dat ook vaak anders uitvallen, in m'n LAT-relatie dan...op rekening van diegene met het minst sterke emotionele draagvlak te schrijven. Ik kon soms die emotionele lichtheid van het diepe zuiden dan ook overdragen op m'n mediterrane kunstenaarsvriendin, maar als ik dan eerlijk zei waar ik ze vandaan haalde was het goed mis. Wat kunnen mensen toch moeilijk doen, zelf als je zelf geduld hebt en breed bent en een ander gunt van nog bij de man, zij het na een paar jaar van bed gescheiden, en de kinderen te zijn. Wat ik weer geleerd heb uit deze verhouding is dat als je mekaar diep liefhebt en iemand is niet vrij, dat er dan toch veelal problemen van komen. En zelfs wanneer je iemand om praktische redenen of om hem of haar niet bij hun prachtige kinderen weg te halen niet echt opeist, moet je sterk in je schoenen staan nadat je alles geprobeerd hebt om dan toch door te gaan. Merkwaardig was ook dat hoe meer ik loslaten kon, des te groter het verlangen aan de overkant werd. Zo'n evolutie tussen driehoeken gebeurt in fasen. Eerst versterkt de band tussen het originele koppel, voor een groot stuk omwille van de opwinding die dit tussen beiden teweeg brengt; maar dat verzwakt want er is iets diepers dat de nieuwe geliefden bindt. Indien dat er niet zou zijn, zou het zelfs de moeite niet zijn van eraan te beginnen. Dan ,op het moment dat de nieuwkomer zijn eigen weg lijkt in te slaan en loslaat, vergroot het verlangen van de andere kant...hetgeen er op wijst dat zijn of haar vertrek geen opluchting in het liefdesdrama tussen het oorspronkelijke echtelijke koppel zou zijn...maar het naderhand eerst wordt. Misschien heeft iemand er tijdens of na mijn leven wel iets aan, aan dit schrijven. Misschien de echtgenoot in de driehoek, nazaten van welk van alle betrokkenen dan ook...u lezer die dit intuïtief gevonden hebt...want de boekdrukkunst is in miljoenenoplages gereserveerd voor glamour, glitter, sensatie, koken en zo meer. Wat het 'net' nooit zal halen. Wat me zoal nog overkomen is.  Een ontmoeting en een brief achteraf.

“Geachte mevrouw de psycho-nurse, Vanmorgen in bed, kreeg ik het idee van je een brief te sturen. Lekker ouderwets. Ik heb het gewoon veel te druk met mensen gehad om mijn eigen voor U als de danser die ik in mijn jeugd was te bewijzen en onze harten weer sneller doen te slaan. De paar avonden dat ik niet te moe was en zou kunnen gegaan hebben was het muziek voor oude van dagen of jeugd-fabrieksmuziek. Eén keer ben ik nog zeer laat op de fiets gesprongen en eens naar de spiegeltent gaan zien, maar er was hoop en al dertig man. Getrouwde mensen en mensen alleen op weg. Ik had er een gesprek met iemand die dopt en teveel drinkt...ik voelde de spanning in zijn arm. Dan nog een gesprek met iemand die kanker overwonnen had en toch in niks meer geloofde. Ik dook voor beide in mijn arsenaal sociale en filosofische raadgevingen. Toen vroeg een vrouw me of ik met haar wou dansen...en 't is daarvoor waarschijnlijk dat ik je schrijf...ze behoorde namelijk tot jou werksfeer...alhoewel ik dat in 't begin niet doorhad, was ze behoorlijk schizo. Eerst had ik met een gecultiveerde actrice te doen die inderdaad wel het een en het ander wist. Daarna met iemand die ze in haar echte situatie waarschijnlijk was, iemand die haar man verwenste en toch terug wou en het financieel moeilijk met haar opgroeiende kinderen had. Ze was een kettingrookster en vroeg zich aan 't bijna einde van het gesprek af waarom ze bijna niet had gerookt zolang we hadden gepraat. Plots was ze een vrouw die me een aantal verwensingen naar het hoofd smeet om daarna weer poeslief te gaan doen, een beetje de brave, berouwvolle dochter. Om gek te worden. Dit had ik nog niet meegemaakt.  Amaai...jij komt dat alle dagen waarschijnlijk wel tegen. Ik hoop dat ze m'n raad opvolgt en al begint met niet meer te drinken...én pillen te pakken én auto te rijden. Zulke mensen zijn precies én genie én mis-baksel. Daarom ook dat ze voortdurend dood willen. Je moet ofwel gek of heilige zijn om je leven met zo iemand te delen. Gelukkig voelde ik toch ook dat ze van haar kinderen hield...of was dat weer een ander moment, een andere rol ? Vanwaar zou 'zo zijn' komen ? Is het ook jou indruk dat dit fenomeen niet zo zeer voortkomt uit een gebrek aan intelligentie en logisch denken maar vooral voortkomt uit genetische aanleg én onverwerkt verleden ? Soms denk ik dat ook het volgende meespeelt : vermits we genetisch een combinatie zijn van iedereen die aan ons vooraf ging en toch onze eigenheid te ontdekken hebben, hebben sommigen onder ons het moeilijk om maar één kapitein de baas op het schip van het lichaam te laten zijn. Het lijkt ook wel een beetje op teveel vrienden of vriendinnen hebben...je kan je moeilijk in twee of drie delen...zeker als de soms aan negatieve emoties gekoppelde lichamelijkheid zijn intrede doet. Ik wens iedereen in dit tijdperk van grensverleggingen in de relaties toch iemand toe waarmee dit schijngevecht van 'je ziet me toch ook graag' niet hoeft te worden aangegaan...al is dit voor velen onder ons noodzakelijk niet weggelegd. Nochthans deze schijngevechten zullen nog op velen hun weg liggen...dit uitzweten van de onvermijdelijke fouten in relaties...fouten die er eigenlijk geen zijn want de oorzaken ervan gaan vaak zover terug dat je halve stamboom en omgeving er bij betrokken is...je hebt zo maar een deel van wat er zich in je leven afspeelt onder controle. Tot daar wat ik zo nodig aan jou kwijtwou. Niet vanuit een gevoel van 'doe-ik-haar-niet-te-kort', maar vanuit een sereen gevoel als ik in Noorwegen had : vanuit goei herinneringen en een soort respect van 'lot's genoten ' onder mekaar even iets laten horen...als een ervaring je beroert en je het nuttig of plezant acht van ze te delen. Misschien doen we nog wel iets samen als onze harten het echt te koud krijgen. Je hoeft geen brief terug te schrijven, je hebt het al druk genoeg. Een andere brief : Zondag 3OKTO1999 Geslapen tot tien uur. De droom (DR), die ik mezelf had toegewenst, zo één met veel symboliek en treffende beelden en geen waarvan je achteraf moet concluderen dat het gewoon maar een samenraapsel van flarden van verwarde situaties de dag ervoor was…kwam niet. Misschien omdat ik de hele week vroeg op moet, de wereld en de werkstress en m’n lichaam dus te zeer van de slaap genoot. Gisteren, de dag van de niet-afspraak met zo'n zeldzaam iemand die in de dynamiek van m’n real-art projekt geïnteresseerd is, was een prachtdag. Ik heb voor het eerst echt gevoeld dat ik emotioneel niemand iets verschuldigd ben. Op elk domein van de filosofie (sociologie, politiek, psychologie, de existentievraag naar de zin van het leven na het leven…weet ik duidelijker dan ooit, dat alles aan mekaar hangt en hoe het grofstoffelijke(materie, levensomstandigheden) het fijnstoffelijke(woorden, gedachten, beelden, …) beïnvloed. Daar kan ik iets mee doen. Al meen ik dat weinigen er oren naar hebben of m’n woorden via hun ogen tot zich willen nemen. Na de lange hete zomer van 1999 heb ik de zift in de garage uitgenomen. Toen ik hem uitnam, ging het hele liefdesbeeldscenario van de driehoek van de Mediterrane Wi en de Afrikaanse Afrie-ka met mezelf in de rit naar Real Art aan me voorbij. Ook al hetgeen ik aan positiefs in het jeugdige leven van hun en mijn kinderen aanbracht, passeerde de revue. Na m’n maagzwerencrisis en de ambulanceërvaring op het werk en de gedwongen rustperiode erna, toen ik de kracht vond om te ‘regimen’ en het seksuele deel van m’n relatie met Wi te laten vallen en gewoon te genieten van het samenzijn als beste kameraad en door gesprekken, door natuurbelevening en inner communikatie de symbolische betekenis van symbolische achtergronden van gebeurtenissen probeerde te achterhalen…leek ik op weg om de staat van geest te bereiken die ik me had gewenst. Ik genoot van de humor tijdens de gesprekken, van de uitstappen met Wi en Awi -Afri(ka) met haar dochtertje. Doch, telkens de natuurlijke openheid tussen Awi en mij ter sprake kwam, dreef dit een wrange wig tussen Wi en mij. Dat je het met mekaar doet moet je zelfs niet uitspreken...het lijkt wel een instinkt dat vanuit de jaloezie opborrelt. Een gedachtenoverdracht. Stammen wij misschien af van die tweeslachtige vissen die zowel een penis als vagina en eicellen en zaadcellen hebben ...en tijdens de paring mekaars penis proberen afbijten, zodat de ene de eicellen van de andere niet kan bevruchten ? Als de kameraadschap tussen Wi en mij zou verder duren moet ik noodgedwongen grenzen aan mijn mededeelzaamheid inbouwen. Bij tijd en wijle bleef ik weer een tijd later toen we het soms nog eens deden weer monogaam met Wi, om erachter te komen wat nu eigenlijk de bedoeling van heel deze driehoek was. Hoe monogamer ik met Wi bleef, hoe minder het zoals in onze hoogdagen tussen ons was. Hoe alleenlijk ik nog naar Awi ging, hoe meer ik de kameraadschap en de culturele uitstapjes met Wi miste. Ik kwam er maar niet toe voor een klassieke dag na dag verhouding met Awi te kiezen…misschien omdat ik een toekomstig gezinsleven met al haar leuke kinderen en mezelf als kostwinner, niet zag zitten. M’n filosofisch project had voorrang en beide vrouwen speelden daarin hun eigen rol tot het aandragen van stof over psychologische onderwerpen of tot een roman zoals ‘er was dus toch leven na de dood’. Alhoewel ik alleen in genetische reïncarnatie geloof en vermoed dat de afgestorven als zuivere elementen lucht en licht, straling enz…nog aan onze levens deelnemen…geloof ik ook in een soort karma waardoor mensen mekaar om bepaalde redenen tegenkomen, veelal gestimuleerd door waarin de eigen ziel als noodzakelijke illusies geloofd. Zowel de simpele, lichte zielen zoals Awi, met nochtans ook al geen simpel leven achter de rug; als hetgeen de Westerse, mediterraan ogende Wi voor een stuk meesleept; lijken me aan te trekken…of misschien anders gezegd…soms lijkt het of ik er niet los van geraak. Alle onbewuste pogingen om er via derden aan te ontsnappen, leiden altijd weer naar Wi en Awi. Gelukkig zijn die pogingen door het leven als scenarioschrijver bedoeld om me weer een ander facet van het menselijke bestaan bij te brengen...en de puzzels van verschillende menselijke karakters en gedragingen te begrijpen. Op een dag dat Awi een drietal weken geleden blijven slapen was in RealArt, kwam Wi binnen met het slipje van Awi in haar hand. Ik lag alleen in mijn bed en Awi sliep in een sofa, nadat we een uur tevoren allebei wakker waren geworden en zij tot mijn en haar bevreemding in een sofa was gaan slapen. Waarschijnlijk hadden de scenarioschrijvers van het 'al' weer eens verhinderd dat Wi teveel in emotionaliteit duiken zou…dit was al een paar keer voorgevallen…dat bijna-ontdekt, maar toch niet. Misschien had Wi dat wel zelf in het leven geroepen, dat voorkomen dat ze te direct met mij en iemand anders fysiek naakt zou worden geconfronteerd. Van welke confrontatie had ze eigenlijk het meeste schrik : de zielijk-geestelijke of de lichamelijke ? Of werd het grenzeloze vertrouwen van haar in mezelf hiermee van ontgoocheling gespaard. Je moet dit wel zien in de context van Awi, die ondertussen al of niet volledig gescheiden van bed, apart van haar man onder hetzelfde dak leefde. Of moest dit gebeuren omdat ze toen zelf al vijf jaar met haar man samenwoonde, alhoewel ze apart zouden slapen ? Of gebeurde dit omdat ze me niet de bons zou geven...want anders zou ik misschien al mijn energie in een gezinsleven gaan steken ? Mysterieuze zaak, het waarom van dingen die tussen mensen gebeuren. Bon. Conclusies graag. Na het emotionele gedoe rond mijn ‘niet aanwezig zijn in de liefdesbeleving’ dat wel vaker de kop opstak sinds we ‘het’ weer met mekaar deden…had ik nog niet genoeg eerlijke uitspraken gedaan vroeger…waarom trok ze daar dan geen conclusies uit en liet me zitten ?… Daarna dus, liet ze weten dat het haar niet zinde dat ik energie uit de relatie met Awi haalde om in en uit bed tussen haar en mij te kunnen gebruiken. Om de sporadische zwaarte van een bepaalde partner aan te kunnen, heeft iemand soms de energie van anderen nodig. Alhoewel ik de laatste drie weken op alle gebied afstand nam van emotionele dingen (weer eens) en me beperkte tot telefoongesprekken die ook m’n theoretische inzichten verscherpten in het hele gebeuren in m’n omgeving; alhoewel ik dus zoveel mogelijk alleen was, ontwikkelde er zich geen nieuwe aantrekkingskracht naar Wi toe. Als ze zich niet te zwaar voelde, kon ik wel warm in mekaars armen liggen, maar bij de liefdestaferelen van vroeger in ons ‘houten huisje’, raakte ik niet meer. Eigenlijk was dat al geleidelijk beginnen weggaan na m’n ontmoeting met een vrouw die in dezelfde soort driehoeksrelatie zat als ik en m’n kortstondige idylle met de Chinese theologe Qi. Het aanhangsel in haar O was haar eerste, de mijne…onze verliefdheid bracht mee dat ik sommige van m’n teksten voor haar vertaalde in ’t Engels. De natuur had haar niet van borsten voorzien omdat de scenarioschrijvers weer andere dingen voor ons in petto hadden. Zij trouwde met een Brit die acht talen kende en ze gingen in Como wonen…gedijen in de schaduw van LOMBardije. Mijn aandacht werd door andere, fictieve borsten naar andere wegen afgeleid. Als de omgeving van mensen; hun exen en kinderen, dat toelaten , is alles tussen twee zielen er wel en kunnen ze voor een stuk iets geestelijks bereiken. Maar als er teveel negatiefs tussen die zielen gebeurt…omdat dingen om zelf niet voor detectives helemaal naspeurbare redenen gebeuren…zullen ze niet altijd meer NAT worden van mekaar...wat een tijdelijk iets kan zijn...maar veelal blijvend of definitief van aard is...de ouderdomsverschijnselen buiten beschouwing gelaten. Zelfs zonder sex dreigt een relatie waarin men niet eerlijk meer kan zijn, op de klippen te lopen. Hoe kan je onderricht geven over het belang van eerlijkheid en de werkelijke draagwijdte over wie je bent, over leven en dood ? Langs gewone gebeurtenissen om. Het heeft allemaal veel te maken met het kunnen aanvoelen of en hoe je jezelf kan uiten...tegenover anderen. Intelligentie is de verstandelijk aangewende vorm van onze andere soorten van bewustzijn. Andere soorten bewustzijn : Horen, zien, ruiken, tasten, het voelen van onze organen, denken, intuïtief aanvoelen, de omgevingsfactoren (en dan vooral onze relaties). Vorige volle maan, toe ik op m'n sterkst was, wist ik dat alles in een stroomversnelling zou komen. Ik heb m'n sterkte het voorbije jaar en vooral deze zomer door wilskracht, voldoende opgebouwd om nu door te breken, lijkt het...ik weet aan wie en wat en aan welke toestanden ik me zou kunnen ergeren, maar ik doe het niet meer. Ik kan me niet meer geven in wat ik niet meer aanvoel en beoordeel alles naar de energie die ik op het moment zelf aanvoel...in overeenstemming met m'n opties naar de toekomst toe. Met iedereen eerlijk kunnen zijn, betekent voor sommigen een ondragelijk iets...zeker als het met lichamelijke liefde te maken heeft. Waarschijnlijk wordt m'n huidige niet-seksuele verlangen nog verlengd...voor het weer overspringt naar een nieuwe monogame relatie, of de huidige weer ontvlammen. Waarom neigen 'bedrogen' mannen (en 'bedrogen'' vrouwen er naar ofwel hun liefde te breken, te verdelen of extra trouw te zijn ? Waarom vaak die spijt en toch geen spijt om het verleden(de momenten of perioden dat je beseft dat je dankbaar moet zijn voor ál je ervaringen (negatief en positief) dankbaar om dingen waarvan duidelijk werd dat men ze niet had moeten doen...omdat men er achteraf emotioneel niet beter aan toe was ? Is dit een experiment in nieuwe vormen van samenleven of ...afgang ? Echte oude bomen hebben door veel te verduren te hebben gehad, jarenlang overleefd...en daarom zijn ze zo sterk en zo breed en wijs geworden...dat men op een dag vindt dat ze in de weg staan. -ochtendanalyse : de zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze hun geest en lichaam niet volgen, sleept anderen voor een stuk of totaal met zich mee...in het laatste geval is het ook vernietiging op afstand...elke dag van niet-liefde beleving ondermijnt en takelt dan af...soms kan het zijn in 't leven dat je geen beloning verdient of neemt...dan wordt het leven inderdaad meer straf -iemand echt graag zien is lijkt op termijn wel een straf als je mekaar isoleert -hoe noem jij ? Het is al laat...het wordt de laatste maanden alsmaar later. 't Is al laat dus en 'k weet niet meer je naam, hoe je heet...hoe je noemde. Was het nimf of tang of hemels gezang...of liefste of zwaarmoedigheid. Vroeger heette je gewoon, niet zomaar één uit een reeks. Stuurde je warrige handelen al je namen in m'n hoofd wandelen ? 't Is al laat en 'k weet niet meer jou naam. -onkreukbaar Ofwel vanwege de onschuld, de jeugd en de volgehouden aard. Ofwel vanwege al teveel barmhartig en dan de peer. Het heden, gedetermineerd door het verleden, afgesneden van elke mogelijke andere...indien ik me kan bewegen om opnieuw achter een wonder te zoeken...ben jij de eerste die het weten zal...extra spanning kan je missen in verval. Het wordt binnenkort weer voor de 12de maal lente. Ik, m'n hond en alles daar rond op wandel...de kernmotivatie 's morgens en 's avonds...waar zit die weer ? -dwang : Dwang is geen Chinees. Dwang is vrees. Vlees met teveel lood in 't bloed en schoenen. Dwang is boeten. Dwang is wroeten. -zich niet laten doen : Je hebt dus dit en dat en nog etwat. Het doet zus en zo en je krijgt je kop niet stil. Maar je pakt die en die en dan die andere pil. Gekruid met wat getril, kinesiste, spiritiste ? en allerlei ‘vitamiene’n...wanneer ga je eindelijk eens ‘bemiennen’, wanneer nog een vrijen om te bevrijen ? Misschien bestaat voor alles dan toch een te laat. -wat mij rest : het blad vrijt met de bik. Ik heb in het alleen zijn weer een blad met niks gevonden. Wat vrijen met de kop van de stift zodat de vloeistof het vrouwelijke zachte papier doordrenkt. -dagen :geniet van elke dag...ge krijgt er genoeg...maar doe ze niet naar de vaantjes...zoek niet alleen naar de verschillen en de moeilijkheden, maar ook naar de gelijkenis -scherp : Ik moet m'n eigen scherp en helder kunnen zien...weten wie ik ben...waar ik voor sta...welke rol ik voor wie spelen wil…of moet. De spiegel binnen ..voortdurend proper houden...op tijd het vette weer laten blinken. De spiegels van anderen...kan je hoogstens af en toe wat ‘ontvetter’ opspuiten...ze moeten hem zelf proper houden -de energie van landschappen van een paysage wordt je sage, laat alles rond je in je dringen en voel ineens de ruimte vanbinnen, zuig je longen vol goeie lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere...je zal zien...alles in je zal veranderen -de bibliotheek in m'n hoofd : Bevat alles wat ik ooit heb geloofd, het leven zij geloofd, zit alles redelijk op orde daarbinnen. M'n kritische zin ruimt op tijd op. M'n fantasie is de olie. Mijnheer Ratio die domineert leeft er samen met mevrouw Logica. M'n gevoelens ontdoe ik op tijd van negatieve emoties. Binnen, de spiegel van buiten. -Zoals een boom zijn sap omhoogtrekt, trek ik de gedachten naar boven opdat de wereld kan verder bestaan.

De echte details ... geheimen voor eenieder... in 't beste geval even vasthouden en dan weer weg. Het water rimpelde, zonder dat de wind de oorzaak was. De eenden stonden op misschien wat brood te wachten. 't Was een karper die door het wateroppervlak uitkwam. Als protest tegen de massale vissterfte in Noord-Frankrijk. Het lijkje van het lelijke eendje dat bovendien niet kon slikken, aan de geurige bosgrond toevertrouwd

Aan de rand van het water gaan zitten. Ik heb wat ik een PIA noem, passing it all, diepe analyse en indrukken volgen mekaar op opgaan in de natuur terwijl al de rest in vrede en vreugde de revue passeert. De eekhoorn op tien meter van, komt nog altijd dichter bij. Als het gedeelte lucht en licht...dat na m'n dood overblijft ook zo'n bewustzijn heeft, zo'n zalig gevoel geeft, wil ik daar voor tekenen. 't Lijkt op zoiets als na zalige sex, maar anders...NOG STERKER. Wat me met m'n geliefden bindt is het genieten van haast kinderlijke dingen. Die zo vluchtig zijn dat je ze zelfs niet kunt onthouden. Zoals ware speciale energie ook moeilijk bereikbaar en vluchtig is. Weet je nog onze kinderen, die waren ook vindingrijk in uitspraken. Eerst kakken in het bos, wc, dan terug een PIA-gevoel opbouwen en wat zwemmen. Misschien voor de eerste keer dit jaar, de kachel aan na 't zwemmen. Er zonder is eerst koud hebben en dan toch beginnen gloeien, zonder kachel. Benieuwd welke gedachtegang er tijdens het zwemmen zal zijn. Moet ik die of die auteur geen mail meer sturen ? 'Als je gekakt hebt kan je beter ademen en stroomt er precies weer licht je ogen binnen', dacht de sjamaan. 'Sjamaan' : op bepaalde tijdstippen in welbepaalde ruimten bepaalde aarde gebonden zaken doen waar men z'n handen en de rest van z'n ziel moet voor gebruiken ten einde de nodige rimpels in het telepathisch netwerk te brengen. Twee takken van één boom in het water. De rest heeft nu meer kans om overeind te blijven. Eén stuk van de berk gaf het verticaal zijn op. Het met de zaag onder water zagen, een totaal nieuwe ervaring voor mij en de zaag. De berk liet zich blij op het water trekken en in de winter blij opbranden. Zoals vroeger, toen hij trots in de lucht stond en naar het licht reikte, kan de berk nu weer naar boven gaan; terwijl z'n asse beneden zal blijven. Hij die vroeger uitstraalde zal zich nu laten uitstrooien. M'n vegetarisme heeft z'n grenzen, als de oude hond Porto hier een eend pakt, zal ik ze wel opeten. Wel raar dat sommige honden katten doodbijten en anderen er mee kunnen leven. Een domme vis die bijt, doet dat misschien omdat er beneden eentje te veel zit. Net terug van het zwemmen. Twee achten van elk honderd meter gezwommen en in 't midden aan de koorden over de vijver gehangen en me voortgetrokken om het koude water nog meer te voelen. De herfst begint zijn mooie vergankelijkheid in steeds heller en donkerder kleuren tentoon te stellen. Uit het water komend, heb je geen kou, scherpte van zien en bewustzijn is heel helder. Nu regende het en ik ging binnen in m'n blote thee zetten. Nu zou ik heerlijk willen gaan slapen, maar het werk om den brode wacht. Wi ziet er extra mals uit. Heeft waarschijnlijk veel zin in me. Denkt ze dat ik het met Awi gedaan heb ? Nee, het komt van die andere vorm van natuurbeleving meisje. Ik heb het met de natuur gedaan, vandaar. Wat gebeurt er met de energie van niet-uitgesproken zinnen : zoals : "Een vrouw aankunnen is niet zozeer een kwestie van potentie, maar van invoeling...er komen zeker geen dwaze fantasmen bij kijken". "Dwaze fantasmen duiken vaak vanuit onvoldoende inleving op...of uit tijdelijke of definitieve onevenwichten tussen mensen"...”of uit absoluut toch willen klaarkomen ,“Stresseert allemaal jullie eigen, niet meer met mij...mijn buikmieren ontwaken als dit te lang duurt". "Haar mimiek wordt weer als honing, maar deze jonge heeft er voorlopig geen zin meer in". Kringlopen der liefdebeleving. "Een stuk lichter naar 't werk gegaan dan opgestaan, door mijn gemoed eens via email te luchten. Ik lijk wel bezig aan een nutteloze ? poging om een relatie in stand te houden en toch weet ik uit ervaringen andere pool niet kan of wil dat dit geen zin heeft. Ik lijk geboren om het onmogelijke te willen bewijzen. Maar bon. Het werk. Nu gaat de backend vanaf volgend jaar door de nachtmannen moeten gedaan worden en de operatoren moeten zoveel mogelijk naar faxen of gsm-nummers vragen dan kunnen de nachtmannen de resultaten doorsturen. Tussen 1200 EN 1500 uur moeten de anderen dan opgebeld worden. De beroepscodes gaan geleidelijk veranderd worden en ze gaan (schrijven ze) 400 nieuw videos kopen om dat de garantie van de oude verstreken is en je met de nieuwe ook ook internet werken kan. Of zeggen ze dat om de stem-per-computergeruchten te temperen? Bon, het was soms ni makkelijk maar ik heb me er weer doorgeslagen. De rest ne keer later vielleicht. Voor de rest zijn er weinig mensen echt in anderen geïnteresseerd; maken ze de mensen zo of zijn ze zo of is dat misschien nog het beste. Enkele bijzondere energieöbserveringen gemaakt. Ik had het weer zitten in het verkeer, er was ne grote kerstmisstoet en ik geraakte nog net op tijd weg. vanuit het besneeuwde hageland 15u29 zo kan men zich voelen als je als volhouder ipv aanhouder na zo'n lange tijd van hoop afgewezen wordt : eerst laat men mekaar in mekaars ziel toe en raakt men mekaar zoals weinigen kunnen toch schopt de ene de andere er zacht en geleidelijk uit je zult je redenen wel hebben en hopelijk leiden ze je naar leven in plaats van verschrompelen en een façade van wat overblijft voor misschien ooit eens iemand anders ik hoop voor jou echt dat je met jouw keuzes op een goed spoor zit en knus samen leven slecht voor ons is hoe je ook beweert van nog van alles samen te willen doen een dagje uit en dan ieder weer naar 't zijne de lege nacht in e62 jouw teerlingen zijn geworpen tegen de enige waar je je niet moet tegen verdedigen verdedig jij je eigen voortdurend met argumenten waar jezelf niet achterstaat de enige die weet wie jij echt bent hou jij, net als je eigen in een greep maar waarschijnlijk ben ik het die niet loslaat omdat ik weet dat het allemaal echt was nog een paar jaar en je vertelt met al je charme over hoe naïef ik toch kon zijn van te dromen van geluk met z'n 2 omdat de rest zo zwaar kan zijn aan iemand die zich in een door jouw ontworpen lat-relatie kan onderwerpen dan wens ik jullie beiden weinig eenzame momenten toe als dit zo doorgaat komt er vanzelf een oplossing, alle twee opgenomen bij de Alexianen mekaar de hele dag beschuldigend dat we niet van mekaar hielden het lijkt mij alsof jij voor een examen staat waarin je alles wat je me probeerde leren domweg anders beantwoordt, al zal je hierop antwoorden dat ik het nog altijd niet begrijp zend me nu een mail terug met als inhoud dat je zieker wordt van dit soort mailinhoud en ik zal proberen niets meer van me te laten horen waarschijnlijk denk ik weer alleen maar dat ik de wereld iets zinnig te bieden heb en maak ik me gewoon belachelijk door niet gewoon de heersende normen in de man-vrouw-scheidingstoestanden te volgen, zijnde 'ze kan en wil niet, dus laat ze met rust ik heb soms scherpe inzichten over van alles en noteer ze dan kort in een schrift, zoals vroeger toen we dat tezamen uit de lucht plukten , die wereld, kunnen we die ooit met iemand anders openen ...en indien nee, wat is het geheim van het leven achter dit alles... is het de bedoeling dat we dat voortaan alleen ontdekken ? stop , weer in afleveringen proberen slapen, o, de nobelprijswinnaar vd afgang 2003 "Ik heb in één stuk kunnen slapen, alhoewel ik het eerste halfuur niet in de spiegel ga kijken, eerst wat buitenlucht genomen, over gisteren : wat me opvalt is dat je emotioneel zo betrokken bent bij het verdriet van je moeder en het over de eindigheid van alles hebt, terwijl hetgeen ons van inden beginne verbond was : de dood en het menselijk lijden op een andere manier gaan bekijken en het allemaal relativeren en overstijgen, er niet in verzuipen. Ik weet dat het niet makkelijk is, maar toch maar even aan herinneren dacht ik, moest je daar überhaupt nog iets aan hebben natuurlijk credo Harm (credo is 'ik geloof', dacht ik).

Mijn ouderen komen morgen naar huis, bij onze pa hebben ze de techniek durven doen, maar bij ons ma hebben ze na de camerabeelden beslist van het niet te doen, de vier aders zijn na 25 jaar geleden weer verstopt en ze ontstoppen zou een te groot risico zijn, ik heb haar gevraagd of ze ontgoocheld is, ze verbergt het goed 't is toch komiek het lichaam, het volgt niet altijd logische wetten precies...diegene wiens hart er het best aan toe is begeeft het soms als eerst.  Men neemt vier stukjes ader uit het been en zet die voor de toegangspoorten van je hart en 25 jaar later zitten ze weer dicht, een proces waar je normaal toch eerst oud moet voor worden. Ik wens je een gezond jaar en gezonde aderen en laat ons ieder voor zich uitvissen waar we goed bij varen. Hoehebjejevandaagnoggevoeld ? Zitjijnogmetoplossingenbezigofbenje eruit ? " "Dacht vannacht in 't huis bij the kids te blijven slapen, maar ben naar hier gekomen en heb hier heel lang kunnen slapen na het doornemen van m'n post. Ik zal vannacht na 't werk eens langskomen, maar doe maar geen voorstellen meer zoals ik je gisteren vroeg, want misschien ben ik wel NIET zoals de chirurg van ons ma gisteren, toch ingrijpen met alle risico’s van dien je kan zowel heel lucide en geniaal of gewoon zacht als verschrikkelijk, verschrikkelijk in de war en emotioneel zijn, wat me doet denken aan die fietsmaker in Winge wiens vrouw eronderdoor ging omdat ze tussen twee situaties moest kiezen(ik heb je dat eens verteld dat hij me dat vertelde) over dat 'weggeven' ; jij wil een vrije, onafhankelijke, ongebonden, 'niet onderworpen' vrouw zijn...ok; dan moet je er maar tegenkunnen dat ik ook zo ben. Ik kan beter functioneren als ik vrijuit kan klappen zonder het risico emotioneel verslonden te worden. Ik ga dus ook in op een uitnodiging van zondag om vandaag voor 't werk, ten huize van, het verre Aziatisch-Afrikaanse eiland te begroeten. Voor de duidelijkheid, dit is me 'in 't diepste van ellende overkomen en ik heb het niet als één of ander herveroveringsstrategie gepland en wil jou alleen 'opgeven' als je daar zelf beter van wordt. Het best is dat ik me door geen van mijn beide invitees laat inpalmen...want ik breek toch altijd alles voor vrouwen naar de botten omdat ik wel man, maar niet leefbaar ben. So long, if not you , sms me, mieke . Ik ben blij dat ik hier in 't chalet geslapen heb, ik heb hier gistermorgen en namiddag een familie te gast gehad, het is hier nu properder dan ik het maak en er is terug hout wat is er mooier dan mensen die geluk uitwisselen. Je teder bemind kerstcado. Heb eens teruggebeld naar Zuid Amerika, Helenita die alle paar maand (derde keer) eens belt om een uitspraak van ne filosoof dat ze niet verstaat door mij te laten interpreteren, wat ok is maar daarnaast kan ze niet goed om met haar niet in cultuur geïnteresseerde kennissenkring en haar verleden en haar werkgevers , een gezin waar ze kuist...ze mag daar bijvb de telefoon niet gebruiken en als ze belt vraagt ze van op haar gsm terug te bellen...De laatste keer dat ik belde heb ik haar gezegd dat ze onder de sloef lag van haar werkgeefster en moest ophouden met wiet roken en dat als ze haar dochters in Brazilië mist dat ze dan toch maar moet terugkeren en daar niet over zeveren. Ze kan wel goed uit de hoek komen maar ze is zoals het Amerikaans continent, rode armen maar een wit hoofd in 't noorden. De eenzaamheid hier, in 't vaak koude noorden om toch maar GELD te kunnen opsturen naar ginder. Ze hebben de ideologie van de dollar overgenomen en de persoonlijke problemen die ze ginder trachten te ontvluchten hebben ze meegenomen Ik kan wel verstaan dat je uit een bidonville wil weggeraken en dat je weet dat er meer is dan geld en in filosofie geïnteresseerd geraakt...maar dat is niet genoeg opdat deze oude kar die al zoveel gedragen heeft daar nog eens de emotionele last van een ander gaat bijnemen , ik zou aan gsm-verkeer al failliet gaan als ik iedereen raad probeerde geven...en bovendien heeft ze, gezien veel in haar leven een afkeer van sex, en wil ik niet diegene zijn die het allemaal repareert of zalft (ik wou deze zin een andere wending geven , maar dat zou ons te ver leiden)  Om het kort te maken ze belde om te zeggen dat haar bazin overleden is...twee weken of zo terug gaf ze er nog geweldig op af. Voor de rest is alles rustig hier in , comme d’ habitude.  Groeten van occodocoulos. Mijn halve dag besteed aan drank en eten, en andere dingen in huis halen. Als je morgen nog wil gaan wandelen, laat me dan weten wanneer Droom. Ik stond op een geweldige hoogte met een soort zelfgemaakt zweefvliegtuigje en twijfelde geen moment, ik sprong, maar ter hoogte van de beschaving zag ik de elektriciteitsdraden niet en raakte ze met m'n vleugels, met nog zo'n 100 meter voor de boeg en zonder vleugels wist ik dat dit mijn einde was, het vallen was of ik het echt beleefde, de akkerlijnen en alles kwamen dichter en dichter en ik vroeg me af of iets me nog kon redden, door een bepaalde kracht kwam ik tot stilstand, maar meer van de rest weet ik niet, alleen dat mijn trommelvliezen binnenste buiten waren, veel meer dan in een vlieger, toen ik wakker werd" Icarus "Uitgepakt en sfeer gemaakt met invloeden van heel de wereldwinkel, voedsel, kunst, muziek, denkers, geuren enz.. nu is 't aan mij om een goed idee te hebben. Ik mis... ik... mis us ...niet, voel me in alles met iedereen tezamen en toch eigen-lijk. Buiten twee begeesterde jongelui aan 't houtzagen. Binnen een wereldverbeteraar die zonet wat Nederlands aan ‘menschen’ van goede wil en verre oorden gaf terwijl hij hun eten klaarmaakte. Jij ook bent ongetwijfeld ergens heel nuttig bezig. Terwijl men mijn warmte voorbereid, herneem ik mijn studie over bijzondere energie. Gisteravond toen ik hier aankwam maakte de sneeuw een soort mystiek daglicht. .Terwijl het hout zich ophoopt en ik nog wat ga bijbrengen aan mijn nieuwsgierige gasten hoop ik dat het ook goed met je gaat. Toen ik straks na ons gesprek telefoon kreeg om te horen hoe de feestdagen waren geweest en zo, vertelde ik van mijn nicht die trouwen gaat. Men vroeg me naar haar ouderdom en gaf me weer een soort filosofie mee : 'het is goed dat jonge mensen een dag trouwen om niet voortdurend van links naar rechts geslingerd te worden' . Goed gevonden mevrouw B van het eiland van de warme mensen op dit nu koude schiereiland. Het is niet altijd even simpel zouden wij daarop antwoorden waarschijnlijk. Een Plantaan is geen Canadaboom. Uwen kameraad tot in de kist en verder ? "Ik bedoel ook geen lelijke dingen. Ben op de tip-sites gaan kijken en heb er een paar Engelse gedichten opgezet. Ik wil geen tips meer geven wat je gezondheid aangaat je komt sterk over, ik ken dat, het is de weg naar herstel van het hoofd, al wat te moeilijk is niet meer in je toelaten...en ik zal daar ook wel bijzitten ? Ziet ons nu de vredespijp zitten roken...nog een paar dagen en we zullen zeggen, daar is toch niks aan, en we beginnen weer te zeggen wat de ander zou moeten doen. Gisteren heb ik de hele dag geschreven en vandaag had ik een 50jarige Belgische gaste die Zuid-Amerikaanse muziek meegebracht heeft om te beluisteren en Spaanse en in 't Nederlands vertaalde gedichten van Pablo Neruda. Ze vond jouw gedichten meer beantwoordend aan de regels van de poëzie en ze schrijft er zelf ook. Ook iemand die vindt dat de liefde op 50 jaar lichamelijk niet meer zo hoeft zal ik maar zeggen om je niet te verontrusten. Vooral haar niet van het tegendeel proberen overtuigen o...anders krijg je als resultaat die jonge gezichten uit zogezegd oude vrouwen getoverd en dan wordt je daar weer verliefd op enz... . Op National Geographic gisteren een uitzending over uitdrijvingen van kwade geesten die levenden ambeteren in drie delen van de wereld. Overal moet ge daarvoor betalen. Ik heb daar nog nooit ne frank voor gevraagd en probeer zelf in het spoor van m'n goede geesten te blijven. Ik weet niet meer waar ik me in jouw landschap bevindt...of wat ik moet voorstellen of schrijven om je vooruit te helpen. Ik heb al moeite genoeg om erachter te komen WAT of WIE mij vooruit kan helpen. Iedereen in je omgeving en jij zelf weet het toch beter dan al hetgeen ik al voorgesteld heb. Ik heb me daar bij neer te leggen. Je moet me niks verwijten en ik moet mezelf niks verwijten. Ik verwijt je ook niks. Het leven is gewoon een genadeloze les waarbij je moet oppassen echt lief te hebben. En dat heb ik gedaan. Ik wilde schrijven : we kunnen maandag dit of dat doen...maar net gisteren is er een nieuw levensgroot probleem opgedoken rond iemand wiens ex geliefde nu met een kameraad is, ik probeer wat hij (ik voelde het al langer in hem opkomen) doormaakt op te vangen via m'n eigen levenservaring en luisteren maar ik realiseer me dat ik dit alles zo jong niet zou willen meemaken. Tot gisteren dacht ik dat ik het zwaarste in m'n leven gehad had. Er zou nog erger op komst kunnen zijn. Om de details weer door te gaan heb ik geen zin Je hebt een sehr intiem gedicht over kinderlijke verbondenheid vanuit het standpunt van de rijpe wijze mens geschreven, vandaar ook het woord 'afvallige' bij schoonheid die vergaat, ik begreep niet direct wat dat woord daar kwam doen ...voortdoen...en blijven proberen bij je lach te geraken... . Kijk naar de wolken en beschouw ze als wezens, als mensen. Ga in de wind staan en laat je uitwaaien tot de zware aura wegvliegt naar de velden toe valt en mest wordt voor heerlijke dingen. Geloof in alle dagen opnieuw beginnen, weten wat niet werkt, wat wel... Geloof in herstel". "Jij spreekt al van winterslaap en de zomer is nog bezig, da's wel geweldig. Je voelt je een Trezebees, och ja, Eddy Merckx durft ook geen koers meer rijden, is hem daarvoor minder wat hij is ? Naar zee gaan als jij eens vroeg kunt opstaan, daar wil ik nog wel eens voor gaan voor een ander kieken vindt deze haan...maar hoe begin ik daaraan ? "Merci pour la message, je l'ai eu six fois. Je suppose que tu est très curieux pour savoir qui je suis et ce que je fais. Je sais déjà des choses de toi, tu sais qu'il faut pas se plaindre sur sa situation, car on en est aussi un peu responsable. Si on est honnête dans la vie et en plus ,tu veut aider ceux qui ont souffert beaucoup, tu finiras parfois par t'afaiblir toi meme . Pour pouvoir comprendre la vie psychologique des gens j'ai pas mal d'expériences bonnes et lourdes. Je sais comme exemple maintenant qu'on ne peut pas rendre une femme heureuse sur longue terme si elle a eu des problèmes avec un marie qui était de bon volonté assez pour les résoudre. ..surtout quand ils ont des enfants aussi. C'est pas seulement une question de qui a raison et qui a tort ou qui est 'coupable' ou pas. On est celui ou celle qu'on est parce que les generations avant soi-meme étaient comme ils étaient...et on est comme on est parce que les conditions de vie sont comme ça et comme ça. Pour le moment le capitalisme triomphe encore et il nous oblige d'être des individualistes plus que des solidaristes...il nous oblige d'etre des spéculateurs aussi...aussi dans l'amour. Trop des gens ont des relations uniquement pour des raisons matérielles...ce sont d'autre choses qui doivent unir une couple. J'ai écrit beaucoup sur la vie, l'histoire, la politique, la philosophie. Je veux motiver les gens pour ne pas vivre comme des robots...mais devenir plus riche en culture et connaissance pour aussi pouvoir résoudre les problèmes de pauvreté et querre dans ce monde. Je suis un socialiste qui propose une nouveau système sociale d'élections internationales : d'abord élire le programma, après les dirigents (sur des liste de projets au lieu de liste de parti). Je suis pourtant ni atheiste ou theiste...j'ai examiné d'une part les sciences qui offrent une possibilité de vie éternelle...pas une garantie...et mon intuition me dis que dans cette vie il faut devenir plus fort pour pouvoir savoir aider mieux des gens qui vraiement le mérittent. Dans mon temps libre j'essaie d'instruire mes idées à des autres. Je ne vie pas pour devenir très riche...je me débrouillerais toujours, ça je sais. Je cherche une femme qui est convaincue qu'elle pourais me supporter dans tous ça ... . Mes enfants sont indépendants et j'espère qu'ils aprennent d'abord à vivre sans femme qui fait tout pour eux. Je ne suis pas contre le féminisme, mais ce que je sais c'est que pour avoir une couple stable, il faut avoir beaucoup de confiance entre le couple...sans confiance ça ne va pas. Avec la liberté qu'on donne l'un l'autre il faut pas expérimenter non plus. Partager son ame ça va bien dans l'amour et la vie culturelle, partager son corps dans l'amour avec un(e)deuxième c'est demander des problèmes...je connais pas quelqu'un qui peut rester assez fort pour ça. Je dois terminer maintenant... à toi maintenant. " Door controle auto geraakt van eerste keer .De doctor dan. Zo hoor ik het eens van een ander hoe slecht ik eruitzie (door autokontrol en zo had ik 's morgens wel ni kunnen rusten. In wachtkamer zaten voor de verandering eens mensen,...ze konden ook praten. Anderhalf uur moeten wachten, gelukkig dat ik die mensen aan de praat kreeg. Er was een goed menende vrouw die 600 geiten hield met haar man en dat maske pakte daar nogal veel verantwoording voor geloof ik. Ze vertelde honderduit over de zaak. In vooravond bracht Y me weer vissen om op meine vijver te zetten, cremke gekocht aan kremkar, sport gekeken, bijna had hij Ol. opgebeld om samen met mij naar de een quiz te gaan... .Bij leven en welzijn tot een volgende aflevering". "Terwijl de kat op het videoscherm zit, kijkt ze nauwlettend wat m'n vingers allemaal doen, niet te geloven wat een concentratie. De hond heeft één van z'n ‘voeteeltdoppen’ bezeerd. Verder heb ik vandaag iemand die met pijn blijft zitten na een baarmoederverwijdering naar een gynaecoloog  gestuurd omdat ik op het internet voor haar gevonden heb dat één van de drie mogelijke verzakkingen de oorzaak zouden kunnen zijn van een pijn die ze in haar opening voelt. Ze heeft met de verhuizingen waarschijnlijk teveel gewicht getild. Zijn er op onzen ouderdom eigenlijk nog mensen zonder problemen ? Zal ik ooit nog iemand zonder problemen tegenkomen of ben ik daarvoor in de wieg gelegd ? Als ik blijf zeggen dat ik soms een vriendin ontvang gaat dat niet lukken...maar ja daar ben jij dan weer goed mee...misschien. Ben benieuwd of die zee er deze vakantie nog komt. Hou je fit and keep on smiling. Zal eens zien of ik nog op de kermis geraak". "Morgen verslag over mijn exploten, ...zal ik mijn rekord van de vorige tien jaren verbeteren en op één avond meer slows dansen dan op tien jaar, ttz. één met de vrouw v.d. ex-burgemeester die ervoor bekend staat dat hij zelf niet danst. Welk een oude vrijster zal er op mij aan 't wachten zijn ? Gisteren ben ik er niet geraakt, maar vandaag misschien wel. Je krijgt zeker een uitnodiging voor het verlovingsfeest, want ...ik zal maar ophouden met zeveren en wat tv gaan letten...hopelijk is er toch één zender met een goei documentaire op te vinden." "Met een ijsje van de hoeve van Theo's crèmecar naar de nog bijna lege tent, want Just-in-time was nog aan 't tennissen, hoorde ik op straat. Na een half uur zat ik al terug in m'n zetel, nog een half uur later lag ik al in bed. Uitrusten en terug opstaan, de eeuwige circel, maar nu al tegen twaalven...over 't kerkhof terug naar de kermis...de slachtoffers van den oorlog ...zouden ze weten dat er toch ene rondloopt die tegoei weet waarom ze 'vielen' ? Margriet zong en aan den toog met menne kozze en z'n vrouw tussendoor kunnen lachen, maar niet met Margriet. Met anderen kon ik dan weer niet lachen omdat ik hun verdriet te goed versta. Klokslag drie terug naar huis, m'n grootouders gegroet. Met m'n huis in 't zicht speelde op de achtergrond DU van Peter Mafay, het lied waarop ik trouwde. Mijn toestand wel op de kermis weg kunnen lachen (niet door de drank want dat overmatige zegt me niks) Het voordeel van alleen thuiskomen is dat je zeker niet tegen je voeten krijgt zoals ik van een vriend van mij wel weet. Eén keer iemand anders gehad kan al vernietigend zijn voor en relatie...en de rest van de tijd...dat onderhuidse daarvan. Morgennamiddag sleept de kermis zich met nog een aantal activiteiten naar zijn eind. Vandemorgen had ik m'n eerste herfstig gevoelen al." "On est plus qu'un simple papier. Vive la revoution à Kameroen et en Belgique. Si demain il y aurait la revolution à Kameroen et le nouveau gouvernement donnait tout le monde du travail et 1250 euro par mois...est-ce que tu resterais en Belgique si le nouveau gouvernement donnerait la meme chose ? Je veux juste te demander si tu serait capable de devenir heureux ici...peut-être tu dois d'abord tomber amoureuse...ou peut-etre tu l'es déjà sur quelqu'un loin ou proche de toi ? " "De sleutel tot enthoesiasme" waar hebben we dat gezien ? In Waremme die café heette zo...een voorspellende gebeurtenis ? natuurlijk...wij die borg staan voor ons loon...Borgloon, maar het bedrijf wil niet meer, ook een brief gekregen ...ze willen ons naar de Staat verpatsen. Gisteren droomde ik dat ik aan een ministerie op een paar bureaus aan 't zien was wat ze daar al zo deden. In de "Abdy de Val Dieu" vroeg er een vrouw mij ten huwelijk...daar heb ik mijne moment toch gemist zeker ! Ziet dat dat nu toch de wil van hogerhand is, dan zijn we goed af...vooral gij hebt dan iets aan de hand als ik alles wat ge daarover de voorbije tien jaar bijeengezet hebt mag geloven. Ik zal je maar gelijk geven, dat is het makkelijkst voor mij, anders begin ik toch maar weer aan te klampen...tegen beter weten in. Dat was 't voor nu, poëzie over drama maken doe ik niet. Ik voel me niet zoals iemand die iemand laat vallen. Veel moed, we moeten erdoor. "Gisterenmorgen wist ik dat er iets goed ging gebeuren : 't zal dat van den Di.zijn pensioen wel zijn. geweest zijn. Gisterenvoormiddag zo afgezien dat ik om twee uur anderhalf uur geslapen heb en dan ben ik er door gekomen. Wat herlezen, verbeterd, trekttochtdocu naar bronnen van Nijl gezien.  Mocht A. uit A. me nog eens uitnodigen zal dat toch om boeken met schilderijen te bekijken zijn of gedichten van auteurs te vergelijken of om compagnie te hebben...ik wens niemand meer te verwonden of gek te worden of onmogelijke opdrachten aan te nemen. Dat hebt gij goed beschreven die toestanden en oplossingen rond waar ge nu tijdelijk mee zit. Heel gedetailleerd, zo kan ik het niet als het over ziek zijn gaat. Als ge alles moet doen wat ze zeggen zullen je dagen direct structuur hebben. Je zal zelf moeten voelen wat gaat en wat niet gaat en wat je wil en kan. Niet te zenuwachtig zijn voor maandag en als je je in vorm voelt niet direct te veel doen dan. Een 'pijnkliniek', amaai dat klinkt nog middeleeuws. ..., je komt dat wel te boven, als 't niet gaat met de hulp van beneden, met de hulp van boven en in een wonder geloven...het is nog te vroeg voor jou om uit te doven, daar moet je in geloven. Ik zal maar stoppen voor je tranen in de ogen krijgt. Begin al maar met korte wandelinkjes als eerste stap naar een ronde 'Troostenbergbos.'...maar mij moet je niet troosten. Fitheid is nog niet zo dat ik het afgejakker zou aankunnen. Als ik moet gaan werken laat ik in m'n testament zetten dat als ze me nog eens met de ambulance moeten afvoeren en ik erin blijf, mijn advocaat de firma verantwoordelijk houdt...wat ik niet zou doen natuurlijk, ben zo niet...over en out.  "De ochtend heeft een rust over zich. In mij beelden van de olympische spelen van gisterenavond. Prachtige grimassen. De moderne mens is nooit alleen. Ben precies voor de moment zo'n gevangene met een zender aan z'n voet...geconditioneerd door sociale en emotionele regels. Zoveel aan de wereld en aan welke vrouw daarbuiten te bieden, de wisselwerking; troost ik me, zal onzichtbaar gebeuren. Gevoel zal wel doorgaan...sla me er wel doorheen. Je telefoon gisteren, was dat een hint om iets te doen of was dat iets eenzaams en wanhopig ? Mijn relatie met would-be vriendinnen die ik niet zie begint mijn botten uit te hangen...vergeef me de uitdrukking. Met soms mijn maag op te’vretten’ wordt ik ook niet beter. Zal maar eens gaan wandelen en weer proberen slapen...en bidden voor je gezondheid en een goede afloop morgen. Eli Eli Lama Sabatami. Juzekke. "Goed dat K ruzie met haar ma heeft, zo zit het leven in mekaar voor mensen die niet van nature kunnen aanvoelen dat ruzie niet hoeft...het zal wel weer ergens goed voor zijn, zoiets gebeurt dan, komt dan tot uitbarsting als een onechte 'rivaal' iets aan de hand krijgt...Freud zou zich verheugen." Misschien eindelijk een kans voor haar om het gewicht van de ouders weg te werpen.  Of een kans voor jou om ...ik durf het niet zeggen, veel te lelijk...ik zal dat wel eens life zeggen, dan kan ik nog eens lachen. Ben uurtje gaan wandelen en heb dan A naar Neruda gesleurd, was wel nodig én voor haar én voor de zevenkoppige groep jeugdige mensen die een publiek van 27 man hadden. A is zo mensenschuw geworden dat ze tijdens pauze niet iets mee wilde drinken. Ik kende daar niemand behalve twee vrouwen die nu in Leuven wonen en ne groene gast en z'n vrouw . Was heel goed." "Sorry indien ik je ongerust of triestig gemakt zou hebben. Er breekt gewoon iets in mij op sommige momenten tegenwoordig en dan weet ik niet meer wat te doen om goed te doen. Ben toch naar realart gereden vandaag...zal proberen niet meer te geloven dat iemand bij me thuis me goed zou doen. Het oogvocht deed me goed, waarvoor dank, maar nu ga ik in plaats van jij daar geen jaren mee beginnen. Als ik maar wist hoe en wat en wie en wanneer. Zou me beter niet meer met emotionele dingen bezig houden. Je vriend die je daarom niet minder graag heeft, hoezeer hij dat ook soms niet laat overkomen en welk een contradicties zich ook in z'n hoofd nestelen." la la la la la la lalala lalala lalalalalalala hij zat zo boordevol muziek speelde blij melancholiek de troubadour voor ridders in .... FLUIT of zing OP TIJD EEN DEUNTJE HET ONDERSTEUNT JE na vier natte dagen en 's nachts weer een sterrenhemel en vandaag de zon er weer bij zijn we ondanks de koude weer bij nog tips voor een deuntje Raymond : en het ging vooruit, het ging vooruit, het ging ontzettend goed vooruit Men at work : that's me in the corner, that's me in the spot, losing my religion... en natuurlijk oh sole mio, was't a gat met brio...voor in't bad En nu weer tijd voor een ingetogen minuut Saluut

"Overlijden familieoudste, 18maart 2005 22u 20” , zie “Geloven is een zoektocht”; veel menselijks over te zeggen maar ik denk dat de uiteindelijke diepte ervan een groot geheim zal blijven dat zich de volgende eeuwen af en toe zal openbaren -in mij natuurlijk dagelijks- "intussen is de praktische kant alles al aan het overspoelen "Hoe kunt ge nu met zo een straffe benen zo een energieverlies hebben ? Ik zal me maar bij de wetenschappelijke feiten neerleggen en je niet pushen om wat dan ook te doen. Ik zal ook niet over mijn eigen lijf zagen en zoals jij proberen doen wat er goed voor is ...zonder me daarvoor pillen of heisa op de hals te halen. Ik bel morgen of vanavond nog wel. Beminnelijke groeten.  "Bedankt voor je lieve en intellectuele mail...vooral het gedeelte over de krachten die me beschermen was super...bij het woord 'moe' (over m'n grootmoeder), kwam er zelfs ontroering in me op. Met lief en intellectueel zijn alleen komt een mens er niet om de dingen des levens en zeker de politiek te vatten. Je hoeft je niet aan te matigen mij in een extreme hoek te zetten...en het centrum tot heiligdom van onze vooruitgang uit te roepen. Als een pak meer mensen zo bij de wereld betrokken zouden zijn als ik...zou er al lang geen oorlog en armoede meer zijn en mensen die zitten wachten om mensen van de loonlijst te kunnen verwijderen... . Dat is mijn top van mijn berg...die mij beschermt. Maar goed in mijn barmhartigheid is het je vergeven en daarom mag je morgen mee voor de premièrerit met mijn Vredesmissie-mobiel. Ik breng twee slaapzakken mee voor het geval je weer op mij moest verliefd worden. Ben dus zaterdag en zondag vrij. Krijg al maar schrik." "Onder vogelkastje met piepende geluidjes van nieuw leven gestaan. Onder notenboom in m'n noten met de hond gedeeld. Naar voetbal en zo gekeken. Buiten weer op m'n stoel gezeten voor 't slapengaan. Er reed een auto voorbij met muziek '...zo te sterven op het water met je vleugels van papier'. Gedachte : ik zal niet toelaten dat na werkloosheid, oorlog en armoede de liefde me er onder krijgt.  'Als er ooit iemand jou verdient heeft zal ik het wel geweest zijn'...denk ik...ook daar zal ik me wel in vergissen. Zelfs de grootste ontgoocheling zal ook wel relatief zijn. Het doet pijn maar de slaap zal wel genezen." "Ehwel. Ik kan ook een hele boel belemmeringen bedenken waarom ik m'n huidig thuis zou opgeven en nog langer zou wachten op dingen zoals je in de Morgen van Gisteren over voorspel in het kadertje links vanonder eerste blad kan lezen. Dan kunnen we gaan onderhandelen nadat jij je thuisfronten gesproken hebt, dat zal dan zoiets worden als Brussel Halle Vilvoorde. Jij die zo tegen een eigen huis bouwen was, je zal er nooit los van geraken. Ik heb al genoeg kleine nestjes gekocht en verkocht, zonder dat ik daarin nog ga investeren. Ik zal je geen raad geven, want ook je gezondheid speelt mee en ik, wat ik altijd geloofd heb, kan hem dan toch niet verbeteren door samen te gaan leven...een idee dat ik niet van m'n eigen heb, maar dat jij me hebt ingepompt...zodanig dat ik er bij momenten van twijfel zelf in geloof.  Gisterenavond had ik een grote nachttafellamp naast me op enkele duizenden kilometer staan. Ik geloof dat ik na enkele uren in slaap gevallen ben met de vraag of je me wel verdiend. In plaats van het nog willen uit te leggen, stuur me liever af en toe eens een gedicht. Al die door geld en goederen en onuitgesproken dingen tussen mensen en gezondheid...bepaalde dingen zitten toch muurvast. Tenslotte is wat ons bindt de poëzie en waar die van komt...telt bij al die 'berekeningen' niet meer mee...vandaar ook geen gedichten meer geschreven ? Hoop niet te zeer op een uitnodiging. Als ik er echt naar hunker dat iemand me aanraakt zal ik je wel vragen of je even over m'n arm zou willen strelen zoals vroeger in de Blauwe Schuit. En als het lot van anderen jouw bij jouw thuis nodig heeft, zal je daar wel blijven goed werk doen...of de indruk hebben dat je daar klem zit of gedomineerd wordt...terwijl je dat domineren eigenlijk zelf niet loslaten kan misschien...ik weet het niet...vermits ik nogal vaak ongelijk heb zal ik niet neig snugger zijn in die zaken. Als het lot nog iemand op mijn pad zou sturen...zonder dat ik ernaar zoek...zal ik haar nadat ze me de knelpunten uit haar levensverhaal verteld heeft...desgevallend onmiddellijk veroordelen in plaats van me er in in te leven. Hoelang blijft dat nog mijn lot : patroon van de moeilijke gevallen ? Uw ...ik weet niet wat meer en wil het voor de moment ook niet meer weten." "Nee, ik wil niets meer publiceren. Nee, ik wil niets van scheiding tussen ons boven je hoofd hangen...die scheiding bestaat toch al op een bepaalde manier. Nee ik wil niks meer huren nu...want ik voel me hier wel goed als dat hier goed weer is...en misschien is de winter alleen maaar zwaar vanwege dat alleen slapen en opstaan. Om zo'n dingen te doen moet je met twee zijn en dat zie ik niet gebeuren...niet met jou of niet met iemand anders, ik moet al genoeg betalen. Nee je bent een heel waardig mens. Nee ik weet niet of je nog voor alles op me kan tellen. Nee, probleemloze relaties bestaan niet...ik wil me alleen niet ergeren aan iemand en dat doen we nogal lately. Als je iets op je lever hebt schrijf je het er maar af. Vergeet het artikeltje in de Morgen van gisteren niet op te zoeken...die dingen tellen toch ook...maar ik kan er intussen wel zonder. Ik zal maar stoppen of ik wordt als in mijn gat gebeten bestempeld. Help, ik schuif ook alle dagen enkele centimeters op...binnenkort ik wil helemaal geen 'relatie' meer, met niemand. Er hoeft voor mij geen tevreden vrouw meer te zijn die mij ziet zitten als het zo doorgaat. Mijn respect voor Jeandog stijgt dagelijks. Die heeft al die problemen niet. Vanuit de zinkende boot... tot schrijfs." "Ik doe de computer ' s morgens open, vandaar want de schuit had gisteren gekund. Gisteren geschiedenis bestudeerd. Churchill is niet de held die men van hem maakt...hij stuurde alle troepen om de revolutie in Rusland in 1917 te verslaan en zelfs daarvoor vocht hij in imperialistische (geen verdediginggsoorlogen) mee. In 't programma Histories komt dat niet uit de verf. Wel dat hij op het werkvolk liet schieten.  Ik bestudeer ook diegenen die binnen de revolutionairen van de Rus.revol.en later filosofisch al iets afwisten van wat ik nu begin te vermoeden. Je wil op reis ? Tegen dan zal ik wel terug zijn en als je dan geen reispartner hebt en ik je niet kan laten, zal ik wel ja zeggen . Maar ik denk dat het over is...ik bedoel ik en de klassieke liefde. Ik hou me liever bezig met innerlijke, onbeschrijfelijke poezie en studie en hopelijk nog schrijven enz...ik geloof hoogstens in vriendschap. Vriendschap en seks zou mooi zijn...maar liefde en seks, nee...dat loopt in mijn geval altijd dramatisch af. Bij liefde en seks blijft in het beste geval alleen vriendschap over. Dus mogen we niet klagen. Het filmpje over de levensverwachting van koe, aap, hond , mens in acht genomen...hebben wij nog enkele goede jaren voor ons dan...misschien kunnen we ook met drie of vier reizen, dan moeten we niet altijd op dezelfde z'n kap zitten bij momenten. Ik moet stoppen want Jean komt weer zien voort zijn wandeling. Eén van de kiekens is van mij moeten stoppen met broeden, vermits geen haan...ik ga daar weer geen vier weken op wachten. Voor de rest heb ontdekt dat ik alle dagen op menselijk vlak dingen die men alleen voor zichzelf moet houden, best niet doorgeeft... en daar ben ik content mee. Slaap zacht warm kwaad en lief mens niet zozeer de natuur genas maar dat er niemand bij me was , het nagenieten van gekregen warmte duurt toch maar enkele uren en dan zit je soms te praten tegen muren als de muze voor de literatuur niet komt laat er ons dus nog maar van profiteren want mijn tij gaat dra keren, ik ga hem smeren. "Dat stukje over Fons is een heel mooi stuk. Zo zou jij met al die verhaaltjes van je, honderden korte stukjes kunnen schrijven. Heb er gisteren ook een geweldig door ons ma horen schetsen. Heb het kort opgeschreven voor als ik eens meer tijd heb. Y ziet er goed uit en heeft alleen nooit hartpijn als hij loopt...hij denkt dat hij al zijn tanden moet laten trekken door de bloedverdunners die hij neemt die z'n tandvlees week maken. Ik wil eerst heel laat oud worden als ik dat allemaal hoor en geef mij maar iets anders dan een pil. Morgenvroeg weer naar een begrafenis, gisteren er weer veel opgestoken, wat ? Hou ik voor mezelf...te ingewikkeld voor normale mensen, gelukkig ben ik een ... .. De pastoor legt er een prima intonatie in z'n lettergrepen en ze hebben er een hoofdzanger met jawel...tremelo's in z'n keel. Gedegradeerd kapellaan van dienst . Avius Cookhartis. Nog naar andere dienst geweest. Zeer mooi. Eén v.d. zonen las iets over zijn vader. Een heel verhaal. Toen hij afsloot met een zin die de man hij altijd zei werd het hem te machtig. We kennen dat ook, die laatste zin als je iets schrijft, gaan soms alle poorten open. Valt nog veel over te vertellen. Zijn kist, hetzelfde hout als het plafond. Heb hem ook gekend, hij en z'n zeven denk ik , kinderen. "Als 't wie belieft zal de bui wel overgaan ? Ik heb dan toch een coupons voor de trein gevonden. Zal ik gaan schrijven op de trein ? Gisteren toen je belde was ik m'n sterrekijker thuis aan 't opstellen en m'n schoonbroer was toevallig in de buurt en het statief wankel, ik kreeg de maan niet direct scherp. M'n eigen heb ik wel scherp, m'n geest...en ik hoop dat ook voor jou. Want je bent er beroerd aan toe. Je weet dat ik ook naar jou kan kijken als naar de maan, maar in jou geval als naar een zeer begiftigd dichteres. Begiftigd, maar in het geval van deze dagen 'vergiftigd', bezocht door boze demonen...niet van een andere wereld maar van deze die je voor een stuk zelf creëert. Eenieder van ons kan dit doen...we moeten echter terugvallen op het nobelste en beste in ons om dit te vermijden. Anders wordt de hemel hier op aarde een vagevuur of een hel...niet alleen voor onszelf maar ook voor de anderen. Je weet het duidelijk niet meer...ook omdat je eigenbeeld van jezelf in de ogen van anderen vernietigd blijkt. Het grootse van de liefde tussen man en vrouw of tussen moeder en kind enzoverder is dat het onperfekte van anderen door iedereen kan worden blijven gedragen. Toch heeft ook dit zijn grenzen...toch is de titel van deze mail 'een nieuwe dag' en niet 'ik pik een aantal dingen niet meer'. 'Een nieuwe dag', omdat ik hoop dat mijn woorden positief voor jou gaan uitvallen. Al blijft een mens op verbetering hopen voor wat betreft de situatie bij jou thuis en zo meer (onze persoonlijke relatie zal ongetwijfeld eindigen als die van Rodin en zijn geliefde beeldhouwster)...de botsing van ego's en de nawerking van het verleden lijkt te groot om nog van herstel te dromen...zeker nu blijkt dat ook andere onderhuidse conflicten de kop opsteken. De tips die ik je gisteren gaf ben je vandaag al wel vergeten : positieve foto van jezelf voorhouden in gedachten (eigenwaarde) en toch je eigen fragiliteit blijven inschatten, de anderen als ook zoekende mensen te zien...maar zonder dat je er zwaar emotioneel mee verbonden blijft...de dingen licht houden, relativeren, op tijd je verwonderen over de natuur. In de periode dat je aan P vroeg van sterkte te vinden in zijn eigen ten tijde van ons oppergeluk, vond je dat dé voorwaarde voor persoonlijke ontplooiing...dat geldt nu ook voor de andere relaties om je heen en ook voor jou...en ik probeer het ook voor mij. Van het moment dat ik verliefd op je werd en genoot van hoe je kon vertellen en schrijven en doen...stond je bij mij op een voetstuk...je voelde dat en het deed je enorm goed...maar kan een mens daar niet verslaafd aan raken en dat tenslotte van iedereen verwachten zonder nog open te staan voor kritiek ? Je bent je van iedereen aan 't afkeren. De één is een 'heilige', de andere(ik) een betweterige ambetanterik, een ander weet niet hoe ze iemand anders die je na staat moet aanpakken (zie je gedicht nochthans over de jeugd die de vrijheid moet hebben van te proberen z'n weg te vinden). Verdriet veroorzaakt gekte...angst en andere onbekritiseerde emoties ook. Wat ik alleen wilde zeggen : in geval het niet goed blijft boteren ginder (alhoewel je dit niet helemaal negatief mag zien, denk maar eens aan de ontelbare goede momenten daar ginder bij je thuis en zelfs bij je vader thuis, die vergeet ne mens als het slecht gaat)...dus in dat geval, zou je eens niet enkele dagen bij je vriendin-dichteres gaan logeren...misschien loodst ze je wel de wereld van de dichtkunst binnen en raakt je gave dan toch bij een breder publiek dan een paar mensen bekent en zo niet, dan krijg je misschien weer wat waardering voor jezelf...waar wij allen baat aan zullen hebben. Als Lieve daar toe kan bijdragen...is ze heilzamer dan ik voor jou op deze moment. Ik raak niet meer door het harnas dat je voor jezelf ontworpen hebt. Ik ben dan ook zeer blij maar zeer verbaasd van bij mezelf te konstateren dat voor de eerste keer in onze verhouding (het is nogal gebeurd, maar ik verdrong het achteraf altijd) dat moest je nu zeggen dat je bij mij introk...ik zeer zeker nee zou zeggen. Je weet dat ik daar alleen de laatste paar jaar met beslistheid op aangedrongen heb...maar hoe mooi de woorden van deze mail in mijn ogen nu ook zijn en al komen ze uit m'n hart en verstand en al wat je er maar bijwil...als jijzelf een bepaald stuk genetisch overgeërfd en eigen verleden niet lichtvoetig kan relativeren...zal je ook deze poging omtoveren in een zwartgallig stuk van een beterweter die jou toch weer iets geweldig aandoet en waarvan je het slachtoffer bent...hou op met je het slachtoffer van alles en iedereen te voelen en doe er iets aan voordat ik je binnenkort in een instelling moet komen bezoeken. Hopelijk heb je hier iets aan. Al zeg ik het zelf...dit is een parel...en jij bent toch geen zwijn...you of all people. Uw leeglopende reddingsboei. Wi, is O, ik die onderteken,...geen zoveelste belemmering van je geluk. Misschien wél alleen als ik me blijf voor je geluk verantwoordelijk voelen...kan zijn, ik ben niet alwetend ...ik liet me altijd leiden door mijn liefde voor jou...ik zou niet willen dat alleen 'verantwoordelijkheid' overbleef...en toch hebben deze waarden met elkaar te maken...hoe ego gerichte relaties en mensen ook geworden zijn.  Kameraadschappelijke groet. Mop : hoe noem je een croque die je ergens in Leuven aan de Dijle eet : een krokodil. Heb ik gisteren uitgevonden en had ik je gisteren zeker verteld om je weer bij je positieve-jezelf te krijgen, waren er niet die wolken op die wolkeloze vollemaannacht geweest. " "Ik koester diegene waarin ik het beste bovenkreeg als een verre uitgeweken vriendin van vroeger. Die van nu, herken ik met moeite. Gezien ik toch ook op je heupen zou werken als we bijeen woonden of mekaar meer zagen en onze relatie een mallemolen van hoogten en desastreuze laagten is en ik me meer mens wil voelen en nog veel meer in het leven te doen heb dan iemands hand vast te houden. Gezien dit alles teveel druk op je legt, ook kijk ik uit naar de stabiele Wi waarvan ik toch m'n afstand moet tot nemen...of alles begint van voren af aan. En we weten het nu wel onderhand hoe wij en het hele proces in mekaar zitten denk ik. Dit is misschien hard, maar het is duidelijk...je kan maar beter duidelijk zijn dan mensen illusies te geven." TO PRESERVE YOUR WORLD TODAY EDUCATE YOURSELVES AND OTHERS FIND YOUR INNER CALM RESOLVE YOUR RELATION PROBLEMS IN A HUMAN WAY THINK BEFORE YOU SPEAK EVERY FIGHT AGAINST COLLEAGUES FAMILY FRIENDS AND LOVERS IS ENERGY THAT CANNOT BE USED AGAINST THE REAL EXPLOITERS "Met Tsjetsjenen prettige uitstap gehad en over Kaukasus-oorlogen van vroeger gepraat. Verder zal ik maar niet over al die sentimentele geschichten uitweiden. Eén van de boeken waar ik mee bezig ben heet daarom trouwens 'de man die niet meer verliefd mocht worden' . Ziezo, hiermee bespaar ik je de teleurstelling van geen bericht van mij te hebben binnengekregen. Ik moest toch nog even mijn fijngevoeligheid kunnen testen met de vorige zin. Goed dat je aan me denkt maar wordt er maar weer niet zot van of de pijn begint opnieuw" "Writersblok. Al weet ik niet wat te schrijven, je zal me altijd bijblijven(nu moet ge al lachend 'lilleke minsch' zeggen) ;al weet ik niet of ik je ooit nog zal zien ge staat nog altijd in m'n huidige top tien (helemaal niet fijngevoelig, moet ik toegeven) wie weet stond je niet vanboven, maar heb ik je 'opgegeven' ? (ook al niks om over naar huis te schrijven) Ik verwacht iets even lelijk terug. "Schaakmat-schatmat. Je hebt gewonnen. Ik geef toe, als je me alle dagen zo'n mooi stuk schrijft, zal in m'n relatie naar m'n andere muze toe langzaam maar zeker met een soort ik weet niet wat komen te zitten...ook omdat er ook een deel fysiek verlangen uit spreekt. Ik kan wel magie op twee plaatsen scheppen, maar het fysieke aspekt gaat daar in één van de twee plaatsen waarschijnlijk op termijn onder lijden. Met altijd met dezelfde vrouw te dansen op de kermis heb ik het precies wel verbrod bij je. Over bij mekaar wonen en kinderen de ruimte geven op de manier waarop dat wij dat de afgelopen veertien jaar op een alternatieve manier, ieder naar eigen kracht en inzicht, geprobeerd hebben : jongeren, zowel als de meeste ouderen zien dat als een niet te realiseren oplossing...toch puik van ons dat we het gedeeltelijk wel gekund hebben...'had je maar volgehouden...'zal je zeggen...als dat zo moest zijn, had ik het wel volgehouden...had m'n gezondheid het volgehouden dan verliep nu alles voor jou nu naar wens...want ik ben iemand van veel goede wil. Laat ons het positieve ook bezien...waarschijnlijk hebben we velen die ons omringen toch ook wel iets belangrijks voor 't leven bijgebracht, net zoals die anderen dat ook soms voor ons proberen te doen. PS. Heb nog nooit zo'n verleidelijke uitnodiging tot het nuttigen van een paar glazen gehad...kunt ge er iets minder hartstocht inleggen misschien stekelbeeske...ge weet waar dat eindigt in ons geval." met welke woorden je geest wat verlichten? ? Ik kan er niet opkomen, zelfs al verlicht ik je geest, blijft die andere kant van een mens nog verweest achter. Jij gaat beter op het hiernamaals voorbereidt zijn als dat dan niks lichamelijks meer inhoudt tenminste...als jij op mij blijft wachten...je hebt het al enkele keren gezegd dat je je niet kan openstellen voor iemand anders...en je weet, hoe meer je iets zegt, hoe korter bij het tegenovergestelde dat je komt. Als denken ook meetelt moet ne mens nog gaan oppassen wat hij denkt. Goed dat een ander niet altijd weet wat de andere, of liever een stuk in die andere denkt...er zouden er nogal veel voor 'lelijke mens' versleten worden...wij weten wel wat die term qua humor tussen ons betekent. Vroeger voor jou tijd, zei ik dikwijls 'nooit met iemand die niet vrij is', enkele keren teveel gezegd. Misschien maakt ons wensen alleen al wel veel mogelijk, dan moet ik dringend harder gaan wensen dan jij bezig bent...één klein gaatje in dezelfde richting en ik kan weer van vooraf aan weer in de andere richting gaan wensen na een paar hemels en dan weer een hel tussen ons. In goede mood geschreven zonder kwade bijbedoelingen, dus hang niet direkt aan de telefoon morgen of zo. Jou kennende, als je in form bent, schrijf je wel iets intelligents terug...als je de negatieve Bachemoties te boven kunt komen tenminste. aan Frank, een moderne amadeus-nazaat Dank voor je creativiteit. Je muziek is echt heel artistiek gecomponeerd ;verschillende soorten bijblijvende, vernieuwende ritmische duidelijke klanken en sprongen die iemand die alleen thuis is in een diepzinnige sfeer van korter bij de essentie van de dingen an sich brengt...en zodoende ruimte schept om de duidelijk verstaanbare teksten ten volle; sterker dan op papier te laten overkomen. Ik kan er geen stijl opkleven; wat tevens de originaliteit van de soort muziek bewijst. Ik heb de cd nog maar één keer gehoord...de nummers 2. 3. 6 en 8 hebben het echt helemaal maar misschien vindt ik dit van de vier anderen straks ook nog wel. Fijne verassing midden een stakingsweek...waar Leuven en Kortrijk de eerste viool in speelden en directie en vakbond mij met represailles bedreigden als ik de plaatselijke TV en het VRTgewestelijk journaal te uitvoerig te woord zou staan. Public Opinion Public Opinion Public Opinion... PS Gisteren belde Louis T. me terug in het cafe Onder den Toren waar we het afscheid van den Eddy H aan 't vieren waren. Gelukkig ineens alles muisstil. Benieuwd of LT de vakbondsvoorzitter nog onder druk kan zetten. Zo niet mogen we straks braaf naar de infovergadering vd directie gaan luisteren. Hoe meer tijd en strijd er verstrijkt ; des te minder er oplossingen er binnen dit dwangbuissysteem voor de werkmens bestaan. Of zoals den Eddy H het zegt 'al wor uns voorvoaderen veu gevochte hemme pakken ze ons af' Ontwaken kan je in bed; maar soms raak je ook daar niet wakker en ga je even in een houten natte stoel met droog blauw plastic cover zitten. Het natte gras en de oostenzon trekken de ochtendvermoeidheid die er gisteren niet was, dan uit je lijf weg. Je bouwt je energie op, stelt het zwemmen uit. Welke nuttige activiteiten eerst ? Na wat opruimen selecteer je uit 150 internationale radiozenders diegenen die je qua informatie en muziek meer kwaliteit en diversiteit dan de anderen kunnen bieden. Na deze wandeling door de ether moet je weer de zon in om de vermoeidheid weg te spoelen. Je ontwerpt daarna een stijlvolle canapé en gaat deze mail versturen tijdens het uur tussen 12 en één. Subiet wat groenten stoven en verder zien we wel op wiens internetbijdragen ik nog antwoorden moet. Wat gebeurt er in m'n persoonlijke buitenwereld ? De ene werkt misschien aan m'n homepage; de andere aan zijn auto en nog een andere aan zijn lief terwijl de oudsten oud aan 't zijn zijn. U weze gegroet op deze dag van Jef en zijnen H Geest Subject: een mail met ochtend in de bits Ik heb deze zomer vroeg leren opstaan De Canada ganzen herinnerden mij eraan. De zon die als een rationele ronde toorts het Real Arbos belicht Zette me aan tot het schrijven van dit mailgedicht. M'n hek da 'k bij valavond installeerde zal voorkomen dat kiekenstront ons na het zitten ooit nog deerde. De eenden zijn vlugger in het toesnellen naar brood vanop de vijver De Oeroesduiven zijn de wijze uilen met hun eigen kalme ochtendijver De wolken kijken al soms ijlend toe hoe de dag weer worden zal... moe...tegen de avond, maar hoe ? De fundamenten voor m'n nieuwe dromen worden al gebouwd... en m'n vorige is nog maar enkele uren oud. M'n duiven zaten in een boom met één tak met een vooruitstrevend hoofd uitgehauwd alsof het wou meevliegen ergens naar een hoge boom in een woud. 'k Weet niet wat de dag verder nog gaat leven , maar diegene die dit leest was daarmee vandaag toch even in m'n leven. Saturday :  Aan de AMBIORix van Hasselt Blijkbaar heb je de sociaal democratie doen schrikken met je vraag om voor de vakbond te militeren Sindsdien heb ik al twee dagen een oud delegee van zien rondgaan in het callcenter; bovendien met een heus actievoorstel nog wel. Blijkbaar houdt men zelf graag de touwtjes in handen om de frisse, onbesproken elementen de wind uit de zeilen te nemen. Als er al wind is. Collegiale en kameraadschappelijke groeten Friday Subject: bellen Waren we dan niet niet-verantwoordelijk voor het geluk van de andere ? Hadden we niet beiden vertrouwen in wat komt ? Of lukt dat niet ? Ik gun je datgene waar jij je meer kunt in schikken dan ik...afstand, loslaten...het begin en eind van wat je me probeerde leren. Ik kan geen katers meer overleven...jij voelt dat ook aan en zoekt naar nieuwe wegen...en eigenlijk help ik je daarbij. Ik zal proberen aanboren wat ik nog literair in me heb en hoe ik als mens en lichaam kan overleven. In de filosofenalmanak die ik van je kreeg stond vandaag dat alleen de liefde de mens kan transformeren. Ik ben inderdaad veranderd, waarvoor dank. Pijn ontslaaft in sommige gevallen. Is liefde zonder pijn in deze wereld dan niet meer mogelijk ? In een attach hetgeen ik een paar zorgeloze weken geleden schreef. Hoe meer ik in m'n hoofd alleen die ene kies, des te minder van het echte van vroeger komt er terug...Het is een cyclus die zich telkens opnieuw aandient en eindigt met een vermoeide O. Ik ben weer herstellende via slaap, studie en gesprekken over mijn werk...en de lekkere dingen die ik maak of koop. De attach volgt in volgende mail Wednesday, dinsdag de dertiende, meisje meisje meisje toch, bedankt voor dit gedicht waar ik de tranen van in de ogen krijg, ik las het; met op het eind van iedere strove het verlangen dat er nog één zou komen, je staat ergens heel dichtbij, een zege en een vloek Friday, January 30, 2004 1:34 AM Subject: bovenblijven : in het woord 'vita-mine' zit het leven beminnen. Ik zal proberen van dat te blijven doen, maar zijn daar noodzakelijkerwijze geen 'voorwaarden' aan verbonden ? Ik heb het lang zonder voorwaarden volgehouden denk ik toch. Toch zal dat allemaal wel op je wegen, die weinige keren dat ik ze probeerde stellen. Je eerste mail in een nieuwe reeks misschien? Na het proberen herveroveren en het wandelen en cine-bezoek en zo om iets terug van de grond te krijgen was wel een diepdroevige mail. Ik dacht echt dat ik de woorden van m'n eerste inlichting op 't werk niet uitgesproken ging krijgen en het water in de poel achter mijn ogen ging doorbreken, de klant dacht dat ik er niet was. Maar vanaf 1800 uur ging het beter en zag ik in dat je gelijk hebt en je leven te zwaar is met mij er nog bij zoals vroeger. Er valt allemaal zo veel over te zeggen en veel wordt duidelijk als alles eindelijk eens geschreven of gezegd is; maar daar ga ik niet over beginnen. Van mij mag je hopelijk alleen nog blijheid verwachten. Ik moet zondag niet werken en mijn vakantie gaat dus nu in. Wat ik ermee ga doen vis ik wel uit. Frank mailde vandaag, misschien heeft hij een idee. Leef gezond en denk alleen aan mij als de zon en de maan en de wolken enz …zich op een bijzondere wijze aan je laten zien of als je kan relativeren om mensen en alle drukte die ze om je maken door er iets grappigs in te ontdekken Tot de volgende nachtelijke mail. Friday, January 30, 2004 6:32 PM Subject: protesteren en angst enz. ik weet heel goed wat je bedoelt en wat er allemaal in je omgaat, dus je hoeft het niet uit te leggen, ik heb al heel veel meegemaakt en al heel veel geprobeerd; zelfs dat protesteren. Wat me wel duidelijk is is dat het afstand nemen de bovenhand haalt tussen ons, noodzakelijkerwijze want de rest van onze plannen is dus definitief toch geen avance Kameraad zijn kunnen we dus nog eens proberen, maar maar op afstand dus want we zitten nog teveel met mekaar in....veiligheidshalve zal ik dus 's avonds alle dagen eens zien of ik mail gehad heb en met plezier je mail beantwoorden Saturday, January 31, 2004 2:15 AM Subject: ik vindt je nog altijd mooi, vindt dat ook maar van jezelf, natuurjuweeltje Ik vindt je nog altijd mooi. Schrijf ik dat, omdat ik op tv een vrouw met drie zonen in de Pyreneeën zag wonen? Ze schrijft er sprookjes en illustreert ze, ze lijkt in haar kruidentuin op jouw...ik zag ook de beelden met een nonnetje dat ook hoog in de bergen in een oud kerkje woont; met een schilder die met z'n vrouw in de Provence de oude muren met schilderijen behangt; kwam het daardoor of komt het door het zien van de familiefoto van een dertigtal mensen, met m'n jongste zus van vier die nu voor de man van toen 40 zorgt; of was het door het horen van de verhalen rond de boerenbondbijeenkomst van een vrrouw van 80 ,met buiten het bos van toen met de nu nog maar een paar kale bomen... en de herinnering van een droom ik weet het niet; maar ik zal je altijd mooi blijven vinden; al blijven we gewoon vrienden. Morgen zal het misschien wel beter gaan met je; als de 'rook om je hoofd is verdwenen' en mijn woorden van nu de afstand even weggenomen hebben. Ik wil ook geen verwarring in mijn hoofd; daarom neem ik aan dat samenleven-plan met jouw; dat ik daar tien jaar mis in was of niet of dat jij gelijk had of dat wij hier op aarde ieder nog andere taken te vervullen hadden en hebben; waarbij de wegen eens uiteengaan of gedeeltelijk uiteen blijven. Een mens leert niet altijd alleen op z'n gevoel af te gaan om te kunnen bestaan. Waarschijnlijk gebruikt iets hoger ons gewoon zal ik maar zeggen om ons te troosten of anderen te leren...en misschien is het wel zo...maar nu dodo. Sunday, February 01, 2004 3:18 PM Subject: momentje Sta me toe van te zeggen dat ik nooit geweigerd heb; volgens welke formule dan ook te vertrekken, naar waar dan ook. Dus als ik de beslissingen neem, ga jij door een hel. Ik meen toch dat ik voldoende bewezen heb 'inschikkelijk' te zijn. Ge moet niet doen alsof ik absoluut naar Cuba of de Antillen of waar dan ook wou, maar ik kan het begrijpen; iedereen moet zijn intuïtie maar volgen en als de jouwe is dat je gezien je toestand vakantie alleen wil, ok Ik beeld me nooit meer in nog een goed raadgever te zijn voor wie dan ook. Je hebt raadgevers genoeg die het beter weten dan ik; ik zit er met mijn raad altijd naast, echt ik begin het te geloven. Je opmerking 'Het druipt tussen de regels door dat ik toch nog enz...' Sorry dat ik ook gevoelens heb. Maar ik heb me weer gered met een wandeling in 't veld, oogvocht verliezen zonder te wenen (heel raar), een douche en inpakken...naar waar .? Daarstraks wist ik het nog, naar de zee hier Oostende of Amsterdam; luchthaven in de buurt voor als ik niet schrijven kan. Dan komt hier ene uit compassie? zeggen dat hem wel op 't werk geraakt en dat ik voor hem de vlieger niet moet nemen ; dan zegt m'n zuster dat ik je niet mag laten vallen, als je ziek bent. Moest je niet in de put zitten, dan is die zin 'het druipt tussen der regels uit dat je toch nog gehoopt had dat we samen konden vertrekken' geen liefde meer ; maar een soort sadisme uit wraak voor de 'hel die ik je heb aangedaan' "L'enfer c'est les autres" Inderdaad; ik heb je een hel aangedaan door niet als de klassieke man te reageren en te zeggen 'je kiest niet voor samenleven voor mij, even goei vrienden, maar het leven gaat verder. Maar ik was er wel tachtig percent vd tijd dat je me nodig had. Ik verwacht hier geen antwoord meer op, want dat hebben we al gehad. Waar ik ook naartoe ga, ik zal wel uit de buurt blijven; ik verneder me niet tot voyeur. Mail me maar als je nog iets praktisch te mededelen hebt, sms alleen in dringende gevallen en kort. Als ik me weer beter voel zoals na de wandeling en douche zal ik misschien ook wel vertrekken. Aan wat jij gevoelsmatig wil, daar kan geen kat aan uit, alleen iemand in mij die ik niet meer geloven wil.  Sunday, February 01, 2004 6:14 PM Subject: zojuist telefoon van je gehad We hebben het weer gevoeld dat we hier niet niks voor mekaar zijn; het brengt ons altijd weer in dat verlangen van vroeger; al weten we wat we emotioneel riskeren ik wou juist iets gaan sturen toen ik je berichten zag : 'als iemand je zo graag ziet als ik, raak je soms verscheurd omwille van de situatie waarin je zit of omwille van wat geen mens weet en ik erbij' Het is ook het hele levensverhaal dat begint te wegen. Ik ben dus nog niet vertrokken, het lot steekt er altijd een stokje voor. Vanmiddag zou ik al vertrokken zijn toen ik me sterk voelde, maar de oudste van m’n zus had tien moeilijke vragen over geschiedenis en politiek voor 't school; dus heb ik daar nog gezeten en iets deed me twijfelen om me naar het station te laten voeren of al met de wagen te vertrekken. Als ik op voorhand wist dat je op drie weken zonder mij op je effen komen kon, dan was ik geruster. 't Beste is misschien ofwel dat ik richting Portugal rij tot ik iet goed vindt en dat je me iets laat weten als je er ook ginder in Malaga niet bovenop komt; maar als je graag hebt dat ik donderdag om 1235 aan de luchthaven in Malaga ben; laat het me dan weten; ik weet niet in welk kluwen dat je hoofd zit; maar het thuisfront hoeft dat niet te weten. Neem nog een beetje de tijd om te beslissen, ik zal me niet 'afgewezen' voelen en als jij het redt, redt ik het ook wel. Rust de komende dagen goed uit, en vooral, voel je tot niets verplicht. Misschien is dit een kans voor jouw en mij voor één van de drie richtingen dat ons leven kan uitgaan; ofwel zoals het nu tussen ons is'wat gedaan is'); ofwel ooit samen waar dan ook ofwel ieder z'n eigen weg zonder wrange gevoelens...alhoewel er hoeft geen uitkomst te zijn, de beleving van februari zal het belangrijkst zijn, gescheiden of niet. tot zover deze overdracht PS Portugal is 00351 ; maar 0032 VOORZETTEN van in Spanje; lader niet vergeten Sunday, February 01, 2004 10:23 PM Subject: sfeerbeeld bij 't checken van mijn brievenbus... ...waarvan ik deze morgen gezegd had dat ik ze niet meer open deed. Het is buiten koud en nat, ne mens zou zo een maand achter zijn stoof blijven zitten. Er is een documentaire over beeldhouwer Rik Poot, filosoof met de materie verbonden. Ik ben curieus wanneer ik nog eens ga beginnen schrijven...dan bleef ik achter mijn stoof. Of heb ik echt het licht nodig om te schrijven zoals Poot het water van het kanaal of vroeger Normandië. Monday, February 02, 2004 2:05 AM Subject: en nog slaap ik niet en het zit er de eerste uren niet in Verwarrende tijden maske. Ik belde vorige week om te lachen en om te zien of jij nu eigenlijk wilde dat ik Cuba geboekt had ...en jij vond dat allesbehalve. Daarna kwam de euforie vh samen vertrekken en de reisbeurs die eerst gesloten was, maar dat kon ons niet deren en wij terug daarnaartoe. Maar je zag niet echt iets zitten en wat me vooral van die dag zal bijblijven is het afscheid in de auto en je neus die zich in m'n hals nestte. Daarna niks meer van je gehoord tot je verdrietig was omdat ik niet protesteerde toen omdat je me in je verdriet de tip gaf toch maar naar iemand anders uit te kijken. Daarna belde je niet meer, dus ik dacht die meent het dan toch zoals ik al maanden aanvoel. Dan komt vandaag of liever gisteren met onze mails over het verband tussen sadisme en liefde; en met dat telefoongesprek van straks weer een zeker verlangen; maar nu weer geen visie die onze eenzame nachten en zo incalculeert; toch een toegeving dat het je knelpunt is. En daar wil jij drie weken je hoofd gaan over breken in idealer omstandigheden? Ofwel kom je terug met een heel goed gevoel en tref je mij veel minder aan en na een uur hebben we woorden en zeg jij voor de zoveelste keer 'zo ben ik niet naar hier gekomen; ik had een goed gevoel'; ofwel wordt je ginder ook niet wijzer. DUS, Als ik NU tegen jou moest zeggen 'ik trek er een streep onder' moest je dat ginder allemaal niet in je kop steken, en misschien is het dat wel waarvoor je onderbewuste je wil behoeden als je SCHREEF dat ik naar iemand anders moest uitkijken waar ik me meer op m'n gemak mee zou voelen. Ik ben dus duidelijk meer jouw probleem dan ik dacht; vroeger was ik nog een uitdaging...en een perspektief; nu steeds minder. En toch wil ik nog naar Spanje of Portugal rijden en terug voor in 't geval dat ik kan 'helpen'. Op welke manier help ik eigenlijk en in hoeverre helpt dat mij dan; dat is mijn probleem 't Moet zijn dat dit alles mij toch iets leren wil en jouw ook; want iemand die je dit allemaal uitlegt, verklaart ons gek. Vanmorgen zocht ik naar de reservesleutel van mijn auto en vond hem niet. Zojuist in bed wist ik waar hij zou kunnen liggen; ik vond hem op de kast in een sigarendoosje met een Hollandse windmolen erop ; voor mij symbool van huiselijk geluk en nog wat anders; maar te ingewikkeld om uit te leggen. Toen ik de site van Sint Maarten Antillen, vorige week opzocht stond er ook al een molen op. Ik dacht ; zal ik dan toch gewoon niet naar Amsterdam gaan en er blijven of tegen morgenvroeg naar connections in Zaventem en we zien wel ? Ben ik niet voor de windmolens geboren en zal ik dan toch maar verder als een helpende pater door het leven gaan ? Ik durf er niet aan te denken . Nog twee ritten omdat we willen laten zien dat we met mekaar inzitten ,ga jij ook morgen niet zien zitten. Maar overmorgen dan weer wel...als anderen of gebeurtenissen je onzeker gemaakt hebben enz... Ik zal deze lieve? mail eindigen met een gedachte waarmee ik naar bed gegaan ben : 'Ze heeft veel met hem genoten en geleden en gestreden; maar ze heeft hem dan toch moeten weggeven' Todaar mijn nachtelijk evangelie; waar nog een deel in bed zal bijkomen, om me morgenvroeg weer de vraag te stellen, hoeft dit nog wel of niet.  

de apostel O , alis Harm. Saturday, July 10, 2004 4:58 PM Subject: met niemand contact zoeken ...Dat is een taktiek van in de liefde teleurgestelde mensen, die soms wel helpt. Zelfs voel ik me al lang zo. Ik kan lang tegen eenzaamheid, maar soms slaagt de balans door. Dan sta ik 's morgens op en weet ik dat ik een maag heb...en moet ik in de dag extra slapen om weer klaar te zijn voor een nieuwe week. Mijn plannen voor vandaag : begeleiding terminale hond Porto die teveel naar jongen heeft verlangd en teveel schijnzwanger is geweest de laatste jaren...zwellen en etteren haar borsten daardoor, vraag ik me af... Saturday, October 02, 2004 6:43 PM Subject: bedankt ik ben niemand met originele; aan het moment aangepaste ideëen om het leven te verlichten. Maar waarom is het soms zo zwaar ? Wegens teveel gekozen voor uitdagende paden die op hun weg door woestijnen lopen. Meer wil ik er niet meer over kwijt. Tot we weer energie hebben wandelgenote. Saturday, June 11, 2005 8:38 PM Subject: vriendinnen I'm going from Realart to the village again. I am certain that Jeandog will be pleased to see me. His tail will fly through the air and I'm sure the tele will make me tired enough to go to sleep. Hopefully nobody will wake me up. I don't need friends from the viritual world, friends from other continents or nearby any more.  My hart is warm dough. But I have learned not to miss in order to stay healthy. This is a world with a high degree of materialism and unnecessary over-complication where love can make one very sick if one doesn't pay attention. I gave the best, I tried to keep hoping that I could overcome all those practical problems by offering my qualities. I got sick of trying to find the lost poetry that once accompanied us. We've had many chances in life. We had the opportunity to make our wife and husband satisfied. We got the opportunity of starting a new life together. Maybe life will be smiling again while we continue to teach our children what we still have to give to them. But a new partner that will come along in our life ? It is true like Toon Hermans said...'we can share small problems...but what or who will ment a deep pain...it isn't even necessary'. That's how bad our soul's condition is...we came to believe it isn't necessary any more. It can't be the purpose of the meaning of life. I'll try to look for a way out by writing again. If you every may rediscover poetry...it will warm my soul, reading it. Did you see the film last night (story by Graham Green) ? 23OOhours vrt1 ? I hope another faith awaits us. Yours sincerly, Sunday, June 12, 2005 2:46 PM Subject: eigenliefde   Als iemand zichzelf niet graag ziet is dat inderdaad een bron voor ontevredenheid. Iedereen die zijn eigen graag ziet, moet weten wat goed voor hem, haar is. Ik denk dat het goed voor mij is om eens traag naar Noorwegen te rijden...ik rust uit en uit en probeer alles en iedereen waar ik een opgave mee heb of zou hebben, uit m'n hoofd te zetten...als het wat lukt ben ik vanavond of morgen op weg naar de stilte van de bergen en de lokroep van de fjorden...waar ik ongetwijfeld een stuk van mezelf ga weervinden. Doe het goed met je in beroep gaan en dat je hand, Wolleke(kan alleen van jou komen zo'n woord)een zegen zijn mag.  Monday, July 04, 2005 10:37 AM de taal van het dichten; de andere taal werkt niet meer.

de taal van het dichten een plensbui, de ruiten van een auto open onverwacht gekletter van water na een broeierige atmosfeer weldaad de ruiten van de auto die je gaat dichtdraaien een teken van verbondenheid de auto bracht je immers op tal van plaatsen en je rekent ook nog verder op hem in de vriendschap, ook na opbouw van wolkenvelden na een tijd goed weer ook de zorg dat de andere niet beschadigd raakt een mensenhart en een motor; beide scherm je ze af, je parkeert ze in je buurt een fiets, een auto en m'n eigen voeten een liefde, een vriendschap, kennissen ik gebruik ze allemaal om m'n motor droog te houden, om ergens in het 'meer' van het dagdagelijkse te raken een gesprek met een dorpsbewoner, een knuffel, uitwisseling e81 geen enkele parkeert zich permanent bij mij want ze hebben hun eigen wagenpark te onderhouden ik ben een garagist voor veel merken een stuk uit één auto kan ik niet altijd voor een ander gebruiken maar op de energie van de pomp van m'n hart loopt of sputtert iedereen om redenen van ver terug en dichterbij vermits onze auto's met al die jaren van dienst 's avonds overmatig snurken slapen we onze nachten alleen wijzelf hebben van onze decibels geen last dat begint soms alleen maar in de dag als de spoken van het verleden willen stoken dit mag wel, dat mag niet, je zult branden in je eigen hel ook voor het volgen van je gevoel als iets fout gaat ben je de schuld van alles, slecht daartegen verzet ik mij terug, m'n bedoelingen waren goed leven is leren geen pijn te hebben, want dan haal je uit naar anderen raak je verstrikt en loopt de motor niet meer o

Monday, July 04, 2005 10:44 AM Subject: bang om de eindigheid

bang om de eindigheid neemt vele vormen aan niet genoeg van dit en niet genoeg van dat niet genoeg van die en niet genoeg van die ander, teveel voor die, te weinig voor mij het vooruitzicht om niet af te sterven en verliezen vermeerdert de pijn laat ons allen toch gewoon zijn en onszelf en anderen verdragen als we dat kunnen verdwijnt de angst in onze dagen dan weten we weer dat we toch eeuwig hetzelfde en toch anders zijn verdwijnen de oordelen en de pijn niets blijft altijd voor eeuwig onder dezelfde gedaante alleen je goede kern overwint alle venijn

Tuesday, July 05, 2005 8:07 PM Subject: what the bleep Om zo weinig mogelijk droeve dagen te hebben, oriënteert men zich best eerst op wat men wil en wat men kan en met wie men dat kan. Daar ga ik in jou geval niet veel punten op krijgen als dat moet geëvalueerd worden. So be it. Wat zeer doet moet je laten vallen. Het enige wat zeker geen zeer doet is observeren en schrijven als er niet rond mijn kop gezeurd wordt over wat ik doen en laten moet. Brief aan Japanese idealiste : ' ...think and protest . Your voice is heard untill Belgium Our joined protest moves others even by typing our letters. Even if privatisation goes against the future history of the world. History is known to go steps forward and back. This is so because our personal lives move also with steps and setbacks. Even if you give up hope Next day, next week, next month...you will stand up again. Carried by new events...because your life was prepared already thousand years ago. You came to fulfill your task...and you will do so. If you keep on believing this. First there was something not willing to become nothing, than micro life and macro life, then biological life, a cel, and finally you, not willing to become nobody as well. Through thousands of years, wisdom was carried on un till the combination of those before you ,that creation that you are; restarted, looking at global life instead of your own belly. We need people like you. Thursday, September 08, 2005 6:24 PM Subject: Re: opgepast...je bent dus zot en dat is niet goed voor mijn gezondheid. 'In uitgesteld relais' is wel een prachtige vondst. Je moet geen oplossing vinden. Ik had je niet naar de blauwe schuit mogen meenemen voor de nostalgie-tour. Veel mensen beginnen te drinken als ze iets ‘dierven’ en terugkrabbelden...pas op. Durf dus niet en doe gewoon. Uitreiksel van jou :" ... ik zie zojuist op tv dat er een pyromaan aan het werk is op " La Hetrai" . Pas maar op of ONS ( sorry, 't is voor te lachen , want soms moet ge lachen met verdriet of miserie ) huizeke gaat in de vlammen op ... ik weet wel dat het puur economisch gezien , alleen jouw huizekke is maar in mijn hart is het dat van ons .... sorry , zeg voor je eigen gezondheid dat ik zot ben .... slaapwel , malse man ... ik zie je graag en ik zal een oplossing vinden , al kost het me nog enkel jaren van mijn leven ... XXX Het Beukenbos met de chalet van vroeger, en nu het chalet nabij Schoonderbeuken. Tweede kans of totaal nieuwe aanpak. Wat een Voorzienigheid in onze tocht, tot in de woorden. Sunday, September 11, 2005 6:19 PM Subject: billenpuistdrager  Ben vandaag naar debat over de vierde wereldgroeperingen geweest. Vele basisgroepen wensen zich te verenigen maar eigenlijk zijn ze al door de overheidsstrukturen opgeslokt, wat weinig ruimte voor echte oplossingen bied. t Was in Leuven op een plaats die alle verbeelding positief en soms minder tart. Later meer hierover mondeling. jij : “cheerio ben je nog blij of is het percentage onder de leefbaarheidsdrempel gezakt” ?

Monday, October 03, 2005 5:57 PM Subject: prachtig gedicht...van wie ? Groeten uit Realart..alwaar ik de zon mocht volgen en een kat aan 't trainen ben. Mijn duif is van haar eenzaamheid af en zit nu ergens tussen soortgenoten. Zaterdagnacht onder sterrenhemel gaan wandelen en gisterennamiddag ontroerd geweest door jeugdfilm enz ...te veel en te gek om op te noemen. Veel voorspellende gewaarwordingen. Ondertussen voel jij je weer kiplekker tussen je volkje. Friday, October 14, 2005 4:55 PM Subject: bedrijvig. Weer ijverig opgeruimd en gekuisd en voor hout gezorgd. Kan toch niet meer schrijven. Voor de rest, dat het maar goed weer blijft . Niet bellen; heb verder niks te vertellen. Sunday, October 23, 2005 8:29 AM Subject: wie ? Tip. Herlees je gedichten eens als je niet meer weet wie je bent. Tip. Al wat je niet graag hebt dat je bent valt misschien weg als je het niet meer aan je omgeving verwijt. Tip. Never fall in love again op iemand die je voortdurend tips geeft. Sunday, October 30, 2005 1:10 PM Subject: afspreken e83 ben aan 't opruimen . Je Meenemen...je spookt soms al genoeg door mijne kop. Als dat gaat liggen, als het ooit gaat liggen, dan komen we mekaar weer tegen. Een positieve, licht vermoeide o Thursday, November 17, 2005 4:08 AM Subject: ons moe was jarig gisteren ze zou al over d'honderd en vijf geweest zijn woont nog in onzer harten klein de krant bevatte een homage aan Herman Gorter tezamen met pers en media m'n dag een stuk korter al vliegt hij altijd voorbij, zo'n dag van mij 's nachts nog geen kordate dochter van een Japanse keizer voor mij wie geeft zijn burgerturreluut ook op voor mijne prachtige kop ? ma ja, ik heb andere katten te geselen, nee, ratten te vangen, de nieuwe fasco's een bepaalde politieke stroming , las ik, bestaat dertig jaar ook daar weer van geleerd en genoten ze hadden het op tv over m'n oude werk waar statutairen buitenvlogen en werden vrolijk om het ballonnetje dat werd opgelaten op arte een documentaire over Ardennen dorpen waar we overal zijn geweest het fascisme liet er zien zijn ware geest ik onthoudt de gezichtjes van de kinderlijkjes de rest van m'n leven neem ik de draad van de politiek ook weer op oorlogen stop als m'n fluitende borstkas het weer zonder kruchen doet zal ik weer buiten komen en doen wat moet er liggen al enkele vergaderingen in 't verschiet desnoods rijdt ik met tuf van t een naar t ander oorlogsland tot men mij maakt van kant, ah nee, da's ni plezant dus van mij gaat ge per mail nog wel iets horen voor de rest, de ontrafeling van die andere zinnen van 't leven heb ik afgerond, als je niet oppast trekt de ene de andere mee in de afgrond ik hoop dat je goed kan voelen wie je bent zonder last te hebben van jezelf als getormenteerd talent (serpent rijmt ook)of als je zal zijn geïnterneerd, in mijn hart heb ik jou beste niet verleerd, je hebt er een knusse plaats naast mijn grootmoe; je mag zo triestig en ziek worden als je wil en je vrolijke zijde vergeten dat soort hemelse energie dat ik dan voor jouw van jezelf bewaar zal dan op één vd vele verborgen manieren verder leven misschien al lang nadat ze zijn van je af zoals je in slechte momenten al eens niemand meer vergaf maar de liefde tussen ons, daar kom ik niet meer aan toe je beseft het niet; maar je geeft me dezelfde signalen als toen je alleen richting malaga; mal la ga; trok…toen dacht ik nog dat jou ziek zijn voor een stuk het leven dat je met mij niet had , in zich had ...toen dacht ik nog dat ik nog kon helpen in de tijd dat ik je met heroveringsmail ging bedelven.  Durf ik nu niet aan te beginnen...het leven zal wel een en ander voor ons verzinnen.  Al heb ik aan m'n eigen beminnen met de handen boven de lakens ook al veel gelukkige nachten gehad; waar is de tijd van met twee in bad ? Ik denk dat er iets zit in die borstsiroop van m'n kruidenzus of in haar propolisdruppels want ik ben nog altijd niet moe en wakker; hopelijk blijven de hoestbuien achter, want dan is't een gesakker en gejakker en maak ik al die jonge mensen hier wakker Morgen met de oudjes naar Tienen en vrijdag ne container met oude dingen uit het oude huis vullen en zaterdag m'n eerste vergadering in de reeks ...? Of die dingen gaan doorgaan durf ik niet voorspellen want als m'n hond soms naast me zit; denkt hij dat ik aan 't jangelen ben zoals hij dat kan, en 't is men borstkas die houdt mijn adem in gevang. Harm ,van het museum waar het beste van ieder die hij kent in bewaard wordt om , ik zeg maar iets; later op een andere plnneet weer mee te startten Laat mijne kop nog maar wat gerust want anders neem ik je dan niet mee als ik dertig jaar na jou bijvoorbeeld sterf tegen 2056 IK HEB HET BEKUCHT EN BELUCHT EN BESCHREVEN BEGIN IN JE BEWUSTZIJN MAAR NIET TE BEVEN ER VALLEN ALLE DAGEN MASSAS DINGEN TE BELEVEN VOOR HIJ DIE KAN ZIEN EN HOREN ENZ...

Friday, January 27, 2006 In een gedicht kan je alles kwijt Je kan zeggen voel je niet schuldig aan m'n onbehagen je hebt nooit beloofd wat een verliefd man wel kan verdragen. Je kan zeggen bedankt voor de mooie momenten vóór 't rei-zen ze gaven me vleugels maar 't blijkt niet de bedoeling te zen. In vrouw zit het woord rouw omdat kinderen en man werden verlaten omdat men voelde dat men het hart en 't lichaam moest aan 't woord laten De rede toch zo ambetant Het andere plezant Omwille van een onverwerkt verleden, ijdelheid, energieverschillen::: iets moest die honger naar en de onvolmaaktheden 'van' toch stillen In man zit het woor 'kan' Kan ook nog die of die, waarom niet ... ook ijdelheid, en afweer van jaloezie, dat altijd waarom nie . Het erge aan de liefde is gewoon dat twee die daar allemaal boven zouden staan niet met al die beslommeringen zouden moeten zijn begaan. Als ze niet voor mekaar kiezen... dan moeten ze maar zitten kniezen... misschien is veel ziekte en nervositeit gewoon een straf e85 onderweg in de richting naar het graf. Echte liefde zegt altijd...ik neem de spons... maar in veel gevallen is 't voor iedereen beter...de bons.


Friday, May 12, 2006 9:36 PM Subject: plezante dag héé De radio speelt nu binnen. Abba. De thee is uitgeschonken. Nog een booke met kruidenkaas...Sportieve gedachten voor morgen. Hopen op een prachtige nacht. Bij licht naar buiten gelokt worden, wandeling, m'n paardenbloemzaad uitstrooien in de bos, wat lezen, schrijven misschien, met de fiets door 't bos, bij ma gaan eten, rusten, iets uitvinden...misschien droom ik wel iets van de politiek en weet ik dat weer als ik op één van de twee vergaderingen zit waar ze mij voor uitgenodigd hebben...misschien droom ik ook wel van m'n eigen weg of van één of andere onbereikbare schoonheid in de één of andere meer dan platonische situatie. Veel is mogelijk, wat zal het worden ? Misschien kom de hond Jean hier morgen wel wanhopig aan, mijn spoor 's nachts gevolgd. Moet mijn slaapkamer hier eens goed aanpakken...helemaal alleen voor m'n eigen. Wie weet staat er geen reiger morgen voor m'n raam. Wie weet ? Onze kern. Onvermoeibaar. Alleen wij zijn soms moe. We moeten ons aan onze kern durven overgeven. Hem met niks overbodigs bezoedelen. Waar is de choclat ? Beetje mag...doseren. Slaap goed en breek je hoofd over niks, alleen vertrouwen hebben. Een goede vriend.

Thursday, May 18, 2006 6:41 AM Subject: gisteren Twee programma's om te lachen, een goede droomvraag ivm kinderen krijgen, heldere antwoorden alleenvoor mij bestemd. Wenende Roemeense (?) vrouw in buskot naast krantenboer in Winge...wou geen hulp,...oef... . Koeken zelf opgegeten en kom hier nu schrijven...als dat al lukt, met verrijkende, ver reikende innerkommunikatie ben ik ook al tevreden. Een goeie raad voor jou van mij, waar jij zo dol op bent : 'Ver8 het deel in jezelf waar je niet van houdt en bemin het andere'. Neem het aan van iemand die jou ooit uitverkoren heeft. PS. Als je mij nog wil zien moet je daar geen brood voor gaan kopen of zo en dan hier staan...ik ben niemands boy. Je bent al de derde binnen vijf minuten die ik voorwaardelijk afhoud (twee anderen voor politieke aktiviteit) Zonder kwaadheid in 't hart nog een fijne dag gewenst. Thursday, May 18, 2006 8:49 PM Subject: opnemen Ik kan moeilijk opnemen als ik er niet ben. Voor de rest leefde ik van vrijdag tot ongeveer dinsdag wel met het idee eens een dag weg te gaan. Er kan echter soms iets breken in een mens. Eén keer in al die jaren zeg ik eens iets extreem negatiefs over het leven en krabbel ik 's anderendaags al recht met een mystiek mailtje, gestuurd om je te laten weten dat je je geen zorgen moet maken. Wel goed, je moet ook dat soort zever van mij niet meer pikken. Dat van 'boy' was dat teveel...'t zal dan wel een persoonlijk standpunt zijn dat jou niet gaat...maar vrienden niet waar enz... . Ik verklaar hierbij plechtig dat ik wel weet dat je van alles aan de hand hebt fysiek...denk je nu echt dat ik niet wil dat het je beter gaat en al eens een alternatieve ballon oplaat die door jou stekels meteen ontploft dan. Maar weet je wat, dingen zoals deze mails doen me ook vermoeden dat ik daardoor alles nog erger maakt, want je gaat zelf aan 't twijfelen over de beste remedies...dus...zoals jij het ziet zal het wel zijn zeker, good luck ermee. Salu. Geen kwaad hart, ik hoop alleen dat het nog eens kan houden van zoals het gehouden heeft...het wordt met de tijd onwaarschijnlijker. Is er ook nog iets buiten ruimte en tijd...iets eeuwiger ...oeps da's zever. Dagjes maar. Slaap goed, dank de zever voor alle positieve dingen in je leven, vraag het beste voor iedereen die je dat toewenst en stel een vraag over iets waar je mee zit en probeer dan je droom te begrijpen. Slaap goed en ik zal je met rust laten dan zal je je draai wel vinden en ben je van mijn frequent?????kleinzerig gezeur af. Nice mailing with you. Toedeloe. Friday, May 19, 2006 5:53 PM Subject: Fafroedite Niet verkeerd interpreteren, je hebt geen fafroe natuurlijk. 2 andere euvels : rugpijn verdwijnt en de rest heeft maar een levensduur van twee dagen als je sterk bent. Zet het uit je hoofd en zet er iets anders in. Ik lees momenteel een boek waarin sommige wetenschappers proberen te bewijzen dat ons geheugen eigenlijk buiten het lichaam zou kunnen bestaan...dat zou een aantal dingen verklaren...maar. Morgen ga ik in de voormiddag een stand voor boeken helpen opbouwen. Vandaag dacht ik je een sms te sturen : 'kom eieren halen kieken' nadat ik je mail gelezen had....maar laat maar zijn, mail van tijd tot tijd iets plezant, meer zal er niet inzitten zeker. We zijn oud genoeg om ons niet ongelukkig en triestig enzo te voelen. Ge moet alleen weten wie en wat ge nodig hebt en wat wel en niet gaat zeker . Je m'enfou. Ik wil mijn antennes niet laten verschrompelen maar ze afstemmen op het fijnzinnige. That's all for now. Sunday, May 21, 2006 1:38 PM Subject: fobie Fins monsterliedje : ...heb graag dat een land dat nog niet gewonnen heeft wint en nog beter zonder punten en met ondertiteling, maar het is erg gesteld met de tijdsgeest dat zoiets voor Rusland, Armenië enz...komt opdagen...de Gothic-muziekliefhebbers zullen zich gevleid voelen...de cultuur van 'ik ben cool, sensatie, 'ik ga niet af, sta overal boven' die het van menselijke warmte wint...sickening...diegenen die daarvoor stemmen hun dwaze computerspelletjes kwamen tot leven...een blaam ook voor de rock...rock verdient beter. Liever versleten worden voor een ouwe zak dan breinloos door het leven te gaan. Geen wonder dat mensen sociale fobiëen krijgen...ze willen niks meer van de wereld of hun eigen leven verstaan en vluchten in brood en spelen. Pak dat nu niet allemaal op jou persoonlijk. ieder heeft bij tijd en wijlen wel een fobie, ik heb soms zin om m'n fobie van mezelf te willen opofferen voor anderen, ook op persoonlijk vlak, da's ook niet goed... Goed dat je erbij schrijft bij je uitnodiging 'ge moet je ni verplicht voelen' of ik zou me weer tekortschietend voelen...lekker genieten van het ''t zal wel gaan met iedereen gevoel' Tuesday, May 23, 2006 9:04 PM Subject: citroenpapiertje Herinner je het meisje op het papiertje van de citroen...toen je zei dat ik te romantisch was. Daar gaat het niet om eigenlijk. We moeten het kind in onszelf opgraven...er is teveel op onze nek gevallen en we hebben verleerd het te zijn...niet wij alleen. Ik heb niet het gevoel dat ik het kwijt ben, ik kan er nog goed aan...maar hoe meer je het naar buiten brengt, hoe meer tegenwind je krijgt, of je nu voor een rechtvaardiger wereld ijvert, dito kunst maakt of van iemand houdt. Ik wil maar zeggen, relativeer de zorgen en probeer er aan te kunnen. Ik moet terug een beetje op krachten komen want ik ben vandaag niet verder geraakt dan de parking vh troost-em-bergbos, en omgeving nog wat aanzien. We weten hoe het met ons gaat en gaan er niet over zagen. Ik zie het niet zitten om al een voorstel te doen. Realistischer wijze. Toch deze mail, misschien heb je er iets aan. Friday, May 26, 2006 5:46 PM Subject: keer het om Hoe krijgen je spieren jou uitgelegd dat je niet moet piekeren ? Hoe krijgt je eenzaamheid jou uitgelegd dat je jezelf soms kwijt bent...en dat het antwoord in de eerste plaats niet in de buitenwereld ligt ? Toeval dat je auto niet start ? Geestig, ware het voor jou zo triestig niet. Een vreugdesprongetje kan misschien komen als je ineens weer weet wat er wel speciaal aan Zweden was,  iets dat ons veel sprongetjes bezorgde. Benieuwd of je er terug op komt. Knoei maar rustig verder...ik kan je alleen via deze weg helpen denk ik...voelen zit in een pakje met een strikje rond het kadopapier van alle kleuren. 't Is wel een geel strikje...ik zie het zo voor me.  De ervaring met verdriet heeft het mooi ingepakt. Alleen ik weet wat er in zit. Maak het stil in je zelf en je hoort de som van alle mooie soorten muziek, vertaalt in een prachtig panorama met lijnen van voelen, geluid en een beeld dat er geen is. Probeer eens wat te zingen of te fluiten, opladie, oplada...opladen die batterij en bel dan met jezelf zonder te piekeren, gewoon aanvaarden dat je bij momenten een hopeloos geval uithangt, maar weten wat er daar nog meer aanwezig is vanbinnen. Piekeren vervangen door vertrouwen in ontwikkelingen, dag voor dag... . O-H aan W Saturday, May 27, 2006 12:53 PM Subject: en het antwoord was... de kinderen van de Zoutkreek, ergens op één vd honderden Zweedse kleine eilandjes met houten chalets, maar dan voor de westkust...weer ben ik de naam van het meisje vergeten; In de Morgen staan vandaag intresante artikels, zelfs over de tsjiftsjaf, de grauwedingesjager heb ik hier in realart nog zitten...wij staan tamelijk dicht, van het grauwe moet ik ook niet hebben, daarom komt hij wel eens dichter. Als ge in een gat valt, lees dan van die kleine boekjes vol wijsheden, heel korte zinnen, maar waar je lang kan over filosoferen...dan denk je niet aan alles wat soms door je kop spookt. In mijn hoofd is voor een minuut het liedje van de Duitse euro-inzending dit jaar te gast. Misschien omdat de energie ervan hier nog van gisteren rondhangt. Gij weet al niet meer hoe het klonk misschien ? Het was één van de twee wat oudere mensen, een vrouw die nog aan zoiets mogen deelnemen...ze had al twee rimpels, maar er zat wel schwung én boodschap in. Saturday, May 27, 2006 1:20 PM Subject: al gevonden ? Een countryliedje, I never gonna dit en I never gonna that, no I never no I nevernehever... waarom zo'n liedje in m'n hoofd ? om uit te drukken dat ik je niet in de 'steek' laat ? Nee want ik kan je niet helpen, maar toch, ik doe dit wel graag...zolang het maar niet iets wordt zoals alle dagen de kieken moeten eten geven of zo...ik geef liever de vogels in de winter eten en mijn hond verras ik dagelijks, maar de kieken, die trekken hun plan wel, zeker in de zomer (toch, o zijnde heb ik een ingebouwd automatisch systeem voor hen ontworpen waar ze kunnen op terugvallen...ze zitten waarschijnlijk weer te broeden op onbevruchte eieren ...ik geef ze nog tot aan 't begin vh wereldkampioenschap voetbal(dan zijn de drie weken om) om te zien of er iets in hun ovaaltjes zit...ze hebben geen haan, ze zijn over de draad gegaan misschien op zoek naar ene, misschien hebben ze ene gevonden en dus wacht ik af...al zou ik hen beter een haan halen en mij een hen...dat geen kieken is. Dag hen van vroeger. Al mailend blijf je toch nog een beetje nu. Zo gaat dat de hele dag in mijn hoofd vol van metaforen mij aangegeven door wat ik zie en lees enz...als je je eigen leert interpreteren en het moeilijke in ne mens aan de kant kan krijgen kan je geweldig van die observaties genieten. Mensen die hier totaal niks van snappen of er zich zo ver van verwijderd hebben...weten dan totaal niet dat je in dezelfde ruimte zit als zij...zo ver ben je dan verwijderd terwijl je in je observaties korter bij henzelf staat dan zijzelf misschien... misschien ben ik een belangeloze spion van 'de staat van zijn' van individuen en gemeenschappen...ik spioneer voor het goede dat doorbreken wil en alle dagen zijn betere en mindere methoden beproeft...nee, ik slaag niet door en ben niet te lang alleen...ik gebruik zowel m'n intelligentie, geheugen, gevoel, fantasie en intuitie...en dat brengt mij soms heel wat uiteindelijk zeer realistische bevindingen bij. Was het niet te zwaar om volgen ? Nieuwe opgave : hoe heette de uitbater van de café (niet op de hoek) in sjw ? Sunday, May 28, 2006 2:48 PM Subject: aanleg voor proza Heb goed gelachen met je beschrijving van het café van Pieeh.enz... . Als je een boek zou schrijven zou je Zola een beetje achternagaan misschien. Die boven de berg noemden we iets met madame of miss, ik weet niet meer...deze naam wordt waarschijnlijk overschaduwd door die herinnering aan de uitdagende blik vd vrouw van Pieeh, een blik die waarschijnlijk niet voor mij bedoeld was...maar ontstond uit het feit dat dieeh schelen aan den toog nog altijd niet overgekomen was. Hoop dat je nu ook lacht. Vrouwen ergeren zich soms meer aan het verlies van lichamelijke aantrekkingskracht dan mannen...hoe zou dat komen. De naam van die met haar hondjes moet wel in één van m'n geschreven annekdotes te vinden zijn...ik weet ongeveer in welke kast ik daar moet voor gaan zoeken maar heb geen zin om in het verleden te wroeten. Monday, May 29, 2006 6:53 PM Subject: pc weer aan de praat gekregen Gisteren commentaar gegeven op Zen-uitspraken en Boedha-wijsheden in boekskes die ik aangeschaft heb. In de reeks wachten mij nog Boerenwijsheid, Visserswijsheid, Joodse wijsheid enz...alle dagen een beetje hoop ik , gisteren wel, vandaag niet wegens grondige kuis wegens stuk slaapkamer onder water door technisch probleem, dus met kuisen en herinrichting bezig geweest en pc-reparatie...ik zou er uw leven misschien eens kunnen mee redden als ge die naald niet vindt. Zo te zien vallen er overal weer veel doden in Afghanistan en Irak en zo...als de oliesjeiks eens hun geloofsgenoten zouden helpen (economisch)ipv van ook zij hen te bewapenen... Goed. Afsluiten. Ik overleef en probeer bij binnenpretjes al eens iets door te sturen. Aangename groeten Tuesday, May 30, 2006 6:09 PM Subject: geroosterde boterhammen

Kocht een piepklein koffieapparaat voor twee tassen echt klasse nu nog iemand uitnodigen op de koffie zomaar zozie dan nog een machientje dat warme boterhammen levert tot rust komen, genoeg gezeverd een verbod op praten over moeilijkheden ingesteld alleen leuke dingen worden nog verteld voorlopig moet ik wel nog twee koppen drinken ze lopen niet dik die met mij willen klinken ik zoek het echter zelf zal je me wel vertellen wie wil er nu om te filosoferen bij iemand aanbellen voor je het weet is hij vertrokken zijn publiek met z'n uitleg en vergelijkingen te schokken en dan zijn poëzie, water stroomt uit de kraan, muziek uit de radio het leven uit het lichaam, alles lijkt ergens uit te komen, kado waar stroomt dan het leven bij de dood in over? misschien door een naar meer of minder pover misschien in zien en voelen en denken zonder vlees en botten in symboliek, 'k hou op, wil niemand bedotten

Thursday, June 01, 2006 10:45 AM Subject: als ik maar weet dat je er nog naar uitkijkt, blijf ik sturen zolang er inspiratie is Vroeger kon ik niet zo goed tussen de regels lezen als het op gewone psychologische relaties aankwam...nu veel meer. Ik weet wanneer iemand echt achter iets staat en hoe ver ik kan gaan beter. Monthy Python is wel origineel, maar je moet soms een tijd wachten op de juweeltjes...al is hun op op zich al echt goed. Ik zag gisteren een An-Marie in Tienen. Klara is van vrijdag tot zondag, ik ga mij nu een geel kostuum kopen en ga daar drie dagen met Fut(Tuf) staan. (grapje)Gisteren heb ik een vrouw languit voor mijn neus een sliding zien maken, heb haar rechtgeholpen...kombinatie van oneffenheid in weg en blik in mijn richting hopelijk niet. Was ook nog een lookalike van iemand. Ook nog prachtig schilderij gekocht in kringloopcenter. Aan zo'n twee aankopen per jaar kan ik binnen veertig jaar een expositie van tachtig schilderijen tentoonstellen. Ik zal jou dan bellen voor de inleidende speech. Verder hoopgevende docu's over gunstige evoluties te midden van fundamentalisme in Oosten en nog honderd voorvallen die ik vanmorgen in bed nog even doornam, maar er schiet er mij geen te binnen. Zo zie, al bevinden we ons op een veilige afstand, soms ben je kort als ik ergens m’n gazet lees en er speelt een poëtisch lied....na het kortstondig genieten, dadelijk te relativeren in naam vh verantwoordelijkheidsgevoel. Heb je de column van B.Dewulf gisteren gelezen ? Horen wij bij de dertig of de zestig ? Friday, June 02, 2006 5:38 PM Subject: behekst Ik ga ervanuit dat je behept en behekst blijkt te blijven met zo'n onderhuids 'wel willen iets te doen met mij', maar zodra dat tot stand komt ,dat dan die behekste kant over mij heen rolt, waarna ik terug mijn vaarwater en melk ('hij is van zijn melk')moet zien te vinden en besluit van de rest van m'n leven toch op een andere manier in te vullen... ik ga ervan uit dat ik ook een ramp voor jou ben...omdat ik al die jaren juist het tegendeel heb geloofd...heel hardnekkig zelfs...gooi ik nu mijn mening om, de enige manier om iets wezenlijks te veranderen...het is al drie jaar af heb ik onlangs gehoord, zouden we het zo niet houden, geef mij maar de sereniteit van onze jongste mails...als je die moe bent kan je altijd besluiten...sorry voor de lange zinnen, maar ik ben er kort van stof van geworden Sunday, June 04, 2006 11:42

doe doe niet mottig maar vlieg vlinder vlieg doe niet stekelig maar zoem bijtje zoem doe niet horzelig maar bestuif hommeltje ,bestuif

Eindelijk schrijf ik eens 'n gedicht zoals jij dat kan. nu kunnen onze wegen zich voorgoed scheiden. Adieu. Tuesday, June 06, 2006 9:06 PM Subject: na gewoon rusten enTao, Joodse Wijsheden en zo... ...lees ik nu je mail, bedankt voor de appreciatie quand-meme. Alléé, ik zal nog veel moeten oefenen op jouw stijl...het wilde gewoon zeggen dat wat eenieder wil...op z'n gemak kontent kunnen zijn met iemand die kontent is en blij bijeen te zijn. "Tobben is dwangmatige bezorgdheid en een vorm van emotionele kanker" zei Tao Meng, één vd auteurs vd Tao. Voeg daar aan toe wat je schrijft over aankunnen en niet-aankunnen en ik weet waaraan ik me te houden heb : ik heb de wereld en de mensen lief en observeer hoe ze in knopen raken en er niet uitraken, wetend dat knopen langzaam moeten losgemaakt worden zoals er ergens staat, ben ik verplicht om niet m'n hart op tijd te sluiten en een evenwicht tussen handelen en niet-handelen te vinden. Den Dalai heb ik nog nooit ontmoet en zou zeker een interessant vriendelijk gesprek met hem kunnen hebben...dan moet hij wel tegen een stootje kunnen...en niet verwachtend alleen opgehemeld te worden. Op een bepaalde manier bestaat 'tijd' wel natuurlijk...nog meer voor tegenwoordig vaak eenzame mensen als wijzelf. Politiek en een relatie en filosofie (waaronder ook 'religie valt)zijn even belangrijk als zich goed in zijn eigen vel te voelen. Twee voorbeelden : als je de dag van vandaag niet goed in één weinig met kinderverzorging te maken vak bent,(wiskunde) mag je dat niet doen. Als je als beginnend psycholoog teveel luistert en te weinig pillen suggereert, mag je een half jaar langer stage doen. Je schrijft ook "als het in je eigen omgeving nog niet lukt...één keer om de zoveel tijd, zitten soms weken tussen...wanneer er in de late uren niks op tv is en ik mijn bed nog niet onder ogen wil komen, dan pas ga ik naar 't café...om eens via een paar consumpties onder de mensen te zijn. Recentelijk ben ik er aangesproken door twee mensen (los van mekaar) met liefdesleed van allerlei aard...ze hebben wel iets aan mijn luisterbereid en begrip gehad en ben in tegenstelling tot naar jou toe...spaarzaam geweest met raad voor de toekomst. Alleen hen laten beseffen dat voor alles een tijd is en ze niet moeten blijven rondlopen met had ik maar dit of dat gedaan...en waarom kan die of die niet zus of zo zijn enz... .In de hierarchie van de veranderingen op maatschappelijk gebied blijft emotionele zwaarte gevangen zitten in prestatie-en consumptiegewoonten en de vooruitgang op sociaal en innerlijk gebied verhinderen...je kan daar natuurlijk niet altijd mee afkomen, als je de mensen niet ook vleit en hun positieve punten benadrukt zijn ze op hun teen getrapt. Als er een getrouwd iemand tegen mij aan den toog zegt dat hij zou willen vrijgezel zijn, dan raad ik hem dat op humoristische manier af. Over niet-blij maken en andere wederzijdse mankementen : uit respect voor m'n eigen en voor ‘joen’,  goed wetend dat aanvaarding van tekortkomingen de voorwaarde is voor 'verstandhouding' in de 'vriendschap', want over liefde gaat het niet zo zeer, want we zijn allebei monniken geworden...ik wil geen monnik blijven. Als wij iets plannen dan komt daar toch weer iets tussen. Vrijdag ga ik naar ne rozenkrans voor iemand in mijn straat en s anderendaags naar de dienst...nieuwe inwijkelingen, anders is daar geen mens. Ik ken die vrouw alleen van m'n hand op te steken en bijna niemand heeft een brief gehad in 't dorp. Vroeger en nu had ik onder bepaalde omstandigheden soms schrik om nog iets te doen, nu voel ik me ook nog meer en meer niet-meer gewenst...niet dat ik je iets verwijt...daar gaat louter afspreken uit lichamelijke of andere drijfveren weinig aan veranderen. Wat niet belet dat ik al zelf niet soms met een voorstel wilde komen om de trein naar de zee te pakken of zo...maar het globale plaatje maakt daar na het getob en gedraai en het niet kunnen aanraken weer een einde aan... "Houdt niets voor onmogelijk voor het onmogelijk is gebleken", is een Joodse wijsheid. Indien ik mijn profiel in functie van jou analyse niet kan bijscherpen, zal het nog lange tijd bij mailen moeten blijven precies. To me you're a big poet...maar er moeten er ook zijn die hekelen en belerig willen zijn...de allermooiste woorden van liefde ooit, die kreeg je ook al van mij. Ik zeg niet meer zozeer tegen de mensen dat dat een kans is om sterker te worden...pijn ontzenuwen, het goede herinneren en leven met de verwachting op beterschap, hoe dan ook. Met sorry voor alles wat ik weer niet had mogen schrijven...ik ben niet alleen van golven, licht en vuur maar ook van vlees en bloed voor de moment...mag de dalai eigenlijk seks hebben ? Thursday, June 08, 2006 9:21 AM Subject: oosters gezegde "er is nog nooit iemand gestraft omdat hij iemand doen sterven heeft van het lachen", dat overkwam mij bijna bij het lezen naar de climax van je blije gedichtje toe, die regel ...en ze nemen Wi mee...die staat voor genieten en gezelligheid...ik kom weer niet bij als ik dit typ. Oh dat doet pijn. Hou op met schokken. Willen we eens een halve dag abn praten, we typen toch ook in ’t ABN . Alée tot morgen dan, de vogeltjes weten al de het nu eens echt goed weer gaat worden aan hun salto's te zien. Saturday, June 17, 2006 6:25 PM Subject: mooi menselijke dingen meegemaakt gisteren en vandaag Zal er eens een aantal gedichten moeten over schrijven of vertellen. Impressies van heengegaanenen,  Kruiske-ritueel in speciale vorm, foto's bij ingang kerk, biogr.tekst en mooie stem jongste dochter, soprane bij mooie muziek, de bloemen voor het open graf,...en natuurlijk de koffiekrans...met als diegene die naast me zat en die nogal kan praten en dezelfde naam als ons parochie heeft...zal ik het verklappen of zoek je het in de telefoonboek op...ze heeft jaren met ons gewerkt...onderhoudend alleszins...recht voor de raap is ze alleszins...hé..hé... ; ' t Is een oude schoolvriendin van L, ze is zeker bekwaam om het ene of het andere uiterste te verkondigen, in de zin van 'da zou nog ne goeie zen veu oech' of "dieeh heeft te doen gehad met..." vul zelf in. Kleine wereld. Ook de jonger weduwenaar voor wandeltocht uitgenodigd..enz Monday, June 19, 2006 5:53 PM Subject: fietsen in de voormiddag gisteren gaan fietsen, namiddag PLUS MINUS 140 citaten geschreven waar er na typen 87 van overbleven, sommige dienden tijdens typen lichtjes aangepast, anderen waren gewoon direkt goed.  Ik wil niet weten wat er tussen dat terrasje gekomen is en wens u een kommerloze week. Ein alte kameraad. Tuesday, June 27, 2006 4:21 PM Subject: late respons  Dag bezoekster in de virtuele wereld. Ik raakte vandaag toevallig op de date-ik site die ik al enkele maanden verwenst omdat hij mij altijd sms-t...blijkt dat ik ergens een vakje niet uitgevinkt heb...vandaag geven ze me ineens een paswoord enz...en zodoende vond ik jouw bericht en profiel. Ik heb eigenlijk weinig voeling met internet-afspraken, omdat ik er van uitga dat als er op een jaarmarkt bijvoorbeeld 99,9percent van de gezichten op liefdesvlak niet aanspreekt...je ook op internet niemand gaat vinden. Op een eenzaam moment vul je dan zoiets in en je hebt er achteraf meer last mee dan ik weet niet wat...bij mij kwamen er regelmatig berichten vanuit zogezegd Afrika die miljoenen hadden geërfd omdat hunne pa nen dikke piet was dat voor de ene of andere corrupte regering had gewerkt en ze hadden niet alleen behoefte aan een lief maar ook aan iemand om het geld in Europa te krijgen. En dan ineens toch jouw berichtje met een omweg...eh wel ik moet zeggen dat ge inderdaad niet veel kilometers hebt.  Ik ga hier niet om een ontmoeting zitten vissen want een schoon maske gelijk gij en één die zonder f'aaten schreift' heeft ondertussen al wel een goede vriendschap...en daar durf ik me niet tussenwringen...veel te belangrijk wat er tussen mensen is. Maar goed, ten titel van al onze gemeenschappelijke interesses en om een beeld van mij ook u deelachtig aan te laten zijn : op mijn homepage en blog staat meine foto en enkele levenswijsheden voor in uw oude dag als ge tachtig zijt en in een home zit... groetjes en wees een gelukkig maske...daar komt dan niets dan goeds van als dat niet ten koste van een ander is Wednesday, June 28, 2006 9:02 PM Subject: to be concerned about someone The fact that I do not seek connection doesn't mean I want to punish someone...it is survival. I managed to get strong again this week, aldough I have my longing for love as well...but strangely enough not in your direction...this switching from heaven to hell is just to much for me. Strangely enough all of the sudden this feeling changed for the first time this week when I was walking in town and a women of our age crossed my way. It struck me deep. She was full of depression and full of pills I think...she walked like she had to cross dangerous territory...all of the sudden my CONCERN for you and the idea that I maybe can help you after all was back. For a few seconds, then the images of you who talked to me as if I was a mean, dangerous person who does everything wrong, came back and saved me for today at least. One cannot love someone or caress someone on command. I advice you to look into your own soul and find out what really makes you unconfortable inside. Doctor Bach wasn't a fool, if you still have the poster I gave you you'll find other types then 'agrymony' that correspond more with you at the moment...if it means that someone who is to cheerfull at the outside to hide the internal hoplessness (that is what you said last friday in Ottignies). You say you feel powerless because no one can understand your disease(ziekte dis-ease, on-gemak)...maybe you always get angry with me after to much communication about it...because I understand more about you then you realise. I'm a constant reminder of your own doubts about the roads you take to overcome your problems. I always only feel happy in the period after such a day as friday that changes into hell while eating a frit...I knew what was changing in you the moment you started talking about that 'haring' that P.would never eat before visiting ...I forgot her name...your mimiek underwent a metamorfose that didn't leave you but got worse...then minutes later it had reached your stomac and so on and so on. In my mariage I replaced the father who had an unresolved problem with...I know you project your unresolved problems on me I think. Maybe those problems between man and women and father and daugther and whatever you name it cannot be resolved then by forgiving each other..or can it ? I do not want to continue my life in the shadow of things that went wrong between people, not in my family, not in the family I started, not with friends or whatever. After each blow I have to take, I spend to much energy in finding the real me. Often, maybe always, we are just trying to manage our genetical heritage and this costs us 99percent of our time...we are not our father or mother but ourselves...sometimes only an outsider can see and in the end...when it's to late...remember who we really are. It seems that the story of 'you hurt me first' will hunt you for ever. Forgive and forget and get better...for the moment these words are better then my arm or my presence...because the desire born from words between two people seems to be only the spark that sets the unhealed emotions in fire...burning the noble emotions as well when negative emotions attack which means that the karma of the past strikes again. Negative emotons, karma of the past; but not in a strictly Budist, but realistic way ?  It's a circle that takes my breath away. Once again, to me you are no child that has to be punished When a boot is sinking the one who learned to swim has a chance. Taking care of yourself is the first lesson of learning how to swim. You can do it ? ( Een antwoord op jou mail , die als volgt ging :) Moest je van gedacht veranderen en me toch nog willen zien laat het me dan weten . Ik weet dat mijn schaduwkant niet om aan te zien is , daarom dat ik veel alleen zit om niemand ermee te moeten opzadelen . Als ik vermoeid ben of me ziek voel is dat niet te onderschatten , dat probeer ik uit te leggen . Van de ene op de andere moment kan mijn stemming wisselen . Vooral slechte afspraken , onvoldoende communicatie erover , onmacht over het onbegrip doen me de das om . Iedereen blijft me zien als diegene die ik vroeger was en als dan blijkt dat het niet zo is moet ik daarvoor gestraft worden door het weigeren van aandacht , aanraking , begrip enz. Je kan beter ruzie maken dan genegeerd worden , dat ken ik al van in mijn kinderjaren . Vermits niemand begrijpt hoe erg dat voor mij is , hoe ver ik dan weg ben van deze wereld is moeilijk uit te leggen , een depressie is er niets tegen , de krater waar ik inval is groot en donker en ogenschijnlijk definitief . Door me terug af te zonderen en mezelf te overtuigen dat ik er weer uit geraak lukt het min of meer om de buitenwereld wijsgemaakt te krijgen dat er niets aan de hand is . De eenzaamheid en afzondering wordt echter met de dag groter en de innerlijke roep om een kering van de situatie schreeuwt door mijn lijf , in het midden latend of ik die kering wel aankan . Ik kan zo niet verder , ik moet eraan kapot . Een beetje vriendschap is al wat ik vraag en een welgemeende arm om mijn schouder als het niet meer gaat . Maar iedereen is zo gewend van te krijgen dat ik niet ge-associeerd word met krijgen en ik schaam me daar ook voor en eigenlijk ben ik ook kwaad op mezelf omdat ik niet meer kan wat ik kon . Alleen en uitgeleefd , aan de kant gezet en uitgeput , zo voel ik me . Ik mag nooit blij zijn want dan is er altijd wel iemand in de buurt die daar zijn tanden moet inzetten . Nu heb ik het niet over jou , absoluut niet . Maar je bent zelf zo alleen en verwacht ook aandacht en koestering net als vroeger en ik ben zo angstig en onzeker . Je ziet dat misschien niet aan mij maar waarschijnlijk ben ik veel meer agrimonie-mens dan ik zelf besef . Het spijt me dat ik je tot last ben Thursday, July 06, 2006 1:50 PM Subject: goed geschreven maar is het allemaal wel zo waar ? Eerst drong het niet helemaal tot mij door en wou gemakkelijkheidshalve schrijven : 'akkoord met uw zienswijze", maar toen ik Bram Vermeulen afzette, heb ik je cannoniek geschrift eens herlezen en ik moet zeggen dat ge dat allemaal ook kunt omdraaien zoals de maan ook een achterkant heeft. Liefde verschilt met vriendschap hierin dat ge ook voor een deel afstand moet kunnen doen van uw eigen wezen en omstandigheden. Pijn is geen weg die men verplicht is af te leggen, er is wel degelijk vrije keuze en de pijn koesteren is een serieus ziektebeeld waar niets goed van komt. Als je jezelf een dik panster aanmeet sta je niet open voor die kracht van het universum die iedereen rondleidt door wegen vol verrassingen. Bon, daarmee weet ik weer wat zeggen. Voor de rest ben ik blij dat je je goed voelt, anders schrijf je zo geen intelectuele beschouwingen. Hou het goed. Saturday, July 08, 2006 3:44 PM Subject: de originaliteit van het individu In verband met het mij toegezonden citaat " er is nooit iemand zoals jij geweest en er zal ook nooit meer iemand komen zoals jij" door een zekere Osho ingestuurd door Femke uit Zeist. Onder dezelfde omstandigheden twee keer hetzelfde leven beleven, in theorie wegens oneindigheid ruimte en tijd mogelijk, maar de mensheid die twee keer of meer hetzelfde aantal oorlogen door moet...nee, laat maar zijn, dat gebeurt nu ook al...en wij mensjes die onze onoverwonnen problemen altijd opnieuw doormoeten gebeurd ook al in dit leven. Cirkeltjes draaien, als zelfs de zon dat doet. Ergens zijn we uniek en toch zo voorspelbaar in vele gevallen. Het ware natuurlijk wel wenselijk en menselijk dat er meer als ik zouden komen.(poch) Niet alleen cirkels draaien, maar Ik denk dat het leven van iemand in het beste geval in phases gebeurd, op weg naar meer wijsheid voorturend de doorlopen phases afsluiten...ook vertikaal lagen opbouwend en horizontaal de wereld beter begrijpend. Zo, als een ander het niet zegt zal ik het dan maar doen. Niet op reageren, zal weer tot misverstanden leiden. Sunday, July 09, 2006 1:45 AM Subject: materialiseren Heb vandaag een vader en zoon Tsjetseen een lift gegeven. 's Avonds bij mijn fietstocht richting zuiden bij hun ocmw-woning doorgekomen, alwaar ik moest binnenkomen om mee te eten met de man en vrouw en zes kinderen in een bijna leeg huis zonder tv...gelukkige kinderen tussen drie en tien jaar, lang geleden nog zo'n eenvoud en tevredenheid en spontaniteit tegengekomen. Ze hebben al twee centra achter de rug; één in de walen en één in' t Antwerpse, de kinderen spreken tamelijk Nederlands en een beetje Frans en vertalen naar de vader toe die een beetje Frans kent, de moeder houdt zich blij op de achtergrond en maakt Tsjetseens eten...de weinige woorden Russisch die ik ken doen hun uitermate verbazen. Verder gestudeerd over de plannen vh imperialisme met de wereld, afgerond met de docu over oorlogsvoering. Nog weinig onmacht toegewenst en maak je geen zorgen, tegen de avond zie ik wel dat ik onder de mensen kom indien nodig. Tuesday, July 11, 2006 10:46 PM Subject: dagelijkse beslommeringen heb ik niet te melden Je 'dagelijkse gedachte' over begrip is niet denken wat een ander voelt, maar voelen wat een ander denkt...ik moet zeggen, ik zou mezelf niet zijn als ik het niet zou zeggen...ik kan de twee en nog veel meer natuurlijk...maar dat wist je al. Voor de rest, want ik veronderstel dat begrip ook is willen weten wat iemand anders met z'n leven doet... ben ik weer aan 't studeren en schrijven en ervaringen met mensen aan het opdoen. Verleden week legde ik de geschiedenis nog aan Tsjetsenen uit en gisteren bleek een superterrorist uit hun land zijn pijp gelukkig uit en dat was handig want ik heb vandaag hun elektrik hersteld en een artikel over 100jaar Tsjetsenie voor hun uitgelegd enz. . Verder al twee rechtsneigenden naar links doen overhellen. Van één vrouw krieken en van een andere kersen gehad, een derde vrouw zei me dat er dit jaar een soort worm in de Belgische kersen zat, een vierde spoorde me onrechtstreeks na een toevallige ontmoeting aan om nog eens iets over het leven en de dood te schrijven en een vijfde nodigde me zowaar uit om bij te babbellen...gelukkig ken je ze niet...als ik wat chance heb komt er meer uit de bus dan onze gezamelijke interesse in oorlogen enzoverder...ik herontdekte haar op een buitenlandse site over fascisme...en ik die dacht dat ik beter een vrouw zou zoeken ipv mijn tijd met politiek te verdoen. Dus tot daar zonder al mijn recentste bevindingen over bijzondere energie, die toch gelukkig niemand interesseren, in een kleine notendop mijn relaas. Het toeval is ons noodlot gunstig gezind want gisteren blokkeerde mijn compu weer toen ik eventueel(fraktie van sekonde maar) overwoog om kersen te komen plukken...de beschermende hand sloeg toe en vrijwaarde zo het meisje in Wi van naderend onheil ( ik zeg dit omdat ik droomde van een vrouw die in embryotoestand lag te slapen) en drie andere vrouwen zeiden dat je er in feite als een klein rustig slapend meisje uitzag en ze begrepen maar niet dat je dan zo een grote problemen kon hebben. Mijn crash is dus hersteld, maar verwacht niet alle dagen zo'n verhaal en de nauwgezette beschrijving van mijn ervaringen waarvan ik zoals gijzelf ook dus hoopt en ik van de uwe ook, dat het er gezegende mogen zijn. Tuesday, July 18, 2006 8:24 AM Subject: dag kameraad Inderdaad...misschien hebben ze vernomen dat ik je met rust laat en dat je terug een eerbare vrouw geworden bent... maar ze weten natuurlijk niet van mijn annonce destijds tijdens onze twee jaar platonica, waar jij een woordje aan toevoegde in 1994...'breeddenkend'. Je wou me voor jou misschien...maar je was niet vrij en net voor mijn bestaan een huwelijkscrisis overwonnen,dacht je. It seems to be the story of my life op ieder gebied, altijd maar begrip opbrengen voor van alles. Ik moet naar de begrafenis van RA.C. Hij stierf toen hij een aderbreuk kreeg en de konijnen voederde...drang naar het zachte als laatste boodschap...en de konijntjes die over het erf huppellen...mooie dood. Ivm verjaardagsfuif alain ,Ma réponse : Door recente omstandigheden kann ich leider nicht présent sein op de heugelijke viering van deze originele knaap. Ik ben al eens vanzeleven in zijn tuin geweest en heb er zijn favoriete boompje mogen aanschouwen zo'n vijftien jaar geleden...dat moet al een serieuze boom geworden zijn ondertussen. Voor het tegenbezoek van toen temidden veel bomen kan je bij mij terecht...je belt dan en dan kom ik je op de parking aan de weg of 't station afhalen. Veel eten en drinken kan ik toch toch niet...maar veel rust en wijsheid gegarandeerd als jullie afkomen. Gelukkig halfeeuwfeest op voorhand gewenst en van harte bedankt voor de uitnodiging en amuseer jullie maar goed. Call centers aller landen verenigt U. (ik dacht er nog bij te schrijven : zal een afgezante sturen, maar hou meer en meer van duidelijkheid zonder meer.) Tot daar deze lezing zou de pastoor zeggen. Met zonet een patersboterham achter mijn kiezen geslagen, vraag ik me af hoe het met die andere cc -veterane gaat...hangt ze puffend in de kersenboom of zit ze aan een comeback in de literaire wereld te werken ? Denkt ze met heimwee aan vervlogen tijden of plant ze een nieuwe taktiek om lichamelijke dingen te lijf te gaan ? Ben zelf iemand tegengekomen die in mindere mate misschien dan jij last heeft van jouw symptomen, waaronder al eens het hoofd dat onder veel afzien al eens niet meer zo traagrustig reageert...net toen ik een wolkenloze hemel zag opdoemen legde ze me dat alles uit. Ze is al een paar maand thuis en wil absoluut van vanalles af via een soort Neurodinkskes-kuur in Nederland net over de grens. Bovendien wil ze haar ex-managment-job inruilen voor een opleiding in die neurodinkskes kuur die ze volgt om a cvs en fybrym. en aanverwante mensen te helpen. Heb haar gezegd dat dat niet zo simpel zal zijn. Als ze ooit wil beginnen mensen te helpen, zoals wij vroeger, soms die drang hadden, als ze al een praktijk begint en jij hebt teveel last...laat iets weten. Als betweter zal ik er dan niet tussenkomen. Waarom blijf ik maar die kwalen-lijn tegenkomen on my way en die mensen die zoals B in de tijd eigenlijk wel best bezorgd om jouw zijn en daarom of om andere redenen toch wat afstand tot mij proberen in te bouwen? Als ze me blijft aanstaan zal ik me tegen deze taktiek proberen verzetten. Zo ziet ge maar dat vrouwen met kwalen in principe niet-onattraktief zijn. In the mean while zend ik je mijn vriendelijkste wensen voor pijnvrije dagen en een deel van het teveel aan energie dat ik deze week opbouwen kon. Neem rustig de tijd voor kalme hersengolven en bel me nadat je me terugmailt NIET op om te zeggen dat het je spijt dat je die mail dan verstuurt heb. We hebben teveel meegemaakt om lelijke dingen naar mekaars kop te sturen. Om het met ZEN te zeggen "treedt niet in de voetsporen van de leermeesters, maar zoek zelf naar wat zij zochten... o eternal searcher die bijwijlen ook al eens iets vindt.  Wednesday, July 19, 2006 2:25 PM Subject: te lang alleen leven mag je niet doen als de moment daar is om voor mekaar te kiezen, moet je bepaalde richting uit...eerst later zal ook in jouw leven blijken dat er ook voor jou niet noodzakelijk een wispelturige up en downperiode aanbreekt en zal je dezelfde kansen krijgen, immer weer...onder de vorm van iemand die op termijn wel weer terug voor uitdagingen, maar niet voor spanningen zorgt...al is die iemand nul of vijftig jaar of... zo'n wezens dienen zich echt aan, ze bestaat en ik voor haar en soms mag je elkaar niet wegduwen...door toedoen van anderen, daar heb ik nu eens echt geen zin meer in. Onze eigen achtergrond maakt ons geschikt of ongeschikt om al of niet het verleden van anderen een louterende evolutie te scheppen. Dan kan je het niet maken om de pijn van anderen in een nieuwe relatie binnen te dragen... . Thursday, July 27, 2006 9:29 AM Subject: bedankt voor de leuke verhaaltjes Rechtzetting : heb geen aanval gelanceerd en jij hebt niks misschreven. "verbrand" Gek, aan die uitspraak van jou, dacht ik gisteren in de namiddag ergens. Ik dacht eigenlijk gisteren ook dat je op vakantie was. Als je geen last wil hebben van heimwee naar ons denk je bijvoorbeeld aan de eigenlijk grappige middag toen we samen pruimenconfituur gingen maken vorig jaar. Dramatiek en humor liggen kort bij mekaar. Hoe mijn leven er uitziet ? Op gevaar dat de volgende zin zich als een leeuw die me wil verscheuren tegen mij keert dan toch maar schrijven...dankzij wat wij meemaakten dient zich nu weer een test aan...ben ik bereid, bekwaam en sterk genoeg om via de verleidelijke wegen der liefde een mogelijk nog zwaardere opdracht te aanvaarden...heb ik dat aanvaarden nodig om nog meer inzicht te krijgen in de donkere hoeken van ons mens zijn.? Ik heb weer veel geleerd en het houdt voorlopig niet op.Je weet hoe het gaat : aantrekking heeft veel minder met seksuele dan zielenredenen te maken...wij konden het sensuele twee jaar in functie van geen driehoek te beginnen onder houden voor het ook seksueel werd...wat de problemen die dat soms meebrengt in driehoeken niet durend positief beïnvloed. Zelfs al leef je beiden alleen of met of zonder kinderen niet bij mekaar riskeer je je weer in constructies van derden terecht te komen...omdat het leven nu eenmaal één ziel heeft denk ik. Ook veel bestudeert : een in de kringloop gevonden eindwerk over Incest, net de dag dat ik het met een oude vrouw nav gebeurtenissen daarover gehad had. Ook de Koranversie over de verhouding tot doodgaan bestudeert om in de agressie nopens van sommige van z'n extreme believers in te komen. Tsjetseense warmte gevoeld. Jongelingen raad gegeven. Correspondentie over Lebanon. Oorlog in ons en oorlogen op grote schaal...ben weer antwoorden aan 't verzamelen. Zal maar ophouden, hoe meer je schrijft hoe meer je kan miszeggen. Mekaar zien om te praten ? Als ik instort of dreig vermoord te worden(het zijn niet allemaal verdraagzame P's, ook al leeft deze niet samen, zal ik dat eens overwegen... . Voorlopig heb ik m’n handen vol met het ontcijferen van de subjectieve en objectieve redenen die de mens in de kelders van z'n hoofd gevangenhouden...terwijl het kind in hen er zo graag uit wil. Je zou op de duur schrik hebben om het kind eruit te laten...raken wij wel echt los van al die generaties lang doorgegeven verwarring ? Kameraadschappelijke groeten o Saturday, July 29, 2006 6:08 PM Subject : meglio gioventu einde ...is on verhaal er één van 'eindelijk die twee komen dan toch bij mekaar' ? Mijn schat, ik zal je de mijne tonen als ze af is, ben aan 't schrijven. Innige groeten. Sunday, July 30, 2006 6:28 PM Subject : tekstbespreking Ik verander er niet graag iets aan aan die inleiding omdat het veel vlugger kwam dan ik kon bedenken die zaterdag op 't callcenter moest ik die eerste zin ergens opschrijven en alles stond er binnen de drie minuten. Er moest als tweede zin nog bijkomen 'your name is 'combination' een ander woord voor 'relier'....en dat houdt ook politiek in, alhoewel bewustzijn beter met filosofie begint om iets uit te leggen. Meer dan cellen en emoties zijn we een verzameling van ervaringen uit het verleden die nog altijd iets aan 't afmaken zijn. Objectief reageren en rationeel denken hebben we nodig om uit onze negatieve emoties, onze ik-gerichtheid te raken...de positieve moeten we volop ontwikkelen. Ergens zijn we ook een dier...onze Jean bijvoorbeeld heeft heel veel positieve emoties...maar soms 'bejankt', beklaagd hij zijn eigen maar wat als ik te lang niet met hem bezig ben...als ge hem moest geloven moest ik hem de hele dag tot in Lubbeek en drie maal terug volgen of beesten voor hem houden of zo... "er is meer Jean" zeg ik dan, maar ja, dat gaat er bij sommige mensen nog niet in.” Tuesday, August 01, 2006 6:36 PM Subject: groetjes .Als Iran op 't einde vd maand z'n nucleaire plannen niet opbergt gaat de cirk zoals tegen Irak waarschijnlijk weer beginnen als de Syriërs en Irak nog een maand binnen hun grenzen kunnen blijven of ook niet beginnen blaffen. Dan ga je twee fronten krijgen USGB en de Polen met hunnen tweeling met ook zogezegd godsvruchtige zieltjes, en enkele andere Oosteuropese landen tegen de Russen en Chinezen die Iran eerder genegen zijn...De andere Westeuropese en sommige oosteuropese landen zullen proberen schipperen om zoveel mogelijk winst uit het verlies vd rest te halen achteraf... niet vergeten, zowel Israel als bijvb. Pakistan hebben atoomwapens...Pakistan bondgenoot US...maar voor hoelang nog ...als ze Iran aanvallen (wat ze nu eigenlijk in Libanon al doen) kan het regime onder druk van de straat in Pakistan of Egypte wel eens gaan wisselen. Sommige fanatieken zouden wel eens durven een atoombom op Israel te gooien dan. Weg die rommel, overal, tegelijktijdig. Als ge mijn luisterend oor nodig hebt, belt dan maar, vorige keer was goed gesprek...als ik uw oor nodig heb sms ik en dan belde maar...ga even rusten nu. Tuesday, August 01, 2006 9:57 AM Subject: wamokzegge ben geen leugenaar, ik kan alwel eens iets uit m'n mouw schudden opdat iets beter zou begrepen worden of om iets lichter te maken...ben vooral iemand die opdrachten niet uit de weg gaat, net als jij, maar die stillaan beter weet wanneer hij moet afhaken...zoals Tom Boonen in de tour. Wat betreft m'n toekomstige grafrede, dat men dat maar toevoegt bij al de rest dat over me wordt gedacht en gezegd, en dat er maaar niemand het in z'n hoofd haalt te zeggen dat ik altijd een goede evaluatie op t werk had of zo, dat men mij evalueert op wat ik schrijf en doe...dankzij de imperfectie van anderen en jezelf kan je ook groeien ...je mag alleen niet in negatieve emoties blijven hangen en je moet ergens voor gaan als je iets wil...iemand 'willen' zal ik maar opgeven...my fire is to strong. Tuesday, August 01, 2006 9:47 AM Re: volle rijpheid ... verdorie laat dat toch vallen, de wereld staat straks misschien helemaal in brand... Tuesday, August 01, 2006 9:42 AM Subject: Re: Een dagelijkse gedachte wat wij aan goeds gecreërd hebben lijkt alleen maar breekbaar, ik neem het in der eeuwigheid met me mee tot na de volgende bigbang als de straling weer eens moet beginnen combineren en onze uitgezuiverde ikken weer zullen denken dat ze mekaar al eens ontmoet hebben...misschien gaan we dan weer anders om met mekaar? alle 20 miljard jaar krijgen we misschien een nieuwe kans....gezien de relativiteit van tijd is dat zoiets als na een nachtrust..... Saturday, August 05, 2006 1:56 PM Subject: Re: vergeten ? Express ? Dat zou je wel willen en een stukje van mij ook, maar ik heb het te druk met m'n intuitie volgen en schrijven en de literaire kant in I aan te moedigen via mijn pc hier aan ' t water. Ze ontpopt zich als de proza-tegenpool van jou poëzie kant...in haar schrijven op zoek naar de juiste innerlijke houding om met verschillende relaties om te gaan. PS, die bloemen zijn hopelijk voor jou van een onbekende aanbidder die al op de loer ligt omdat hij vernomen heeft dat wij uit mekaar zijn. Pas toch maar op voor mensen met niet-spirituele bedoelingen lees je nu terwijl je lacht omdat dat van die bloemen gewoon een vrouwelijk trukje van je is. Droomde vannacht dat iemand die ik in mijn job in Brussel kende je achter mijn rug het hof maakte...jullie waren op een jackpot aan' t spelen (iets wat niet bij jou past) en hij maakte avances...in jou was de door mij onbevredigd gelaten maar opgewekte vraag ernaar aanwezig. Tot dra...jaja, jaja, hola maar, dat zal veiligheidshalve wel buiten je vlindertuin zijn. Alhoewel sommige acteurs en regisseurs voor hun film maar al te graag al de verschillende rollen die je gisteren in één persoon vertolkte in hun draaiboek zouden willen hebben. Heb er geweldig van genoten...geen enkele emotie is binnen gebleven. Uniek, zoiets kan je geen tweemaal in t leven overkomen...misschien ben je wel speciaal geboren om die performance in real art of daily life om te zetten met mij als tegenspeler die finaal toch niet toegeeft aan de crescendo van de plot waar je naar toespeelde. Voel je niet afgewezen of laag...je was groots en je kan het nog.  Theater rescendent voor de Post. She :”Vrijdag kom je dus , ik ben blij ... ik zal mosselen maken en zelfgemaakte frieten ... en mijn beste fles witte wijn aftrekken ... Zorg dat je honger hebt , voor ne keer dat ik je nog zie zal ik er proberen een feest van te maken ... zo zou dat altijd moeten zijn als mensen die mekaar gaarne zien elkaar ontmoeten : een feest ... eender wat de dag erna brengt ... ik zal mijn best doen , doe jij dat ook ... Dat van " zal wel moeten zeker " is er lichtelijk te veel aan ... je moet niets hé ... je komt graag of je moet nee zeggen ...” Kantelpunt uit noodzaak in functie van het lot en de voorbestemming ? Na vriendinnen uit alle kunsten, op weg naar de kunstenares met het beeld na die van onder andere de pöezie, de afro en latino kunst, de proza, de viool en ieders culinaire kunst? Monday, August 07, 2006 9:36 AM ge hebt het weer gekunnen met je friet mossellen Het heeft in het weekend wel veel goeie literatuur over de psychologie tussen man en vrouw enz opgeleverd, maar zaterdagnacht was er absoluut geen plaats meer voor libido bij mijn geliefde. Het zou me verbazen als het niet afliep zoals in het verleden, eens je iemand een aanleiding gegeven hebt om achterdochtig te zijn, krijg je dat niet meer weg...vandaar onder meer dat ik voor niemand op lange termijn een optie ben. Don't start hoping, I'm not returning. Bel me niet op als je daar verontwaardigd meer wil over weten...ik praat er niet over, ik moet m'n maagzweren ontzien. Je zult wel een hele uitleg hebben over 'als de band tussen mensen sterk genoeg is gebeurd dat niet' enz... . Laat maar zitten. Ik ben niet kwaad op je,(is een trauma dat je ergens opliep) maar ik kan toch niet over het weer schrijven ? Niet terugschrijven is ook maar niks vandaar, je kan weer voort vandaag. Monday, August 07, 2006 3:10 PM Subject: heel schoon woorden e99 Kan er niet op ingaan, ben politieke teksten die ik toegezonden kreeg van Rusland en Spanjeaan 't bestuderen. Anders weet ik niet meer met wat ik nu bezig ben. Morgen misschien Wednesday, August 09, 2006 10:35 AM Subject: mijn warmste woord Mijn warmste woord is het goed voelen in jou. Je zag het niet, het roosje in de confituurpot dat ik voor het raam zette vóór je belde, naast de pompbak had het volgens mij te weinig licht.  Mijn warmste woord is het goed voelen in mij... door goeie herinneringen aan jou... Mensen die mensen na halve levens alleen nog in de schaduw van negatieve gevoelens zien, vergooien een stuk van hun leven of moeten altijd opnieuw herbeginnen...ik weet dat jij sterker bent en de liefde die ik gaf echt was...dus zal je nog wel aan het goed voelen raken.

wednesday, August 09, 2006 7:32 PM Subject: . Er bestaat een Bachbloesem voor een plotse samenloop van omstandigheden die je dreigt teveel te worden...Holy zit erin en nog drie ander, je weet wel wat ik bedoel. Lees toch de vorige mail van me maar eens. Ben geen onmens. Moge morgen je de vruchten van de spanning en inspanning van vandaag brengen. Maar eerst goed slapen. PS. Je bent niet zomaar inwisselbaar voor om 't even wie...vertrouw daar een beetje op, en zet dat vijandsbeeld ergens op zolder. Thursday, August 10, 2006 10:52 AM Subject: wij zijn voorbestemd om ongewone dingen op ons te nemen... ...zo lijkt het wel. Ook van maan genoten. Niemand hoeft voor mij te koken of wassen, een drankje op een vrije dag zit er nog wel in zeker...alhoewel "we zouden mekaar verbranden", zei je eens. Ik wil me altijd volledig geven als ik een verbintenis aanga, op de duur leer je wel wat je moet delegeren en wat je aankan. Veel sterkte in al je verbindingen naar de buitenwereld toe gewenst. Beeld je in dat je op één van die paadjes in 't Meerdaalwoud staat en maar één paadje tegelijk kunt nemen, als je ze allemaal eens genomen hebt weet je dat je niet hoeft te verdwalen, maar altijd weer bij jezelf kan uitkomen...net als in een atoomstruktuur. Thursday, August 10, 2006 8:12 PM Subject: een pull en wat politiek Ben in kringloop geweest, boeken afgegeven, behalve boek over gezondheid, Ruyslinck, Cactussen, Groentetuin. Nu moet jij raden welke trui ik boven op je gedichten heb gelegd en eruit gekozen heb om niet weg te doen. Vertegenwoordigt het meest jij van al die truien. Ben niet van plan om je veel te bellen dat weet je wel...wil ook niets uitvinden van zus en zo of iets achter wie zijn gat dan ook doen...al zal ik niet zelf over een ander beginnen en zeker niet over een privacy schreef gaan... Zal wel sms-en als ge da liever hebt of bij acute krisis wel naar ...bellen. Als ik ooit nog moest komen zeg ik dat 2 dagen op voorhand. Onderstaande tekst is nav een recent boek over WOII. Het gaat over de drie meest door de fasco's geviseerde mensen uit het dorp. Toevallig mijn grootvader en de grootvader van I...beide opgepakt, gefolterd en losgelaten en dan veel blabla achteraf door sommigen. Haar andere grootvader schreef teksten voor bruiloften waar de mijne op zong. Ik moest gewoon reageren op wat ik vandaag las...eerder kunnen ons voorvaders in ons misschien niet rusten. Mensen lijken soms verbonden in het lot te zijn. Diegenen die in de jaren veertig een jaar of vijftig waren en waar de vergaderingen van het verzet plaatsvonden bijvoorbeeld. Twee van de drie verzetsmensen waarover ik het heb, ( derde ontsnapte), werden opgepakt en respectievelijk in Breendonk en in Leuven weer vrijgelaten, wat na de oorlog leidde tot speculaties over wat zij onder foltering al of niet hadden losgelaten, terwijl zij zelf het waren die verlinkt werden vanwege hun voortrekkersrol. De represailles op het dorp worden in het jongste boek over wat er zich toen heeft afgespeeld niet als represailles voor één bepaalde moord op een collaborateur uitgelegd, maar als een plan dat maanden op voorhand al klaarlag en omdat men met de opkomst van de geallieerden in zicht alle sabotage acties van het verzet tegen de mogelijke terugtrekking van Duitse troepen vóór wou zijn. In Normandië had dit de Duitse troepen al vele verliezen gekost...gedynamiteerde bruggen waarover men niet meer kon terugtrekken en daardoor zo in de val zat enzoverder. In het boek met de visie al zou de represaille dus in een militaire strategie tot terugtrekking gepast hebben, dweilt men de vloer aan met de represaille-theorie...waarom omsingelt men dan één dorp...omdat de verzetsmensen meer en meer uit de steden trokken en zich in de dorpen verborgen, stelt men. Mensen die hun leven op het spel hebben gezet om het verzet te steunen waaronder de drie waarvan ik sprak, mijn grootvader, een mens wiens vrouw slaag kreeg en die na de oorlog bezoek kreeg van de Engelse piloot die hij verborg en die kon ontsnappen...een mens wie voor en na de oorlog bij burenruzies geroepen werd om te bemiddelen, een mens die men bijhaalde om doden af te leggen, iemand die kon zwijgen als een graf en om zijn filosofische zwijgzaamheid bekend stond, iemand die een café met volksspelen had en die in allerhande amoureuze en andere perikelen om raad gevraagd werd...iemand die het belang van zwijgen kende, zo iemand staat dan ergens in een boek met het woordje verraad geassocieerd. Als men geweten had dat hij een piloot verborg dan had men die piloot zeker gaan zoeken...maar er waren zoveel versteekplaatsen bij hem, tot onder de prei in de hof...dus heeft hij niets over die piloot gelost...wat zou hij dan meer hebben verteld dan de bezetter al niet maanden van tevoren wist ? Analyses van wat er werkelijk gebeurde, mogen er niet toe leiden van al diegenen die aan het verzet deelnamen nu tegen mekaar op te zetten. Het zijn altijd diegenen aan de top die de kleine garnalen gebruiken en doen marcheren...in de tijden van bewapening in de jaren dertig werden de vakbonden zelfs ingeschakeld om de bewapeningswedlopen mogelijk te maken, en niet alleen in Duitsland. Het volk had overal principieel tegen zo'n dingen moeten zijn. Friday, August 11, 2006 6:00 PM Subject: bedankt voor de raad Inmiddels heb ik dus vernomen van die overvloed aan vrouwelijke cellen, wist niet dat die bestonden, dacht dat ongeveer fifty-fifty toestand in iedere cel aanwezig was...de jouwe zullen tijdelijk naar de female-site overhellen, wegens toegevoegde hormonen of verlangen je weer meer vrouw te voelen. Dit begint niet alleen met de aandacht van een man, maar in je eigen zelf. Dat je er iemand voor nodig hebt, geldt op den duur ook voor een man. What can I say ? Good Luck. Misschien breng ik je maar best een patiënten bezoek, zal afwachten. Sunday, August 13, 2006 6:54 PM Subject: Lieve jonge vriendin.  Ook zonder je vraag had ik je wel gemaild. Ouders. De ene pa wenst zijn dochter dat ze gelukkig wordt voor een stuk in hem, zijn andere kant ziet liever z'n dochter de kinderen alleen opvoeden beducht als hij is voor wat z'n dochter in 't verleden overkwam en de schaduw daar nog van. Door m'n oorlogsonderzoek belandde ik zatervoormiddag bij hem en z'n vrouw en diens moeder. De andere vader probeert stoer te blijven doen in het aanschijn vh levenseinde, hoe raakt hij aan het zachte in hem ? Ik verplichte ons ma deze namiddag om op die inmiddels opgeborgen scooter van onze pa te gaan zitten en samen zijn we het veld ingereden, met prachtige Provencaalse vergezichten op het Hageland...ze was enthoesiast, soms té...want ze zette de snelheidsknop soms te hoog. Onze pa kon op zijn gemak rijden, dat vond zij dan maar slenteren. Ik geloof dat onze pa dikwijls van die vergezichten moet genoten hebben in zijn oude dag. Soms kwam hij tegen de late namiddag bij goed weer alleen uit het veld terug. Eindigen, we staan er allemaal voor en moeten er door. Voorlopig nog wat verder werken aan wat nog in me zit. Wat betreft de titel van deze mail, ik kan toch niet kwade oude vriendin gaan zeggen...zo zie ik je niet...het is allemaal heel menselijk wat je overkomt, blesser, blessed, ligt kort bij mekaar. Ook mij overvalt jouw verdriet soms, zelfs op gelukkige momenten...en dan kijk ik naar Jean dog die het allemaal niet kan schelen en content is met z'n uitstapjes in het veld van z'n vrijheid. Wij mensen kunnen maar een zekere door de ziel opgelegde vrijheid aan eens we in een bepaalde verhouding tot iemand omgaan. De geest zou niet jaloers mogen zijn, het is het lichaam dat de mens parten speelt. Ik wens je veel beter weer, alhoewel ik een zonnige namiddag had. Ben blij om veel, verbolgen ook, maar niet om de mensen met wie ik omga, maar om de hebberigheid die de wereld regeert. Ajuus. Tuesday, August 15, 2006 6:19 PM Subject: het leven zit soms vol met spanningen en vulkaanuitbarstingen Daar komt op den duur vruchtbare bodem van. Een schrijver ontlaadt zich via woorden en daar ben ik meestal mee bezig in de dag...alhoewel deze ontlading bij mij niet zozeer uit spanningen maar uit alle dagen opnieuw op te bouwen concentratie geboren wordt...na gesprekken, aanrakingen allerhande, info uit de media, mails, ze zijn allen voedsel voor de geest . Ter ondersteuning zendt ik je vele aanrakingen allerhande mee August 18, 2006 7:34 PM Subject: als ge gelijk hebt hebt ge gelijk Alhoewel goede ervaringen met mensen soms moeilijk te scheiden zijn en al wat ik stuur komt uit mijn hart dat ingebed is in een lichaam en dat al vroeger dan 1955...ik geef en neem maar ik begrijp wat je wil zeggen en zal je dat dus besparen. In verband met de pruimenpit, mensen zijn inderdaad moeilijk te veranderen. De meest onverzettelijke komen in kontakt met de meest flexibele...tot dat de rek vd flexibiliteit begeeft ? Saturday, August 19, 2006 5:48 PM Subject: antwoorden Moest iemand anders me die vragen stellen over jou en mij die een relatie begonnen zouden zijn (zoals ik en I nu bijvoorbeeld), zou ik van alle leuke toevallen, gesprekken, dagelijkse codes voor wat er in het leven gebeurdt, literaire dinges kunnen overmaken naar de vraagster...waaruit zou blijken dat het voelen in de relatie wel goed zit. Laat dat al maar eens sporadisch aan bod komen zou ik zeggen. Als het al aan bod moet komen, want in plaats van deelzaamheid in het deel geluk in de relatie zou het wel ergernis in jou kunnen doen ontstaan. Enthousiasme werkt niet alleen aanstekelijk. Dat iets in de richting van dezelfde kwaliteit evolueert doet geen afbreuk aan de autenciteit van wat geweest is. Dat er geen reisplannen zijn of ze de potjes van Tuf nog niet gezien heeft wil niet zeggen dat er iets ontbreekt. Je moet me niet vergelijken met het zachte deel in onze pa dat hij soms zo moeilijk toeliet, als ik je niet toeliet, schreef ik dit  nu niet...ik laat het goede van de hele wereld toe, maar kan met maar iemand op een bepaalde manier dagelijkse dingen afspreken lijkt mij. Over de wijnglazen en terugbrengen en zo, ...gezegd uit een gevoel van déjà vue, niet uit gevoel met hoop op uitzicht op... What will be will be. De oorlogsdinges is niet echt prioriteit wat betreft het verleden, wel wat het heden betreft soms. Eén vd twee vriendinnen die ik gisteren bij I aantrof had een shirt aan met de titel van mijn  politieke roman op,(Rode kermis) de andere haar ex zei me altijd dat er niks meer te schrijven viel en I moedigt me aan...zoals jij ook al ooit. We geraakten per ongeluk toch via die vriendinnen op M kermis, Perongeluk speelde er. Ik hoop dat je je bijeenpakt en niet twijfelt zoals wij gisteren en naar Hoegaarden gaat vandaag.  August 22, 2006 6:02 PM Subject: ik wil niet in herhaling vallen, maar ik wil niet in herhaling vallen, maar...al het positieve dat er ooit was, is er nog, en al het negatieve, daar bewaar ik maar de ergste dingen van om mijn gedachtenbuurt soms mee te blokkeren, opdat ik geen niet-realiseerbare aspiraties die je achteraf onderuit halen ,wil tot leven wekken. Stop met verloren lopen...probeer de liefde voor je eigen en naar anderen toe te gebruiken om van de instabiliteit naar het stabiele te reizen...enig probleem voor jou is dat je mij nog overal in je perspectieven ziet. Wat mijn perspectieven betreft, ik volg m'n gevoel en m'n hoofd en laat het geheel dagelijks mee evalueren door m'n maag. Ook ik beslis dagelijks wat wel en niet te doen...de keren dat mijn huidige andere kant dat ook kan en we derden met ons welbeiing confronteren valt dat over 't algemeen goed uit...al moeten de grootste uitdagingen misschien nog komen. Je bent niet de enige die soms de steun van iemand nodig heeft. Zolang je dat zelf zin in 't leven en kracht geeft ben je alleen met je eigen en de andere in het lot verbonden. Schrijf nu niet terug dat je hiermee niks kan doen. Wednesday, October 04, 2006 6:28 PM Subject: plezierige dingen gewenst. Ga nu eerst wat rusten want ik heb vandaag in Tienen niet kunnen lezen en teveel naar de oppervlakkige dingen vh leven moeten luisteren. Uit m’n gesprekken onthoud ik vooral dat je het niet voor mogelijk houdt met hoeveel frustraties mensen soms kunnen rondlopen. Ik had vandaag die man met zn maagbloeding willen gaan bezoeken maar is er weer niet van gekomen...in zn omgeving klinkt het van 'hij had zoveel niet moeten drinken'...ik zeg' hij had zoveel niet moeten willen dragen voor hij het laatste jaar begon te drinken.' Kiezen voor de eigen weg en de eigen en soortgelijke energie kan mensen enorm in de knoei brengen. In het evangelie van Thomas staat ergens een stuk over de problemen die lichamelijke intimiteit met iemand kan meebrengen en iemands zielentoestand. Ook nog niet in de kerk horen voorlezen.


  1. Astra Nova Willeke Poëzie (KM in deze geschriften) krijgt een sterke tegenspeelster, Jinny Proza. het lijkt soms of het verboden is van verliefd te worden Bovenal leer de liefde die in je zit voelen en leer ze ook aan wie te geven. Onderzoek de wegen die de filosofie en de geschiedenis bewandelden. Bemin de kunsten. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. Deel het met je uitverkorene. Laat zo weinig mogelijk negatieve emoties toe. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. Deel zowel de vriendschap als de liefde, de kennis en het zoeken als je lichaam met je uitverkorene...kruidt het geheel met relativiteitszin en humor en je bekomt ...passie.  Als je dan niet dadelijk voor mekaar kiest...moet het niet zo zijn. Als geest en materie één zijn en eeuwig bestaan en de rode, wetenschappelijk aantoonbare wetten van de materie, altijd aan een verfijning van de geest gewerkt hebben; ...hoe komt het dan dat voor het begrijpen van allerlei soorten verhoudingen tussen mensen, zeker die, die met het intieme zijn te maken hebben, je met die rode wetten alleen niet ver komt ? Mensen zijn niet alleen bij mekaar omdat ze geografisch gezien in mekaars buurt woonden of elkaar toevallig tegenkwamen...of mekaar ekonomisch nodig hebben...ze trekken de moeilijkheden die ze nodig hebben om te groeien vaak zelf aan...vooral diegenen die eigenlijk niet veel groei nodig hebben, lijken soms nog het meeste moeilijkheden aan te trekken. Verliefd worden, een onmogelijke zaak soms...de praktisch te regelen zaken, de actualiteit volgen rond werkloosheid, armoede en oorlog slorpen ons in meerdere of mindere mate volledig op. De studie naar de redenen van allerhande dergelijke ellende en de propaganda in dienst van de oplossingen houden ons over het algemeen te weinig bezig. Maar bovenal gebruikt de liefde ons al te vaak om ons het onderscheid tussen mensen en wat hen in ons aantrekt en afstoot duidelijk te maken. Aantrekken en afstoten, ebbe en vloed, het universum dat uit deint en weer in mekaar stuikt...de liefde kent er ook wat van. Die filosofische speurtocht naar de zin van het leven, sommige theorieën die men rond de praktijk van de mens en zijn menselijke relaties uitgewerkt, blijken in de praktijk rondom ons veelal te kloppen...al kan je een mens en zijn relaties niet in om 't even welke theorie gieten. Zo hebben vele alleenwonenden hun boezemvrienden wel een aantal redenen om niet bij mekaar te wonen...wellicht omdat ze te openhartig over hun al of niet platonische verhoudingen zijn...en ook omwille van de verplichtingen die ze, terecht of onterecht nog bij de voorgeschiedenis van hun leven terecht of onterecht, menen te hebben. Vanuit de subjectiviteit van een situatie lijkt iedereen tijdens conflicten wel gelijk te willen hebben...het is hoe men zich op korte of lange termijn voelt dat bepalend voor iemands beslissingen is. Misschien is het iemand zijn lot van bijvoorbeeld te blijven schrijven en daarvoor veel alleen te moeten zijn. Misschien is het iemands lot van verder in de omgeving van je kinderen te blijven. Alles is op een bepaald punt altijd het resultaat van wat eraan voorafging. Schrijven over de veiligste manier om emotionele windhozen met vrouwen en mannen en kinderen te vermijden, is nog niet zo simpel. Er monogaam mee samenwonen is, afhankelijk van iemands karakter en opdracht in 't leven een heel goed recept ter voorkoming van onrust. Ook in gemengde gezinnen met kinderen is samen leren omgaan met mekaar een opdracht. Het zou zo simpel kunnen zijn. 'Indien gij niet wordt als deze kinderen'...1meisje, 1 jongen.  Zo simpel blijft het voor velen echter niet. We zijn nu 2006. In de tijd van onze grootouders en ouders, het eerste grote stuk van vorige eeuw, bleef men bij mekaar wonen tot één van de twee sneuvelde of vredig doodging. Dit feit wil natuurlijk niet zeggen dat het toen allemaal beter tussen man en vrouw was. Nu valt het door de meeste mensen niet te verdragen als de partner iets met iemand anders heeft, hoe geestelijker het nieuwe paar bij mekaar staat, hoe erger meestal voor de vorige partner. Dit 'dicht bij mekaar staan' heeft soms ondoorgrondelijke redenen en soms is het zoeken naar een andere partner alleen maar zin in avontuur of gebeurt het uit revanche...of om de partner te vlug af te zijn...zo diep kan jaloersheid gaan. Het lijkt wel dat hoe meer je elkaars gedachten kunt vertolken zonder dat de andere ze uitspreekt, hoe dichter geliefden naar mekaar toegroeien en hoe intenser ook hun innerlijke band wordt. Het waarom van zowel verliefdheden als scheidingen kan generaties terug te vinden zijn...we vertegenwoordigen en zijn vele stukjes van zij die voor ons kwamen. Het leven stuurt de ene vele paden in, een ander krijgt er minder te begaan... om te genieten, te boeten, wraak te nemen, te domineren of te leren...of alles bijeen ? Aan alles alleen op ons eentje te doen, hebben we niet veel, we zoeken gezeldschap. We beseffen het niet altijd, maar toch willen we gewoon in onszelf tot rust komen, via de invloed van anderen. Dat tot rust komen heeft ook, maar niet zozeer met de lichamelijke kant van de liefde te maken. Buiten de al eens overhoop gegooide gevoelswereld in ons eigen gaan we zoals velen velen uit werken of niet, of verplaatsen ons met onze auto's of met de zeldzame bussen. Als we door één van onze dorpen stappen, lijken we wel een rare snuiter , want voetgangers kom je op de buiten nog zelden tegen in de dagen van tegenwoordig. Ook in de steden vereenzamen mensen soms. Het is niet alleen mensellijk kontakt en innerlijke rust dat we zoeken...we willen weten hoe ons leven in mekaar zit. Niet zozeer op filosofisch gebied, want daar zijn er velen onder ons te materialistisch voor geworden, maar gewoon ons liefdesleven, dat willen we toch wel begrijpen. Alhoewel we het leven van zij die er niet meer zijn verderzetten, spreken de graven niet meer, op de voetpaden kom je zelden iemand tegen voor een meer dan gewoon gesprek. De visuele media houden iedereen in hun ban. Als je naar de beeldbuis kijkt moet je altijd veel selekteren, zappend op zoek naar een goede documentaire of een film met menselijke inhoud. Boeken over relaties zijn er in overvloed...toch zullen we in de praktijk de confrontatie met de voor ons nuttige dingen daarin moeten aangaan. Eenmaal door eigen 'fout ' of die van de andere, of door de eigen voorgeschiedenis of die van de andere of de door beiden afgeweken baan van vrouw, man, kinderen... uiteengegaan, lijkt het vervolg van het verhaal wel een hopeloos kluwen van opeenvolgende pogingen om weer ongecompliceerd gelukkig te worden. Eerst kom je dan soms iemand tegen die het schuldgevoel van de vrouw of man nopens haar of zijn slipper moet wegnemen en de eigen hulpeloosheid daarrond moet uitgommen. Als dat dan niet lijkt te lukken, gun je mekaar weer een eigen leven. Eigenlijk wil men terug naar het gelukkige, geregelde leven van vroeger. Als het niet de bedoeling is dat je opnieuw gaat samenleven, duiken er voor beiden of één van beiden een reeks onoverkomelijke obstakels op. Men zegt dat de liefde dan wel alles kan overwinnen, maar daar moet je dan wel met z'n beiden rijp voor zijn...of het nu om gescheiden mensen of LAT-relaties of welke vorm van samenleven dan ook gaat. Bovendien zijn er in iedere liefdessituatie ook nog eens een aantal oude, onverwerkte emoties naar de anderen buiten het koppel toe...zodanig dat niet iedereen op elk moment rijp is om te gaan samenwonen of zo. Diegene die kiest om te midden van z'n onopgeloste gegevenheden van vroeger te blijven leven, neemt soms het risico van niet meer aan zijn of haar beste energie te kunnen er dan op de koop toe bij. Eigenlijk blijft men dan vaak aan z'n oude toestand hangen, maar dan in het geval van een zielsgenoot gelukkig met iemand die zoveel interesse en dichterlijk aanvoelen delen kan. Als men eerlijk met zichzelf is en indien diegene die men liefheeft niet uit het zware deel van zijn of haar emoties losraakt, is het slechts voor weinigen een haalbare oplossing van een nieuwe relatie in alle openheid te kunnen beleven. Cruciaal blijft dat de vrouw of man in kwestie eigenlijk meestal onbereikbaar blijft als vrouw of man aan iemands zijde. Hij en zij hebben dan voortdurend 'loslaten' te leren, de twijfelende tegenpartij heeft dan leren tevreden te zijn met de situatie waarin hij of zij zich bevond. Om hem of haar te bewijzen dat een dergelijke verhouding soms niet houdbaar is, worden zij of hij dan verliefd op iemand anders die ook vaak ergens aan een andere driehoek ontsnapt is en er ook niet helemaal aan ontsnapt is, al bevindt die iemand zich op welk een letterlijke afstand van enkele duizenden kilometers van die situatie. Het lijkt dan of dat iedere betrokkene partij in zo'n situatie niet wil of kan kiezen, wat ze ook proberen Op de meeste momenten is er steeds één konstante, het naar de eenvoud willen, één lief aan je zij...je kan niet iedereen plezieren...hoeveel eenzame mensen er ook bestaan. De mens is op liefdesvlak immers heel individualistisch ingesteld. Je kan proberen op al die regels een uitzondering te zijn, je kunt er echter moeilijk aan ontsnappen. Misschien alleen door een onverschillig evenwicht tegenover zware, negatieve emoties te leren hanteren. 'Onverschillig evenwicht' wil niet zeggen dat je niks om iemand geeft...je helpt er de andere soms beter mee dan 'mee te lijden'.  Het lijkt wel een taboe van het in het bijzijn van iemand waar je een dubbel intieme verhouding mee hebt (geestelijk en lichamelijk) iets over een ander iemand waarmee je één of beide kanten ook hebt, te zeggen...als je amok vermijden wil. Het is aan eenieder van de betrokkenen om uit te vissen met wie wat nu eigenlijk het beste klikt. Tijdens dit proces geldt niet zozeer het bekende 'eerlijk duurt het langst' maar eerder 'de waarheid omtrent iemands leven komt uiteindelijk bovendrijven'... . Vreemd genoeg, maar waar, als je altijd open en eerlijk bent en je wordt desondanks of juist daarom voortdurend emotioneel aangevallen omdat je een ander van een andere verhouding die je hebt, inlicht...dreig je daar op den duur aan onderdoor te gaan. Je zult zelfs merken, dat hoe monogaam je ook bent, je moet oppassen van je niet ergens schuldig aan een anders problemen gaan te voelen. Een vrouw of een man, of beiden, die zich niet goed meer bij mekaar voelen bewerkstelligen bij mekaar dat ze zich voor derden beginnen openstellen. De kinderen leren er na verloop van tijd ook hun eigen lessen uit. Iedereen lijkt op bepaalde tijden onder de vorm van zijn vrouw of haar man of de kinderen of daarbuiten te worden geconfronteerd met diegenen waar ze hun levenslessen mee te leren hebben. Het lijkt wel of in sommige levens in de eerste verhoudingen de tegenstellingen mekaar aantrekken...trouw tegenover minder trouw ingesteld bijvoorbeeld. In kombinatie met breeddenkend is de uitkomst van dergelijke verhouding in veel gevallen de ene of andere complicatie door derden...waarbij in het merendeel van de gevallen het spel van 'moeten kiezen voor...' begint. Menselijk absurd, wordt het op het eerste zicht wanneer de keuze precies door materiëel welzijn ingegeven wordt. 'Op het eerste zicht', want eigenlijk is je leven iets waarvan je de gevolgen die dat dat leven op anderen heeft, en het waarom daarvan, nooit volledig begrijpt...da's iets dat verborgen in het kollektief bewustzijn ligt. Het collektieve bewustzijn, de trauma's van generaties terug die zich nog altijd blijven vertalen in over dominante bindingen tussen ouders en kinderen en omgekeerd, tussen vrienden en vriendinnen, collega's...enz. Een driehoeksverhouding evolueert soms tot een soort monogame LAT- situatie waarbij de ex in de eerste plaats tot boezemvriend(in) evolueert. Men laat de vroegere liefde ook nog in z'n leven toe voor de vriendschap en de cultuur, het gesprek achter een thee of een pint...vrijen, en ergens hoopt men dan dat er weer een zielsgenoot op het levenspad komt...iemand die jezelf ook weer geestelijk en lichamelijk raakt...tot de band zo hecht wordt dat je(soms weeral) besluit van er met z'n twee voor te gaan Vreemd, zo'n vertrouwd onderhuids verlangen naar lichamelijke intimiteit die weer een sluis van de hemel opendraait en bij wijlen zo'n gigantisch meer van rust op 't eind kreëert. Terwijl dan altijd weer die rust op je turbines valt en je er een geweldige energie genereert. De kracht om dagelijks te leven, beter opgewekt met z'n twee. Sommigen menen van anderen dat zij vrouwenlopers of mannenzot zijn. Heroplevingen van de lichamelijke en andere kant van relaties, hoeven niet aan de porno of pillenindustrie gebonden te zijn. Levenslot, levensslot...het antwoord zit hem in één letter. Welk is het levenslot en het levensslot van diegenen op onze weg...breken zij wel of niet uit het oude karkas van maar te blijven lijden...dan is dat inderdaad hun lot. Soms weten ze niet wat er gaande is, soms willen ze het niet weten en in 't begin van een relatie mogen ze het eigenlijk niet weten...wat de eigenlijke bedoeling van hun liefde is, anders werkt de verliefdheid niet. Soms kom je in 't stad mensen van allerlei leeftijden tegen, vol van depressie en pillen; je herkent de symptomen van een paar mensen die je kent. De psychologische leefwereld tast het immuunsysteem van de biologische wereld aan. Pillendraaiers kunnen zelden helpen en sommige vrienden verkondigen dingen die het allemaal alleen maar erger maken door absoluut partij te kiezen ipv het totale plaatje te snappen...wat voor buitenstaanders eigenlijk heel moeilijk is. Man en vrouw zitten met een bibliotheek van doorgegeven ervaringen en pogingen om hun eigen te willen zijn in hun wezen. Soms zit in dat willen veel te veel met het genetische verbonden tegenstrijdigheid. Soms ziet een buitenstaander toch meer dan zij zelf. Het is de confrontatie met jezelf en anderen die je moet leren aankunnen. Vertrekkend van de vreugde die je binnenin voelen kan en zo tot zelfwaarde en creativiteit komen...je eigenheid dan kunnen en mogen beleven is het grootste geschenk dat je dan kan overkomen. Je moet bij momenten na teveel denken toegeven dat eenzaamheid je op kan eten...en dat je om te kunnen voelen er echt moet voor openstaan. Zonder innerlijke rust, werkt dit echter niet. Je kan toch niet de hele dag zoals zovelen alleen maar genoeg hebben aan oppervlakkige, praktische dingen, zonder bij de zin van het leven stil te staan. Is er daar nergens een geestgenoot die niet op weg naar alleen oppervlakkig willen leven is ? De echte waarheid omtrent het te volgen levenspad wordt dan wel met de jaren duidelijker en duidelijker , maar het is telkens wachten op de evolutie van anderen om zelf verder naar het soort dubbele verlichting dat we zoeken : geestelijke en lichamelijke intimiteit, door te stoten. Sommige zielsgekwetste mensen zullen in dit proces naar innerlijke rust proberen van anderen te kwetsen...of ze nu zelf de oorzaak van hun kwetsuren zijn of niet. De wegen om dat te bereiken tarten alle verbeelding...inbegrepen 'schatje' hier en 'schatje' daar. Al moet men in feite dankbaar zijn om wat men verduurde, het kan soms allemaal niet blijven duren. Sommigen zijn anti-bloem, anti-zoet en anti-dier en trekken de tegengestelde polen tóch aan. Hun kinderen weten soms niet wat hen overkomt en blijven vaak lang naar een passend dekseltje zoeken. De woorden die gewisseld worden zijn altijd een mengeling van wat er op die momenten op alle fronten leeft. Hoe beter je dat doorhebt, hoe moeilijker het te verwoorden valt...en toch vindt je eens je dat beseft dan moment na moment de juiste woorden om uit te spreken...welke soms nare gevolgen ze op het eerste gezicht soms ook voor jezelf of anderen hebben. Soms is het beter van alle vrouwen als je zussen en mannen als je broers te beschouwen tot je weet voor wie je weer kiezen moet. Kiezen tot je jezelf van het zware uit dat duizenden of tientallen jaren oude verleden kan ontdoen. Als je in 't begin iemand teveel idealiseert is dat ondertussen vaak het begin van een te vroeg Een einde kan soms heel lamentabel verlopen als één van de twee z'n eigen weg niet aan 't volgen is.  Soms moeten we dan weer om kracht vragen aan iets buiten ons...aan de energie van al diegenen die het al wel kunnen doorspartelen hebben...of die nu nog leven of niet ? Misschien zijn wij die energie eenvoudigweg wel. Jezelf al eens door anderen van op een afstand en kortbij laten observeren...daar kan een mens veel van leren. De dood bij leven al achter de rug hebben...is zoveel kennis, inzicht en wijsheid verzameld hebben dat je totaal vrij van vrees bent geworden en vol van overgave aan je innerlijke goede gevoel. Intimiteit, inzicht en inkomen...of wat de meeste mensen in meer of mindere mate boeit. Het ontdekken van diegene in jezelf die voortdurend de mogelijkheden tot oplossingen in jezelf of in anderen afweegt...is het ontdekken van samenhang. De enorme input van je omgeving moet altijd worden gezift. Als je je goed in je vel voelt, schijnt het licht schijnt soms op de boom vóór je ruit en drukt diens schaduw al door de wind dansend op het gordijn uit. De boom zwiept en zwiept soms, lichtjes door de wind beveeld, zo komt de wereld vanuit onze innerlijke rust dan op ons over...en eerst dan kunnen we waarlijk lief hebben, liefhebben vanuit innerlijke rust. Dan zien we in dat de liefdesrivaliteit onder mensen enorm ver kan gaan...en op een bepaald punt aanbeland, ons niet meer verontrusten kan. Als die rivaliteit zich in de strijd om geld en goederen vertaalt, verliezen we onze tijd en staan we nog nergens. Iedere dag moet men tussen het al en jezelf een brug bouwen om de innerlijke kalmte weer te vinden. Een dag kan op duizenden manieren beginnen...maar veel wegen en wegjes om te volgen zijn er niet. Voordat je op een dag zo'n weg vindt, moet je de betekenis van je nacht en de vorige dag begrepen hebben...ook al bevatten je dromen geen fundamentele boodschap en vormen ze een gekke collage met alleen flarden uit de vorige of andere dagen...ze zijn dan gewoon een verwerking van de vorige dag, niet van een hele periode of een half leven. Bewaar je intiemste gedachten voor diegenen die echt je leven willen delen, volgens welke formule dan ook. Menselijke contacten zijn op het verleden gebaseerd en schuiven in het heden naar hun enig mogelijke plaats in de toekomst. Sommige mensen verliezen iemand door een overlijden van iemand, anderen op andere manieren. Een verlies, van welke aard dan ook zit altijd vol tijdelijk onbeantwoorde vragen. We kennen allemaal mensen die op bepaalde dagen heel humoristische dingen rond de dagelijkse gebeurtenissen of zo kunnen verzinnen. Op andere dagen redeneren en spreken ze alleen in zwart en wit, die dagen of momenten zijn hun klassegenoten alleen lui ofwel alleen vlijtig en alles gaat te traag of te snel, afgemeten aan hun eigen dan ineengekrompen visie...humor en filosofie en inzicht zijn dan ver te zoeken...en zo zijn er nog vele variaties die met angst of verlies te maken hebben...met ervaringen in het genetische verleden en in het zelf geleefde leven. Sommige van die dingen lijken wel onuitwisbaar uit bepaalde karakters en toch leert het leven iedereen veranderen of stagneren. Denk en hoop niet te vaak dat je voor je inzichten daaromtrent echt gewaardeerd wordt. Zich kritischer naar anderen gedragen is dan de boodschap...dan kun je zelf meer tegen een stootje. Iedereen is immers een cel van het grote geheel dat geest des universums noemt...en voor een groot stuk voor z'n eigen geluk verantwoordelijk...maar velen hebben de samenhang van hun leven met dat in de buitenwereld niet door. De manier van je omgaan met je eigen en anderen bepaald immers je eigen goedvoelen en je mag je door niemand laten overwoekeren. Velen onder ons zijn gevangenen van hun eigen predestinatie...ze lijken zich alleen maar vrij door het leven te bewegen...in feite zoeken ze voortdurend aan hun eigen, door anderen vastgelegde coördinaten te ontsnappen. Tijdens hun tocht volgen ze de voetstappen van hun medegevangenen of duwen hen vóór zich uit. Het valt in 't begin niet mee van je eigen route te volgen. Heel veel van het gedrag van anderen heeft met de invulling van hun liefdesleven te maken, maar dat snappen ze niet altijd omdat ze nog door een berg emotionele zwaarte van hun eigen en anderen moeten. Knikkers zijn ze. Zoals onbekende planeten, vol van dominerende kleuren, hun geheimen verbergend in hun gesmolten glazen waarheden. Als je ze in het licht houdt geven ze hun fantasieën toch prijs. De fantasie die ze genereren, hun verloren blijheid, zou wel eens het antwoord op al hun vragen kunnen zijn. We zijn allen knikkers en ons verleden speelt met ons, al van vóór we zijn geboren. Komen er nieuwe knikkers in het spel, dan duiken de oude vragen weer onder nieuwe of vertrouwde vormen op.  Als je voor jezelf een grote ruimte geschapen hebt in je geest, duurt het soms toch niet lang voor een klein vervelend woord, idee...als een geurtje de hele ruimte verpest ...niet panikeren dan, dat gebeurt dan om onze alertheid niet laten in te dommelen. Hetzelfde met helder water en modder en met principes die je soms heel hard buigen moet om anderen toe te staan van zich volgens hun eigen methode naar geestelijke groei toe te werken. Sommige mensen, ook diegenen die je goed gevoel op de proef stellen, zijn toch zo mooi dat je de bus zou willen zijn die hen naar hun bestemming voeren mag. Soms moet je ze toch alleen maar groeten en je eigen weg voortzetten...want ze willen een privéchauffeur voor zich hebben. Je eigen weg. Elke dag is er één om te herinneren, een jaarring in je leven, zoals een boom die heeft. Op een echt goeie dag zie je ineens het zonlicht dat weer door de wolken breekt ander. Het licht verschijnt dan weer op de scène van het levend theater dat het dagelijks leven is.  Het licht verspreidt zijn helderheid dan tot diep in je ziel en injecteert je dan met een vurig verlangen naar je nobelste doelstellingen. het licht verzekert je dan dat hetgeen je aan positiefs in het verleden soms voelde nog steeds heel waardevol in het heden zou kunnen blijken te zijn...zelfs al zijn het dingen die weinigen kunnen schelen en zijn het enkelingen die het voor een stuk begrijpen. De graad van bewustzijn die we bereiken, probeert op de ons omringende wezens af te stralen. Sommigen willen ons voor een lagere graad van bewustzijn winnen en inspannen. Daar kiezen we toch niet voor ? Vertrouwen moet onze gids blijven, een gids door moeilijke momenten en eenzaamheid en isolatie. Hoe zouden wij de hoop kunnen opgeven...de reis door onze wereld moet worden voltooid...zal nooit zijn voltooid, ook niet na dit leven...na de volgende big-bang begint het allemaal op een ander nivo weer en weer opnieuw, met miljarden jaren tussen. De kwaliteit van observatie van elke soort energie waarmee we omgeven zijn, zal stijgen en op termijn in dit big-bangtijdperk of volgende week of in een ander big-bang tijdperk aan anderen ten goede komen, daar moeten we met z'n allen van overtuigd blijven. We moeten het dagelijkse NU zo goed mogelijk proberen in te vullen met liefde en solidariteit en rust in ons eigen...wie goed doet, goed ontmoet passeert eerst langs weten wat 'goed' doen is, dat leert het leven ons. Iedere dag is weer een balanceren tussen ons eigen bewustzijn en dat van de anderen...in het teken van al die aparte, verspreide en verengde verhalen achter de feiten. Het leven als een kunstwerk, uitgebeeld door die zich soms tegenovergesteld of eensgezind gedragende artiesten die we allen zijn. Het begon nooit, want altijd diende het NIET niets of niemand te willen zijn, te worden bevochten. Kleiner of gelijk aan nul kan niemand of niets worden en alles heeft een vorm. Daardoor die big-bang en al die onzichtbare straling die een gevolg was van het weer terug in één punt samenkomen van alle energie uit het vorige theaterstuk. Als een artiest schiep die straling weer het eerste atoom en de eerste cel en de eerste mens. Wij zijn nog altijd bezig met de die dingen zoals een satelliet z'n straling naar een ontvanger zend. In de satellietwereld gaat dat de dag van vandaag alleen als je 'betaalt' hebt...in een vergelijking uitgedrukt, in psychologische taal als je je doorheen je zware emoties gewerkt hebt...kan de universele vreugde die je om te leven nodig hebt, binnenstromen te scheppen dat iedereen rondom ons niet niemand wordt...we dagen mekaar voortdurend uit. Ochtendstemmingen bijvoorbeeld. Hoe gaat het met ons vandaag ? Was gisteren toen iets zoals een zware last die op ons viel ? Zelfs om kracht vragen hielp misschien gisteren niet. Soms lijken we wel van alle energie te zijn afgesloten. Misschien kwam het door het weer eens overmoedig projecteren van die boeiende toekomst die we ons een week geleden voorgesteld hadden...een toekomst aan de zijde van iemand met toch wel heel wisselende stemmingen soms. Die dag verleden week was eigenlijk zo goed verlopen totdat haar of zijn melancholie ontwaakte en de te ontknopen strikken met de personages van het verleden weer vast toegetrokken werden. Haar of zijn onmacht naar anderen dan hemzelf of haarzelf toe, had weer toegeslagen en hij of zij moest weer de volle laag ervan incasseren. Hij of zij mailde haar zijn of haar inzichten, herstelde en ze werd weer wat rustiger... tijdelijk...weer tijdelijk ...tot de conflicten met anderen eerst weer gaan liggen zullen zijn ? Wat een verkwisting van energie voor beiden en anderen...als je op het verkeerde moment in mekaars omgeving bent. Geen bijgelovige theorieën of ontrafeling van complexe psychologische diepteanalyses brengen dan nog enig soelaas. Kennis, zo simpel als licht en toch soms niet hanteerbaar als de wolken in je hoofd dicht zitten. Kom dan ook niet aandraven met God, want dat zijn gewoon de anderen en jezelf. Wordt weer zeker van je eigen rol in het stuk...de 'inzichten'. Net zoals mensen naar sociale gelijkheid verlangen en gegarandeerd gedonder op hun kop krijgen, zo is het soms ook met de liefde. Waar blijft soms dan weer het sensuele gele, dat met een schot in de bergen van angst mensen weer in hun oasetoestand herscheppen kan ? Te lang mekaar niet zien of de lichamelijkheid in een relatie verwaarlozen, schept afstand en eenzaamheid. Voor je je weer onder mensen vertoont moet je dat dan eerst wegwerken : een praatje tegen de hond die z'n been ophief : "ziet dat ge je kloten niet netelt", of tegen de spin : "ziet dat ge die vlieg vangt tegen dat ik terug ben". Meer heb je soms niet nodig om door te kunnen gaan. Tijdens je wandeling vindt je dan wat klein behuisde paddendikkoppen in een bijna uitgedroogde plas en je zet ze in een vijver. Je ziet dan kalfjes in de wei staan en je vindt een verbod om hen te slachten een heel hoog goed. Toch komt er ondertussen nog altijd geen revival misschien...maar je breekt er toch het ijs in jezelf en naar anderen toe mee. De dagen erna groeit er misschien een gevoel van sterkte en vertrouwen in jezelf en anderen.  Je bestudeert de politieke weldaden en rotzooi in de wereld het fascisme, want de wereld bestaat niet uit liefde alleen en het lijkt je dat zo'n apparaat slechts kan geboren worden uit frustratie en haat, uit armoede en hebzucht...allemaal dingen met biologische en sociale zowel als persoonlijke achtergronden en drijfveren.

'Kwaad' bestaat inderdaad...en het wordt erger naarmate het fascisme in de wereld groeien kan.  De lookalike van je pomphouder was dan wel op het nippertje niet voor de partij die het moderne, op hebzucht gebaseerde fascisme gestalte gaf, hij genoot wel van je reisverhalen die hem op een ander been probeerden zetten. De macho's in 't gewone dorpscafé bij de twee gele vriendinnen smolten onder hun gewoon zachte manier van zijn...hier kon geen rascisme groeien. Toen je er 's anderendaags aan terugdacht streelde het beeld van een jong meisje dat pas leerde fietsen het verdriet in je dichtersogen. Weer een dag later stierf er in een ander dorp een man terwijl hij zijn konijnen ging voederen...de beestjes huppelden dartel over het erf...'t leek gewoon niet erg...zo te sterven met zachtheid omgeven...een beetje zoals die vrouw die tussen haar bloemen dood neerviel nadat ze de buren nog een ijsje had gebracht. Soms zouden we een beroep moeten kunnen doen op een energie die voor ons

Emoties. Zelfs een hond heeft emoties, als hij achter het hek voor de 109 ochtendwandeling te wachten staat, ruikt hij zelden het stukje vlees dat zijn baas naast het hek heeft neergelegd...zo verzaakt hij dan aan zijn primaire behoefte in ruil voor de ontdekking van de wereld. Emoties, zelfs al zijn ze triest, zijn een stap naar gevoelens, naar meer en meer onvermijdelijke spirituele groei als je er voor openstaat en je bepaalde uitdagingen aangaan durft.  Eigenlijk zouden we voortdurend voor onszelf en naar anderen toe bezig moeten zijn met het beste voor ons en hen te willen. Vanuit ' het goede te willen verspreiden' door het regelmatig voor iedereen te wensen, zou een hele andere logika kunnen ontstaan. Je kan het leven niet vanuit het een of ander gedrag van egoïstische genen alleen verklaren...er is meer aan de hand. Soms kom je altijd mensen tegen met weer andere specifieke problemen...tracht ze te begrijpen voor je beslist een eind met hen mee te gaan. Geef meer raad dan oordeel. Laten we geen tijd en energie steken in het emotioneel bestoken van mekaar...het is allemaal tijd en energie die ons verdeelt en vervreemdt van het échte onrecht in de wereld. Tijd, relativiteit en liefde Als je een lang leven wil moet je met iemand leven die eigenlijk niet bij je past. De minuten duren dan uren. Als je een kort leven wil, ga je zo in mekaar op, dat de tijd lijkt stil te staan, zo snel gaat ie voorbij.  De muzemuis die bij je past weet dat je op sandalen uit de filosofische Peloponesos loopt.  Je weet dat ze naar sereniteit zoekt, het soort dat we eens kwijt, weer opbouwen moeten.  Als ze eruit gemaakt is, zal ze ze vinden, zo niet is ze bezig ze te verwerven. Zo ontsnapt ze soms een beetje aan al wat men dan vaak onbewust ontgroeit. Op bepaalde momenten in de dag is ze er, wijl ze er toch niet is. Als ze er is, plant ze de zaden voor hernieuwd ontluiken in de volgende dag. Kruin en wortel reageren op een specifieke manier aan haar verbonden. De atoomsplitsing van een woord is soms al voldoende om ons over grenzen te verenigen. Hopelijk is dit zo sterk dat de buitenwereld het niet splijten kan. Je herkent haar ingredients, alleen met plannen maken soms te greedy. Als een kever wil ze niet van je vinger, maar laat je haar vallen... wil ze er dan nog op ? Alles doen alsof het de eerste en de laatste keer was en toch een zee aan tijd ervaren. Weten dat elke ervaring tegelijk een oude en een nieuwe is. De momenten, heel innig verbonden met waar we van komen, telkens wanneer een vogel zich tot armlengte waagt; wat daar uit voortkomt wil je wel met haar delen, zolang ook haar antennes ontvangen kunnen. Met of zonder woorden over voorbije geschiedenissen en nieuwe, met of zonder de loutering van onze lichamen, ons niet schamen voor zogezegde inperfektie. Ons in aardse en hemelse aanrakingen bekwamen, alles komt tezamen, terwijl het nooit gescheiden was. Haar aparte stijl raakt de mijne aan. Hoe al die genetische,sociale en liefdeskarma van verleden naar toekomst sluizen ? Hoe het heden aanpakken, indelen, beleven ? Zoals de big-brother van de satelliet-tv geen signaal meer zendt als je niet betaalt; valt ons goedvoelen weg indien we de voeling met onze specifieke eigenheid kwijt zijn. Beetje bij beetje of helemaal ineens. De aarde, strafkamp of geluksoord... ?

Wie over dimensies heen kijkt ziet de wetmatigheden en de humor van de grote drama's. De patroonheilige van plotseling toeslaande onrust bij vrouwen, met z'n onterechte reputatie van beul, wordt weer aanroepen. Schotelt men hem op de valreep van een wolkeloze hemel, gauw nog wat nieuwe geäccumuleerde pijn van vroeger voor ? Op z'n hoede reageert hij op te euforisch, op te gereserveerd,op te angstig, op te verdrietig, op te romantisch, op van bij de aanvang reeds door meerderen gekoesterd verlangen... vanuit een betrokken evenwicht vanuit een hart dat het unieke in de mens van het teveel verstand en het vergaan behoeden wil. De oude sloten en verboden laten zitten waar ze moeten... waar het de eigen sloten van anderen zijn geduldig laten betijen...tot men ze vanuit innerlijke kracht, zelf doorbreekt op een al eeuwen gekend aantal jaren, dagen en uren. Iedereen moet gewoon volgen waar hij of zij zich goed bij voelt...of er daar ook uitzonderingen op zijn ? Het teveel aan praktische bezwaren verzint wel weer wat. Altijd wordt het lot anders beschoren van zodra je het werkwoord liefde tegen elke opoffering aanvaard. Alle energie die hij ooit kreeg en krijgt gaf en geeft hij terug bij elke wens om gunstige wendingen creëert hij een tegoed op de toekomst...voor zover die z'n eigen weg niet verduistert. Of hij al of niet aan die wendingen deelnemen zal... altijd staat er al wel iemand klaar om opdrachten over te nemen... ook iemand met de illusie dat hij misschien alle sleutels tot het in mekaar krijgen van de puzzel van het leven heeft. Dankbaar om al hetgeen hij door moest en kreeg. Hoopvol op een beminnen vanuit eigen aard, dat zodra het wou beginnen altijd vanuit vele hoeken werd bekijft. Naargelang de uitputtingsgraad kon het allemaal wel eens minder zijn... . Voorlopig is dat echter weer iets van 't verleden... . "Je moet wel serieus verliefd zijn om me een andere muze toe te wensen", zegt men dan...verliefd, gehavend, soms zittend beiden in dat woord. Zo er ook een patroonheilige is voor het strelen van alle vrouwen met een innerlijke leegte en de patroonheilige van de onrust bij vrouwen hem ooit tegenkomt, zal deze laatste hem direkt herkennen...vanwege waarschijnlijk totaal opgebruikt.U bevindt zich, beste lezer, op de wereld van één eitje en één zaadje...al verscheidenheid aan energieën genoeg



de kern Heerlijk over liefde pennen. Een man en een vrouw, beleven samen hoge literaire dimmensies op internet, na korte ontmoetingen in de kindertijd, mekaar uit het oog te hebben verloren. Beide al een heel bewogen leven achter de rug. Het lijkt alsof het niet anders kan dan lukken...maar niet op de manier waarop ze het tijdens bewogen zomermaanden in 2006 hadden gedacht.

Mijn kristallen weegschaal. Het is een weegschaal die ik al van kleinsafaan bij me heb. Eerlijkheid tegenover mezelf en anderen, een groeiend analytisch vermogen en goede bedoelingen zijn de al eeuwen doorgegeven bouwmaterialen. Materialen zoals 'geslepenheid' en 'gespletenheid' kwamen er niet aan te pas, omdat ze een mindere dimmensie dienen. Dagelijks bescherm ik m'n kristallen struktuur tegen diegenen die de eigenlijke waarde van licht en kristal niet of niet meer kennen. Als je hen met het afwegen van de zin van het leven in waarheidsgehalte confronteert keren ze zich schijnbaar tegen je. Tegen hen moet je niet beginnen over metaforen die over muziek en orgasmes gaan, of over de gecrashte autowrakken in je hoofd die een gezond verkeer in ons hoofd beletten. De antennes van de weegschaal zijn voortdurend op zoek naar kwaliteitsvolle signalen...te midden de ogenschijnlijke chaos in het leven. Wie de resultaten van de kristallen schaal kan lezen op de momenten dat lichaam en geest er toe in staat zijn, en men niet zelf in een staat van vertroebeld observeren verkeert... begrijpt de schijnbare chaos rondom hem. Je ziet, hoe uitverkorener de lezer, hoe meer ik uit mezelf moet halen, wat een niet geringe prestatie is gezien de de duimspijkers die sommigen op de straat van het leven rondstrooien...zodat anderen voortdurend platte banden moeten plakken in hun leven. Ik hou ervan de dingen uit te spreken of te schrijven...anders geraak je alleen met sukkelen vooruit...de voorbeelden van de schade van dingen niet tegen ouders of...durven te zeggen of te handelen naargelang het anderen goed uitkomt zijn legio. Voornaamste is dat ik het één en ander te boven gekomen ben. Vermoedelijk douchen en wachten op de uitleg van de nacht en de morgen...of op jouw uitnodiging om aan een volgende vorm van het ijzer smeden terwijl het heet is te doen. Als je een bepaalde gedachte hebt en je noteert ze kort en daarna schrijf je er iets over...voortdurend terwijl je dat doet, evolueert ze naar de volgende stap...wat beter is dan wat iemand veronderstelt waar te zijn langs alle kanten te belichten en daar je eigen dingen aan op te hangen. Van kindsafaan heb ik voortdurend soms het gevoel 'hier klopt toch iets niet mee'. Bijvoorbeeld 'zondags mochten er om de een of andere idiote douanemaatregel die sinds de EEG volwassener werd al lang afgeschaft is, geen rode bessen Duitsland ingevoerd worden en moesten we ze tussen de aardbeien verstoppen op de kamion'. Ook in de catechismus voor de eerste en plechtige communie smeet de pastoor mij, zijn misdienaar nog wel buiten wegens opmerkingen bij het scheppingsverhaal. Ik heb nogal vlug door wanneer iets niet klopt en als je dat wil bijsturen heb je vaak vlug amok...dus passen we ons nogal eens aan om een ander niet te verontrusten of niet overhoop te gooien. Soms moet je niet aandringen op verandering van iemand in je omgeving omdat hij of zij er niet klaar voor is of er te oud voor geworden is of wat dan ook. Een paar voorbeelden : onze stichting die een infoavond over de huidige oorlogen in de wereld zet...kan je nog lang op wachten, dus moet je het zelf doen... als er al iemand op zit te wachten zal je zeggen. Ander voorbeeld...je mag getrouwd geweest zijn en alleen leven of met je kinderen...de rol van de strenge jaloers wakende man kan je daar wel aan ontsnappen als het een levensopdracht is van iedereen waarmee je verbonden bent door z'n processen te helpen, of dat nu een man, vrouw, dochter of zoon of grootouders zijn ? In jouw geval de Noorse Walbura die de Moren wat Zweedse vrijere moraal meegeeft ? Of van hun kant bekeken de bewakers van de maagdelijkheid en goede zeden die ons van het zedelijk bederf willen redden. Ik verbaas me erover dat ze in polygamie geen moeilijkheden zien en van teveel bloot flippen (dat is hun naar de buitenwereld toe geleerd waarschijnlijk). Werkte vandaag aan Franse vertaling tekst...heel veel plezier gehad aan welke naamwoorden vrouwelijk en mannelijk zijn.

Over info-vergaderingen... Over de liefde zal ik ook mijn mond niet moeten opendoen als 'gebuisde'...alleszins dat is wat men van mensen als ons in 't algemeen denkt. Van de drie bedden die ik heb,mijn,de woonwagen en vriendin, kan ik het maar in één doen en dan weten een aantal mensen om hun eigen rust zo blijkt, er beter niks van...dan denk je soms ...'het zal zo moeten zijn, je kan daar niks aan veranderen...niemand weet wat jijzelf hier op de wereld te leren hebt en waarom...al vermoed je bij welke mensen wat vast zit en geven de gebeurtenissen je gelijk...het 'ingrijpen' kan gevaarlijker zijn dan de trauma's...dus mag je je kristallen weegschaal daar niet al te zeer aan forceren en moet je geduldig afwachten welke rol je waar spelen kan...en ondertussen verderdoorwerken aan de theoretische inzichten. Genoeg voor je arme overbelastte hoofdje voor vandaag. Anders heb je weer slechte neuro-cijfers. M'n weegschaal zegt 'wait and see how she can cure herself without to much of me damaging something'

Jiny : Bij hem lijkt er een contradictorische ondertoon te zijn dat hij nog niet voor deze relatie gekozen heeft, hij is bang dat hij haar nooit voor zich zal mogen hebben, hij denkt dat haar echtgenoot haar nooit zal loslaten, dat hij te eerlijk is en haar zo zal verliezen, dat hij door z'n filosofische kantjes, te ver op haar voor ligt, dat hij haar niet voor zich mag willen omdat hij de mensheid een stapje vooruit wil helpen. Zij weet dat haar leven beter geworden is sinds hij erin gekomen is, en hij nog moeilijk weg te denken is, hoewel de relatie op dit moment voor haar soms ook vermoeiend is door de diepe emotionele, spirituele uitwisselingen, maar waarvan ze weet dat ze hier ook echt naar verlangt. Zij van haar kant is eerder bang dat als je voor iets kiest, vrijheid bijv., dat ook wil zeggen dat je voor iets anders niet kiest, bijv. iemand die je boven alle anderen verkiest en liefhebt, en ze denkt dat het die bewuste keuze van en eerlijkheid bij elkaar is die je bij elkaar zo vrij maakt. Ze weet heel zeker dat ze na haar huwelijk nooit nog door iemand "bezeten" wil worden in de letterlijke zin van het woord, maar ze zit blijkbaar vast in het geromantiseerde beeld van een relatie. Op haar leeftijd zou het goed zijn om te evolueren naar een realistischer beeld, waar ze erop vertrouwt dat de man die van haar houdt en haar ludiek, hoewel bij momenten streng, gezelschap op prijs stelt, verlangt naar haar lach en haar malse armen, en daarom bijna noodgedwongen andere kandidates zal gaan afwimpelen. Omdat ze beiden sensueel zijn, en hun lichamen zich hier bij elkaar heel goed toe lenen, is er veel kans dat het alsnog goed komt, en dat ze als magneten weer door elkaar aangetrokken zullen worden. Als hun relatie zich verder verdiept, zal hij mettertijd op de 32, 84 of 183 (on)geduldig op haar thuiskomst gaan wachten, en haar hartstochtelijk maar lief tot rust laten komen van haar trips in de buitenwereld. Eigenlijk ziet ze zich op zo'n pied-de-stal wel zitten, maar liever niet met een coole kikker die maar blijft denken of ze daar nu goed zit en voor altijd mag blijven. Stiekem houdt ze van de zekerheid haar eerste plaatsje te mogen behouden. We kunnen dit alleen maar als normaal onderschrijven. Slechts de sterksten onder ons, zouden met een plaatsje aan de voet van de berg ook tevreden zijn. Ze mogen zichzelf vooral niet verstikken door nu al allerhande beperkingen te gaan opleggen die heel waarschijnlijk veroorzaakt zijn door ingewortelde verlatingsangst (I leave you before you will leave me) en aangeleerde afhankelijkheid in een relatie . Ze zijn te vlug te diep de modderige vijvergrond ingesleurd, na een pril, kortstondig maar extatisch begin. Het is spijtig dat wel extreme emoties zich in deze relatie in versneld tempo hebben voorgedaan, en het is een raadsel hoe ze hier allebei mee zullen omgaan. Ze vertrekken allebei vanuit een ander schema van ervaringen en instellingen, en kunnen zo te zien heel wat van elkaars standpunt opsteken. Als ze maar hun openheid bewaren, kunnen ze elkaar misschien uit het moeras trekken, en gezellig hun babbel-pic-nic bij de oever voortzetten, zorgvuldig de koorden vasthoudend om hun stabiliteit te bevorderen. Laat ons hopen dat we ze, tegen de tijd van het laatste hoofdstuk, terugvinden in rustige, diepe en close verbondenheid onder het zonlicht dat schaars door de hoogste bomen van hun Paradijs valt, en waarvan de stralen hun aura's oplichten. Ze vermoeden nog niet hoe echt mooi en diep hun relatie wel is. Als ze maar blijven bedenken dat ze naar mekaar toe gestuurd zijn, om hun vertrouwen en hun ideeën over aardse zaken zoals emotionele en seksuele intimiteit met anderen te testen, en in hun zoektocht naar elkaar geleidelijk aan niet teveel afleidingsmanoeuvers meer toe laten, omdat het hen ook van de grotere doelen in hun leven af zal houden, en hun gerichte aandacht op de mooie energie die ze samen produceren, en de mooie dingen die hiermee gerealiseerd zullen mogen worden (bijv. zijn politieke betogen, of gedichten van uitzonderlijk mooie kwaliteit, haar schrijverstalent dat naar boven komt wanneer ze schrijft met hem voor ogen) mogelijk zal verbrijzelen. Tenzij ze samen, na lange discussies met God en de Duivel, beslissen dat er nog mooiere energie kan gemaakt worden indien anderen ook toegelaten worden om mee te genieten van het Beloofde Land, en dat geen van hen zal lijden onder de emotionele pijn dat privé-met-z'n-tweetjes-Land dan een beetje af te moeten staan aan andere emotionele-honger-lijdenden. Het zal een open vraag blijven of dit hun vijvergrond dieper en rijker aan fauna en flora maakt, of juist minder diep."

Het lichtje in de vijver -Harm alias O.

Toen ik gisteren met m'n lantaarn stond te wachten, zag ik drie kleine eikeltjes in het licht van de schemering en raapte ze op. Ik liet ze later bij het afscheid aan je zien. Bij het door rusten en mediteren urenlange voorbereiden van wat ik nu ga schrijven, kwam er een moment waarop ik met het boekje ZEN buiten aan 't water ging zitten. Ik opende het op m'n een hele diepe tekst, dezelfde die ik je ooit eens liet lezen : 'Geest is de wortel van de verschijnselen, geest is hun wezen, hun stof. De tekening naast de tekst is die met die vogel met een paar takken met drie vruchten aan. Als iemand met een verlichte geest praat of werkt, volgt het geluk hem als een schaduw'. (Boeddha). Hoe mooi die tekst ook moge wezen en hoe moeilijk de tweede zin ervan soms is te geloven...ik ben geen honderd percent aanhanger van om het even welk boek en welk mens dan ook, wat niet wil zeggen dat ik me niet volledig met één iemand delen kan en dat de aantrekkingskracht van diegenen die me een boek geven rechtevenredig met mijn interesse of gevoelens voor hen zou zijn. Ik ben al meerdere keren over de grenzen van het menselijk draagvermogen gegaan om een relatie te dragen.Hercules droeg de wereld op z'n schouders, heb ik ook te lang gedaan. 'Hoe verfrissend is het gehinnik van een paard dat je de last afneemt', zegt een andere spreuk. Elke dag moeten we opletten dat we ons niet met onnodige last opzadelen en de ander teveel als 'duivel' zien. Als hij zegt dat hij het leven al doorheeft m'n beste, weet je dan wat hij daaronder verstaat ? Niet alleen de filosofische verklaring voor hoe alles van straling tot verrijkter straling evolueert en hoe we best reageren op wat er door onze geest gaat. Een mens als ik die altijd opnieuw op een gewoon simpel, romantisch goed gevoel wou beginnen aan een liefdesverhouding, werd keer op keer geconfronteerd met wat volgens de aloude gebruiken mannen en vrouwen niet verondersteld worden van te doen. Laat ik me op de vrouwen concentreren, in willekeurige volgorde, om niemand bij naam te noemen zal ik niet in chronologische volgorde verdergaan : voor de duidelijkheid niet in mijn familie : abortus plegen en er achteraf spijt van hebben, een steeds uitgesteld kind bij een andere man ophalen, incest,een relatie om de centen aangaan,spijt hebben van een slippertje, spijt hebben van een man zonder veel gebreken te hebben 'bedrogen' en er achteraf zo één terugwillen. Ik heb deze 'mensen', voor sommige mannen en vrouwen 'duivels' nooit veroordeeld in termen van goed en kwaad,behalve de peodo's en te wellustigen, maar BE oordeeld in termen van welk soort energie ze al generaties lang de speelbal zijn. In termen van welke positieve en negatieve effekten dat dit veroorzaakte.                   Gisterenavond leek het mij wel zeker dat niemand hen op lange termijn echt hét geluk kan brengen waarnaar ze verlangen...dat bedoelde ik toen konkreet m'n beste. Ik schreef leek dus. De tijd zal het uitwijzen. Het gevoel op een summit gekomen te zijn is er wel, maar dan in dit geval wat dit literaire aspekt en de manier waarop inzichten verwoord worden betreft. Ook zo help je de mensheid, die met ons eigen begint, een stapje verder. Een summit ook qua raakpunten allerhande van krantenknipselfreaks, tot oorlogstegenstanders of het verstaan van mekaars intuitie, huid, cellen... . Op summits slaat de bliksem soms vlugger in ? Een woord, een beeld kan genoeg zijn als je het maar hoog genoeg in je verbeelding projekteert...'knuffel' bijvoorbeeld kan zowel sympathiek overkomen als een seksueel vijandsbeeld kreeëren bij al of niet gegronde achterdocht. Oude boeken en kleren naar het kringloopcentrum of een kroostrijke Tsjetseense vluchtelingfamilie voor iemand brengen... schept geen vijandsbeeld. Iedereen loopt wel met van die precies buiten zijn macht liggende gevoelens rond die men in bepaalde situaties moeilijk hanteren kan. Eigenlijk zouden we misschien beter af zijn zoals de aardworm : tweeslachtig. Dat neem ik best terug zeker ? Als onze man naar een goede vriend gaat of onze vrouw naar een goede vriendin, zijn we alnaargelang de genetica, ervaring en wijsheid meer of minder 'onrustig'. Als er iemand over ons hek klautert bellen we de politie en als ze met velen over de grens komen zetten we het leger in...in de 21ste eeuw vallen legers zelfs aan vóór er iemand de grens overkomt (wat natuurlijk niet specifiek aan die eeuw is...altijd valt er iemand als eerste aan). De materiële oorlog, daaraan liggen de ekonomische wanverhoudingen aan de basis...maar ook onze kleine en grote hebberigheid. De oorlog om de liefde draait om het gevoel van eigenwaarde dat door seksuele, emotionele ja zelfs spirituele aktiviteit met derden onderuit dreigt gehaald te worden. Nog altijd geldt hier mijn filosofische grondbeginsel : net als iets niet kleiner of gelijk aan nul kan worden in de fysica, willen wijzelf niet Niemand worden...of we worden gek, ontploffen bij psychologische spanningen. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die deze spanningen aankan en niet in mechanisch liefhebben vervalt. Dus, wat ze zegt over iemand boven anderen verkiezen is heel heel mooi en is ook altijd mijn uitgangspunt geweest...de vraag is alleen...'waarom loopt het niet zo'? Het beeld van als koppel naar mekaars samenkomen te verlangen, met of zonder permanente basis...hoe sterk ook de band tussen mensen, lijkt in mijn geval iets dat op lange of korte termijn door een aantal faktoren uit het verleden van mensen waar ik eigenlijk geen bal mee te maken heb...onderuit gehaald te worden. Nu komt de filosoof weer even tussen. Alles is één en in feite is het verleden en het gedrag van anderen buiten het koppel medebepalend voor het ‘gelukspercentage’ van het koppel.

Jarenlang heb ik anderen hun trips, maar je bedoeld niet 'affaires' dacht ik in de buitenwereld laten maken...en het afgeleerd om dat dan direkt ook maar willen te doen. Daar wordt je inderdaad een koele kikker van...en pas op...een kikker staat voor sexualiteit...daar onder druk cool kunnen blijven betekent zowel er geen zin meer in hebben, als je merkt dat zelfs alleen de suggestie ernaar zo'n heiza veroorzaakt...als afwijzend reageren als je een kikker van het andere geslacht en een vorige poel zo'n beetje verleidelijk vliegjes ziet vangen. Wat is 'vliegjes' : kan koken zijn, praten, een knuffel te lang willen laten duren, al eens een traantje... . Ik zal maar ophouden met dat hoofdstuk en die voorbeelden voor ze tot duiveltjes omgebouwd worden. Stond ook ergens in dat Zenboekje zo van dat 'een mens zijn eigen duiveltjes maakt. ' Ik weet ook niet hoe het verder moet met hen. Het einde van het laatste hoofdstuk dat ze schrijft is het mooiste dat ik me kan indenken en misschien is er tegen dan een home achter hun Paradijs gebouwd, waar ze mekaar terug tegenkomen na mekaar door al die praktische toestanden tussen mensen uit het oog verloren te zijn...hij die niet genoeg meer zag om op internet te kunnen werken bijvoorbeeld, zij die na een door een klacht van een klant veroorzaakt failliet van haar therapeutenbusinessje geen dak meer boven haar hoofd had en met haar laatste geld weg van de fiscus naar het Atlasgebergte getrokken was, waar een oude haar bekende Arabier haar toch weer wat geluk bracht...wat een plaatselijk filmmaker inspireerde tot het maken van een film over hun leven. Als men terugkijkt op z'n leven weet men wanneer men op z'n best observeert en zich van z'n innerlijke demonen bevrijd heeft, dat al het vorige moeilijk anders had kunnen lopen...wat niet wil zeggen dat men de dingen die pijn met zich meebrachten gaat moeten gaan herhalen. Elke generatie maakt in positieve zin af waar de vorige mee zat of verergert soms waar de vorige mee zat...het kan allemaal. Wat telt is naar geest en lichaam gezond proberen blijven. Da's mijn maatstaf voor wat er ook gebeurt. Met opspelende maagzweren en vermoeidheid ten gevolge van aan dit bestaan willen aan uit te kunnen en het allemaal willen te begrijpen en daarin het goede willen te bevorderen terwijl je op de duur teveel onherstelbaars moet dragen...dan moet ik dat soort drang loslaten en gewoon 'zijn'. Al kom je in zo'n omstandigheden soms 'besluiteloos' over...als de energie er niet is, is niets doen en niets beslissen de eerste vereiste om verder te geraken. De atoomkern in z'n neutronenpositie die cool blijft en wacht op het moment dat de protongeladenheid weer iets naar de tegengesteld geladen elektronen vuurt. Elk atoom en elk individu heeft zowel een kern als een omgeving. Stop. Begin weer niet uit te wijden .

Herinner je je de volgende sms nog ? rust =alle tijd hebben, zelfs als je moet gaan werken; alletijd, alletijd, waar heb ik dat nog gehoord, in welk woord zit dat nog ? ...sex u alle teit iets heel rustgevends dat nadien tijd schept, dat we, het heeft wel veel literatuur opgeleverd, aan ons geweldig verstand opgeofferd hebben


Geachte Lezeressen   brieven aan twee die de andere als concurrente aanvoelen

Vanmorgen meende ik iets over onze, zeker weer 'toevallige' ontmoeting van gisteren te schrijven. Normaal gezien was ik mee gaan eten met één van mijn gesprekspartners, intuïtief liep het anders...ook omdat ik geen hongergevoel had. Ik ga het niet zozeer hebben over wel waar of niet waar en wanneer of hoe lang en 'kan dat al zo vroeg' en kiezen of niet of met wie platonisch of niet enz...enz...uit jullie reacties achteraf merk ik voor een deel dat mijn zweren er op de duur van verharden en dan moeten die door slaap of zo weer ontdooien en mals worden. Ik kan me geen polygamie verooloven, is ook niet de bedoeling. Het moet wel een niet alledaagse onderonsje geweest zijn voor jullie. Ik heb liever dat jullie begrip hebben in jezelf en voor mekaar (wat tot zeker mate wel zo is) dan...daarom dit stukje. Hopelijk interesseert niet alleen de eerst en laatste alinea jullie. Jullie kennende zal dat wel niet het geval zijn...een ander lezerspubliek dan jullie zal zeker zeldzaam zijn. Gezien mijn achtergrond van anderhalf jaar het huis gedeeld te hebben met m'n ex-vrouw en haar nieuwe man, kan ik wel aannemen dat jullie ondanks de ontspannen sfeer die er tijdens het gesprek hing soms mekaar en mezelf incluis wel 'iets' kunnen hadden doen. Evenmin als toen was het mijn of onze bedoeling om met de vrije liefde te gaan experimenteren of ze nu te gaan promoten...dat had na mijn scheiding destijds waarschijnlijk te snel naar een 'crash' geleid en dan hadden we geen anderhalf jaar als goede buren kunnen samenleven. In feite ben ik =naar de stad verhuisd om redenen van politieke werking, niet om een bepaalde situatie te ontvluchten. De aanleiding is te privé om te vertellen en heeft in 't geval U dat zouden denken, weinig met het sexuele te maken. Het leven wordt vaak als een leerschool beschreven en dat is het in feite ook. Vanuit mijn ervaringen beschouw ik mijn voor de buitenwereld mislukt huwelijk voor mezelf een eerste stap naar bewustzijnsverruiming. Ik had daarna ook met wrokgevoelens of zelfmedelijden of verwarring in m'n hoofd kunnen blijven leven en zou dan ondertussen een ijzervreter ipv de zachtmoedige man die in mij leeft geworden zijn...'verworden' dus. Als ik rondom me heen kijk, merk ik dat als mensen met tegengestelde karaktertrekken of energieën mekaar aantrekken, één van beiden of soms allebei dezelfde ervaringen met andere mensen achter de rug hebben. Dat kunnen opvoeders zijn die niks opkomends sensueels in kinderen kunnen verdragen vanwege de angst daarvoor die in henzelf zit of dat kunnen zich instinctief sexueel opdringende volwassenen zijn of allerhande minderwaardigheidsgevoelens...niet uit vorige reïncarnatielevens, maar gewoon genetisch gebaseerde knopen van diegenen die er lichamelijk soms al lang onderliggen...maar anderen toch nog mee rondlopen. Hoe dat deze gegevens zich telkens gedurende een heel leven proberen te veruitwendigen en hoe ze vóór en tijdens de totstandkoming van een embryo tot stand komen, is een hele complexe materie die eigenlijk niet beschrijfbaar is, maar deel uitmaakt van het mysterie van de verbondenheid van vele levens over de dood heen...wat niet alleen zeker onbeschrijfbaar is, maar wat je vanuit je innerlijke rust wel opvallen kan. Die dingen gaan nog verder dan het alleen of met z'n tweeën interpreteren van bepaalde feiten of observaties. In feite hebben ze voor een stuk te maken met de wereld zoals Jung die probeerde te beschrijven. Indien Jung zou opgegroeid zijn te midden van de huidige kennis zou hij zeker weten waar ik het over heb. Dat alles bedoelde ik ook sinds ik het sinds een tweetal weken over het kunnen delen van een 'geestelijke' dimmensie had...onmogelijk indien men zich door het zware deel dat de energieën van beneden (onderste chakra's) of van boven (uitsluitend verstandelijk denken) te bieden hebben... overmeesteren laat. Zo'n situatie in jezelf leidt altijd tot konflikten en verdriet, tot het niet meer bij je vreugde en rust kunnen. Gewoonlijk leg je dan teveel kilometers af op een dag omdat je niets gekoördineerd krijgt. Dan heb ik het nog niet over de onnodige sprongen kilometers die men in z'n hoofd kan afleggen...en zoals we allen weten...niet alleen onder druk van een liefdesrelatie. Ik ben ondertussen nog altijd niet de 'vrije liefde' aan 't promoten en ook niet de 'vrije sex'. In het dagelijks woordgebruik impliceert het eerste ook het tweede maar ik versta dat daar niet onder. 'Liefde' is voor mij meer het goede en helende dat je in jezelf hebt kunnen uitdragen in al zijn verschillende gradaties...het goede wensen voor iedereen die het nastreven wil ...meer 'goedertieren' dus...de mens minder egocentrisch maken...de positieve emoties versterken, de negatieve onder ogen durven zien. Ik weet het, twee mensen kunnen om heel specifieke redenen een bepaalde, soms sterk op de proef gestelde band hebben en moeten voortdurend inspelen en wachten op de evolutieverschuivingen in het worden van de andere. Je moet de tijd en de mensen bijna altijd de tijd laten en toch bestaat die 'tijd' niet. Wat ik daarmee bedoel : al lijkt bijvoorbeeld een bepaald aspect van een relatie uitgewerkt, het kan als de omstandigheden de omstandigheden daarvoor kreeëren altijd weer even intens worden als voorheen. Velen bewegen in het leven van anderen dat dingen minder stroef en ongemakkelijk verlopen...of datzelfde overkomt hen juist daardoor. Niks garandeert een eeuwigdurend geluk. Soms lijken we wel door het leven verplicht van wat minder in onze kaarten te laten kijken door anderen. 'Een goed gevoel met iemand' op welk vlak dan ook...we willen het koesteren...geen probleem. Van de moment dat we het willen voor altijd vasthouden, slaat soms een angst toe die ons verstand als een gek in ons hoofd doet rondrazen...vanwaar komen de bevelen daarvoor...vanuit de buiken ? Vanuit een om welke denkbeeldige redenen gekwetste intimiteit ? Vanuit wat de mensen in onze omgeving van ons eisen ? Een ingebouwde bacteriologische vrees-reactie ? Resten van oude kulturen waar de beste manier om je nageslacht groot te krijgen de man als kostwinner voor de kinderen was ? Het gezin, en ik ben de laatste die er tegenstander van is, ontstond uit de nood om het deel agressie die met man-vrouw verhoudingen gepaard ging in 'goede' banen te leiden of om het grondbezit binnen één clan of famillie te houden. Dat alles werkt nog merkbaar door in hoe wij inter-reageren. Ik ga dat allemaal hier niet bespreken, dat hebben anderen al voldoende gedaan. Ik zal tot slot iets over het lichaamelijke aspekt van de liefde proberen uitleggen. In de psychoanalyse is het niet alleen zo dat mensen die door mensen met een bepaalde levensangst psychologisch gedomineerd werden niet alleen terechtkomen in situaties waarbij ze vaak ook lichamelijk die dominantie willen ondergaan...vaak is het zelfs zo dat ze hun al of niet voluit kunnen genieten daar afhankelijk van maken of tenminste daarmee verbonden is. Mensen die een intieme, geestelijke band met mekaar kunnen hebben; al kan die band ook al tijdelijk de mist in gaan...zijn in staat hun sexuele beleving ofwel vanuit hun mannelijke of hun vrouwelijke kant te laten ontstaan en beleven. Wat niet wil zeggen dat mensen die 'maar' één van hun kanten uitwisselen daarom geen voldoening gevend sexleven zouden hebben. Dit heeft niks met bi-seksualiteit of zo te maken...het gaat ook niet alleen om de som van al die delen die een uitwisseling met mekaar zoeken...mede aangedreven door de genetische stuwing die zichzelf voortzetten wil.

Waar het wél om gaat is het oord en de aard vanwaar die energie afkomstig is. Hoe meer rust je in jezelf en met de andere kan scheppen, hoe verschillender de beleving en de voldoening die men tussen mekaar beminnenden vindt. In sommige perioden of bij sommige mensen meer dan bij anderen misschien is er een enorme behoefte aan fysieke ontlading aanwezig...de elektriciteit jaagt dan soms op een milliseconde door een lichaam zonder dat er ook maar één kledingsstuk uitgedaan is of het orgasme barst uit één van z'n oorden los. Welke oorden ? Soms die van een beleving waar één of beiden partners er emotioneel onder door zitten. Soms uit een intens fijn goedvoelen met mekaar...pure aanwezigheid voor mekaar. Soms vanuit een soort louter instinktieve hebberigheid. Soms komen er gezonde en leuke fantasieën aan te pas ...al het er belachelijke of ontaarde zijn schaadt men niet alleen zichzelf maar ook z'n partner in de wereld van het aanvoelen. Soms wordt er een mechanisch duetje door iemand of beiden geprojecteerd...om de andere tevreden te stellen of zich ondoorvoeld aan iemand te kunnen blijven binden...het begin van sleur en spanningen.Wasted. Vanuit positieve emoties, liefde en vooral 'aanwezigheid', gekruid met een goei dosis oergevoel...dat zijn al de ingredienten om alles weer in je lichaam te doen stromen...je geest wordt er daarna, zoals na een goei douche, weer hypergeconcentreerd door. Some need it, some maybe don't...maar het is zeker gezonder dan pillen en klagen...als je er achteraf niet als een junkie naar gaat verlangen en het de negatieve emoties niet in gang zet. Zo. Da's wel genoeg geweest daarover, ik moet ook nog over andere dingen schrijven. Dewelke ? Ze zullen zich wel aandienen.In de hoop niet voor sexmaniak en een aantal andere dingen te worden versleten...en put u niet uit aan reakties, maar zeg gewoon dat er toch wel vanalles waar in zit en vul de rest zelf in en zie wat er morgenvroeg vanover blijft.

LOMEM LOVEMAKING (emotional)+ of - LOM FY " (mechanical) LOM PRE " (prescence)(alleen op de golven van het zijn en voelen) LOMFA " (fantasy)+ of - LOMINS " (instinktifly)+of - LOM- " (wasted)

"Het lijkt alsof de discussie gisteren er één was van een heel jong koppel dat nog het hele leven moet ervaren, en klaar staat om zich te laten verleiden een open relatie met elkaar te sluiten, zonder (seksuele) exclusiviteit, want ze voelen zich bij momenten nog als kleine plantjes, willen allebei nog groeien en hebben niet genoeg aan hun al heel innige band en hartstocht, die trouwens al heel vroeg in de relatie ontstond, en waarvan ze ooit dachten dat hij al miljarden jaren lag te wachten op hun aardse samenkomst. Dit is vooral merkwaardig omdat hij uitdrukkelijk zegt dat hij het leven al "door heeft". Men zou nochtans denken dat het lange zoeken naar een geschikte hartsvriend op niveau hen nu naar de summit geleid had. In theorie, zou het kunnen dat andere mensen op hun pad komen, of terugkomen, die ze denken te kunnen of moeten helen, omdat ze allebei een mals en krachtig lichaam hebben waarmee ze heel wat mensen genot, kracht, liefde en plezier zouden kunnen bezorgen. Of ze denken iets te zullen moeten missen in de laatste jaren van het leven wat eigenlijk te goed voelt om te missen, en waar ze in laatste instantie op hun sterfbed, na 'n schietgebedje, nog heel vlug aan kunnen terugdenken, of in de schommelstoel bij gevorderde leeftijd waar minuten uren zullen geworden zijn."

Geachte Lezeressen

Vrouwen en mannen, in meer of mindere mate, kunnen bij sommigen hun hart luchten en hetgeen waarmee ze zitten op tafel gooien. We zijn voor mekaar al eens een soort biechtstoel ben of een soort medium dat alle problemen van generaties terug soms via tranen en woorden van verlossing en verheldering voorziet. Net daar moeten we altijd opletten dat we niet telkens weer in opeenvolgende moeilijkheidsgraden worden gezogen. Het levert allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort staat die eigenlijk neer komt op wat je al lang wist : als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar ,want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens. Maar natuurlijk, soms lukken de levenslijnen naar inzichten niet met de ene en moet het met een andere...spijtig genoeg wordt er al eens te lichtzinnig mee omgesprongen met deze gedachte, de dag van vandaag. Net zoals met produkten die altijd nieuw en beter en anders moeten zijn. Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want je moet leren van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat je partner iemand anders heeft, ‘had’. Ergens wil je aantonen dat je wel anders kon reageren dan toen naar jezelf en haar of hem toe. Afhankelijk van het soort driehoek waar je in beland en de voorgeschiedenis van de betrokkenen er in, kom je voor andere situaties en uitdagingen te staan. Trouw blijven binnen een driehoek waar er twee onder één dak blijven wonen, als alleenstaande met of zonder kinderen, misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor de meeste mannen, neem dat maar van mij aan. Er breekt wel een periode aan van relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, gaan levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisen. Het lijkt of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid is. Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster). Je zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar het heeft ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens wel een overgeërfde of zelf opgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... .

Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en zij die je geen gewenst kind zouden voelen zullen doorheen het leven wel snappen waarom ze welke rol in dit aardse toneelstuk spelen. Of niet, kan ook. Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit sommige combinaties of uit sommige relatieproblemen komen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een overdaad aan begrip en vergevingsgezindheid, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan dat zodra er hun iets niet aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan een teveel aan begrip aan de dag te willen leggen in driehoeken, alleszins. Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het is niet iedereen gegeven en het is niet iedereens opdracht van af te dalen in de pijn van de andere. Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de zogezegde vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze ‘eigen-wijze’ kinderen er van ons zijn, kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe.

Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord sex, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom houden ze afstand van mensen die hun ziel kunnen peilen. Soms reageren ze niet meer op mekaar zelfs. Hoeft geen ramp te zijn. In het begin begrijpt men zoiets niet, het ‘waar heb ik dit aan verdiend’ gevoel. Het ‘waarom ben ik te min’-effect. Later begrijp het al beter. Te lang denkt men dat men zomaar die of die man of vrouw van onheil kan behoeden en gelukkig kan maken, maar eenieder moet via zijn eigen specifieke weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat bijvoorbeeld dit schrijven ooit zoals onze levens, velen tot nut kan zijn ook. Velen kunnen door iets van zich af te schrijven en te overdenken, ook beter worden in het uiten van woorden naar anderen toe.

We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ? Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatieconflikten of andere. Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes en lang daarvoor mee…we vullen ze aan met allerlei invloeden van iedereen die we in het leven ontmoeten…op zoek naar die ene iemand die ons leven zo veel mogelijk aanvult. De dag van vandaag kan dat ook via apart te wonen, maar makkelijker is het zeker niet en een open relatie vervalt vlug in de overcomplexiteit van gegevens waar mee moet worden rekening gehouden. De werking van het wezenlijke doorheen de geest en het alledaagse een beetje in kaart te brengen, kan via de ontleding van filosofie, politiek, kunst ...het allemaal als een geheel aanvoelen, moet je dagelijks oefenen. Het leven is ook een oefening in observeren wat je ziet en wat wordt gezegd. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...daar is heel veel van waar, afhankelijk van het geheel der achtergronden in het spel van positieve en negatieve emoties en verhalen van vroeger die nog niet af zijn. Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht van nog anderen die hij of zij op zijn berg ontmoet te sleuren...of over te dragen…op de duur herkennen de ezels dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomen, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen.




chronologisch iVoor én mét astra nova

got this jiny,jiny, jiny-grid good feeling upon me.

o:Jiny, jiny, jiny-grid, wait a bit, wait a, wait a bit.

Awoke up with her today-ay , jiny, jiny, jinygrid

Heavenly smells and bodyly warmth surrounding

surrounding the books on the floor and in the garden

Garden, garden of Eden, with Jiny, jiny-grid

Why do we wait a bit, wait a bit, jiny-jinygrid

She's in love with books with a bit of me around

still not profound, jiny-jinygrid just you just wait a bit

jiny, jiny-grid

Over de info-avond, volgende bedenkingen: *Goed idee, moet iemand met kennis zijn, zou jij kunnen zijn. *Ik denk dat dit sowieso in de evolutie van Stichting past, maar dat moet van jongere generaties komen die de fakkel over willen nemen, en strategisch tewerk gaan, met de MK feiten. *Ze staan daar niet te popelen dat jij of ik dat doe, er zijn er andere die meer redenen hebben om persoonlijke eer te halen. Je komt dan in de normale wereld van grote egos terecht, en iemand als m'n pa of jij, die vechten voor de goede zaak en heel wat persoonlijke tijd spenderen aan filosofische gevechten, passen daar niet echt in. *Als ik jou was zou ik eerst meegaan naar NG, mensen leren kennen, dan de voorzitter aanspreken, en omdat dat ook 'n filosoof is die Jan-met-de-Pet niet begrijpt, hebben jullie misschien een aanknopingspunt. *De Stichting wil misschien wel niet de politieke toer op, maar een gewone info-avond zonder standpunten moet kunnen (a-standpunt bestaat weliswaar niet). Ik sta achter zoiets, het lijkt veel op de velerlei initiatieven die door R (Antifascisten Bremen) in Duitsland genomen en met ander Antifa gecoördineerd worden. Hij zou graag willen dat ik me wat meer in de Stichting betrek, en we bellen soms es of chatten op msn. Hij vindt m'n teksten to the point. Ik wil mee naar NG om 'm nog es te zien. Dat is waar de toekomst en de PR getekend worden. Jij zou ook een uitstekende contactpersoon zijn voor 'm, om dat soort linkse anti-oorlog initiatieven in België mee uit te bouwen. Maar, met de kelder beginnen... en niemand afschieten voor het voorstel geopperd is....Dit moet groeien... en dan kan je na 10 of 20 jaar naar je boompje kijken, dat je nu plant.

OH: Als Iran op 't einde vd maand z'n nukleaire plannen niet opbergt gaat de cirk zoals tegen Irak waarschijnlijk weer beginnen als de Syriers en Iran nog een maand binnen hun grenzen kunnen blijven of ook niet beginnen blaffen. Dan ga je twee fronten krijgen USGB en de Polen met hunnen tweeling met ook zogezegd godsvruchtige zieltjes, en enkele andere oosteuropese landen tegen de Russen en Chinezen die Iran eerder genegen zijn...De andere Westeuropese en sommige Oosteuropese landen zullen proberen schipperen om zoveel mogelijk winst uit het verlies vd rest te halen achteraf... niet vergeten, zowel Israël als bijvb. Pakistan hebben atoomwapens...Pakistan bondgenoot US...maar voor hoelang nog ...als ze Iran aanvallen (wat ze nu eigenlijk in Libanon al doen) kan het regime onder druk vd straat in Pakistan of Egypte wel eens gaan wissellen. Sommige fanatieken zullen wel eens een atommbom op Israel durven gooien. Weg die rommel, overal , tegelijktijdig.

O(Harm) :Indonesian night

While the rain played it's melody

We had already talked our misunderstandings away.

On the small sized bed of her grace

We lay.

It seemed like the wood and walls had waited for years.

For this moment to pass by.

While the wind assured the freshness of the outside.

Again waiting for our goodby.

Morninglight broke through the clouds.

We held a breackfast and a book to be read.

Another day to confront the outside world.

Enough having been set, preparing for a new reset.

And so the day came, fel in a deep sleep for a while.

She, with her waves on exercice

Her sheep don't understand whyyyyy

I, studying the book I took, is it a disguise ?

Filtering all this information, comparing it with science

Finding some points of recognition

Read that the reader sould remain himself dough

Found some mistakes ready for abolition

In andere woorden...alhoewel rust op 32 gehad toch nog moeten bijslapen en ik denk jj ook wel...geen spijt van magic night dough...na de middag viel alles in z'n plooi, wat opvoeding bijgesleuteld hier en daar en gestudeerd in the book i took... nota's in schrift genomen, zullen dat wel eens doornemen... probeer erin te komen wat er je zo fascineert... Van kleinsafaan heb je waarschijnlijk ook zoals ik een band met het meer achter de dingen gevoeld,wat ons bij mekaar bracht. Alleen als we dat meer bij mekaar niet meer aanvoelen kunnen zullen de dagelijkse beslommeringen ons nog uit mekaar kunnen halen denk ik. Ik wens ons veel gezond willen blijven en er voor mekaar zijn wanneer the force of circumstances dit nodig maakt. Als dat 7 dagen op 7 nodig is zal dat zo zijn, anders zijn we toch al goed bezig. Het blijft belangrijk onze krachten te doseren. En nu MKmossellen (meervoud) en hopelijk blijft de andere kant vh leed van de mensheid uit, zo niet ga jij volgend jaar in mijn plaats. Je kan me altijd wegbiepen als dit soort van ontmoetingen je teveel spanning bezorgd...of ben ik overbezorgd ?

o:Frit, mosselen en gemoed, alles vrij goed.Weer verhalen waarvan ik de oorzaken wel had vermoed .Over jonge en oudere mensen en wat ze denken en wensen

Over assertiviteit en nee durven zeggen in de lliefde,

ook als je 2O bent, toch wel weer veel geleerd.

Over opvoeding in deze tijden met groeiende nood aan spiritualiteit.

Over het waarom van boeken die men wegdoet

Over het verschil tussen een te tolereren en af te wijzen aanraking.

Over kameraadschap die niet plat is.

Over een neuropsycho die nu ook NF in zijn pakket heeft Over wat je gisteren in de dag van Indonesië nog aan positiefs overkwam ?

oki aan abi..

i: ABI aan OKI,

Ontroerend, ik heb hier en daar schoonheidsfoutjes en woordjes weggedaan of verplaatst of bijgedaan. Hier is mijn versie van hetzelfde. Ook bedankt voor je mossel-gedicht. Ik ben blij dat jullie goed "gemosseld" hebben gisteren. Het klinkt 'n goed weervinden van elkaar na 'n hele tijd. M'n vriendin A uit O heeft net gebeld, ik ga misschien naar haar toe vandaag, ze vraagt of ik een week mee wil op croisière in september op de zuiderse wateren (Porto, Lisbon, Monte Carlo). Inderdaad ook moeten bijslapen, de ganse dag eigenlijk met tussenpozen en ben om 20u mijn bed ingetrokken en ben er niet meer uit geweest. Het sliep heerlijk zacht op de plaats waar we gelegen hadden, en ik ging in een diepe slaap om veel rust in te halen van al m'n zielstransformaties van de laatste weken en gebeurtenissen (o.a. Pellenberg) die proberen een stukje memory in te palmen op m'n hard-drive. De compress-en-archive functie duurt al lang op 'n PC, hoe lang duurt zoiets in 'n menselijk lichaam en ziel? We hebben een mooie relatie, misschien niet realistisch voor de mensen rondom ons (bijv. de bosmens v/h dorp en de prinses v/h dorp), ze zullen ons kinderlijk geluk en ons gefascineerd zijn door elkaar niet begrijpen ("word volwassen..."), en het verstand zal inderdaad misschien aan ons trekken om het op te geven. Love is not only a feeling. Het is misschien ook dezelfde levensstijl hebben om het dagelijks leven wat makkelijker te maken zoals je zegt, in dezelfde levensfase zitten, dezelfde (aardse of materialistische) amibities misschien, maar is dat hoe Jan-met-de-Pet echte liefde beleeft? Hun levens lijken ook heel erg leeg als je goed kijkt, met heel wat seksuele promiscuiteit, emotionele onechtheid en pantsers, en miserie achter muren. Echte liefde kan misschien ook zijn dat je jezelf blijft en je eigen ding blijft doen, en dat je je gevoelswereld kan delen met de one-who's-worth-it en diepe, energieke, voldoening-momenten kan hebben die het leven mooi en de moeite maken. Als ik voor 'n leven kies met bijv. LmetFiets, kan ik voor het aards gevoel wel beter passen, knappe, ambitieuze gast, maar zullen alle trips naar de Tours me wel fysisch, mentaal, intellectueel en spiritueel voeden? Ik noem jou mijn "maatje", omdat jouw sleutels op m'n sloten lijken te passen, en de mijne blijkbaar op jou, en het brengt m'n beste zelf, lang begraven, terug naar boven (2 maand geleden was ik kort-harig en totaal grijs sinds 2 jaar, nu kijk ik in de spiegel naar een mooie vrouw, fier op haar mooie bruine lokken en gracieuse, "sexy" uitstraling, hoewel ik volgens anderen toch maar zweef...). Ongeacht wat er buiten gebeurt, zonder derden erbij, lijken we veilig en gelukkig bij elkaar in ons eigen paradijs. [Vooral het Beloofde Land in R leent zich heel goed hiertoe - gek denk ik dat ik ooit zelf zo'n stukje eiland wou kopen.] En is dat nu echt zinsbegoocheling of illusie of 'n vlucht uit de gekke gevoelloze wereld? Heel wat mensen zullen ons willen doen geloven dat het zinsbegoocheling is, met allerlei verstands-argumenten weliswaar, en we zullen daar misschien gevoelig voor zijn, met ups en downs, en aantrekken en afstoten van elkaar. Maar de ziel zal zoeken tot ze vindt, iemand om ons levensdoel en onze diepste verlangens mee te delen. En ons échte maatje zal het leven pas écht tot leven laten komen, met ballonnetjes en kleurtjes en al erbij. Op een dag zullen we dus weten of we juist zitten. Ik zei onlangs onze relatie is eigenlijk een groei-relatie. Verliefd worden op iemand die je "macho-type-met-veel-weerstand" niet is? En toch staat de schuur in brand? Je kan je heel goed bij iemand voelen, alsof je elkaar al levens kent, op elkaar lijken, maar toch kan je als persoon dan niet groeien in zo'n relatie, omwille van teveel (!) harmonie. Ik moet Mok in feite dankbaar zijn omdat hij me, ondanks de niet-passende persoonlijkheden, wel liet groeien op allerlei vlakken. Een waardevolle relatie is één van geven van wat je al hebt en terug-krijgen, van samen zijn maar toch je individualiteit mogen, kunnen en willen behouden, liefst van al die mogen uitbouwen, door ziels-transformatie naar 'n simpel en gelukkig leven, een goed basis-kamp met fysische, mentale, intellectuele en spirituele voeding om allebei de meanders van het leven op elk z'n eigen gekozen moment en wijze te kunnen trotseren, je gesteund voelen door maar apart van elkaar zijn, iemand kennen die je dood-graag jezelf laat zijn en zichzelf hierdoor niet beter of slechter voelt omdat hij/zij je ziet openbloeien, maar dan juist mee bloeit, iemand aan wie je belooft quality-time te zullen geven (vs. real-time 15 u/dag), en die je vrij hoog op je verlanglijst zet, hoewel daar zonder twijfel al heel wat voor jezelf op staat (job, hobbies, missies, familie, kinderen, vrienden). 20 jaar geleden zocht ik misschien naar "en de 2 werden 1". Wij zullen fysisch en emotioneel ook wel 1 worden door de intensiteit tussen ons, maar misschien is 1+1=3 de max? We moeten heel dikwijls Khalil Gibran terug lezen, hij verwoordt de 1+1=3 heel goed. Zielsrelaties zijn de uitdagendste, niet noodzakelijk aan Jan-met-de-Pet en Mie-met-de-Klak besteed, maar die met het grootste potentieel voor de ziel? We gaan dus heel eerlijk moeten blijven, misschien veel psychologische blauwe plekken moeten trotseren, de modderige vijvergrond aftasten met de voeten, het als een proces zien, niet iets wat nu al af is, in de sjakosh is. Het kan alle kanten uit, en die kanten zijn als medailles die we moeten blijven omdraaien tot we weten welke kant het intuitief uit moet. Misschien is onze samenkomst een deur naar samen een levensdoel hebben en onze talenten, hoewel verschillend, hiervoor combineren. Ook dat zal 'n proces zijn. Of was het dat we gewoon "krik" voor mekaar moesten spelen op dit bepaald moment in ons leven omdat we op 'n psychologisch dieptepunt zaten, ergens vast in staken, en we de weg bij elkaar weer moesten vrij maken? Onze herwonnen aantrekkelijkheid kan weer andere mensen in ons leven brengen, die ons nu anders zien en hun energie dus anders op ons laten inspelen? Moeten we elkaars teleurstellingen in het leven helen en onze hoop op de "goodies" herstellen? Of zijn wij elkaars "goodies"? Ik hoop vooral dat je dit niet kwetsend interpreteert, het zijn rethorische vragen. Niet kapot denken zei je onlangs, laat ons dat vooral doen, en genieten van the present (het cadeautje). Want the past is history, the present a present, the future a mystery... (staat op m'n msn-profiel). Doseren zal bij mij inderdaad 'n tijdje vooraan moeten staan tot ik weer goed in m'n energie zit en op routine kan gaan. En die tijd ga ik voor mezelf moeten nemen om m'n vroegere hoofdstukken goed en voorgoed af te sluiten. Dan kan ik "de-volle-veertig" beginnen aan een nieuw (ik hoor je al remmen...). Laat ons gewoon vertrouwen op het proces en "have faith that the best will happen". We sluiten dit debat even, we komen hier later op een goed moment wel op terug. Kusje Blauwe Occhi van m'n Noormanneke. Ik heb je dood-graag in mijn leven. I

o:She seems to be fascinated by the quality of relations and when she writes about them does so in a way with no place for negative emotions thus obtaining an objective judgment of the personages in her life. From time to time she ads a little sauce to her cooking touching the kind of depts on the weady or steady parths of our soul. If you happen to be the chosen one to which her writing is devoted...one should be entirely satisfied...more then any other reader of the same piece can be. Lately I read some of her work on a relationship beween a princess and a forester. She wonders around with words, trying to paint the life of people with no quality for one another, spotting their behaviour, comparing it to what she really is looking for ,always aware of the damage the outside world can do on a relationship. In her personal life she seems to have met someone that is unlocking some secrets about the way she tries to understand what this life really means. The guy is living in a kind of Promised Land without wars of any kind, also trying to ad some quality to life as it could be. She seems happy in her Indonesian house and tries to keep balance while she imagines what her life would be if she chooses for a life together in one place with a new kind of other man then her ex-husband. A few possibilities sometimes cross her mind while realising that 20 years of mariage also had some growth of her soul along with it. As one of the rare femal writers of our time she tries to understand the role of spirituality in an affair, whether 'official' affair or not. I should reread Khalil Gibran to fully understand what she means with her 1+1=3 formula.

Maybe she tries to put the question of having some kind of liberty in a relationship forward, fearing that a classic relationship would destroy quality time after a while...I think it's because of her experiences in the past which she seems to have overcome as her moto 'the present is a present' correctly sugests. I strongly should advice the searching among us to read the book she is writing in bits and peaces and to know and then burn a candle for the healthproblem she is cooping with. Maybe a trip with her Wallon girlvriend would be a nice idea. Untill then that forestbloke, I guess it's someone who knows to walk in water, welknowing where the hard parts to walk and the unsteady parts to sink in are...shall observe her evolution while trying to help...but he seems to be some kind of go between between people, advicing, while the ones he encounters always in the end follow the only way possible for themselves...by doiing so acquiring that soulskill in life we can subscribe as splitting without suffering and hate towards others. I 'd like to know how the new book she writes will continue. Come and see and step into her real life I would say.O.literature critic for the Daily Post

i: Ik vond vanmorgen KM 's foto in het boek Dialogues avec l'Ange. Confronterend, maar het deed me denken dat ofwel de foto niet in het juiste boek stak, of het boek niet de juiste titel had voor de foto.iUitzending Mosselen/Friet. Zaterdag 2006 Het lijkt alsof de discussie gisteren er één was van een heel jong koppel dat nog het hele leven moet ervaren, en klaar staat om zich te laten verleiden een open relatie met elkaar te sluiten, zonder (seksuele) exclusiviteit, want ze voelen zich bij momenten nog als kleine plantjes, willen allebei nog groeien en hebben niet genoeg aan hun al heel innige band en hartstocht, die trouwens al heel vroeg in de relatie ontstond, en waarvan ze ooit dachten dat hij al miljarden jaren lag te wachten op hun aardse samenkomst. Dit is vooral merkwaardig omdat hij uitdrukkelijk zegt dat hij het leven al "door heeft". Men zou nochtans denken dat het lange zoeken naar een geschikte hartsvriend op niveau hen nu naar de summit geleid had. In theorie, zou het kunnen dat andere mensen op hun pad komen, of terugkomen, die ze denken te kunnen of moeten helen, omdat ze allebei een mals en krachtig lichaam hebben waarmee ze heel wat mensen genot, kracht, liefde en plezier zouden kunnen bezorgen. Of ze denken iets te zullen moeten missen in de laatste jaren van het leven wat eigenlijk te goed voelt om te missen, en waar ze in laatste instantie op hun sterfbed, na 'n schietgebedje, nog heel vlug aan kunnen terugdenken, of in de schommelstoel bij gevorderde leeftijd waar minuten uren zullen geworden zijn.

Bij hem lijkt er een contradictorische ondertoon te zijn dat hij nog niet voor deze relatie gekozen heeft, hij is bang dat hij haar nooit voor zich zal mogen hebben, hij denkt dat haar echtgenoot haar nooit zal loslaten, dat hij te eerlijk is en haar zo zal verliezen, dat hij door z'n filosofische kantjes, te ver op haar voor ligt, dat hij haar niet voor zich mag willen omdat hij de mensheid een stapje vooruit wil helpen. Zij weet dat haar leven beter geworden is sinds hij erin gekomen is, en hij nog moeilijk weg te denken is, hoewel de relatie op dit moment voor haar soms ook vermoeiend is door de diepe emotionele, spirituele uitwisselingen, maar waarvan ze weet dat ze hier ook echt naar verlangt. Zij van haar kant is eerder bang dat als je voor iets kiest, vrijheid bijv., dat ook wil zeggen dat je voor iets anders niet kiest, bijv. iemand die je boven alle anderen verkiest en liefhebt, en ze denkt dat het die bewuste keuze van en eerlijkheid bij elkaar is die je bij elkaar zo vrij maakt.

Ze weet heel zeker dat ze na haar huwelijk nooit nog door iemand "bezeten" wil worden in de letterlijke zin van het woord, maar ze zit blijkbaar vast in het geromantiseerde beeld van een relatie. Op haar leeftijd zou het goed zijn om te evolueren naar een realistischer beeld, waar ze erop vertrouwt dat de man die van haar houdt en haar ludiek, hoewel bij momenten streng, gezelschap op prijs stelt, verlangt naar haar lach en haar malse armen, en daarom bijna noodgedwongen andere kandidates zal gaan afwimpelen. Omdat ze beiden sensueel zijn, en hun lichamen zich hier bij elkaar heel goed toe lenen, is er veel kans dat het alsnog goed komt, en dat ze als magneten weer door elkaar aangetrokken zullen worden. Als hun relatie zich verder verdiept, zal hij mettertijd op de 32, 84 of 183 (on)geduldig op haar thuiskomst gaan wachten, en haar hartstochtelijk maar lief tot rust laten komen van haar trips in de buitenwereld. Eigenlijk ziet ze zich op zo'n pied-de-stal wel zitten, maar liever niet met een coole kikker die maar blijft denken of ze daar nu goed zit en voor altijd mag blijven. Stiekem houdt ze van de zekerheid haar eerste plaatsje te mogen behouden. We kunnen dit alleen maar als normaal onderschrijven. Slechts de sterksten onder ons, zouden met een plaatsje aan de voet van de berg ook tevreden zijn. Ze mogen zichzelf vooral niet verstikken door nu al allerhande beperkingen te gaan opleggen die heel waarschijnlijk veroorzaakt zijn door ingewortelde verlatingsangst (I leave you before you will leave me) en aangeleerde afhankelijkheid in een relatie . Ze zijn te vlug te diep de modderige vijvergrond ingesleurd, na een pril, kortstondig maar extatisch begin. Het is spijtig dat wel extreme emoties zich in deze relatie in versneld tempo hebben voorgedaan, en het is een raadsel hoe ze hier allebei mee zullen omgaan. Ze vertrekken allebei vanuit een ander schema van ervaringen en instellingen, en kunnen zo te zien heel wat van elkaars standpunt opsteken. Als ze maar hun openheid bewaren, kunnen ze elkaar misschien uit het moeras trekken, en gezellig hun babbel-pic-nic bij de oever voortzetten, zorgvuldig de koorden vasthoudend om hun stabiliteit te bevorderen. Laat ons hopen dat we ze, tegen de tijd van het laatste hoofdstuk, terugvinden in rustige, diepe en close verbondenheid onder het zonlicht dat schaars door de hoogste bomen van hun Paradijs valt, en waarvan de stralen hun aura's oplichten.

Ze vermoeden nog niet hoe echt mooi en diep hun relatie wel is. Als ze maar blijven bedenken dat ze naar mekaar toe gestuurd zijn, om hun vertrouwen en hun ideeën over aardse zaken zoals emotionele en seksuele intimiteit met anderen te testen, en in hun zoektocht naar elkaar geleidelijk aan niet teveel afleidingsmanoeuvers meer toe laten, omdat het hen ook van de grotere doelen in hun leven af zal houden, en hun gerichte aandacht op de mooie energie die ze samen produceren, en de mooie dingen die hiermee gerealiseerd zullen mogen worden (bijv. zijn politieke betogen, of gedichten van uitzonderlijk mooie kwaliteit, haar schrijverstalent dat naar boven komt wanneer ze schrijft met hem voor ogen) mogelijk zal verbrijzelen. Tenzij ze samen, na lange discussies met God en de Duivel, beslissen dat er nog mooiere energie kan gemaakt worden indien anderen ook toegelaten worden om mee te genieten van het Beloofde Land, en dat geen van hen zal lijden onder de emotionele pijn dat privé-met-z'n-tweetjes-Land dan een beetje af te moeten staan aan andere emotionele-honger-lijdenden. Het zal een open vraag blijven of dit hun vijvergrond dieper en rijker aan fauna en flora maakt, of juist minder diep. ABI voor La Belgique Libre & Egale en toute Fraternité.

i: Oki, Je intentie was goed, naar haar toe, naar mij toe, maar misschien denkt ze dat ze nu pas echt mag beginnen hopen als het nu al uit is tussen ons..., en als ze weet dat je iemands libido kan doen verdwijnen met mosselen/friet. Je hoeft dat ook allemaal niet uit te leggen. Je had kunnen zeggen "hadden een goed weerzien, maar niettegenstaande mag je niet hopen, zit zoals je nog wel weet in 'n relatie waarvan ik denk dat het serieus word. Ik wil niks op de helling zetten". Je klinkt bijna wanhopig, zou haar wel het idee kunnen opleveren je nu écht te moeten komen redden van de ondergang van nooit 'n match te vinden, of je morgen toch te bellen voor uitleg. Dan is ZIJ natuurlijk de beste match, als je haar tot morgen de kans geeft (vandaag zit je over je verlies in, maar comes a time dat je over dat verlies bent) en er maar genoeg dagen tussen laat. Jullie hebben nog iets van aantrekken en afstoten voel ik, daar moet je maar es tegenaan gaan, van gedeelde intimiteit in betere dagen, misschien onverwerkte stukjes, onbewuste lichte frustratie over je toegevingen en niet echt iets bereiken kunnen bij haar. Moet je maar es goed over nadenken. Dit is 'n compleet onbevoordeelde mail naar je, denk niet dat dit oordelend is naar jou toe. Het stukje met KM is jouw stukje, jij moet het op jouw manier behandelen of afmaken. Ik kan je alleen maar steunen en helpen met inzicht, als dat al zo is... Het zal ons alleen maar uit elkaar drijven als jij over KM verscheurd bent, en zij blijft aan je trekken, wat natuurlijk kan. Ik heb soms het gevoel dat G aan me trekt, onbewust dan, omdat ik 'm niet hoor of zie, maar je kan iemand bij momenten telepathisch voelen trekken. Ik weet dat hij ongelukkig is in z'n huwelijk, al 20 jaar, en onbewust al die tijd van mij gehouden heeft en naar mij verlangd. Toch heeft hij niet de guts gehad z'n verleden met z'n familie en vrouw aan te pakken, omdat het te moeilijk is en heel wat moed vraagt, en hij hierbij ook de CVS en aanverwante lichamelijke symptomen moet bekampen veroorzaakt door zo'n onecht leven. Ook 'n diepe trauma-oplossende relatie (voor hem) met mij zat er voorlopig niet in wegens te close bij mekaar komen. Voor hem voorlopig te angstwekkend als je te dicht op het lijf of de ziel komt. Ik heb hier ook nog verstands- vs. gevoels-spinsels over, hoewel m'n gevoel meer afstand van hem wil dan m'n verstand (m'n verstand zou vlugger toegeven). Uiteindelijk heeft hij niet voor echtheid en geluk gekozen en is hij de princes in mij dus eigenlijk niet waard. Vandaar dat ik 'm angsthaas noem. Z'n vrouw kan onbewust gevoeld hebben dat hij met 'n ander in z'n hoofd ronddoolde, ze werd dus nog zieker om zeker de koord rond z'n nek stevig aan te blijven halen, hem daarmee te verstikken, maar ook om 'm terug te halen van bij mij... Ik vergeef 't hem, want als je geen lucht meer kan halen, kan je niet meer fatsoenlijk kiezen... Een andere angsthaas in m'n leven ging vorig jaar in mei met mij op week-end naar Keulen, na het weekend vluchtte hij, hij stuurde 'n sms-je dat je verschillende plats moet proeven voor je weet wat je wil eten. Ik antwoordde dat het voor mij erg simpel was. Als er ergens sla/spekjes op 'n menu-kaart staan, voor mij dan spekjes aub. Voor mijn gevoel heeft hij me dus gebruikt, hij had even goed kunnen zeggen "let's have a sex-WE", dan had ik kunnen ja/nee zeggen. Hij zei dat z'n vrouw nooit zou kunnen aanvaarden dat we samen waren (ze zong samen met ons ), en uiteindelijk, na heel wat zenuwachtig afwachten hierover, ben ik met z'n vrouw naar Italië gereden verleden jaar in augustus , heel wat dagen samen met haar dus, met de auto, aan tafel... Ze vermoedde niet dat we samen iets gehad hadden. Hij stuurde in Italië weer vriendschappelijke sms-jes naar me (ik was G in juni op het lijf gelopen), misschien was hij bang dat ik bij haar iets zou verraden hebben, maar ik begreep door de conversaties met z'n vrouw dat die ook sms-jes kreeg. Ze waren dus emotioneel nog niet van elkaar. Ik ben dus maar gestopt met de vriendschaps-sms-jes. Ik heb tijdens de vakantie z'n vrouw voelen afscheid nemen van hem en na de vakantie schreef ze zich in bij een agentschap, en na 3 weken was ze in september al gelukkig gekoppeld. Zoveel dus voor m'n vriend die maar bang afwachtte wat z'n ex over ons zou gedacht hebben... Zo zie je maar. Na al m'n omzwervingen, wou ik dus eigenlijk 'n man met 'n stevig kwaliteitshart, iets als 'n stier die de rode lap niet uit de weg gaat, stevig gegrond is, een ruwe bolster met een sensueel hart, evenwaardig aan het stevige pantser van de kreeft met binnenin het zachte hart, even koppig als ik doordrijvend... en ik liep soms rond met de onbewuste vraag: "Where is the bull?". M'n Maan en Mars staan in Stier, ik voel me bij zo'n aardse beestjes wel in m'n sas, en zij kunnen heel wat voeding krijgen van m'n waterig ego als dat over hun dorre akkers vloeit.. Uitwisseling op z'n best dus om op 'n positieve noot te eindigen... Ik ga m'n literaire activiteiten nu even staken... Ik heb nu wel bewezen dat ik het kan... ABI    

  1. Heel goed gedaan, je blijft me verbazen met je talent voor analyse, en feiten in woorden omzetten. Ik bewonder vooral het feit dat je in je stijl meer ge-aard (naar dichtbij de aardse grond neigend) bent dan ik (waarschijnlijk ook leef- en denk-stijl). Mijn schrijfstijl is waarschijnlijk wat de barok is voor muziekstijl..., maar ik hou van de rijkdom voor het oor van de barok. Lijkt inderdaad of we al jaren getrouwd zijn (onze uren waren altijd minuten niet?), en nu een serieuse verstands- vs. gevoelscrisis doormaken. Ik wou niks door de lucht of zelfs met de vaste telefoon, van jou cadeau gekregen, doen om niet terug in de verdriet-spiraal te geraken. Trek je niet teveel aan, bij momenten is m'n vermoeidheid terug en denk ik dat zo'n intense relatie heel positief op m'n levensbalans is, maar dat ik er nu be God effe niet tegen kan. Teveel emoties op té korte tijd, dat alles terwijl je probeert te recupereren van een enorm tough, teleurstellend leven op zowel professioneel als persoonlijk vlak? Ben gewoon in slaap gevallen zonder te willen gaan slapen (had een antwoord voorbereid, maar wist niet of het het juiste was) en ben nu pas opgestaan. Voel me nog leeg. Ik had getekend voor de modderige vijvergrond, ik wist dat dat te wachten stond, maar onze momenten aan de oever staan ook heel mooi in m'n geheugen gegrift. Ik ben niet bang van de bodem (you can't have the summits without the depths). Doet me denken aan dat boek dat ik las waarin de schrijver (koppel religieuzen) hun vriendschapsliefde beschreef als rond een vierkante tafel lopen tot de hoeken rond werden. Misschien ben ik wél een uitzondering, en misschien wordt liefde, vrijheid, onafhankelijkheid etc. heel complex als je ouder wordt, en hierover met iemand akkoord wil of moet raken. Misschien moeten we onszelf meer tijd geven om alles rustig op z'n plaats te laten vallen, tot ik thuis m'n oude leven goed weggegooid heb of gescheiden ben bijv. en alle troep overboord is waar we nu nog vragen of zenuwachtigheid over hebben, of wat we nu op de lange baan schuiven. We kunnen elkaar sowieso blijven zien en schrijven, leren kennen, en all sorts of "alle-tijd" nemen. Deze "worries", of ze nu door m'n eigen verstand veroorzaakt zijn of niet (vlgs Krishnamurti blijkbaar wel en ik vind het heel waar wat je schrijft dat we iets ontspannends aan ons verstand opgeofferd hebben, ik keek er naar uit en ik reed er half Brabant voor rond), is vooral niet goed voor mij, en eigenlijk voor jouw maag ook niet. Ik kom wel es langs om er rustig wat over te babbelen in RealArt-Paradise. Bij een ontbijt in 't zonnetje, of 'n avondzon, of allebei. We komen er wel uit. Rustig maar... Tedere kussen. ABI...wel of je dat gisteren geschreven hebt, of we het samen geschreven hebben. Vooral de-man-die is mooi, ideeën heeft ook 'n heel mooie conclusie. Herken toch veel van je denkstijl en hetzelfde verlangen naar een zielsgenoot die heel wat rollen moet kunnen spelen. We hebben het nogal gezegd maar misschien is onze samenkomst inderdaad synchronisch gegroeid, en heeft de Voorzienigheid een handje geholpen...

o:Er speelt altijd een stuk berusting en geduld mee....plus geloof in moeilijke uren om het voorzienige deel in blije momenten weer te herkennen. Uit het evangelie van mezelf via jou. Waarschijnlijk pakt alles weer rustig zijn plaatsje in.  In het meest gunstige geval neemt de zoon zijn groei ernstig en doet hij blij de taken van onderhoud of zo die je hem vraagt van te doen. Ook dat is volwassenheid. De bompa zal wel beseffen dat hij wel een gelukkige dochter wil en dat hij zich door de klassieke bezorgdheid voor de kleinzoon laten drijven heeft. Kamp kiezen, iedereen voelt zich gedwongen kamp of partij te kiezen zonder in de ziel te kunnen kijken van diegenen met wie m'n gekonfronteerd wordt. Net als in de politiek, bondgenoten zoeken om in de strijd om zichzelf te affirmeren sterker te staan. Misschien is het niet alleen willen zijn en het innemen van een harde afwijzende houding tegenover de vrouw van z'n vader een test die hem in het latere leven kan helpen...op twee manieren : ofwel gaat hij later onvoorwaardelijke trouw van zijn partner eisen (wat naargelang te persoonlijkheden niet nefast hoeft te zijn) ofwel staat de weg die ik aflegde hem te wachten. Dochterlief verkent op welke manier ze de wegen die vanuit haar naar anderen vertrekken moet interpreteren. Mekaar leren vooruit helpen doen we op tal van manieren. We moeten absoluut af van emotioneel lijden...het beperkt onze andere vormen van bewustzijn...politiek en spiritueel bewustzijn.

i:Alles kits OKI, ik trek het me niet zo aan, ik kom er wel uit. Ik zal blijven vinden dat bij leven en welzijn we ons bewustzijn eerst moeten plaatsen, want het is iets heel kostbaars wat we bij elkaar gevonden hebben, iets waar we, in dit leven of onze vele andere levens, toch precies naartoe gegroeid zijn. Hoewel we de stukjes met de anderen heel goed moeten kunnen opvangen, en onze eigen puzzel-stukjes goed leggen (jobs, hobbies), zal de energie die we produceren misschien een Magisch Rond Punt zijn dat snelwegen toegankelijker zal maken, ipv op kleine bospaadjes te blijven sukkelen en het Noorden te verliezen. Ik moet Jr leren z'n verantwoordelijkheid te nemen, en bompa weet dat jij 'n man van principes bent. Komt wel goed. Hij vindt het niet leuk dat hij met bomma moet opblijven tot ik thuis kom en Jr naar huis kan. Beetje logisch op zijn leeftijd, hij wil ook genieten van zijn rust... Ik heb al tekst en uitleg gegeven aan ons ma, ik blijf eerlijk spelen, dat duurt het langst, tot dat niet meer lukt uiteraard. Heerlijke rust inderdaad, zo de dag na onze trouw bij de Hertebron waar ik proefde van de Heilige Water-kelk, héél zuiver water van smaak, drinken uit Jouw Handen, symbool van zich aan elkaar "laven". Zuiderse zoenen bij de Minnebron en in het Vlinderbos. Weten dat je één jaar mag getrouwd zijn met de liefste en sterkste man ter wereld, en dat Duivel en Tantra mee zullen kijken en samen wedden of het op z'n minst verlengd mag worden tot 8/8/08... Ik eindig met dankzegging aan de Voorzienigheid... Die heeft voorlopig puik werk neergezet. ABI

o:De grijze van juni, de ontpoppende van juli, de spirituele van augustus, de zeven, de som van de zes vorige cijfers in september, okto-ber op acht, nieuwe stap in november ? Het noorden niet verliezen is een dageljkse opgave. Het zuiden in ons bij tijd niet verwaarlozen ook. De energie die we produceren kan ook niet zonder het magische ronde punt waar de kleine bospaadjes op uitgeven. Op kleine bospaadjes hoef je niet te sukkellen...en daar alleen heb je de prachtigste lichtinvallen, niet op de grote snelwegen...'snel', snel het woord snelt je nog steeds achterna...de managster raakt weer in de steigers terwijl ze nog via de kleine boswegjes herstellen moet. Jean the dog der dogs is ontsnapt en zat bij jullie omdat iemand de garagepoort dichtgetrokken heeft en dan vertrokken is. Wel geweldige scène en dialogen bij jou folks: de hond die blijft blaffen ('zo kunnen we niet praten' , de bezoeker die geen schrik zegt te hebben, zelfs het woord adoptie, geen advokaat nemen en wat nog kwam er aan te pas. En je moeder met de bezorgde blik in de ogen. En Jean maar kontent. De kinderen die er zo probleemloos uitzagen itt de gegevens van gisteren. Eigenlijk zitten we beiden te scheiden van het Maghreb stuk waar we ooit heel close mee waren in ons...het inspiratieve en warme deel ervan moeten we waarderen...andere stukjes passen misschien niet meer in de nieuwe puzzel. Het zal allemaal wel blijken. In geval dat de 32 in de winter ook een beetje hout wil stoken kan, indien Jr dat een goed idee vindt en zich verveeld...hij een beetje hout komen zagen en dat zullen we dan naar jullie voeren ? In de Hertebron, waar ik woonde, dronk je uit je eigen handen. De heilige water-kelk was bij de Minnebron bij de kerk in het bos. Dat was maar een repetitie, dat kon beter. De duivel, heb ik geen zaken mee, die kan door eenieder in z'n hoofd zelf in mekaar gezet en vernietigd worden. Liefste en sterkste, principes...hoge verwachtingen, altijd grote uitdagingen op mijn pad...mijn energie zal zijn voor al het goede waar het in het universum nodig voor zal zijn...om met jouw woorden te spreken. De kleine paadjes sturen me morgennamiddag richting oudjes. Dat woord betekent naast 'infectious' ook hetgeen in de titel staat. Geweldig niet, 'binnenpretjes'...als je er op vijf minuten tien hebt, onthou je er na een dag maar een paar...tot vijf jaar later er ineens iets opduikt naar aanleiding van een voorwerp, een gebeurtenis, een persoon. Aanwezig gisteren was ook iemand die vroeger scheidsrechter was in de tijd dat ik nog voetbalde...iemand van de tegenploeg (weet de naam vd gemeente niet meer, zit misschien ook een binnenpretje in) reklameerde dat ik een fout op hem zou gedaan hebben (misschien had ik dat wel), maar hij floot toch in mijn voordeel. Gisteren op 84 met mistige volle maan geslapen nadat ik eens bij ons ma langs geweest ben 's avonds. Vanmorgen veel papasserij gedaan. De rest eens mondeling. Heeft Jr materiaal om te klieven...de methode is ook belangrijk als je geen energie wil verspillen en niet in je voet wil kappen. Schoenen met ijzeren punt in ook niet slecht...maar eventueel nuttig...heb nog wel een ongebruikt paar liggen. Als hij in de drukke bezigheden van man in huis te zijn tijd heeft moet hij maar iets zeggen...ik ben de man van ideëen maar als de enkeling of groepen reageren ook vd daad...in zoverre ik nog niet versleten ben. Gisteren docu over npd (neonazi's) in germany gezien en de manier hoe ertegen gereageerd wordt. De npd 'ers proberen zich van hun kaalkoppenimago te ontdoen en geven familiale barbecu's in wijken met werkeloosheid waar zich zich weer als socialisten voordoen en meer geld voor dit en dat eisen. Undercoverjournalisten komen dan weer met materiaal l over hun seminaries...waarin gekleurde mensen als lager voorgesteld worden, en 'ruimte' voor het volk gevraagd wordt (hun leider wil de 'duitse' delen van polen terug)in een openlijke speech///Verscheidene van hun parlementsleden vinden het al zo gortig dat ze hun ontslag indienden. Gisteren veelal beeld gehad dat je sliep en rustte. Heb je laten slapen. Have some thee with Moky. Het leven is te gek zolang niet iedereen die we kennen openstaat voor de ander...kan binnenpretjes maar ook andere dingen opleveren en daarom kan ik hem bijvoorbeeld de franse vertaling die ik van die engelse tekst van mij schreef niet geven. Hoeft waarschijnlijk ook niet indien het iemand is die filosofie en godsdienst en moraal alleen vanuit praktisch materiëel voordeel beschouwd. We hebben beide een band met iemand met een zuiders uiterlijk, het zijn personen op een pad in ons bos dat we nogal gaan tegenkomen al is het per mail of rechtstreeks. Ze komen ons noorderlingen iets van het zuiden leren, maar ze moeten ook open staan voor ons en niet alleen onze winstgerichtte kultuur willen overnemen...en leren begrijpen wat dat andere in ons is...omdat dat ook in hen zit. We zijn allen zoekende mensen, aanvullingen...wat eigenlijk weinig met promiscuiteit te maken heeft moest je dat denken. Mensen lijken soms verbonden in het lot te zijn. Diegenen die in de jaren veertig een jaar of vijftig waren en waar de vergaderingen van het verzet plaatsvonden bijvoorbeeld. Twee van de drie verzetsmensen waarover ik het heb, ( derde ontsnapte), werden opgepakt en respektievelijk in Breendonk en in Leuven weer vrijgelaten, wat na de oorlog leidde tot spekulaties over wat zij onder foltering al of niet hadden losgelaten, terwijl zij zelf het waren die verlinkt werden vanwege hun voortrekkersrol. De repressailles op het dorp worden in het jongste boek over wat er zich toen heeft afgespeeld niet als repressaille voor één bepaalde moord op een collaborateur uitgelegd, maar als een plan dat maanden op voorhand al klaarlag en omdat men met de opkomst van de geallieerden in zicht alle sabotageakties van het verzet tegen de mogelijke terugtrekking van Duitse troepen vóór wou zijn. In Normandië had dit de Duitse troepen al vele verliezen gekost...gedynamitteerde bruggen waarover men niet meer kon terugtrekken en daardoor zo in de val zat enzoverder. In het boek met de visie al zou de represaille dus in een militaire strategie tot terugtrekking gepast hebben, dweilt men de vloer aan met de repressaille-theorie...waarom omsingelt men dan één dorp...omdat de verzetsmensen meer en meer uit de steden trokken en zich in de dorpen verborgen, stelt men. Mensen die hun leven op het spel hebben gezet om het verzet te steunen waaronder de drie waarvan ik sprak, mijn grootvader een mens wiens vrouw slaag kreeg en die na de oorlog bezoek kreeg van de Engelse piloot die hij verborg en die kon ontsnappen...een mens wie voor en na de oorlog bij burenruzies geroepen werd om te bemiddelen, een mens die men bijhaalde om doden af te leggen, iemand die kon zwijgen als een graf en om zijn filosofische zwijgzaamheid bekend stond, iemand die een café met volksspelen had en die in allerhande amoureuse en andere perikkellen om raad gevraagd werd...iemand die het belang van zwijgen kende, zo iemand staat dan ergens in een boek met het woordje verraad geassocieerd. Als men geweten had dat hij een piloot verborg dan had men die piloot zeker gaan zoeken...maar er waren zoveel versteekplaatsen bij hem, tot onder de prei in de hof...dus heeft hij niets over die piloot gelost...wat zou hij dan meer hebben verteld dan de bezetter al niet maanden van tevoren wist ? Analyses van wat er werkelijk gebeurde, mogen er niet toe leiden van al diegenen die aan het verzet deelnamen nu tegen mekaar op te zetten. Het zijn altijd diegenen aan de top die de kleine garnalen gebruiken en doen marcheren...in de tijden van bewapening in de jaren dertig werden de vakbonden zelfs ingeschakeld om de bewapeningswedlopen mogelijk te maken, enz… .

Nacht van de oorbellen met ogen, bij het weerzien Vijf minuten stilte bij de aanvang van wat we tegen middernacht nog niet wisten, bij het licht van de kaars die een paar uur per dag over de Duitse missie had gewaakt. Mijn gedicht over het soldatenkerkhof in Lommel rondde haar reisverslag passend af. Hoe zouden we ons de komende uren uit de meerwaarde van de soms toch wel ingewikkelde komplexiteit van onze omgeving slaan ? Of zijn wij de ingewikkelden, met die toevallige cijfernumerologie die we nu ook in onze telefoonnummers meenden te zien opduiken ? De wratjes on the same place on the other side. The other side die we her en der een rol menen te moeten toekennen...al lopen onze visies daarover nog nogal wat uiteen soms, volgens mij is er geen scheiding en kan je je rol, evenszeer als de fysiek die je hebt en de chemie die je aanvoelt, moeilijk ontlopen en volgen de gebeurtenissen mekaar op als rimpels op de vijver van de spirituele wereld van het raakvlak van de spiegelbeelden, de symbolismen. Zij is misschien op de terugweg van haar klassieke visie over reïnkarnatie en kent een te grote rol toe aan het 'beleid dat hierboven uitgestippeld wordt'. Beiden zijn we het er over eens dat de moderne mens met veel angst, hopeloosheid, pessimisme, overgevoeligheid en diverse vormen van leegte en eenzaamheid gekonfronteerd wordt. Iets mee doen naar anderen toe ? Hier en daar een bemoedigend of aanmanend woord en ook voor ons eigen altijd opnieuw sterkte leren vragen als het tegen zit. En waarom zit het dan tegen ?           De paden naar dit NU liggen met zo'n hulpmiddellen en hulpmensen bezaait en de ware beweegredenen waarom iemand deze wereld ingezogen en uitgeperst wordt gaan zo diep terug dat ze zich eerst ten volle aan mensen met een door vallen en opstaan verworven wijsheid openbaren. Al was ik eerst moe, de olie van de uitwisseling in veel van z'n kombinaties, bracht een expeditietocht naar de altijd opnieuw eensklaps in mist verdwijnende bergtoppen met zich mee. Geen wonder dat ze droomde van die zonnebril waarachter ze zich van de natuurplasser distantiërende bergklimmer -zonder- moeite distancieerde. Zuiver op gevoel de berg van uitzicht en inzicht op...met alleen de signalen van lichaam en geest als gids. Een bad in mekaar. Langswaar kan er dan achteraf nog 'fear' binnendringen ? Via rekenen en al die kleine dingen die anderen dagelijks voor zichzelf zouden moeten leren doen. Tijdig opstaan, huishoudelijke taken, ook eigen inzet voor hun toekomst...oh kinderen. Wie zet er stapjes opzij voor wiens geluk...overbodige vraag voor volwassenen zolang men beide tevreden blijven kan. O-H

i:Na het herlezen van je interpretatie van de droom van het klimmen, heb ik de droom geassocieerd met de val, anno 1998 in Zwitserland, van een bergtop. Ik heb je dat waarschijnlijk al verteld. We liepen met zo'n 7 mensen in cordon door een vallei die net besneeuwd was. Het was moeilijk onze voeten vast te zetten in de erg stijle heuvel in de natte sneeuw en één meisje in het midden van het cordon gleed uit. Haar val veroorzaakte 'n kettingreaktie, de koord rukte aan m'n borstkas, ik viel achterover en ik herinner me dat ik met 'n enorme snelheid de heuvel afgleed. Bij het glijden probeerde ik m'n piolet in de sneeuw vast te haken om me te stoppen (we hadden daarop 2 dagen eerder geoefend), maar zonder succes in verse sneeuw. Ik weet nog dat m'n zonnebril bijv. in m'n rugzak kapot was door de val. Ik zag m'n levensfilmke afdraaien, en heb altijd gedacht dat dat één van de plaatsen kon zijn waar ik m'n jeugd-geheugen kwijt geraakt ben... Het meisje achter mij viel aan de andere kant van de berg, en was het ergst gekwetst. Het zou kunnen dat het mij vastpinnen in de luttele gaten om me vast te houden in de droom en het roepen om hulp op jou (waarbij de stem slaapt) zoiets is als de droom die ik had over het buisje in m'n keel in Pellenberg. Een soort trauma-verwerkings-droom die het traumatische gebeuren alleen maar terug aan de bewijstzijns-oppervlakte kan laten terugkomen bij omstandigheden van het zich volledig veilig voelen, een heel diepe innerlijke rust waarbij je zonder gevaar heel diep terug jezelf in kan gaan, naar de ziel en het onder-bewustzijn onder de logge vetlagen. Dat het op één of ander manier met jou verweven is bleek bij de andere droom van het buisje. Ik was me heel bewust dat ik veilig in je armen lag terwijl het buisje tergend traag door m'n keel ging, en de schoonheid en tederheid van het zo samen liggen deed me geen vin durven te verroeren. Nochtans werd ik in tranen wakker toen ik bij bewustzijn kwam. Ik heb dus 'n plaatsje gevonden voor de story van de bergtop en de zonnebril. Zoals de vrouw die in m'n matras verstikte, en de droom die ik op 'n dag had dat Mok in m'n armen stierf (symbolische dood), was die oude vrouw misschien de verbitterde zakenvrouw met het bij momenten koud geworden hart. Na de openheid en vrijheid die ik bij je voelde, de warmte die we creëerden, nog meer in de koude Augustus-Nacht van het Ng-Weerzien, vluchtte ik misschien hard van haar weg, hopend dat Oki me zal blijven helpen om ver genoeg weg te lopen, nieuwe spirituele hoogtes tegemoet... ABI

o:Je interpretatie van het droomgebeuren en de val in de bergen en de 'oude' vrouw die je bij wijlen achtervolgt, gekoppeld aan de relaxe sfeer waarin dat ze geboren worden, getuigen van het feit dat je wel degelijk een soort spirituele feeling kunt verwoorden. Nu ik daarnet met je gebeld heb wat moest ik nu nog allemaal schrijven ? Ik heb er al veel van gezegd denk ik, de rest zal voor een andere keer zijn. Oude vrouw of nieuwe vrouw...je moet de ene niet absoluut willen vergruizen en de andere idealiseren...je moet gewoon jezelf binnenin goed kunnen aanvoelen en niet door de ene aan je laten vreten en door de andere je niet doen vergaloperen omdat die ook al teveel met een verre toekomst bezig ...maar daar is de oude de echte specialiste in denk ik. Wat ik in juli zei geldt nog elke dag, 'enkele keren per dag op je rustige ochtendgolven geraken in de dag, iets observeren temidden de natuur en er verwonderd over zijn...dat kan natuurlijk ook iets kultureel zijn, een recept in een kookboek kan ook...iets dat het gejaag en getob in je kop stil zet. Ik heb geschreven. Uch. Hope you slept well yesterday. Eerste keer even bij jullie langsgereden maar je auto stond er niet. Thuis nog documentaire gezien over Afghaanse en Iraanse filmmakers en de wetgeving van 645 na Christus die het leven van zoveel Islamitische mensen nog altijd in voor de machtigen van het geld gunstige banen leidt...niet de USenz met hun eigen imperialistische agenda,maar de mensen ginder moeten daar verandering inbrengen...de filmmakers zijn al goed bezig. Merci voor de info. Vandaag hout gezaagd en alle info over dorps-oorlogs gebeurtenissen nog eens vergeleken (inklusief Maurice de Wilde). Als je je op de tegenstellingen daarin baserend daarover een waarheidsgetrouwe dedectiveroman zou schrijven, zou blijken dat onze wederzijdse grootvaders en P P(ondergedoken) niets kunnen hebben gelost bij ondervragingen omdat men het allemaal onder mekaar in Meensel, zowel verzet als collaboratie al lang wist, wie wat deed. In feite onafhankelijk opererend en de grootste risiko's nemend, werden ze ook alle drie eerst geviseerd (FrC en PP. eerder de partiz.genegen)en PrJ.eerder NKB,alhoewel hij volgens de ene bron wel en de andere bron geen lid was vd NKon.Bew.. Merkwaardig is ook hoe persoonlijke vetes(onechte kinderen, huwelijksbedrog, onnodige overvallen op boerderijen, vermeende kontakten met hooggeplaatste personen...)bijgedragen hebben tot verklikking,arrestatie enz...). Ik vraag me af of die zwartmakerij van die 40pagina's met namen niet een wraak is voor de verijdelde overval op de boerderij vd fam. Cr.(bijna uitgevoerd door de partizanen, verijdeld door de NKB(na tip van notaris M van Glabbeek,woonachtig in Meensel). FrC verborg geallieerde piloten(niet één maar meerdere volgens nieuwe bron) en werkweigeraars en had daar niks mee te maken EH .!!! De top van de NKB lijkt me duidelijk royaalrechts, de basis eerder gewone mensen...die onafhankelijk hun beslissingen probeerden te nemen. That's all I can say, afgaande op de werken van anderen...meer Latijn ga ik er voorlopig niet insteken...het zou toch maar alleen tot oprakelen en onnodige verdeeldheid leiden. Mij interesseert hoe oorlogen ontstaan en hoe ze tot een anachronisme kunnen worden,en niet de reaktie erop. Ik zou beter schrijven dat ik je gisteren het eerste halfuur in bed gemist heb of dat ik vandaag dacht dat jij met de fiets de Kapellekensweg opreed, maar de persoon in kwestie was dertig jaar jonger dan jij. Ziet da ge morgenvroeg iedereen maar op tijd uit hun eigen kunt doen opstaan, kan ik ook nog zeggen.

o: :Wandeling door de Hagelandse Provence. Eerste septemberdag, alleen de du Rondeau wordt geoogst, de Flippen zijn al een poos binnen. De ochtendanalyse in 't bed al achter de rug. Onduidelijke dromen, geen duidelijke herinneringen eraan maar dat dat nodig is, ontdekte ik tijdens onse wandeling, het deel dat jij erbij kwam dan. Je weet de dromen vertaalden zich tijdens het eerste deel van de wandeling met Jean de hond na een tiental minuten in een begrijpen van mijn liefdesleven en dat van een aantal anderen, weer eens begrepen, weer eens uit een andere hoek, weer eens in een ander stadium. Voortdurende evolutie naar inzicht in het oude in ons dat we afleggen en de pop van het nieuwe. Inzicht ook in verder kijken dan het sexuele alleen, de aantrekkingskracht van onze genen die een deel van ons willen voortplanten omdat er voortdurend nieuwe toestanden op het oude theater zouden kunnen worden gespeeld. Soms, zeiden we, is alleen een kompromis tussen het oude en het nieuwe mogelijk, ons eigen aanpassend aan de evolutie van de energieën van de belangrijkste personages rond ons...soms hebben iemanden uit het geheel nodig dat we zus of zo reageren omdat we hen de signalen die ze zelf uitzenden moeten leren interpreteren. In omgekeerde richting kan ook natuurlijk. Zo kan iemand vragen dat je zijn was doet of verstelwerk doet en toegeven dat niet zelf te hebben gedaan of iemand kan niet specifiek gevraagd hebben wat de andere in de toekomst eigenlijk als beroep zou willen gaan doen. Zo kan iemand verliefd zijn op een bepaald heel eigen deel van iemand maar tegelijk worden gekonfronteerd met heel andere energiëen in hetzelfde lichaam. In één lichaam huizen grosso modo twee mekaar aanvullende of bevechtende delen...afkomstig van de ouders...het zelf is datgene dat het beste van de twee in een nieuwe vorm probeert te krijgen. Het kan met vele domeinen van het leven te maken krijgen, dat deel...best veel bevrucht als het als het ware door Platonia, Erotika, Prozaica, Essayitisch, SMSitis, Poetica, Spiritaliënsis, Sensualensis, Humorizia,Intelektualis...en best niet té veel door Economalis. Ik las vandaag in de Morgen een artikel over de G-spot...twee eigenlijk, één over een NF-proef met vrouwelijke religieusen en 'gods'-ervaringen (daar heb je dat woord dat weinigen begrijpen weer) : in tegenstelling tot wat gedacht werd, namelijk dat één gebied in de hersenen verantwoordelijk is voor dat soort van aanvoelen...is het een complex geheel van alle onderdelen samen die zich aktief tonen. Het tweede artikel gaat over de andere G-spot, maar later meer daarover. Ge zegt in dat sms-je dat het allemaal in onze hersenen zit, wie ons gelukkig maakt...gelukkig zijn is een complex geheel van zich goed voelen bij tot spirituele, soms ja zelfs lichamelijke extase die zich via zelfs tantra in kreativiteit vertaald...allemaal dingen die we in juli ten volle beleefden en nu zacht in augustus rijpen om zich langs Platonia en al haar vrienden en vriendinnen laten te vertalen of om ons wegwijs te maken in de verdere tocht door 't leven...met wie en waarom en op welke manier en welke niet.  o

i:Het is allemaal zo moeilijk niet... Ik denk dat we het soms van de aardse kant bezien en we zien bezitsdrang aan voor liefde, of emotionele afhankelijkheid voor liefde, en kijken wat we uit een relatie voor onszelf kunnen halen: toch Economalis, meer krijgen dan moeten geven? Liefde als middel tegen eenzaamheid? Het zou beter zijn als we ons wat meer met onze eigen evolutie zouden bezig houden, ipv die van onze vriend/vriendin en ons elke keer afvragen na een ontmoeting, hoe voelde ik me, hoe voelde ik me bij hem? Dan verwacht ik van mezelf dat ik daarop meestal antwoord: "op m'n best". Ik verwacht dat de geprivilegieerde liefdes-relatie, diegene die mij het nauwst aan het hart ligt, het beste in me boven haalt, ttz. dat topje van de ijsberg wat niemand anders te zien krijgt, en waarvan je weet dat de ander ook graag op dat topje vertoeft, en dat jullie je goed voelen in dat zelf-gemaakte nestje op dat topje. Hoeft niet lang te zijn, niet altijd te zijn, niet veel te zijn, met respect voor elkaars behoeften aan tijd en ruimte, noem het top-kwaliteits-momenten die je sterken, je terug bij je innerlijke voldoening brengen, en je vol zelfvertrouwen de wereld insturen, andere wereldse relaties, vriendschappen (ook mensen die iets van ons kunnen of moeten leren), familiebanden etc. aangaan zodat je ook daar telkens weer je geografische bepaling kan toepassen (zoals jij zou zeggen), toetsen of dat nog wel allemaal bij je past. De meesten denken dat een geliefde een soort Eco-Father-Xmas moet zijn die maar met genoeg geven moet bewijzen dat hij van je houdt. Voor mij is het belangrijk dat ik 'n klankbord heb, iemand die dezelfde taal spreekt (symbolisch), de energie klikt, of het nu samen in rust of extase is, en waarbij je niet steeds moet bewijzen dat je er nog bent, ik vind dat vanzelfsprekend. Een gepriviligieerde relatie (laat mij het voor één keer niet liefdesrelatie noemen want dat woord wordt door velen misbruikt) is iets als thuiskomen van drukke activiteiten, confrontaties, zoektochten in de aardse realiteit, tripjes uit de buitenwereld en effe samen op adem komen, in vertrouwen en openheid, om er nadien weer tegenaan te kunnen. Die bezoekjes aan het knusse thuisfront, die private-planet waar je effe helemaal jezelf kan zijn, helemaal geaccepteerd (liever niet alleen maar een deel geaccepteerd), laden je weer helemaal op. Ik denk dat zo'n relatie 'n steun kan zijn, hoewel dat niet een doel op zich mag zijn, maar ik zie die als 'n steun voor de effolutie (sorry, evolutie) van de partners, niet bij de oude ik-ken blijven die ondertussen hun tijd gehad hebben, maar door het schaven en schuren, nieuwe ik-ken maken, die zo een nieuwe bedoeling voor hun leven gaan krijgen of zoeken, alleszins een nieuwe richting, nieuwe mogelijkheden gevend. Het mooie is dat we misschien heel verschillend zijn, maar ook ergens 'n zelfde kern hebben (anders zouden m'n vlinders niet zeggen "laat ons los"). Dat maakt dat we als we die energieën in harmonie kunnen laten opereren, we in theorie vreeeselijk goed zullen kunnen effolueren... . Andere mensen in deze relatie toelaten mag, dat is trouwens een werkelijkheid waar we niet buiten kunnen (we zullen dat mettertijd nog wel merken), we zijn volwassen, kunnen dus verantwoordelijkheid nemen voor keuzes, maar geen twee relaties kunnen eenzelfde kwaliteit hebben. Het leven stelt ons nu éenmaal voor keuzes, en diegene die je liefhebt, of liefst hebt, kwetsen wil je ook al niet... We zullen nog wel tijd vinden om onze hersen-spinsels hierover te laten evolueren. Wat ik je sms-je is dat het gevaar in de hersens zit, nl. dat je als koppel onnozel kan genieten van een paar krieken en bessen eten in open veld, passioneel dansen, en dat dat alles is wat je op dat moment nodig hebt, gewoon samen zijn, de energieën hun werk laten doen. Het gevaar bestaat hierin dat Economalis en andere aardse wezens, die niet onze emotionaliteit en haar vele snaren kennen, hierin graten zien en oproer gaan stoken, en dat we dan voor niet-onnozele, niet-extraordinaire, niet-extatische, gewoon menselijke relaties gaan kiezen omdat we dan geen commentaren moeten trotseren, en gewoon doen zoals ons geleerd werd en van ons verwacht wordt. Dass hab ik gemeint. En dat denken wordt door de hersens geproduceerd. De relatie die je het liefst hebt, je het best jezelf kan zijn, en die het best bij je past, wordt door het hart gekozen, niet de hersens. Even gebeld voor 'n afspraak. Onze theorieën, ontstaan in 7-maand, rustig gerijpt in 8-maand, uitbollen in 9-maand, kunnen in oktober naar de raffinaderij voor verdere bewerking... Abi

o:Hallo ginderachter. Dank je voor je mooie omschrijving van wat een open relatie de dag van vandaag voor een beperkt aantal mensen is. 'Gewone relaties', je schrijft dat wel nergens zijn niet minderwaardig of zo, er zijn verschillende wegen om te volgen en iemand in een open relatie kan best ooit nog eens voor een traditionele kiezen. De kwaliteit van een relatie kan je niet zomaar aflezen uit de ene of andere wetenschappelijke evaluatie. Het is voor mij telkens een privilege als iemand me in z'n intieme wereld (niet in de eerste plaats sexueel te interpreteren) toelaat...en ik ga niemand die ik ooit liefde gaf onderwaarderen op één of ander gebied...al zijn er verschillen in toonaarden, de do is niet beter dan de mi of de fa of de sol, ...het geheel maakt het octaaf...en het octaaf is een toon die eigenlijk niet bestaat...misschien daarom dat stilte mij evenveel deugd doet als klanken. Ik een klankbord voor jou en bessen eten en wandelen en schrijven, geen probleem. Omgekeerd ook al veel van je geleerd al corrigerend naar jou toe vooral. Deze voormiddag beloofde ik volgende keer verder aan het buikvlinderaspekt van het klankbord te werken...misschien vond ik het antwoord weer toevallig in de krant vandaag...maar dat kan ik niet in geschreven vorm ergens zetten...zal het je laten lezen. Nogmaals als het over relaties van anderen gaat 'gewone menselijke relaties' kunnen ook best op hun manier extatisch of zo zijn...de relaties met verregaande aanvoelensmogelijkheden zoals je er in je leven zelden zult tegenkomen staan inderdaad meer onder druk en niet zozeer van anderen, maar van onszelf...in hoeverre kunnen mensen in een open relatie mekaar geluk gunnen en in hoeverre hebben ze de minder gepreviligeerde relaties niet nodig om mekaar van elkaars passie voor mekaar af te schermen?

o:Zolderavond en dan weer een ochtend naturen verder. De begrippen LATrelatie en Open Relatie uitgeklaard. Probleem is dat je overal de tijd moet vinden om die kwaliteit te scheppen waar je het over hebt. Een open relatie met kwaliteit komt in veel gevallen ook neer op een LAT-relatie op de duur, waar je ook lichamelijk op verkenning wil, of één van de twee dat wil...in kombinatie met goede herinneringen uit het verleden geeft dat wel wat vuurwerk, zeker in 't begin waarschijnlijk...je kan tijdelijk wat switchen tussen Platonia en Erotika, je kan ook alles in één persoon hebben...het leven heeft voor eenieder zoveel diepgaande geheimen en te volgen routes dat één persoon dat allemaal niet voor de andere kan voorspellen. De breeddenkensten onder ons geven de ander de tijd om allemaal uit te vissen wat nu wel en niet lukt met anderen. Omdat men breeddenkende mensen niet wil kwijtraken begint de foltering in het hoofd : wat wel en wanneer te doen met nieuwelngen of anciens die een stapje in ons leven willen zetten ? De schrik voor de reaktie van de traditionele omgeving op zulk een gedrag daar nog eens bijgetelt...geeft dat samen met de praktische kant van ons leven en onze fysieke toestand weer een pak stuurwerk bij...als de nieweling liefde bijbrengt, vlieg je natuurlijk door de maand. Op de duur brengt Erotika je dichter bij één van de twee en een breeddenkende mens aanvaard dan best de rol die Platonika voor hem reserveert. Eigenlijk kan ik je niks verwijten want doordat je gevoeld hebt wat ik met de vrouw uit je droom doorleefd heb drijf ik je als het ware naar Le Havre, naar een etentje...het is niet opzettelijk maar het werkt gewoon zo. In je vorige mail schrijf je ergens 'jullie' als verspreking, dat is daar een bewijs van. Het alles in één persoon vinden gold voor die andere kant van 'jullie' voor een heel groot stuk...en toch verzandde een deel ervan voor een stuk ook...wat bewijst dat een relatie in feite niet perfekt hoeft te zijn en zelden is. Rennaissance zijn natuurlijk niet uitgesloten en die vrees je na de foto's van gisterenavond dan ook. Als we echt nog dagenlang samen moeten wandelen en schrijven en mekaar in de natuur eens van vriend tot vriendin omhelzen, zelfs dat minimum aan een relatie hebben, zal ook de man van het etentje, de nieuweling, niet de breeddenkende ik, op termijn wel merken dat er iets niet volledig is...op de duur begin je je af te vragen of volledigheid wel met z'n twee gaat en of Platonika en Filosophiensis niet de katalysator van Erotika zijn. Wat er ook van zij, als je hem ziet zitten...er is nog nooit iemand van een wandeling of een goed gesprek gestorven ...van een geweldige elektroshock in z'n Kundalini ook niet. Wat je van mij niet mag is : 1.met de US-vlag rondlopen 2.naar Casino gaan (nog erger dan met iemand die je niet graag hebt slapen) 3. de madam van de oude matras altijd de plak over je laten zwaaien...al is dit in complexe omstandigheden misschien de enige oplossing of het lot dat wacht, een strenge figuur die over je zedelijke leven waakt...niet zo radikaal als el Mok maar toch(waarbij ik mezelf ook tot de complexe omstandigheden van de vrouw van de oude matras reken). 4.Na ongeplastiek luwwerk of vuurwerk van derden de ondergegtekende breeddenkende ook ongeplastificeerd willen laten genieten van je logaritmen-deel in jezelf. Het andere deel in je is zo 'meisje' en zacht en leuk dat ik haar soms begrijpend in m'n armen moet nemen...en eigenlijk is ze nog net iets te jong om Erotika mee te hebben...ze mag misschien niet van haar strenge andere kant die de touwtje in handen wil houden. Uch, ik heb gezegd. Voilà alle 'anciens' of 'nieuwelingen in spe', als jullie voor iemands welzijn betere antwoorden hebben, het hoeven er geen van de homo Philosophikus te zijn, ...laat maar komen want we hebben hier te doen met een vrouw die gezond zou moeten kunnen worden of blijven. Om voor de kinderen te zorgen, om haar alter-ego, om de strijd in haar eigen te winnen en in dat alles te kunnen beminnen. Ik ben nu wel een deel van haar vitamienen...maar zet graag een Eurotika-stap opzij als ik iemands gezondheid niet verbeteren kan.

i: Ik moet dit alles nog es met wat meer afstand lezen, mijn eerste indruk is dat ik bij het lezen van zoveel complexe woorden ga huilen. Het verdriet van gisteren komt terug, emotie. Waarom? Als ik inderdaad 15 miljard jaren op je gewacht hebt, en we nu eindelijk samenkomen, waarom moet ik me dan nu al afvragen wat nieuwelingen en anciens in mijn of jouw leven nog doen. Misschien is het probleem dat we met onze intieme (ik noem het intiem, waarschijnlijk noemt het eigenlijk erotika) relatie niet gewacht hebben tot we zeker waren dat we samen een echte relatie wilden, en dat we elkaar konden beloven trouw te zijn. Voor mij één jaar zonder iemand naakt in de armen gevoeld te hebben, voor jou een paar maand? We hebben iets sterks gevoeld en zijn erin gevlogen. Voor mij hebben die anderen eigenlijk afgedaan, en mogen ze enkel nog beleefdheids-stapjes doen in m'n leven. Maar qua vriendschaps- of liefdesrelatie zouden ze moeten hun tijd gekend hebben, en soms komt aan zo'n dingen een einde. Mijn relatie met Mo is duidelijk af van mijn kant, behalve dat hij de vader is van m'n kinderen, en dan nog... zelfs dat is een twijfelachtige uitspraak... J en G heb ik ten grave gedragen, als G nog ooit opdaagt zal hij even lang moeten wachten als hij mij doen wachten heeft, en ik zal even "petit avocat dure" willen spelen, hij was toch zo fier "dur" te zijn. Hij heeft zelfs m'n kerst-afscheidsbrief niet willen openen, het was hem misschien teveel, geen interesse, harteloosheid, teveel verstand, verliefdheid weg, angsthaasje, je ne sais pas quoi... L is niet de man die ik zoek, groot ego, andere interesses, niet de gevoeligheid die ik bij jou voel. W heb ik 5 jaar geleden afgeschreven na een mislukte slipper, waar ik 2 dagen over gehuild heb van spijt. De gevolgen waren er naar, van zijn kant manipulatie, obsessie, 5 jaar lang. Het lijkt bij hem nu doorgedrongen te zijn dat het niet mag zijn. Wie blijft over? M? Ik weet nog niet wie M vandaag geworden is na al die jaren. Ik zal met M iets gaan drinken zoals we dat een paar jaar geleden gedaan hebben. Ik zal hem zeggen dat ik een vriend heb. Het is niet omdat een ancien een bezoekje wil brengen in m'n leven, dat dat overkop gezet moet worden. De tijd wijst alles uit, en uiteindelijk nemen we beslissingen die gevolgen hebben voor gevoelens etc. Als we dus als een olifant door onze relatie stappen, dan zal het gras vlug vertrappeld zijn, en ik vertoef te graag in dat gras om het op te offeren. Daarom mijn verdriet denk ik, omdat ik dacht een mooie vriendschap gevonden te hebben, en ik nu moet bang zijn dat jij de geschiedenis met KM nog niet hebt afgesloten, of dat je verleid zal zijn haar ook gezond te moeten houden, of zij jouw aandacht blijft trekken. Ik heb alle respekt voor wat KM voor je heeft betekent, maar ze kan nu eenmaal niet meer de eerste plaats ex-aequo met mij delen. Alle relaties hebben hun tijd, en we moeten beslissen hoe die van ons eruit gaat zien. Bij mij geen erotika met 2 mensen, daarvoor is de tederheid en de samenhorigheid met jou te groot. En die is voor mij bij erotika belangrijker dan erotische scores. Na grondig overdenken, denk ik dat ik in m'n leven genoeg gekwetst geweest ben door mannen die zichzelf zochten, hoewel het anders leek. Ik wil graag m'n leven eindigen met iemand met wie ik op een speciale manier verbonden ben, die 'n evenwaardige partner is, bij wie ik mezelf kan zijn of worden, en bij wie ik niet riskeer nog eens gekwetst te worden. We mogen alles zeggen, we mogen eerlijk zijn, ik zal proberen alles te dragen, maar wat ik niet kan dragen, en het verdriet dat daaruit volgt, kan ik niet dragen. Dan moet ik terug alleen blijven om me te sparen. M'n hart heeft genoeg geleden, het is al quasi gebroken geweest, en de schade daarvan draag ik nog een heel leven mee. Ca suffit. Abi  P.S. Jullie was jij/ik, theoretisch uitgelegd door 'n derde, absoluut geen verspreking!

o:Ik zoek de andere, niet mezelf, ik breng de andere voorzichtig ook een stuk konfrontatie met haar of zijn eigen of het nu kinderen of volwassenen enz zijn. Ik gebruik de confrontatie die anderen me bieden ook voor mijn groeiend inzicht in hoe het leven eigenlijk in mekaar zit, hoe het werkt en wat er de zin van is.Ik dacht dit niet als olifant te doen al zijn de dingen die ik schrijf of zeg niet altijd fijngevoelig. Iemand ophemelen in alles is niet eerlijk. Zet die erotika met twee maar uit je kop, straks denk je nog dat het allemaal een afgesproken iets is.

Een intieme relatie kan zowel met als zonder erotika.

Ik heb geen spijt van hoe we onze start namen en hoe kort we mekaar ook kennen; er werden al veel spirituele dingen gesmeed en die zorgden ook voor de rest, niks begon met erotika tussen ons. In mijn geval met een herinnering uit m'n jeugd en een stuk over de oorlog op het net. Eigenlijk maakte ik maar één fout : never say never ...na m'n scheiding zwoer ik nooit een vrouw te nemen die niet vrij was, want eigenlijk wil ik niemand kwetsen, kwam toch bij KM terrecht alhoewel hun verleden een soort breuk tussen hen had gebracht, niet ik. Twee jaar platonische groei en de rest weet je. Als ik je een raad mag geven als je een relatie wil beginnen : don't mention the past and never say never. Ik moet ook dringend herroepen wat ik al een paar keer zei, never KM again...want na elke grote liefde, hoe kort ze ook geduurd heeft dreig je zonder woord of streling in een gat te vallen. Twee maand moet dat dan liefst niet duren. Alhoewel ik voor m'n eigen niet toelaat van nog één dag in m'n leven te moeten afzien over alles tussen emotie en liefde. Ik voel allerhande hogere gevoelens in m'n hart en overal , maar dan ook overal genoeg. Voor de rest ben ik het wel tijdelijk beu om alles tot in detail proberen uit te leggen tot een ander er pijn zijn kop van krijgt. De liefde is een gevoel, je kan dat toch niet bestuderen en willen 'berekenen', je kan het hoogstens 'verstaan'. Ik ga mn gsm opladen en naar Me nu, voor 't geval ik iemand nog iets te beantwoorden zou hebben. Biep Biep doet hij nu. Ijsschaatsen en beetje triest, dooien en de vreugde in jezelf ontdekken zou ik zeggen. Met of zonder mij...ik heb er geen idee van wat goed voor iemand is, ik beperk m'n eigen best tot de filosofie en zal m'n raad best voor m'n eigen gebruiken dan zal ik misschien leren van wat minder mezelf te zoeken zeker. Thanks. Hopelijk heb je ook wat van mij geleerd dan. No hard feelings. Life goes on and Jeandog will go with me tomorrow. My force is that I do not force anyone into anything. I feel when one wants a bid of distance. Nu de Kaukasus-mensen hier zijn geweest en de oorlogskonflikten zijn besproken zijn alle windrichtingen en rassen hier al te gast geweest. Even naar het thuisfront dus. Een tip die me gisteren nog tebinnen schoot voor jongeren die niet zonder achtergrondlawaai kunnen slapen : een radio. Eén van de redenen die het moeilijk alleen kunnen blijven kunnen helpen verklaren is naast het stukje vader in de zoon ook het feit dat kinderen met een soort behoedzaamheid naar de toekomst leven...ze willen geen ruzies tussen volwassenen meer meemaken. En toch, als ze tv kijken kiezen voor aktie en geweld. Alleen de heel jonge kinderen tot vijf jaar of zo moeten daar niks van hebben en staan veel meer voor de natuur open. De Tsjetsenen hebben nu kabeltv en de drie oudsten zijn er al aan verslaafd. Alleen de drie jongsten wilden mee. Vannacht gedroomd in stem en beeld-vorm. Ik hoorde een vrouwenstem en die zei 'aan de kant'. Ik wist niet wie die woorden uitgesproken had, maar toen zag ik jou en dan mijn ex-schoonmoeder(die nog gelukkige foto van mij met haar aan zee). Jullie leken beiden dezelfde woorden te hebben uitgesproken. Verlichting. Iedereen die er toch nog mee bezig is wil verlichting, letterlijk of figuurlijk...en velen van die groep blijven in zware emoties steken of teveel aan ekonomische dingen plakken. Verlichting verkrijg je niet door jezelf in een badkamer te lang in een spiegel te bezien en je perfekt te vinden...het eigenlijke 'wassen' gebeurd binnenin...zijn we niet te argwanend of jaloers, te veeleisend of te weinig verdraagzaam enz... . Pas dan heeft studie zin en kan schrijven zonder ballast. Jij en ik we hebben het allemaal gekund en toch is er wantrouwen van jou kant. Als ik vertrouwen naar een adolescent toe probeer op te bouwen zeg je dan toch niet dat de persoon die dat probeert goed kan liegen ? Als je een vrouw probeert te doorgronden en haar tot in haar ziel raakt, ben je dan een olifant die het gras vernielt ? Mijn theorie over teveel bloed in je hoofd, ik zal grappig besluiten want 'kwaad' en 'niet-kontent' zijn meen ik te hebben achtergelaten...lijkt wel juist te zijn. Toen ik je op de zolder ondersteboven draaide, maakte je van die kirrende orgasmegeluidjes...het bloed zat immers in je edelste delen. Lengte, breedte, ruimte, gezondheid, gevoeligheid,beleven...de achtvormige bloedsomloop regelt het allemaal en wil alles kombinerend in lichaam en geest voor jezelf wat goed voor je is...we moeten alleen met de vreugde en onbekommerdheid in onszelf als startpunt nemen en durven loslaten en stromen willen...dan aktiveren we ook de stromen van die iemand die we als herkenningspunt in ons landschap beslissen te nemen. Zoals de watersnip die je probeerde in de verrekijker te krijgen...eerst richtte je je op de lindenboom, je ging naar beneden en vondt de zonnende vogel na de regenbui.

Je moet weten wat je zoekt en een herkenningspunt hebben...voor mij is dat herkenningspunt mijn filosofie, maar het kunnen ook mensen zijn die deze filosofie, dat inzicht helpen groeien...of ze nu dood of levend, verliefd of wantrouwig of gekwetst zijn. De momenten dat ze echt hun eigen zijn, zijn ze genietbaar...of het nu een broer, een zus, een ouder, de bedgenote, vriend of vriendin betreft...tesamen zitten we in hetzelfde stuk...waarvan het scenario ongeloofelijke wortels heeft...wortels die met het verstrijken van de dagen duidelijker en duidelijker worden...tot ze op die echt zalig rustige momenten van de dag én onvatbaar en in rust aanwezig zijn...op zo'n momenten gebeuren er eerst veranderingen in dat hele geestelijke neuronensysteem. Ik voel me goe, maar niet al te goed op een blaadje bij jou om je het één of ander voor te stellen. De man die niet verliefd meer mag worden, remember. Goed te willen doen en brengen zal ik op een andere manier moeten gaan doen precies. I only bring burning pain it seems. Hopelijk brandt die pain het overtollige in ons weg.

i:De pijn is er inderdaad. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat dat allemaal door KM veroorzaakt is, ik weet niet hoe het komt. Is het de droom van maandag van de berg die onmacht in gang stak? Ik riep om hulp en je hoorde me niet, m'n stem deed niks. Is het de NF die in het lichaam werkt? Is het KM? Ik heb mij al honderd vragen gesteld, voel ik wat jij voelt, voel ik wat zij voelt, voel ik wat ikzelf voel over jullie? Misschien voel ik wel die 2 dagen hemel en éne dag hel, misschien is het ook hel als jullie te lang uit elkaar zijn, voor haar zeker... Ik ben misschien onvoorzichtig geweest te vlug een relatie te beginnen waarvan ik zoveel hoop, misschien ben ik nog niet klaar met alle trauma's die nog ergens in m'n lichaam rond dwalen, en door diepe emotie en rust en mezelf vinden ook hun kans wagen en de kop terug opsteken. Misschien zit ik in een stukje diepe verwerking en is KM en de emotionele ping-pong tussen jullie er net teveel aan. Is het alleen wantrouwen? Ik weet niet hoe erg je de hemelse tijd met haar mist, misschien was dat wel jullie manier van doen, aantrekken/afstoten, wat niet wil zeggen dat jullie geen goeie relatie hadden. Julie hebben het toch 14 jaar volgehouden, incl. platonia en ups en downs. Ik wil niet aan haar blijven denken, en je kan je afvragen of het denken mijn schuld is, kan ik het doen ophouden, is het eerder op afstand voelen, zoals ik dat ook met G's vrouw voorhad. Ga ik trillen op KM's verdriet, zoals ik dat bij Ja deed toen ze voelde dat G weggleed? Ik kan hele emotionele stukjes ook niet aan nu, wanneer het te druk wordt, en daar nog allerlei denken bij het basic-denken, wat al moeite vraagt, bij is, dan lukt het mij niet meer. Dan will ik m'n kop onder de lakens steken... Het is niet dat je geen goed mag doen voor KM, maar ik voel dat haar verwachtingen verschillen van de jouwe (hoop ik) en ze begrijpt blijkbaar niet dat het gedaan is. Afwachten dus wat het wordt... Zoals gezegd, misschien knapt er nu toch iets in haar waardoor ze voor jou kan/zal kiezen, en jullie dan eindelijk samen door het leven kunnen gaan, op reis, dichters zijn en elke dag de hemel beleven... Je mag het van mij overwegen. Het is tijd om het haar voor te stellen. Ik wacht wel op het antwoord. Ik ben je dankbaar voor wat je voor me betekent, inderdaad heel veel van je gekregen, weinig terug gegeven, veel geleerd over diepte, verbondenheid, tederheid, genieten van simpele dingen, kundalini, verlangen en nu komen daar tranen bij. Over de betekenis ervan moet ik verder nadenken. Misschien zijn mijn verwachtingen te romantisch, idealistisch en moeten ze door de Tand des Tijds en Realiteit bijgeschaafd worden... Misschien zijn de trauma's en de blokkades bij mij te groot en zitten ze (nog) in de weg van om 't even welke relatie... My apologies. Please bear with me if you still like...

o:Heeel goede vriendin :Geen paniekstemming opbouwen voor je het ruime sop kiest. Ik opende deze mail twee minuten vóór je erover sms-te. Je kan mijn steun en raad vóór en na blijven uittesten(niet-pejoratief bedoeld). Je zal wel zien wat je er aan hebt, wandelen, schrijven, praten, praktische dingen,...of wie weet een goei massage, wat elektrische spannigen wegnemen, bloed in 't zuiden krijgen... zolang ik toch niet meer verliefd mag worden en het geheel mij voor jou nodig heeft. Als gezond blijven door wie of wat(nf,corry,...)beter gaat en hetgene van ons eerder schaadt, so be it. Wees niet bang van je eigen toekomst. Misschien vindt je de pot die op je deksel pa in het Indonesisch paviljoen...welk een man heeft het vandoen...misschien een wijze Indier ? Ik leef al elf jaar alleen en eigenlijk al vier jaar langer. Misschien komt er wel nog eens iemand zonder dak boven haar hoofd bij mij wonen omwille van mijn electrik...en niet omwille van wat ik allemaal geschreven heb en nu ook met jou hulp verder uitwerk. KM zal dat niet zijn. Misschien gaan ze wel scheiden, zat ik nooit op te wachten, is maar papier en taktiek die niemand iets bijbrengt, gewoon zich praktisch safe proberen stellen. Hun beslissing kwam er niet door mij of jou, ...ga er niet over uitweiden, te privé. Ik zie me ook niet bij haar intrekken dan, ik zou teveel voelen dat ik iemand uit z'n huis gejaagd heb. Traditioneel gezien moet diegene die met 'slippen' begonnen is maar vertrekken, daar is iets van in sommige gevallen. Al was ik 16 jaar trouw totdat ik de ontrouw ontdekte op t eind van mn huwelijk, vele levens zijn speciaal verbonden zeker zal ik nu maar zeggen...MAAR dat t r i l l e n waarover je het hebt kan niet als je zelf genoeg eigenwaarde en sterkte hebt...het kan alleen als je je stabiliteit opoffert aan een teveel aan vanalles willen hebben of aan een te weinig jezelf durven of kunnen te beleven...of bij iemand zijn wiens lichaam je minder goed verdraagt vanwege de spanningen(dan kussen mensen zelfs anders of wordt een rug bijna niet meer doenbaar om te maseren). Sommigen zijn al van meetafaan ontgoocheld in de lichamelijkheid tussen hen...en er zijn er zelfs die toch bijeenblijven...dat zou niks voor mij zijn en zoiets is me nog nooit overkomen dat iets alleen om lichamelijke redenen afspringt. MAAR negatieve trillingen opvangen kan ook met onnodig schuldgevoel en andere angsten te maken hebben of gewoon omdat je kristallen weegschaaltje alleen in evenwicht echt goed werken kan. Van KM en mij zal het niet komen want we hebben eigenlijk geen zware aan negatieve emoties ontsproten mails of gesprekken de laatste drie vier dagen. Net zoals tussen ons zal er nog wel hemel mogelijk zijn maar om daar dan maar direkt mee weer op een euforische manier gaan om te springen daar komt op termijn waarschijnlijk wel weer vanalles van, want ik zal er nog voor jou moeten zijn...niet uit compassie, maar om iemand van waarde niet te moeten zien kapotgaan...is ook een vorm van liefde...en natuurlijk om te kunnen blijven schrijven of leuteren als ik maar blijf doordrammen op een hoger nivo en je er niet meer bijkan.

Trouwens hoe meer verbeten je projekteert van iets zeker niet te doen, hoe korter het bijkomt, omdat je niet alleen of met twee alleen leeft op deze wereld...er komen altijd onverwachte faktoren om de hoek kijken om de neutronladingen in onze organismen te verzwakken of te versterken. Gewoon kool blijven en met onevenwichten van mezelf, jezelf, anderen leren omgaan en aanvoelen hoe het geheel stabieler kan worden, moeten daar dan personen minder met mekaar voor gaan doen of meer of niks meer, dan is dat maar zo...iets dat geen inhoud meer dreigt te hebben wil niet niets worden en dreigt daarom te ontploffen...hét beginsel van de zin van het leven...ik vond dit wetenschappelijk feit en interpreteerde het filosofisch, net als de wetten van Einstein, quantumtheorie enz... .

 Een aantal van die werken vond KM via via of stommelings zonder dat ze ze zelf las, ze reikte ze me gewoon aan...toen ik uit het grootste stuk van mijn eerste politieke periode kwam en gekonfronteerd werd met zoiets als scheiding. (psychologie dus)...gelijktijdig kwam dan ook de dood zijn intrede doen in mijn interessen...de twee laatste gebieden hebben veel met mekaar te maken scheiden, lijden,leven, dood... . Daarmee vergeleken is de politiek een makkie, alhoewel ik dat soms ook van de psychologie en verder vindt als ik noodgedwongen soms in een periode zit waar ik al dat eigenlijk sentimenteel 'gedoe' moet neutraliseren om nog te kunnen funktioneren naar iedereen en mijn werk toe. Ik wil voorlopig met niemand grote plannen maken, maar er zijn als het nodig is; dat wil ik om te beginnen wel proberen...maar in kombinatie met teveel 'noodlijdenden' en teveel oorzaken en symptonen waar geen positieve noot in komt,gaat dat niet gaan. Je hoeft je kop niet onder de lakens te steken en niemand moet je sussen of dingen beloven die boven eenieders aankunnen gaan. IK HEB IN MN LEVEN DRIE VALLENDE STERREN GEZIEN(letterlijk). DE 4de,één vd astra nova-soort is er een figuurlijke die op haar weg door tijd en ruimte door mn hart suizde deze zomer...om binnen enkele tientallen jaren ergens bijna uit te doven...en weer door te gaan...of om zoals ze schreef tegen oktober uit te bollen...? Na de baan van mn hart te verlaten zullen we dan mekaar toch de nodige brandstof meegegeven hebben om met de verrijkte energie nog altijd goede dingen blijven te doen, hetzij niet voor ons, dan toch voor anderen ? Uw favoriete zaag

i:Vanmorgen begonnen met schrijven voor je 'n sms-je stuurde om te zeggen dat ik niet moest vergeten te lachen vandaag. Ik ben verleid weer 'n heel lang antwoord te schrijven, maar het is te vroeg op de dag. Bedankt dat je de tijd nam om te schrijven naar je heeeel goeie vriendin, en bedankt dat je nog zoveel wil doen om het lief meisje met de paardestaartjes en zoveel potentieel alsnog te redden. Astra Nova heeft wel traditionele hersens en nog geen van het nieuwe vrije soort blijkbaar, teveel naar haar goesting, en ze kan die maar niet doen zwijgen. Als KM goed en wel gescheiden is, niet door jou, maar door een breuk die er al was voor jou, dan kan je met 'n gerust hart bij haar gaan wonen, en ze zal zich op de duur ook vrijer kunnen bewegen tussen RA en 84 (ze wordt dan m'n buurvrouw). Hem zal het niet meer kunnen schelen, die heeft wat hij wil, je hoeft je dan ook niet meer schuldig te voelen. En terugkeren bij KM kan inderdaad z'n eigen pijn meebrengen na de terugkeer van de euforie. We kunnen het een jaartje bezien, en je ziet dan maar wat je beslist. Zo vermijd je dat je nu al grote beslissingen gaat nemen (hoewel ik die in m'n hart zelf al in juli dacht genomen te hebben, misschien te impulsief en onrealistisch geweest, teveel gedacht aan de 15 miljard jaar wachten, en de twee grootvaders die de Voorzienigheid aangesproken hadden). Met de povere kennis die ik heb over mezelf kan ik je moeilijk intiem toelaten als je liever intiem met KM wil zijn, of zij met jou. Ik wil maar met één iemand intiem zijn (sorry dat ik zo ver nog niet geëvolueerd bent, of dat ik allerhande mistoestanden heb meegemaakt die over gebruik en misbruik van lichamelijkheid met anderen gaan (er zijn nog dingen die ik je niet verteld heb, ik heb er de courage niet voor) misschien normaal, misschien menselijk, misschien acceptabel voor zovelen als noodzakelijk kwaad, maar voor m'n hart en onderbewuste traumatisch geweest en dus mijn software verkeerd geprogrammeerd naar toekomstige applicaties toe). Ik wil KM niet tussen ons zien hangen als ik je wil kussen. Dan niet kussen misschien en massages betalen ipv ze van een hele goeie "vriend" te krijgen (hoewel nog nooit geprobeerd) en geen tantra-gevoelens bij krijgen. Ik weet ook niet of het waar is wat je zegt over m'n stabiliteit, ik denk dat het een soort gevoeligheid is. Ik beschouw die gevoeligheid dus niet als een cadeautje, soms 'n last als je dingen voelt die je niet wil voelen. Ik zal proberen me zo goed mogelijk hiertegen te beschermen en me af te schermen, maar zo lang KM je terug wil, blijven we aan de kaai. Het schip gaat niet weten welke richting het moet uitvaren, want het schip heeft ook een onderbewustzijn dat KM's verlangens wil respekteren... Steek misschien es 'n kaarsje aan in mijn plaats en vraag aan het universum of ze je aub mag loslaten? Ik hoop inderdaad dat ik al het geleerde positief kan integreren in m'n leven en dat ik weer wat emotionele en psychologische volwassenheid bij gekregen heb van onze licht-uitwisselingen. Misschien nieuwe manieren van denken, accepteren, betekenis van echte liefde, who knows? Misschien ben ik mezelf aan het transformeren, overstijgen? Misschien is onze relatie een soort psychotherapie die naar veel inzicht leidt zoals je altijd zegt, misschien integreer ik KM ooit nog wel es. Dus... ik dacht dat ik je 10% donkere hoekjes ging beschijnen en licht voor je zijn, maar Astra Nova heeft effe een licht-panne... Sorry, het komt wel goed. Ze houdt heel veel van haar protégé, en ondanks de pijn is hij eigenlijk niet uit haar gedachten weg te krijgen, en blijft hij naar haar glimlachen en zacht met haar praten. Kusje P.S. Als ze zich echt beter voelt is het misschien omdat ze m'n energie aftapt (laat aftappen zal je zeggen). Aan m'n energie-peil te zien mogelijk. Walsing Malthilde die zich met olifanten-voeten door onze relatie begeeft en mijn energie op haar pad vertrappelt. Cor zegt dat G bij mij ook energie aftapte (mijn gevoeligheid en compassie laten dat dan toe), en dat z'n problemen er minder groot door leken, maar ik er wel leeg van liep. Ik zal haar dus moeten weg-meppen. Sorry. So in between lifes wright know. Beiden willen niet zo zot worden dat de liefdespijn en het verlangen weer begint. ' Een mens leert met zijn voeten op de grond staan als je al zo dikwijls gestruikeld bent .'zegt de oudste en beiden eigenlijk...de oudste voegt er aan toe :" Ondanks dat kan niemand me tegenhouden om te dromen dus het blijft geweldig om aan je te denken als oud pijprokend bompakke achter de stoof ... en ik maar pap en soep koken om je te verwennen ... en jij maar fronsen en knorren over vanalles en nog wat ... en ik die dat allemaal met de mantel der liefde bedek en wij mekaar maar graag zien terwijl we ruzie maken over details ... behalve als er kindjes over de vloer komen want dan smelten we en wordt alles herboren en nieuw en is er niets anders dan het jonge leven dat vol nieuwsgierigheid en geluk de wereld "in -blikt"... . De jongste had ik daarstraks aan de telefoon en ik zou zoveel kunnen terugschrijven, maar ik kan voorlopig alleen maar herhalen dat op afstand energie aftappen niet mogelijk is als je jezelf goed blijft voelen...ik denk trouwens dat dat alleen gaat als mensen bij mekaar zijn. Je hebt de gave om je antwoorden heel klaar te formuleren, daarom dat ik zo graag naar je schrijf. De ene is daar heel bedreven in, een andere in poezie. Geestelijk Intiem zijn we al of je dat wil ...het andere intiem, daar kan ik inkomen dat je dat alleen wil delen met iemand. Ook met de virtuele vrouw van de eventueel pijprokende mokkende bompa ben ik geestelijk intiem...en inderdaad als twee mensen dan maar genoeg lange tijd eenzaam zijn staat dat kort bij het andere...of dat zich ook lichamelijk ontlaad is dan een zaak van interaktie tussen nog andere personages dan henzelf, maar het beslissingsrecht daarover komt hen toe...met alle risiko's op hel na de hemel die ze er dan maar bij nemen. Zet de pijn die het allemaal zou kunnen veroorzaken uit je hoofd en vertrek bij het zachte in jezelf, hervindt dan je kracht en niemand zal je kunnen kwetsen. Ik niet, anderen niet.

o:Life is simple. Sommigen zijn teveel geaard (1)anderen hebben soms teveel sensualiteit (2) , anderen soms teveel verstand (3 )en nog anderen te weinig hart( 4) Teveel sensualiteit , teveel denken en teveel goed hart tonen aan iedereen is niet zo goed...'teveel' is niet, te weinig ook niet, maar iedereen moet elke dag verder met de kaarten die je in je handen hebt. Ieder persoon kan al die eigenschappen kombineren of zelfs tijdelijk een te weinig ervan vertonen. Normaal is het de bedoeling dat er vanop een plaats met teveel naar een plaats met te weinig stroomt.

i:Vandaag eigenlijk ongehoorde dingen gevoeld. Gedurende mijn fameuze noveen dat in 'n intiem 1000-jaar oud kerkje in Lissabon begon, had ik het gevoel alleen te verlangen terug bij jou te zijn. Ik telde de dagen. De meditaties resulterend uit de reis, gevoelen